II SAB/Wa 481/17, Przesłanki uznania informacji związanej z zatrudnieniem w podmiotach wykonujących zadania publiczne za informację publiczną. Informacja o funkcjonowaniu jednostek prokuratury jako informacja publiczna. Związek z pełnioną funkcją publiczną. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2469346

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2018 r. II SAB/Wa 481/17 Przesłanki uznania informacji związanej z zatrudnieniem w podmiotach wykonujących zadania publiczne za informację publiczną. Informacja o funkcjonowaniu jednostek prokuratury jako informacja publiczna. Związek z pełnioną funkcją publiczną.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.).

Sędziowie WSA: Maria Werpachowska, Iwona Maciejuk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia (...) z siedzibą w (...) na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 5 lipca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Stowarzyszenie (...) z siedzibą w W. (dalej jako Stowarzyszenie) wnioskiem z dnia (...) lipca 2017 r. wystąpiło do Prokuratora Generalnego o udostępnienie informacji publicznej, w którym w pkt 3 zwróciło się o przedstawienie listy prokuratorów (imię, nazwisko, stanowisko służbowe), którzy z uwagi na nieobecność z powodu choroby przekraczającej jeden rok, nie otrzymywali wynagrodzenia ani uposażenia, co najmniej przez dwa miesiące, w okresie od (...) marca 2016 r. do (...) czerwca 2017 r.

W piśmie z dnia (...) lipca 2017 r. Dyrektor (...) Prokuratury (...) poinformował Stowarzyszenie, że z uwagi na zakres żądanych informacji, a także okres urlopowy realizacja wniosku nastąpi w terminie do dnia (...) sierpnia 2017 r.

Pismem z dnia (...) sierpnia 2017 r. nr sygn. (...) Prokuratura Krajowa udzieliła Stowarzyszeniu odpowiedzi na powyższy wniosek, przekazując informację publiczną w zakresie wskazanym w punktach 1, 2 i 4 wniosku. Jednocześnie w piśmie tym wskazano, że żądane w pkt 3 wniosku informacje nie stanowią informacji publicznej.

Organ wyjaśnił, że w art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 - dalej jako u.d.i.p.) wskazany został zakres informacji publicznej podlegającej udostępnieniu. W artykule 6 u.d.i.p. zawarty jest katalog informacji podlegających udostępnieniu, expressis verbis kwalifikujący wymienione kategorie informacji do zakresu informacji publicznej. W ocenie organu katalog ten ma charakter półotwarty, tak więc ustawodawca przesądził, że oprócz wymienionych w tym artykule informacji udostępnieniu na podstawie ustawy podlegają również inne informacje, jeżeli mają charakter informacji publicznej. Przy ustalaniu, czy konkretna informacja stanowi informację publiczną zastosowanie znajduje art. 1 ust. 1 u.d.i.p., kreujący definicję normatywną sui generis tego pojęcia. Z uwagi na niedoskonały charakter tej definicji, opisującej definiowane pojęcie za pomocą innego pojęcia prawnie niezdefiniowanego, a przy tym o niejednoznacznych granicach znaczeniowych, ocena, czy konkretna żądana informacja ma charakter podlegającej udostępnieniu informacji publicznej musi być dokonywana w oparciu o prokonstytucyjną wykładnię pojęcia informacji publicznej, uwzględniającą istotę gwarantowanego w art. 61 Konstytucji RP prawa obywatelskiego - prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także powody, dla których ustrojodawca taką gwarancję wprowadził.

Organ podniósł, że aksjologicznymi fundamentami określonego w tym artykule Konstytucji prawa do informacji są wartości, którym prawo to służy, ściśle powiązane z wynikającymi z jego realizacji korzyściami dla społeczeństwa i dla jednostki. Korzyści społeczne wynikające z realizacji tego prawa związane są z kontrolą organów władzy sprawowaną za pośrednictwem opinii publicznej, korzyści zaś jednostkowe wynikają z pozyskiwania w ten sposób przez obywatela przydatnej wiedzy o państwie i sposobie jego funkcjonowania.

Ponadto organ wskazał, że leżąca u podstaw normy konstytucyjnej aksjologia związana z samą istotą prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne stanowi więc element, który każdorazowo powinien być uwzględniany przy wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zwłaszcza przy dokonywaniu oceny, czy określona informacja służy konstytucyjnie chronionej jawności życia publicznego, a tym samym ma charakter informacji podlegającej udostępnieniu.

W ocenie organu, w zakresie pojęcia informacji publicznej nie mieszczą się zatem informacje, które z jednej strony nie należą do żadnej z kategorii wskazanych w art. 6 u.d.i.p., z drugiej zaś, z uwagi na swoją istotę, nie służą realizacji mechanizmu kontroli społecznej nad działalnością organów władzy publicznej. Charakter informacji publicznej posiadają więc wyłącznie te informacje, poza wskazanymi expressis verbis w art. 6 ustawy, które służą transparentności życia publicznego, a więc umożliwiają monitorowanie działań organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne i w następstwie tego ewentualną społeczną reakcję na zaistniałe nieprawidłowości.

Odnosząc się do wniosku Stowarzyszenia organ podniósł, że w zakresie wskazanym w pkt 3 tego wniosku przekazanie listy prokuratorów (imion, nazwisk, stanowisk służbowych), którzy z uwagi na nieobecność w pracy powyżej jednego roku z powodu choroby nie otrzymywali wynagrodzenia, ani uposażenia co najmniej przez dwa miesiące nie dostarczy wnioskodawcy wiedzy pozwalającej na dokonanie oceny prawidłowości funkcjonowania władz publicznych (prokuratury), a tym samym nie służy realizacji postulatu transparentności życia publicznego. Zdaniem organu udostępnienie takiej informacji nie jest udostępnieniem informacji o sprawach publicznych, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., ponieważ brak wystarczającego merytorycznego powiązania pomiędzy treścią informacji, a możliwością oceny stanu spraw publicznych, co wyklucza możliwość realizacji celów leżących u podstaw konstytucyjnej gwarancji, określonej w art, 61 Konstytucji RP. Organ wyjaśnił także, że dla oceny transparentności funkcjonowania prokuratury w zakresie pozostającym w zainteresowaniu Stowarzyszenia wystarczające jest w zupełności przedstawienie danych liczbowych, pozwalających na oszacowanie skali zjawiska i dlatego też zostały one udostępnione.

W dniu (...) września 2017 r. Stowarzyszenie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie rozpatrzenia pkt 3 wniosku z dnia (...) lipca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. Stowarzyszenie zarzuciło organowi naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., poprzez nieudzielenie informacji publicznej w żądanym zakresie. Strona skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia (...) lipca 2017 r. w zakresie pkt 3, to jest podania imion, nazwisk oraz stanowisk służbowych prokuratorów, którzy z uwagi na nieobecność z powodu choroby przekraczającej jeden rok, nie otrzymywali wynagrodzenia ani uposażenia, co najmniej przez dwa miesiące w okresie od (...) marca 2016 r. do (...) czerwca 2017 r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów sądowych według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie podniosło, że nie powinno być sporne, iż objęte jego żądaniem informacje o prokuratorach są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., bowiem są to osoby pełniące funkcje publiczną, a zatem takie, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Zdaniem strony skarżącej oznacza to obowiązek udzielenia informacji w zakresie danych osobowych osób wykonujących w ramach różnych stosunków prawnych czynności służbowych w prokuraturze, które są informacjami na temat działalności organu władzy i jako takie mają charakter publiczny.

Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Stowarzyszenie podniosło, że informacje dotyczące wynagrodzenia, udzielanych nagród pracowniczych, postępowań dyscyplinarnych, trybu "zwolnienia" prokuratora jak również te, związane z obecnością tych osób bądź ich nieobecnością w pracy stanowią informację publiczną, bowiem związane są z pełnieniem funkcji publicznej i dotyczą jej wykonywania. Zdaniem Stowarzyszenia istotnym jest przy tym to, iż prokuratorów jako funkcjonariuszy publicznych nie dotyczy ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej, określone w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., z uwagi na fakt, iż są osobami pełniącymi funkcje publiczne w rozumieniu tej ustawy.

W ocenie strony skarżącej stanowisko organu wskazujące na obowiązek wykazania przez wnioskodawcę swoistego interesu prawnego poprzez wskazanie, iż żądana informacja będzie służyć "realizacji transparentności życia publicznego", nie znajduje odzwierciedlenia w poglądach doktryny i w orzecznictwie. Strona skarżąca zarzuciła również, że organ samodzielnie dokonał oceny, a następnie wyboru właściwej formy realizacji wskazanego wyżej celu uznając, iż dane liczbowe będą wystarczającymi dla oszacowania skali zjawiska, a tym samym dla oceny transparentności funkcjonowania prokuratury w zakresie pozostającym w zainteresowaniu skarżącego.

Strona skarżąca odwołała się do poglądów wyrażonych w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, zgodnie z którymi prawo do informacji w demokratycznym państwie prawnym służy zapewnieniu, aby władza publiczna, we wszystkich postaciach i aspektach, spełniała warunek przejrzystości. Dlatego też przedmiotem informacji publicznej winna być, po pierwsze, cała działalność wszystkich organów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji, zaś po drugie, działalność osób pełniących funkcje publiczne, lecz ze względu na art. 47 Konstytucji, tylko taka, która wiąże się z pełnionymi przez te osoby funkcjami publicznymi.

Zdaniem Stowarzyszenia organy zobowiązane do udzielenia informacji publicznej nie zostały wyposażone w prawne instrumenty pozwalające im uzależniać udostępnienie informacji od ocen dotyczących sposobu dalszego jej wykorzystania przez podmiot, który uzyska informację. Zgodnie z art. 2 ust. 2 u.d.i.p., od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Zainteresowany, kierując swój wniosek do podmiotu zobowiązanego, nie musi więc wykazywać celu żądania informacji, a tym bardziej merytorycznego powiązania pomiędzy treścią żądanej informacji, a możliwością oceny stanu spraw publicznych, tak jak wymaga tego Prokuratura Krajowa. Jedynie w przypadku żądania dotyczącego udzielenia informacji publicznej przetworzonej, konieczne jest wykazanie, że jej udostepnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W postępowaniu dotyczącym udzielenia informacji publicznej nie jest zatem dopuszczalne badanie, czy wnioskodawca legitymuje się jakimkolwiek interesem, w tym publicznym. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu omawianej ustawy decyduje jedynie kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji w kontekście spełnienia przesłanek z art. 1 ust. 1 u.d.i.p, przy odczytaniu których pomocny jest katalog zawarty w art. 6 ust. 1 u.d.i.p., nie zaś ewentualny możliwy sposób wykorzystania pozyskanych informacji. Ocena, czy określona informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. nie może być odmienna w zależności od tego, kto ubiega się o jej udostępnienie. Również ewentualny możliwy sposób wykorzystania żądanej informacji pozostaje bez wpływu na ocenę waloru jako informacji publicznej. Dlatego też, podmiot zobowiązany, rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie jest uprawniony do badania interesu prawnego ani nawet faktycznego wnioskodawcy, jak i celowości żądania określonych informacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w piśmie z dnia (...) sierpnia 2017 r. skierowanym do strony skarżącej. Ponadto organ podniósł, że rozpoznając wniosek strony skarżącej nie żądał wskazania jakiegokolwiek interesu, albowiem zgodnie z art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane zostały do rozpoznawania m.in. skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2011, s. 109).

Przedmiotem skargi jest bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 - dalej jako u.d.i.p.). Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a.

