Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1734341

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 2 czerwca 2015 r.
II SAB/Rz 43/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na bezczynność (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie usunięcia punktów z ewidencji kierowców - postanawia -

I.

odrzucić skargę;

II.

zwrócić Z. P. kwotę uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł (słownie: sto złotych).

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 12 marca 2015 r. Z. P. zwrócił się do (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji o usunięcie z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego 6 punktów w związku ze szkoleniem, jakie odbył w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego (...).

W odpowiedzi na ww. pismo (...) Komendant Wojewódzki Policji w piśmie z dnia 20 marca 2015 r. wyjaśnił, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24, stosownie do treści § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. Nr 488) - zwanego dalej "rozporządzeniem".

W skardze na bezczynność (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie usunięcia punktów z ewidencji kierowców Z. P. wniósł o zobowiązanie ww. organu do zmniejszenia o 6 liczby posiadanych przez niego punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych Zarzucił naruszenie art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1137), zwanej dalej "P.r.d." poprzez jego niezastosowanie oraz naruszenie art. 8 ust. 6 rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie trybu określonego w art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwana "p.p.s.a.", zgodnie z którym skargę można wnieść po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postepowaniu przez organem właściwym w sprawie. W razie, gdyby Sąd przystąpił do merytorycznego rozpoznania skargi wniósł o jej oddalenie, jako niezasadnej.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu dnia 14 maja 2015 r. skarżący wyjaśnił, ze przed złożeniem skargi nie składał do Komendanta Głównego Policji w zażalenia na niezałatwienia sprawy w terminie w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a."

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 "p.p.s.a.". Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, a z mocy pkt 8 również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w ww. przypadkach.

Skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna w przypadku, gdy przedmiotem bezczynności jest niewydanie aktu lub niepodjęcie czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w konkretnej sprawie, ponieważ skarga na bezczynność organu jest pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej.

Zagadnienie przypisywania kierowcom naruszającym przepisy ruchu drogowego punktów reguluje ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 600), zwana dalej "U.k.p.", która zastąpi odpowiednie unormowania zawarte P.r.d. oraz przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie. Niemniej, z uwagi na treść art. 139 pkt 3 U.k.p., ustawa ta w zakresie dotyczącym m.in. przepisu art. 98 (określającego zasady punktowania za naruszenie przepisów ruchu drogowego) oraz art. 136 ust. 1-3 (określających zasady przenoszenia wpisów z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, o której mowa w art. 130 P.r.d., do centralnej ewidencji kierowców), wejdzie w życie dopiero z dniem 4 stycznia 2016 r. Tak więc w obecnym stanie prawnym nadal pozostają w mocy przepisy P.r.d. dotyczące ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzonej przez komendantów wojewódzkich Policji i dokonywania w niej wpisów punktów za stwierdzone naruszenia przepisów ruchu drogowego.

W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych zasadnie przyjęto, że wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, podobnie jak odmowa usunięcia wpisu, ma charakter czynności materialnotechnicznej - czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 września 2014 r. I OSK 1968/14, z dnia 30 sierpnia 2011 r. I OSK 1413/11). Z tego też powodu co do zasady dopuszczalne jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego zarówno na sam wpis, jak i na odmowę wykreślenia wpisu z ewidencji kierowców, a przez to również na bezczynność właściwego organu w takich sprawach.

Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skuteczność wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uzależniona jest od wcześniejszego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W sprawach ze skargi na bezczynność organu administracji oznacza to wymóg wyczerpania trybu zażaleniowego uregulowanego w art. 37 § 1 i § 2 k.p.a., tj. złożenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia, zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W sytuacji, gdy ów wymóg nie został spełniony, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Mając zatem na uwadze fakt, że organem wyższego stopnia w stosunku do (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji, stosownie do treści art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietna 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355) jest Komendant Główny Policji, a skarżący w piśmie z dnia 26 maja 2015 r. oświadczył, że nie składał zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.