Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1610762

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 30 września 2014 r.
II SAB/Wa 358/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 30 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi W. B. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie rozpatrzenia skargi z dnia 15 marca 2014 r. na działalność Centrum Usług Logistycznych postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W.B. uczynił bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych polegającą na nierozpatrzeniu jego pisma z dnia 15 marca 2014 r. na nieterminowe załatwienie sprawy z zakresu prawa pracy przez Centrum Usług Logistycznych.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., wskazując, że pismo z dnia 15 marca 2014 r. nie zawiera żadnych elementów pozwalających na uznanie go za zażalenie na jakiekolwiek rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji, dlatego też zostało uznane za złożone w trybie skargowym i rozpoznane przez komórkę organizacyjną MSW właściwą do rozpatrywania skarg i wniosków. Właściwość rzeczowa sądów administracyjnych, określona w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., nie obejmuje orzekania przez sąd administracyjny w sprawach załatwionych w oparciu o dział VIII k.p.a.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 1-4a p.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest wniesienie skargi na, określone w pkt 1-4a art. 3 § 2 p.p.s.a., akty administracyjne. Skargę można wnieść na następujące akty: decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak również na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Zatem w pierwszej kolejności należy ustalić co jest przedmiotem skargi i czy może ona być rozpoznana przez sąd administracyjny.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem pełnomocnika organu, że przedmiotem skargi W.B. jest bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie rozpatrzenia skargi w rozumieniu art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - zwanej dalej k.p.a. Wskazuje na to treść pisma z dnia 15 marca 2014 r., w którym skarżący formułuje zarzut opieszałości wobec Centrum Usług Logistycznych i kwestionuje prawidłowość jego działań w sprawie z zakresu prawa pracy i jednocześnie składa w tym zakresie skargę do Ministra Spraw Wewnętrznych, wnosząc o zajęcie przez ten organ stanowiska. Pismo to nie jest zatem zażaleniem składanym w toku postępowania administracyjnego, unormowanym w art. 37 k.p.a.

I tak skarżący w końcowej części pisma w sposób jednoznaczny zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych o zajęcie stanowiska w opisanej obszernie sprawie zawisłej przed Sądem Rejonowym (...), dotyczącej stosunków pracy ("pracowników przejętych ze zreorganizowanych jednostek policji"). W sprawie tej, według twierdzeń skarżącego, Centrum Usług Logistycznych występuje jako strona.

W konsekwencji, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przedmiot niniejszej skargi nie mieści się w przedstawionym wyżej katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne, jak również brak jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądową (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Oznacza to, że bezczynność w zakresie rozpatrzenia tego rodzaju skargi nie może być przedmiotem oceny sądu administracyjnego, ponieważ sama skarga, załatwiana w trybie przepisów działu VIII k.p.a. oraz, uzupełniająco, w zw. z treścią art. 237 § 4 k.p.a., także i przepisów art. 36-38 k.p.a., otwiera jedynie postępowanie skargowo - wnioskowe, w którym organ nie rozstrzyga w formach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.

Jak stanowi bowiem przepis art. 227 k.p.a. przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie to ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności podejmowanych w postępowaniu skargowo - wnioskowym nie stosuje się przepisów działu II k.p.a. ("Postępowanie"), ponieważ, w odróżnieniu od postępowania administracyjnego, postępowanie skargowo - wnioskowe nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, ale czynnością materialno - techniczną, tzn. zawiadomieniem o załatwieniu sprawy (art. 238 § 1 k.p.a.), które nie zostało zaliczone przez ustawodawcę do aktów i czynności podlegających kontroli sądów administracyjnych.

Tryb skargowo - wnioskowy (art. 227 i nast.k.p.a.) jest jednocześnie jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie, w tej sytuacji bezczynności organu w rozpatrzeniu tego rodzaju skargi skarżący również nie korzysta z ochrony sądowoadministracyjnej w ramach postępowania zainicjowanego skargą na bezczynność.

Sprawa nie podlega zatem kognicji sądu administracyjnego, co w konsekwencji czyni skargę niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu.

Dodatkowo należy wskazać, że także i bezczynność organów administracji w zakresie nierozpatrzenia zażalenia złożonego w trybie art. 37 k.p.a. nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., jest bowiem szczególnym środkiem zaskarżenia, odrębnym od zażalenia unormowanego w art. 141-144 k.p.a. i służy szczególnemu celowi, a mianowicie zwalczaniu bezczynności organu administracji w toku postępowania administracyjnego. Wprawdzie tego rodzaju zażalenie jest także środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., a jego złożenie jest warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność wnoszonej do sądu administracyjnego, lecz czym innym jest jednak wniesienie zażalenia jako warunku skargi na bezczynność, a czym innym jest wniesienie skargi na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia tego rodzaju zażalenia. Ta ostatnia sytuacja została bowiem z wyraźnej woli ustawodawcy, również wyrażonej w art. 3 § 2 p.p.s.a., wyłączona spod kontroli sądów administracyjnych.

Nadto zażalenie na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wnosi się do organu wyższego stopnia. Organem wyższego stopnia w stosunku do Centrum Usług Logistycznych w rozumieniu przepisu art. 17 pkt 3 k.p.a. w zw. z treścią § 19 zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 16 listopada 2010 r. nr 1670 w sprawie nadania statutu instytucji gospodarki budżetowej pod nazwą "Centrum Usług Logistycznych" (Dz. Urz. KGP Nr 12, poz. 71 z późn. zm.) jest Komendant Główny Policji.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.