Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2733915

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 10 października 2019 r.
II SAB/Po 58/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Elwira Brychcy.

Sędziowie WSA: Barbara Drzazga, Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi

I. K. na przewlekłość Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

II. stwierdza, że Wojewoda dopuścił się przewlekłości postępowania w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 14 czerwca 2018 r.

III. stwierdza ze zaistniała przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa,

IV. oddala wniosek o przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej,

V. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę 580,- zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu (...) maja 2019 r. I. K. wniosła skargę na przewlekłe prowadzanie postępowania prowadzonego przez Wojewodę w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 35 § 1 i 3 oraz art. 36 § 1 oraz 37 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) poprzez rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy i wniosła o:

1. stwierdzenie, że Wojewoda dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania i przewlekłość ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

2. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącej w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium (...) w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

3. przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie (...) złotych;

4. skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym;

5. zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terenie (...) złożony został (...) maja 2018 r. Pismem z dnia (...) czerwca 2018 r. Wojewoda poinformował wnioskodawczynię o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy oraz wskazał, iż decyzja w sprawie zostanie podjęta do dnia (...) grudnia 2018 r. Od tego momentu organ zaniechał dalszych czynności, aż do czasu złożenia ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. Do dnia złożenia skargi organ nie podjął żadnych istotnych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. W szczególności organ nie wskazał na zaistnienie przesłanek uniemożliwiających rozstrzygnięcie sprawy w terminach przewidzianych w art. 35 k.p.a. Dopiero po złożeniu ponaglenia pismem z dnia (...) marca 2019 r. Wojewoda wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy poprzez przedłożenie dokumentu potwierdzającego, że skarżąca ma zapewnione miejsce zamieszkania na terytorium (...) (uznał, że dotychczasowe oświadczenie jest niewystarczające) oraz do złożenia wniosku w sposób prawidłowy, tj. poprzez wypełnienie w części III pkt VII. Powyższe dowodzi, że Wojewoda pozostawał początkowo rażąco bezczynny, a obecnie rażąco przewlekle prowadzi postępowanie. Wezwanie o uzupełnienie braków wniosku zostało wysłane po ponad 9 miesiącach od złożenia przez skarżącą wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy. Podniesiono, że Wojewoda zaniechał obowiązku wynikającego z art. 36 k.p.a. Zdaniem strony dokonywanie czynności w znacznym odstępie czasu świadczą o pozornej woli szybkiego zakończenia postępowania. Brak było podstaw do przesuwania już w momencie wszczęcia postępowania terminu jego załatwienia na ponad 6 miesięcy, bowiem wniosek dotyczył kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżąca była już przez odpowiednie organy sprawdzana i wymagane było tylko potwierdzenie danych wcześniej uzyskanych.

W ocenie strony przewlekłe prowadzenie sprawy przez Wojewodę ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przekroczenie ustawowych terminów załatwienia sprawy jest znaczne i niezaprzeczalne. Prowadzenie sprawy przez organ przez okres bliski roku, w sytuacji, gdy brak jest jakichkolwiek informacji o tym, że pobyt skarżącej na terenie (...) może stanowić jakiekolwiek zagrożenie lub okoliczność ta wymaga szczegółowego wyjaśnienia, jednoznacznie wskazuje na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania, które ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Skarżąca wniosła o przyznanie sumy pieniężnej w kwocie (...) zł. W jej ocenie kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności. Przewlekłe prowadzenie postępowania destabilizuje funkcjonowanie skarżącej na terenie (...), w szczególności uniemożliwia jej podjęcie nowej pracy i uzyskiwanie dochodu oraz wywołuje stan niepewności. Taki stan rzeczy wymusił na skarżącej skorzystanie z pomocy fachowego pełnomocnika i wykorzystanie przysługujących jej środków prawnych. Przyznanie rzeczonej kwoty zdyscyplinuje organ oraz pokryje częściowo straty i krzywdy skarżącej.

Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej nieuwzględnienie.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu (...) czerwca 2018 r. I. K. wystąpiła do Wojewody z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium (...) w związku z wykonywaniem pracy. W dniu złożenia wniosku strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Następnie 19 i (...) czerwca 2018 r. wniosek I. K. został skierowany do Policji, Straży Granicznej oraz Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w celu wydania przez te organy opinii, czy wjazd i pobyt cudzoziemca na terytorium (...) stanowią zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, na podstawie art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018 r. poz. 2094 z późn. zm.). Dalej wskazano, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na pobyt czasowy pracę udziela się, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium (...) jest wykonywanie pracy oraz cudzoziemiec ma zapewnione na terytorium (...) miejsce zamieszkania. Niespełnienie tego warunku skutkuje odmową udzielenia zezwolenia na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy. W związku z tym, że do wniosku przedłożono oświadczenie pracodawcy I. K., z którego nie wynikało, na jaki okres ma ona zapewnioną możliwość zamieszkania we wskazanym lokalu i czy warunek określony w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy zostanie spełniony w dniu udzielenia zezwolenia, pismem z dnia (...) marca 2019 r. Wnioskodawczyni została wezwana do uzupełnienia wniosku o oryginał (do wglądu) aktualnego na dzień wydania decyzji dokumentu potwierdzającego, że cudzoziemka ma zapewnione miejsce zamieszkania na terytorium (...) na czas pobytu w (...). Ponadto wezwano Stronę do przedłożenia prawidłowo wypełnionego formularza wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, uzupełnionego o brakujące informacje w części VII. Korespondencja została wysłana na adres pełnomocnika strony i prawidłowo doręczona w (...) kwietnia 2019 r. W dniu (...) maja 2019 r. do akt sprawy przedłożono uzupełniony, zgodnie z wezwaniem z dnia (...) marca 2019 r., formularz wniosku o udzielenie zezwolenia oraz umowę użyczenia lokalu mieszkalnego, potwierdzającą spełnienie wymogu zapewnienia miejsca zamieszkania w (...). W związku z uzupełnieniem przez Stronę materiału dowodowego decyzją z dnia (...) maja 2019 r., nr (...), Wojewoda udzielił I. K. zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium (...) do dnia (...) maja 2022 r.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Wojewoda wyjaśnił, iż zwłoka w załatwieniu niniejszej sprawy wynika z przyczyn obiektywnych i niezależnych od organu, związanych ze skalą napływu wniosków o udzielenie cudzoziemcom zezwolenia na pobyt czasowy i niedostosowaną do aktualnej sytuacji obsadą kadrową. