Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2506721

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 28 lutego 2018 r.
II SAB/Wa 384/17
Dokumentacja zawarta w aktach postępowania administracyjnego jako informacja publiczna.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.).

Sędziowie WSA: Adam Lipiński, Iwona Maciejuk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A. O. i J. O. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia (...) grudnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej

1.

stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności;

2.

stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;

3.

oddala wniosek o wymierzenie grzywny;

4.

zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. na rzecz A. O. i J. O. po 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia (...) grudnia 2016 r., które wpłynęło do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w dniu (...) stycznia 2017 r., skarżący zwrócili się o "przekazanie kopii wyników kontroli" z inwestycji w postaci budowy budynku mieszkalnego przy ul. (...) i ul. (...) w P., prowadzonej przez firmę (...) Sp. jawna oraz o "przekazanie kopii wszelkich dokumentów związanych z wyżej wymienioną inwestycją". Wniosek ten złożony został w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na wniosek organ, pismem z dnia (...) stycznia 2017 r., wezwał wnioskodawców, na podstawie art. 64 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez sprecyzowanie jego zakresu, tj. o wskazanie konkretnych dokumentów nim objętych, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W odpowiedzi na wezwanie organu wnioskodawcy, pismem z dnia (...) stycznia 2017 r., które wpłynęło do organu w dniu (...) stycznia 2017 r., podtrzymali swoje stanowisko, zawarte we wniosku z dnia (...) grudnia 2016 r. i wyjaśnili, że w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej żądają udostępnienia "kopii wszystkich dokumentów zgromadzonych przez PINP związanych z kontrolą przeprowadzoną przez Inspektora w grudniu 2016 r. na terenie budowy budynku mieszkalnego przy ul. (...) i ul. (...) w P., tj. inwestycji firmy (...) Sp. jawna".

Ponadto wnioskodawcy ponowili swoje żądanie z dnia (...) grudnia 2016 r., doprecyzowane w piśmie z dnia (...) stycznia 2017 r., dwoma pismami z dnia (...) stycznia 2017 r. oraz z dnia (...) lutego 2017 r. Pismo z dnia (...) stycznia 2017 r. dotyczyło przekazania dokumentacji pokontrolnej z kontroli przeprowadzonej w grudniu 2016 r. i styczniu 2017 r., zaś pismo z dnia (...) lutego 2017 r. dotyczyło kontroli przeprowadzonej w dniach: (...) grudnia 2016 r. i (...) stycznia 2017 r. Wnioski te złożono w trybie ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego.

Odpowiedź na wniosek skarżących została udzielona pismem ze stycznia 2017 r. Pismo to nie wskazuje dokładnej daty (brak jest oznaczenia dnia jego sporządzenia), jednakże zarówno ze skargi, jak i z odpowiedzi na skargę wynika, iż dokument ten został sporządzony w dniu (...) stycznia 2017 r. Pismo to zostało doręczone wnioskodawcom w dniu (...) lutego 2017 r.

Z pisma PINP w P. z dnia (...) stycznia 2017 r. wynika, że organ w załączeniu przesyła "żądane dokumenty". W piśmie tym organ podaje, że załączniki do pisma liczą (...) kart. W toku postępowania sądowego organ nie przedstawił Sądowi do wglądu pełnego pliku załączników wymienionego w piśmie z dnia (...) stycznia 2017 r. (pismo organu do WSA w Warszawie z dnia 11 października 2017 r., k.-136 akt postępowania sądowoadministracyjnego).

W związku z powyższym, opierając się na twierdzeniach strony skarżącej, Sąd przyjął, że organ częściowo udostępnił wnioskodawcom żądane przez nich dokumenty. Organ nie udostępnił natomiast trzech ostatnich załączników do oświadczenia kierownika budowy z dnia (...) grudnia 2016 r., tj. kopii pozwolenia na budowę (załącznik nr 4), kopii protokołów z prób szczelności poszczególnych instalacji sanitarnych (załącznik nr 5) oraz wybranych atestów i deklaracji na budowlane materiały (załącznik nr 6). W skardze strona skarżąca podkreśla, iż otrzymała protokoły pokontrolne oraz część materiałów otrzymanych od kierownika budowy.

Następnie skarżący w piśmie z dnia (...) lutego 2017 r. zwrócili się do organu z wnioskiem o przekazanie w trybie ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego trzech powyżej wskazanych dokumentów. W piśmie tym wnioskodawcy podkreślają, że dokumenty te nie zostały im wcześniej udostępnione, pomimo ich wniosku do PINP z dnia (...) grudnia 2016 r., w którym żądali przekazania kopii wszystkich dokumentów zgromadzonych przez PINP związanych z kontrolami z dnia (...) grudnia 2016 r. oraz (...) stycznia 2017 r.

Pismem z dnia (...) marca 2017 r. organ przekazał wnioskodawcom kopię pozwolenia na budowę oraz poinformował, że pozostałe dwa załączniki stanowiły integralną część pisma kierownika budowy. Dokumenty te były przedłożone organowi jedynie do wglądu i zostały zwrócone inwestorowi.

