Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1788104

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 9 lipca 2015 r.
II SAB/Sz 58/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.).

Sędziowie WSA: Barbara Gebel, Katarzyna Grzegorczyk-Meder.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lipca 2015 r. sprawy ze skargi B. W. na bezczynność Burmistrza Gminy G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej

I.

umarza postępowanie sądowe,

II.

stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa,

III.

oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny,

IV.

zasądza od Burmistrza Gminy G. na rzecz skarżącego B. W. kwotę (...) ((...)) złotych, tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 3 kwietnia 2015 r. B. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjneg skargę na bezczynność Burmistrza Gminy, zarzucając naruszenie art. 61 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782), zwanej dalej: "u.d.i.p." poprzez nierozpoznanie złożonego wniosku o udostepnienie informacji publicznej.

Skarżący wniósł o:

1.

zobowiązanie organu do załatwienia sprawy zgodnie ze złożonym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z dnia 17 marca 2015 r.,

2.

stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3.

wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.,

4.

zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że w dniu 17 marca 2015 r. złożył do Burmistrza, za pośrednictwem poczty e-mail, wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Treścią wniosku było udostępnienie rejestru zawartych przez gminę umów cywilnoprawnych w 2014 r., w którym będą zestawienia informacji o zawieranych umowach, dane dotyczące kontrahentów poszczególnych umów (informacje o stronach), kwot, na jakie opiewają poszczególne umowy, informacje o przedmiocie umowy (jej treści) oraz znaków/symboli poszczególnych umów.

Skarżący podał, że do dnia złożenia skargi informacja publiczna nie została mu udostępniona, tym samym Burmistrz pozostaje w bezczynności.

Skarżący zauważył, że informacja, objęta przedmiotem wniosku, jest informacją publiczną, bowiem stanowi informacje o sprawach publicznych, tj. art. 1 u.d.i.p. informację o działalności organów władzy publicznej związanej z gospodarowaniem mieniem publicznym i wykonywaniem zadań publicznych.

Dalej skarżący wskazał, w kontekście stwierdzania że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz rozważenia przez Sąd wymierzenia organowi grzywny, skarżący przywołał pismo z 18 stycznia 2015 r., w którym sugerował organowi aby w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy opublikować rejestr zawieranych umów.

W odpowiedzi na nie organ zasugerował wnioskodawcy aby wystąpił o udzielenie informacji publicznej stosownym wnioskiem.

Z takim wnioskiem, zwrócił się 25 lutego 2015 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej lecz nie uzyskał odpowiedzi.

Kolejny wiosek z 17 marca 2015 r., który jest przedmiotem skargi skarżący przesłał do Burmistrza za pośrednictwem Platformy Usług Administracji Publicznej.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie poinformował, że wnioskowana informacja publiczna została skarżącemu udostępniona 21 kwietnia 2015 r. o czym wnioskodawca został poinformowany już pismem z dnia 7 kwietnia 2015 r., w którym wyjaśnił, że prowadzony przez gminę rejestr umów nie zawiera wszystkich żądanych informacji, tj. nie ma w nim określonego przedmiotu umowy dlatego posiadany rejestr zostanie uzupełniony o te informacje i udostępniony wnioskodawcy do 21 kwietnia 2015 r.

Na rozprawie w dniu 9 lipca 2015 r. skarżący B. W. zmodyfikował zawarty w pkt 1 wniosek skargi w ten sposób, że wniósł o umorzenie postępowania w zakresie bezczynności organu. W pozostałym zakresie skargę podtrzymał.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a., a więc gdy organy administracji nie podejmują nakazanych prawem decyzji, postanowień, aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa bądź pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.

Rozpoznając wniesioną skargę wskazać należy na treść przepisu art. 149 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (§ 2).

