Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2220557

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 26 stycznia 2017 r.
II SAB/Sz 142/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Gebel.

Sędziowie WSA: Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Marzena Iwankiewicz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi L. L. na bezczynność i przewlekłość Starosty G. w przedmiocie wydania decyzji

I.

oddala skargę na bezczynność,

II.

stwierdza przewlekłe prowadzenie postępowania,

III.

stwierdza, że przewlekłość nie miała rażącego charakteru,

IV.

oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny,

V.

zasądza od Starosty G. na rzecz skarżącego L. L. kwotę (...) ((...)) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

L. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Starosty G. wnosząc o:

- nakazanie Staroście G. wydanie decyzji administracyjnej zgodnie z jego wnioskiem z dnia 25 marca 2015 r.,

- stwierdzenie rażącego naruszenia prawa przez Starostę G. wskutek 19-miesięcznej bezczynności oraz rażącego przewlekania rozpoznania sprawy i ukaranie go karą grzywny w wysokości 10-krotnego przeciętnego wynagrodzenia,

- orzeczenie, że działka gruntu nr (...) w obrębie B. składa się z gruntów rolnych RV oraz, że klasa bonitacyjna tych gruntów nigdy nie została zmieniona zgodnie z prawem,

- zasądzenie kosztów postępowania skargowego.

Uzasadniając skargę L. L. wywiódł, iż wnioskiem z dnia (...) r. wystąpił do Starosty G. o doręczenie decyzji o przekształceniu (...) m2 jego gruntu ornego "RV" w grunt zurbanizowany "B" na działce nr (...) w obrębie B., gm. G. Powyższe spowodowało wszczęcie postępowania o sygn. (...). Pismami z dnia (...) r. był zobowiązany przez organ do doprecyzowania złożonego żądania, natomiast od sierpnia 2015 r. organ nie wykonał żadnej czynności.

W dniu 8 marca 2016 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zażalenie na bezczynność Starosty G.

W ocenie strony niniejsza sprawa nie budzi wątpliwości zarówno w zakresie stanu faktycznego jak i prawnego, będąc jedynie przejawem bezprawia urzędniczego.

W odpowiedzi na skargę Starosta G. wniósł o jej odrzucenie bądź oddalenie. Organ opisał chronologicznie podejmowane w niniejszej sprawie czynności, podając w pierwszej kolejności, że postępowanie w sprawie zmiany użytku na działce nr (...) położonej w obrębie B. gm. G. stanowiącej własność skarżącego oznaczone nr (...) zostało połączone z postępowaniem administracyjnym (...) dotyczącym aktualizacji operatu ewidencyjnego w zakresie ewidencji gruntów i budynków odnośnie działki nr (...) położonej w B., gm. G. w odniesieniu do istniejących użytków.

Odpowiadając na wniosek skarżącego z dnia 25 marca 2015 r. organ w piśmie z dnia (...) r. udzielił informacji, że zmiany części użytku RV - grunt rolny na użytek B - teren mieszkaniowy dokonano z urzędu w dniu (...) r. w trybie czynności materialno-technicznej, na podstawie przyjętego w dniu (...) r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego operatu geodezyjnego (...) wykonanego z inwentaryzacji powykonawczej nowo wybudowanego budynku z budynkiem garażowym i przyłączami: energetycznym wodnym i kanalizacyjnym, zawierającego wykaz zmian danych ewidencyjnych bez konieczności wydawania decyzji zgodnie z § 46 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2014 r. Nr 38, poz. 454). Kolejnymi pismami z dnia: 14 kwietnia 2015 r., 29 maja 2015 r., 30 czerwca 2015 r., 5 sierpnia 2015 r., 4 grudnia 2015 r. organ udzielał skarżącemu wyjaśnień oraz zobowiązywał do jednoznacznego sprecyzowania treści żądania.

Wobec wyjaśnienia skarżącego, że jego sprawa dotyczy żądania określonego w ppkt. 2 lit. a pkt 2 pisma z dnia 14 sierpnia 2015 r., tj. "wprowadzenia w ewidencji gruntów i budynków starostwa g. dla działki nr (...) obręb B. gruntu rolnego RV w ilości (...) m2 z datą od dnia (...) r." Starosta G., łącząc obydwie sprawy, decyzją z dnia (...) r., (...) odmówił aktualizacji operatu ewidencyjnego w zakresie ewidencji gruntów i budynków odnośnie działki nr (...) położonej w B., gm. G. o powierzchni (...) ha, stanowiącej własność skarżącego, która to aktualizacja ma polegać na dokonaniu w odniesieniu do wymienionej działki wpisów: - powierzchnia (...) ha - użytek RV w miejsce dotychczasowego wpisu: - powierzchnia (...) ha - użytek RV, powierzchnia (...) ha - użytek B.