W związku z powyższym pismem z dnia (...) marca 2017 r., złożonym w trybie ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego, strona skarżąca wniosła o udostępnienie jej dwóch ww. dokumentów.

Ponadto w dniu (...) marca 2017 r. wnioskodawcy złożyli do PINP w P. wniosek w trybie ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego o udostępnienie i przekazanie kopii wszystkich dokumentów związanych z kontrolą zgromadzonych przez PINP w P., począwszy od (...) lutego 2017 r., które nie zostały wcześniej udostępnione przy piśmie ze stycznia 2017 r.

Pismem z dnia (...) marca 2017 r. organ poinformował, że dokumenty, o które strona skarżąca wystąpiła pismami z dnia (...) marca 2017 r. oraz (...) marca 2017 r. zostały zwrócone inwestorowi.

Następnie pismem z dnia (...) maja 2017 r. strona skarżąca zwróciła się do organu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o udostępnienie jej kopii ekspertyzy wykonanych robót budowlanych i zastosowanych robót budowlanych na ww. inwestycji w P.

W odpowiedzi na ten wniosek organ pismem z dnia (...) maja 2017 r. poinformował stronę, że ekspertyza nie została jeszcze złożona do akt sprawy. Ekspertyza ta, jak podnosi strona skarżąca, wpłynęła do organu w dniu (...) maja 2017 r.

Wniosek o uzyskanie w trybie u.d.i.p. ekspertyzy został ponowiony w dniu (...) maja 2017 r.

W odpowiedzi z dnia (...) czerwca 2017 r. PINP w P. przekazał skarżącym żądaną kopię ekspertyzy technicznej z dnia (...) maja 2017 r. Przekazana ekspertyza była jednak, zdaniem skarżących, niekompletna.

Skargę na tak przedstawione działanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. i J. O.

Skarżący zarzucili organowi bezczynność i przewlekłość w działaniu związaną z brakiem należytego rozpoznawania ich wniosków o udostępnienie informacji publicznej oraz informacji sektora publicznego.

Działaniom organu w zakwestionowanym obszarze zarzucili obrazę:

1.

przepisów prawa materialnego w postaci art. 61 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - poprzez ich naruszenie,

2.

przepisów prawa materialnego w postaci art. 12 § 1 i 2 oraz art. 35 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.),

3.

przepisów prawa materialnego w postaci naruszenia art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie, art. 7 poprzez brak dostępu do informacji publicznej zgodnie z żądanym we wnioskach zakresem w ustawowo określonym terminie,

4.

przepisów prawa materialnego w postaci naruszenia art. 2 ust. 1, art. 5 pkt 2, art. 13 ust. 1, art. 21 oraz art. 22 ust. 1 i 2 u.p.w.i.s.p. - poprzez brak udostępnienia lub przekazania informacji sektora publicznego zgodnie z żądanym we wnioskach zakresem w ustawowo określonym terminie i na tej podstawie wnieśli o:

- zobowiązanie strony przeciwnej (organu administracji publicznej) do dokonania czynności polegających na niezwłocznym - ale nie później niż w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi - udostępnieniu informacji publicznej i informacji sektora publicznego w trybie obu ww. ustaw informacyjnych, zgodnie ze złożonymi wnioskami w sprawie,

- ukaranie organu w oparciu o art. 23 u.d.i.p. lub wymierzenie mu grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.,

- zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego wszystkich jego pracowników winnych braku załatwienia sprawy w terminie oraz we wnioskowanym zakresie,

- zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, iż skarżącym zostały udostępnione żądane przez nich dokumenty, tj. protokoły kontroli oraz materiały uzyskane przez organ od kierownika budowy. Dokumenty te zostały przekazane przy piśmie z dnia (...) stycznia 2017 r. Organ wyjaśnił, iż kopie protokołów z prób szczelności oraz wybrane atesty i deklaracje na materiały budowlane zostały - po ich okazaniu i wykorzystaniu przez organ - zwrócone inwestorowi, tj. (...) Sp. jawna, co potwierdza notatka pracownika Inspektoratu z dnia (...) lutego 2017 r. Organ nie posiadał więc żądanych dokumentów, o czym skarżący zostali poinformowani pismami z dnia (...) marca 2017 r. oraz z dnia (...) marca 2017 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 z późn. zm.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2011, s. 109). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci jej udzielenia (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).

Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. - jako organ władzy publicznej - jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Nie ulega też wątpliwości, że żądanie zawarte we wniosku z dnia (...) grudnia 2016 r., uzupełnione pismem z dnia (...) stycznia 2017 r. dotyczy zakresu przedmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ustalony jest pogląd, iż decyzje administracyjne stanowią informację publiczną. Także informacją publiczną jest dokumentacja zawarta w aktach postępowania administracyjnego, w oparciu o którą organ podejmuje działania prawne.

Rozpatrując skargę, wskazać także należy, iż Sąd administracyjny bada w postępowaniu sposób załatwienia konkretnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W niniejszej sprawie wniosek taki złożony został w dniu (...) stycznia 2017 r. (pismo z dnia (...) grudnia 2016 r.). Wniosek ten, w ocenie Sądu, został następnie doprecyzowany pismem z dnia (...) stycznia 2017 r. Odpowiedź na wniosek nastąpiła pismem z dnia (...) stycznia 2017 r.

