Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2598545

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 16 listopada 2017 r.
II SAB/Wa 307/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.).

Sędziowie WSA: Przemysław Szustakiewicz, Stanisław Marek Pietras.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 listopada 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Burmistrza (...) w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej

1.

zobowiązuje Burmistrza (...) do rozpatrzenia wniosku K. K. z dnia (...) grudnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

2.

stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;

3.

zasądza od Burmistrza (...) na rzecz k.k.kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

K. K. w dniu (...) grudnia 2016 r. złożył do Burmistrza (...) wniosek o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

1.

kserokopii umowy i aneksów do niej z firmą (...), która była wykonawcą inwestycji "(...)",

2.

projektu budynku Ratusza na podstawie którego remont został wykonany oraz projektu zastępczego, jeśli taki został wykonany,

3.

kserokopii książki budowy budynku Ratusza,

4.

kserokopii protokołów odbioru budynku Ratusza,

5.

kserokopii faktur wraz z potwierdzeniem zapłaty za remont Ratusza,

6.

kserokopii pozwolenia na budowę inwestycji "(...)".

Burmistrz (...) w piśmie z dnia (...) grudnia 2016 r. poinformował wnioskodawcę o możliwości zapoznania się z treścią żądanych dokumentów w Urzędzie, a przypadku podtrzymania wniosku w zakresie udostępnienia ich kserokopii, wnioskodawca zostanie obciążony kosztami związanymi z ich przygotowaniem.

Nadto, w pismach z dnia (...) stycznia 2017 r. i (...) lutego 2017 r. organ poinformował wnioskodawcę, że opłata za udostępnienie żądanych informacji wynosi odpowiednio (...) zł za kserokopie dokumentów i (...) zł za przetworzenie dokumentów do postaci elektronicznej i należy ją uiścić w terminie w 14 dni w kasie Urzędu lub na podany numer konta.

K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza (...), zarzucając organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprze nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia jego wniosku, orzeczenie czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Burmistrz (...) w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, ewentualnie o umorzenie postępowania, oddalenie skargi, stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Oznacza to, że w sprawach indywidualnych, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne - możliwe jest zaskarżenie braku działania wymaganego od organu administracji. Uwzględnienie skargi w tym przypadku, w myśl art. 149 p.p.s.a., nakazuje sądowi administracyjnemu zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a nadto rozstrzygnięcia kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ocena co do bezczynności organu dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu i wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach.

W kontrolowanej sprawie prawem materialnym, na podstawie którego należało ocenić zachowanie organu są przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, z późn. zm.) - zwanej dalej u.d.i.p., albowiem wniosek o udzielenie wskazanych informacji skarżący złożył w trybie przepisów tej ustawy.

Powołana powyżej ustawa w sposób kompleksowy reguluje kwestie dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, a wniesienie skargi na bezczynność (zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych) nie wymaga wyczerpania środków zaskarżenia, na które wskazuje organ w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej odrzucenie.

Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z powołanym przepisem informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6.

W sprawie jest poza sporem, że adresat wniosku skarżącego jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a tym samym jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Nadto, poza sporem pozostaje, że żądana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., gdyż jest dokumentacją związaną z działalnością podmiotu wykonującego zadania publiczne. Nie budzi zatem wątpliwości, że skuteczność skargi powinna być oceniana z uwzględnieniem regulacji zawartych w u.d.i.p.

Stosownie do tych regulacji załatwienie wniosku skarżącego powinno nastąpić albo poprzez udzielenie informacji w drodze czynności materialno-technicznej (art. 7 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.), albo poprzez odmowę jej udzielenia w drodze decyzji administracyjnej, albo poprzez umorzenie postępowania, o czym mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

Jak wynika ze stanowiska skarżącego, a czemu nie zaprzecza adresat wniosku, do dnia wyrokowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie organ nie załatwił wniosku o udostępnienie informacji publicznej w żadnej z przedstawionych powyżej form i z tej przyczyny skarga musi zostać uznana za skuteczną.

Przyznać należy, że przepis art. 15 ust. 1 u.d.i.p. w sytuacjach wyjątkowych upoważnia organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej do pobrania opłaty, jeżeli sposób udostępnienia informacji wskazany we wniosku osoby żądającej dostępu do takiej informacji powoduje powstanie dodatkowych kosztów. Jednak zawiadomienie wnioskodawcy o konieczności wniesienia opłaty nie zwalnia podmiotu zobowiązanego z obowiązku załatwienia wniosku w jednej z form przewidzianych w przepisach u.d.i.p. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o konieczności wniesienia opłaty, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek. W sposób jednoznaczny przesądza o tym brzmienie art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Niezałatwienie wniosku po upływie czternastodniowego terminu biegnącego od dnia zawiadomienia wnioskodawcy o konieczności ponoszenia kosztów z tytułu przygotowania wnioskowanych informacji powoduje, że adresat wniosku pozostaje w bezczynności.

Oceniając zasadność żądania skarżącego odnoszącego się do charakteru bezczynności Burmistrza (...) wskazać trzeba, że ustawodawca nie określił przesłanek, które definiowałyby bezczynność o charakterze rażącego naruszenia prawa.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o takim charakterze bezczynności decydować może nie tylko fakt długotrwałości postępowania przed organem administracji, lecz również przyczyny przekroczenia terminów określonych przepisami prawa, które nie pozwalają na ekskulpację organu (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1514/14 publ. CBOSA).

W stanie faktycznym sprawy, zdaniem Sądu, brak jest wystarczających podstaw, aby przyjąć, że organ działał w sposób permanentnie lekceważący swoje obowiązki. Działając w trosce o wydatkowanie środków publicznych organ dokonał błędnej interpretacji art. 15 ust. 2 u.d.i.p. co nie jest wystarczające do stwierdzenia kwalifikowanego typu bezczynności.

W ponownym postępowaniu organ skorzysta z dopuszczalnych przez przepisy u.d.i.p. form w celu załatwienia wniosku skarżącego, co nie stanowi przeszkody do żądania od skarżącego zwrotu kosztów, które poniósł w związku z tym, jeśli będą to koszty, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.d.i.p.

Skoro skarga na bezczynność organu była zasadna, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. O kosztach orzeczono natomiast na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.