Na skutek odwołania L. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia (...) r., (...) uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W pierwszej kolejności organ odwoławczy zaznaczył, że skarżący wystąpił z dwoma żądaniami, których przedmiotu nie można uznać za tożsamy a sposób ustalenia przez organ I instancji istoty żądania został dokonany w sposób wadliwy. Organ wskazał, że pierwotny wniosek skarżącego z dnia 9 grudnia 2014 r. dotyczył żądania aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków, polegającej na ujawnieniu na działce nr (...) dwóch rodzajów użytków: gruntu rolnego RV o powierzchni (...) ha i gruntu rolnego zabudowanego BrV o powierzchni (...) ha. W rozpoznaniu powyższego żądania orzekał Starosta G. decyzją z dnia (...) r. oraz Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego jako organ odwoławczy decyzją z dnia (...) r. Równolegle do powyższego postępowania Starosta prowadził postępowanie z wniosku skarżącego z dnia (...) r. o doręczenie decyzji o przekształceniu gruntu rolnego na działce nr (...) w grunt budowlany. Z treści licznej korespondencji prowadzonej przez organ ze skarżącym organ wywiódł, że skarżący podnosi okoliczność, iż w stosunku do gruntu na działce nr (...) nie została wydana decyzja administracyjna o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej, co wyklucza możliwość zmiany rodzaju użytku gruntowego na działce nr (...) z rolnego na budowlany bez wydania decyzji administracyjnej o wyłączeniu gruntu z produkcji. Z tego powodu skarżący wystąpił z wnioskiem stwierdzenia rażącego naruszenia prawa przez organ I instancji poprzez zmianę w dniu (...) r. rodzaju użytku rolnego o pow. (...) m2 na użytek budowlany z uwagi na brak decyzji o wyłączeniu tego gruntu z produkcji rolnej oraz wprowadzenia w ewidencji gruntów i budynków użytku rolnego RV o powierzchni (...) m2 z datą od dnia (...) r. Zatem z zestawienia treści żądania z dnia (...) r. z treścią wniosku z dnia (...) r. jednoznacznie wynika, że ich istota nie jest tożsama, a tym samym brak było podstaw do połączenia spraw i wydania jednostkowego rozstrzygnięcia. Organ I instancji winien zbadać i ocenić znaczenie dla sprawy okoliczności braku decyzji wyłączającej grunt na działce nr (...) z produkcji rolnej, gdyż w braku takiej decyzji skarżący upatrywał konieczność wykreślenia z ewidencji gruntów i budynków aktualnego zapisu w zakresie użytków. Tymczasem organ I instancji całkowicie tę kwestię pominął, a przedmiotem swych rozważań uczynił okoliczności związane z brakiem podstaw do ujawnienia zmiany polegającej na ujawnieniu na działce nr (...) dwóch rodzajów użytków: gruntu rolnego RV o powierzchni (...) ha i gruntu rolnego zabudowanego BrV o powierzchni (...) ha. Doszło zatem do sytuacji, w której organ w rozstrzygnięciu orzekł o odmowie dokonania zmiany polegającej na ujawnieniu na działce nr (...) użytku RV o powierzchni (...) m2 przyjmując, że skarżący zmodyfikował swój wniosek, przy czym w uzasadnieniu odmowy przytoczył argumentację przemawiającą za niemożnością dokonania zmiany polegającej na ujawnieniu na działce nr (...) dwóch rodzajów użytków: gruntu rolnego RV o powierzchni (...) ha i gruntu rolnego zabudowanego BrV o powierzchni (...) ha, tj. tak jakby nie było modyfikacji żądania.

W dniu (...) r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zażalenie na przewlekłość postępowania, który postanowieniem z dnia 11 maja 2016 r. uznał je za zasadne.

W prowadzonym ponownie postępowaniu, w wykonaniu wezwania organu zobowiązującego do podania żądań dotyczących postępowania administracyjnego w sprawie działki nr (...) położonej w B., gm. G. skarżący wyjaśnił, że w dniu (...) r. złożył wielowątkowe pismo z którego wynikają inne, dodatkowe żądania związane z postępowaniem administracyjnym.