Na gruncie tej ustawy, bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ będący w posiadaniu żądanej informacji publicznej nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 ustawy), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 ustawy).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej rolą sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot do którego zwrócił się wnioskodawca był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez wnioskodawcę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić danemu podmiotowi bezczynność.

Ustawodawca wyodrębnia podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej według dwóch kryteriów. Pierwsze kryterium ma charakter ustrojowo-organizacyjny i dotyczy każdego, kto podmiotowo stanowi władzę publiczną lub sprawowanie władzy publicznej wchodzi w zakres jego działania. Drugie kryterium posiada charakter funkcjonalny i w związku z tym sama funkcja wykonywania zadań publicznych kwalifikuje dany podmiot prawa jako zobowiązany do udzielania informacji publicznej.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż Prokurator Generalny, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, o ile jest w jej posiadaniu, a przepisy prawa na to zezwalają.

Istota sporu sprowadza się do zakwalifikowania żądania zawartego w pkt 3 wniosku Stowarzyszenia z dnia (...) lipca 2017 r. jako informacji publicznej. Przedmiotem tego żądania stało się udostępnienie listy prokuratorów wymienionych z imienia i nazwisko z podaniem stanowiska służbowego, którzy z uwagi na nieobecność z powodu choroby przekraczającej jeden rok, nie otrzymywali wynagrodzenia ani uposażenia, co najmniej przez dwa miesiące, w okresie od (...) marca 2016 r. do (...) czerwca 2017 r.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Przepis art. 61 ust. 4 stanowi, że tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, wedle którego informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów.

Należy jednakże zaznaczyć, że nie każda informacja związana z zatrudnieniem w podmiotach wykonujących zadania publiczne jest informacją publiczną. Po pierwsze, musi ona dotyczyć osób pełniących funkcje publiczne, a po drugie, konieczne jest istnienie powiązania tej informacji z pełnieniem funkcji publicznych. Brak takiego związku co do zasady powoduje, że dana informacja nie ma charakteru publicznej, a tym samym nie podlega udostępnieniu (I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 144). Osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 marca 2004 r., sygn. akt II SAB/Ka 144/03).

Chodzi zatem o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuacje prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r., K 17/05).

Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują zadania powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 149).

Prokuratorzy wykonujący nałożone nań obowiązki i zadania ustawowe są uznani za funkcjonariuszy publicznych, albowiem przesądza o tym treść art. 115 § 13 pkt 3 Kodeksu karnego. Tym samym informacja o zagadnieniach związanych z przejawem działalności prokuratora w sferze ścigania przestępstw oraz przestrzegania praworządności (art. 2 ustawy Prawo o prokuraturze) nosi znamiona informacji publicznej. Także szeroko rozumiana informacja o funkcjonowaniu jednostek prokuratury, w tym zasad tworzenia, organizacji, obsadzania stanowisk prokuratorskich, o sposobie realizowania zadań przez poszczególnych prokuratorów, o kosztach utrzymania etatów prokuratorskich, w tym o wynagrodzeniach i uposażeniach, jako realizowanych z wykorzystaniem środków publicznych, stanowi informację o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. oraz podlega udostępnieniu w trybie tej ustawy. Wskazany zakres informacji niewątpliwie może zostać podany ocenie społecznej, jako że występuje tu związek informacji z pełnioną przez prokuratora (wymienionego w imienia i nazwiska) funkcją publiczną. Przejaw działalności władzy publicznej, w szczególności w sferze odziaływania na prawa i obowiązki obywatela, który poprzez ponoszenie danin publicznych przyczynia się do utrzymania aparatu państwowego, niewątpliwie powinien cechować się transparentnością.

Jednakże analizując treść art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. należy dojść do wniosku, iż związek z pełnioną funkcją publiczną, w tym z warunkami jej powierzenia i wykonania, wykazują informacje dotyczące osób pełniących funkcję publiczną w zakresie obejmującym: 1) fakt zatrudnienia w jednostce publicznej, 2) zakres obowiązków takiej osoby (w nawiązaniu do art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.), 3) informacje dotyczące wydatkowania przez te osoby środków publicznych związanych ze sprawowaną funkcją (np. koszty wyjazdów służbowych, zakupu sprzętu niezbędnego do sprawowania funkcji, koszty doszkalania, itp.), 4) koszty związane z otrzymanym wynagrodzeniem, tj. kwota wydatkowana na utrzymanie etatu ze środków publicznych.