Z przytoczonych przepisów wynika, że celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności, w sprawie wszczętej żądaniem strony. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujące znaczenie ma stan faktyczny i prawny z momentu orzekania. W konsekwencji podjęcie przez organ aktu, po wniesieniu skargi, przesądza o tym, że organ nie pozostaje już w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 p.p.s.a. Nieuprawnione i niemożliwe jest bowiem zobowiązywanie organu do dokonania czynności, która została już dokonana. Przy czym Sąd podziela pogląd zaprezentowany w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99, że wydanie przez organ decyzji wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (postanowienie dostępne w Lex nr 54517).

Jak wynika z akt niniejszej sprawy, na dzień wniesienia skargi przez B. W., tj. w dniu 7 kwietnia 2015 r. (data wpływu do Sądu), Burmistrz pozostawał w stanie bezczynności wobec wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek skarżącego z dnia 17 marca 2015 r. został załatwiony przez organ w dniu 21 kwietnia 2015 r. A zatem organ, po wniesieniu skargi, a przed jej rozpoznaniem przez Sąd, załatwił sprawę, której zaskarżona została bezczynność. Z kolei tą okoliczność przyznaje skarżący i w związku z tym zmodyfikował pierwszy z wniosków skargi, wnosząc o umorzenie postępowania sądowego w zakresie bezczynności organu.

Z powyższych przyczyn postępowanie sądowe co do zobowiązania organu do udostępnienia informacji publicznej stało się bezprzedmiotowe, w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż w jego toku wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna.

W tym miejscu wskazać należy, że Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/12, który stwierdził, że przepis art. 149 p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo nie miały takiego charakteru, przy czym uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo, iż są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu.

W kontekście powyższego wskazać należy, że z okoliczności faktycznych i prawnych przedmiotowej sprawy nie wynika, aby bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa, albowiem organowi nie sposób przypisać cech lekceważącego traktowania skarżącego i obowiązków nałożonych ustawą.

Skarżący po wystąpieniu do organu wnioskiem z dnia 17 marca 2015 r. zawierającym żądanie udzielenia informacji publicznej, który jak wyjaśnia organ wpłynął na platformę usług administracji publicznej obsługiwanej przez elektroniczny system obiegu dokumentów w Urzędzie Miasta i Gminy 24 marca 2015 r., pismem z dnia 7 kwietnia 2015 r. otrzymał odpowiedź organu zawierającą wyjaśnienia dlaczego żądana informacja nie może być udzielone w pełnym zakresie.

W piśmie tym organ poinformował skarżącego w jakim terminie ją otrzyma. Pismo to rozminęło się ze skargą wniesioną przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W ocenie Sądu nie można organowi przypisać rażącego charakteru bezczynności w sytuacji kiedy reakcja organu na wniosek mieściła się w terminie o jakim mowa w art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Skarżący ze swej strony nie podjął żadnych działań zmierzających do ustalenia czy jego wniosek wpłynął do organu, czy został mu nadany bieg.

Powoływanie się przez skarżącego na wcześniejszą korespondencję z organem (vide pisma z dnia 18 stycznia 2015 r., 20 lutego 2015 r.), z której skarżący wywodzi fakt rażącego naruszenia prawa, w ocenie Sądu nie mogą być brane pod uwagę w niniejszej sprawie. Przedmiotem tej sprawy jest wniosek strony z dnia 17 marca 2015 r. on bowiem inicjuje postępowanie zmierzające od uzyskania informacji publicznej w żądanym zakresie.

Mając powyższe rozważania na uwadze, za nieuzasadniony uznano wniosek skarżącego o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa lecz także i wniosek o wymierzenie organowi grzywny W tym stanie rzeczy orzeczono w pkt I wyroku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o umorzeniu postępowania sądowego w zakresie zobowiązania Burmistrz do załatwienia wniosku skarżącego o udostepnienie informacji publicznej. Stwierdzenie w pkt II, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa wydano stosownie do art. 149 § 1 zdanie drugie powołanej ustawy.

Wniosek o wymierzenie grzywny oddalono w pkt III na podstawie art. 149 § 2 ustawy, zaś w przedmiocie kosztów orzeczono w pkt IV zgodnie z art. 201 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.