Po złożeniu przez L. L. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Starosta G. w dniu (...) r. wydał decyzję, w której odmówił aktualizacji w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę G. dla działki nr (...) obręb B. polegającej na ujawnieniu z datą (...) r. wpisu: grunt rolny RV o powierzchni (...) ha; - grunt rolny zabudowany Br RV o powierzchni (...) ha; w miejsce dotychczasowego wpisu: - grunt rolny RV o powierzchni (...) ha; - grunt zabudowany B o powierzchni (...) ha.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga okazała się częściowo uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z kolei, instytucja skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania chroni stronę przed niepodejmowaniem przez organ w wymaganym terminie czynności procesowych albo podejmowaniem ich w zbyt długich odstępach czasu.

Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się m.in. do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., wedle którego sąd:

- zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

- zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

- stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Po myśli art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie natomiast do art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzysta ze środka przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa; bądź gdy tryb określony w art. 37 k.p.a. nie znajduje zastosowania, stosownie do art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. - skarżący przed wniesieniem skargi wezwie organ do usunięcia naruszenia prawa.

Z treści powyższych regulacji wynika zatem, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ można wnosić w każdym czasie, po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia lub po złożeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

W niniejszej sprawie skarżący, przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, dopełnił wymogu wyczerpania środków zaskarżenia, składając w dniu 8 marca 2016 r., w trybie art. 37 § 1 k.p.a., do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zażalenie, w którym w sposób jednoznaczny wskazywał na niezałatwienie sprawy w terminie i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę G. Zażalenie to zostało rozpoznane przez organ postanowieniem z dnia (...) r. Stosownie do powyższego, stwierdzić należało, że skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie, jako dopuszczalna i złożona z zachowaniem wymogu określonego w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., podlega merytorycznej ocenie.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę zarówno na bezczynność, jak i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ pierwszej instancji. W związku z tym wskazać trzeba, że przez "przewlekłe prowadzenie postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012 r., s. 44; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2015 r., s. 77), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2016 r., s. 271). W świetle powyższego należy przyjąć, że przewlekłość postępowania jest pojęciem względnym, a skarga na przewlekłość postępowania dotyczy sytuacji innych niż formalna bezczynność organu. Przewlekłość obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, a także przy nieuzasadnionym obiektywnie przedłużaniu terminu załatwienia sprawy. W takiej sytuacji, pomimo niezałatwiania sprawy w terminie, organ - chociaż formalnie nie pozostaje w bezczynności - jednak nie podejmuje czynności procesowych zgodnie z wyrażoną w art. 12 k.p.a. zasadą szybkości postępowania. Rozpoznając zatem skargę na przewlekłość postępowania, sąd bierze pod uwagę czynności procesowe dokonane w toku postępowania, analizując fakty i okoliczności zależne od działania organu i jego pracowników oraz przerwy w postępowaniu wynikające z zaniechania organu lub innych uczestników postępowania. Weryfikacja działań organu przez sąd dokonywana jest z uwzględnieniem stanu faktycznego istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy.

Odnosząc się z kolei do "bezczynności", wskazać należy, że przepisy nie określają na czym polega stan bezczynności. Wykładając treść tego pojęcia zgodzić należy się z powszechnie prezentowanym poglądem, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot zobowiązany) wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosowanej czynności. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednak bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że zarzucana przez skarżącego bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę G. dotyczy rozpoznania jego wniosku z dnia (...) r. w którym domagał się doręczenia decyzji o przekształceniu (...) m2 jego gruntu ornego RV w grunt zurbanizowany B na działce nr (...) w obrębie B., gm. G. Po wpłynięciu przedmiotowego wniosku organ licznymi pismami m.in. z dnia 14 kwietnia 2015 r., 29 maja 2015 r., 30 czerwca 2015 r., 5 sierpnia 2015 r., 4 grudnia 2015 r. udzielał skarżącemu wyjaśnień oraz zobowiązywał do udzielenia dodatkowych wyjaśnień precyzujących zakres i treść żądania. Decyzją wydaną w dniu (...) r., (...) Starosta G., łącząc w jedno postępowanie wniosek skarżącego z dnia 25 marca 2015 r. z wnioskiem z dnia 9 grudnia 2014 r., w którym skarżący wnosił o "zlikwidowanie niezgodności w ewidencji gruntów i budynków dotyczącej nieruchomości B. (...) (obręb B., działki nr (...)) powstałej wskutek nieujęcia wynikających z mapy geodezyjnej wpisanej pod poz. (...) w dniu (...) r. w powierzchni oraz klasy gruntu" odmówił aktualizacji operatu ewidencyjnego w zakresie ewidencji gruntów i budynków odnośnie działki nr (...) położonej w B., gm. G o powierzchni (...) ha, stanowiącej własność skarżącego, która to aktualizacja ma polegać na dokonaniu w odniesieniu do wymienionej działki wpisów: - powierzchnia (...) ha - użytek RV, w miejsce dotychczasowego wpisu: - powierzchnia (...) ha - użytek RV, - powierzchnia (...) ha - użytek B. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego w postępowaniu odwoławczym, decyzją z dnia (...) r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ podkreślił mi.in. iż przedmiot żądania skarżącego w obydwu złożonych wnioskach nie jest tożsamy i zobowiązał Starostę do ustalenia rzeczywistej istoty żądania lub żądań skarżącego i wydania rozstrzygnięcia adekwatnego do dokonanych ustaleń z jednoczesnym ich uzasadnieniem przy pomocy argumentacji logicznie związanej z podjętym rozstrzygnięciem. Po wydaniu przedmiotowego rozstrzygnięcia Starosta ponownie zobowiązał skarżącego do sprecyzowania treści żądania.