Przechodząc do oceny pkt 3 przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej należy zwrócić uwagę, iż żądanie stworzenia listy prokuratorów, którym nie wypłacono wynagrodzenia w związku z długą absencją chorobową wydaje się nie korespondować z treścią przepisów ustawowych kształtujących tę materię. Bowiem w świetle art. 115 § 1 Prawa o prokuraturze, w okresie nieobecności w pracy z powodu choroby prokurator otrzymuje 80% wynagrodzenia, nie dłużej jednak niż przez okres roku. Do okresu tego wlicza się okresy poprzedniej przerwy w pełnieniu służby z powodu choroby lub płatnego urlopu dla poratowania zdrowia, jeżeli okres czynnej służby nie przekroczył 30 dni. Po upływie roku w okresie nieobecności w pracy z powodu choroby prokurator otrzymuje 50% wynagrodzenia. Skoro wnioskodawca nie sprecyzował w jakim trybie (na podstawie jakich przepisów) mogłoby dojść do wstrzymania wypłaty wynagrodzenia prokuratorowi przebywającemu na zwolnieniu lekarskim ponad rok, to powstaje wątpliwość, czy pytanie odnosi się do przejawu aktywności organu prokuratorskiego opartego na przepisach ogólnie obowiązujących.

Pomijając nawet tę okoliczność, nie sposób przyjąć, aby żądanie przedstawienia imiennej listy prokuratorów, którym nie wypłacono wynagrodzenia w związku z długotrwałym przebywaniem na zwolnieniu lekarskim, obrazowało warunki powierzenia i wykonywania funkcji publicznej. Nie jest to bowiem pytanie o funkcjonowanie instytucji publicznej, czy realizowanie zadań przez funkcjonariusza publicznego i poniesione z tego tytułu koszty, lecz wniosek o podanie personaliów osób publicznych wg. klucza wyboru oderwanego od spraw publicznych. Tworzenie imiennych list funkcjonariuszy publicznych opartych na kryteriach stricte pracowniczych (wynikających z przepisów prawa pracy, pragmatyki służbowej) bliższe jest działalności związkowej w obszarze ochrony prawnej pracowników, która oparta jest na kompetencjach ustawowych, niż kontroli społecznej. Tego typu informacja nie służy bowiem zobrazowaniu określonych zjawisk i skali zachowań pożądanych lub nie, pozostających w sferze zainteresowania opinii publicznej. Wobec tego nie służy też transparentności działania władzy poddanej kontroli społecznej, uwypukleniu określonej kategorii spraw, problemów, zjawisk mających znaczenie dla ogółu.

W ocenie Sądu, sam status funkcjonariusza publicznego nie upoważnia do uzyskania wszelkiej informacji o osobie pastującej taką funkcję. Brak powiązania żądanej informacji z pełnieniem funkcji publicznej powoduje, że dana informacja nie ma charakteru publicznej, a tym samym nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p.

Wobec powyższego Prokurator Generalny zasadnie w rozpatrywanej sprawie uznał, że wnioskowane przez skarżące Stowarzyszenie w pkt 3 wniosku z dnia (...) lipca 2017 r. dane nie stanowią informacji publicznej, a zatem nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p.

Nieuzasadnione są więc zarzuty naruszenia art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. W sprawie tej bowiem nie mamy do czynienia z bezczynnością Prokuratora Generalnego.

Należy też zaznaczyć, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem, który można wykorzystywać w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Zakres przedmiotowy tej ustawy obejmuje tylko dostęp do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (patrz postanowienie WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2010 r. sygn. akt SAB/WA 91/10).

Uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.