Pomimo częściowej niekompletności akt sprawy, opierając się na twierdzeniach skarżących, Sąd przyjął, że stronie udostępniono objęte ww. wnioskiem dokumenty, za wyjątkiem trzech dokumentów stanowiących załącznik do oświadczenia kierownika budowy opisanych powyżej w części historycznej uzasadnienia.

Jak wynika z akt sprawy, organ był w posiadaniu jedynie jednego z niedostarczonych stronie dokumentów, tj. pozwolenia na budowę. Dokument ten został dostarczony stronie przy piśmie z dnia (...) marca 2017 r.

Pozostałe dwa załączniki, tj. kopie protokołów z prób szczelności instalacji sanitarnych oraz wybrane atesty i deklaracje na budowlane materiały nie zostały dołączone do akt administracyjnych sprawy toczącej się przed PINP w P. i zostały, po zapoznaniu się przez organ z treścią dokumentów, zwrócone inwestorowi w dniu (...) stycznia 2017 r. W takiej sytuacji, skoro organ fizycznie nie dysponuje żądanymi dokumentami, to brak jest podstaw do nakładania na niego obowiązku udostępnienia żądanych dokumentów stronie.

Reasumując, stwierdzić należy, iż organ dopuścił się bezczynności w działaniu, gdyż kompletne załatwienie wniosku strony nastąpiło dopiero wskutek pisma z dnia (...) marca 2017 r.

Bezczynność w działaniu organu nie miała jednak charakteru rażącego, gdyż podstawowy zestaw dokumentów (31 kart) został udostępniony stronie w dniu (...) lutego 2017 r. Sąd przyjął też, że działanie organu w tej części nie było dotknięte bezczynnością, gdyż organ był uprawniony do wezwania wnioskodawców do doprecyzowania wniosku (pismo z dnia (...) stycznia 2017 r.). Opóźnienie w udostępnieniu pozwolenia na budowę, chociaż wystąpiło, to nie miało charakteru lekceważącego traktowania swych obowiązków przez organ. Organ uzupełnił ten brak w dniu (...) marca 2017 r. wskutek pisma skarżących z dnia (...) lutego 2017 r.

W opisanej sytuacji brak jest, w ocenie Sądu, podstaw do wymierzenia organowi grzywny.

Biorąc pod uwagę, iż wnioski strony skarżącej z dnia (...) stycznia 2017 r., (...) lutego 2017 r. i (...)(...) lutego 2017 r. oraz z dnia (...) i (...) marca 2017 r. zostały złożone w trybie ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego, skargę na bezczynność w zakresie rozpatrzenia tych wniosków należało wyłączyć do odrębnego postępowania. Do odrębnego postępowania należało również wyłączyć skargę na bezczynność i przewlekłość organu w zakresie wniosku z dnia (...) maja 2017 r. dotyczącego udostępnienia sporządzonej w dniu (...) maja 2017 r. ekspertyzy technicznej.

Na zakończenie zwrócić należy uwagę, iż obecna treść art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ujęta została w trzech odrębnych jednostkach redakcyjnych (punktach). Uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach wymienionych w komentowanym przepisie polega więc na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji (pkt 1) lub stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 2). Komentowany przepis w pkt 3 jako odrębną postać uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przewiduje stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłości postępowania. Wymieniony przepis przyznaje więc sądowi administracyjnemu kompetencję do stwierdzenia, że wystąpiła bezczynność lub przewlekłość, jeżeli z uwagi na zakończenie postępowania nie ma już potrzeby wydawania aktu lub dokonania czynności. Jak trafnie podkreśla się w piśmiennictwie ta forma rozstrzygnięcia będzie miała miejsce wówczas, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwi sprawę (por. A. Kabat, w: B, Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", teza 2, Lex 2016). W związku ze zmianą redakcji art. 149 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi utraciły aktualność te poglądy orzecznictwa, zgodnie z którymi w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwi sprawę, sąd administracyjny powinien umorzyć postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W obecnym stanie prawnym Sąd rozpoznający sprawę ze skargi na bezczynność i uwzględniający tę skargę, w ramach stosowania art. 149 § 1 p.p.s.a. realizuje tę spośród kompetencji określonych w punktach 1-3 tego przepisu, która jest adekwatna do stanu istniejącego w chwili orzekania przez Sąd. Nie ma zatem obecnie potrzeby umarzania postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), gdy po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwi sprawę. W takiej sytuacji Sąd nie podejmuje rozstrzygnięcia w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a kompetencją adekwatną do tego stanu rzeczy jest kompetencja do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), wprowadzona do polskiego porządku prawnego wskazaną wyżej ustawą zmieniającą z 2015 r.

Pogląd taki został wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1621/16 dostępnym w CBOSA. Pogląd ten skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela i aprobuje.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł w punkcie 1 wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Wniosek o wymierzenie organowi grzywny znajduje oparcie w art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.