Biorąc pod uwagę przedstawiony tok postępowania, wbrew stanowisku skarżącego, organowi nie sposób zarzucić bezczynności w stosunku do jego wniosku, skoro podejmował czynności przewidziane przepisami prawa. Natomiast fakt, że nie wydał rozstrzygnięcia zgodnie z oczekiwaniami skarżącego nie może przesądzać o uznaniu, że organ był bezczynny w załatwieniu jego wniosku.

Przechodząc do oceny zasadności skargi w zakresie przewlekłości postępowania wskazać w pierwszym rzędzie należy, że na gruncie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga na przewlekłość postępowania jest odrębną instytucją procesową od bezczynności organu, dlatego możliwe jest uwzględnienie skargi na przewlekłość postępowania, mimo braku podstaw do stwierdzenia bezczynności. Taka sytuacja jest w niniejszej sprawie, gdyż niewątpliwie organ wykazał aktywność w sprawie wniosku (co wyklucza bezczynność), ale w sposób nieuzasadniony przedłużył jego rozpoznanie (co uzasadnia przewlekłość).

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 12 k.p.a., zasada szybkości postępowania zakreśla organowi obowiązek osiągania celów postępowania w jak najkrótszym czasie. W ocenie Sądu analiza czynności podejmowanych przez Starostę G. prowadzi do wniosku, że w dużej mierze przyczyniły się one do wydłużenia czasu postępowania. W niniejszej sprawie organ prowadził liczną i nieefektywną korespondencję ze skarżącym, która w żaden sposób nie przyczyniała się do wyjaśnienia wątpliwości w sprawie. Skoro pisemne wyjaśnienia uniemożliwiały organowi jednoznaczne sprecyzowanie treści żądania skarżącego należało rozważyć wezwanie go do osobistego stawiennictwa, celem ustalenia przedmiotu wniosku.

Oceniając z kolei charakter stwierdzonej przewlekłości w prowadzeniu postępowania, Sąd uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym - stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł w pkt 3 wyroku.

W tym zakresie, uwzględniając poglądy prezentowane w orzecznictwie, Sąd przyjął, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie podnosi się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w k.p.a. przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej poprzez ich ewidentne (oczywiste) niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie. Przyjmuje się, że w celu ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Innymi słowy, samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, musi być znaczne i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego (prawnego) uzasadnienia (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; wyrok WSA w Gdańsku z 27 czerwca 2013 r., III SAB/Gd 13/13; wyrok WSA w Łodzi z 17 października 2014 r., II SAB/Łd 124/14, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, zwłoka w załatwieniu wniosku skarżącego nie posiada cech rażącego i lekceważącego działania organu, zatem uzasadnionym było orzeczenie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że stwierdzone przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd odstąpił także od przewidzianej przepisem art. 149 § 2 p.p.s.a. możliwości wymierzenia grzywny. Regulacja ta ma charakter fakultatywny, zaś - w ocenie Sądu - przewlekłość nie miała szczególnie nagannego charakteru, który uzasadniałby zastosowanie tego środka dyscyplinującego.

O zwrocie kosztów Sąd postanowił na mocy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.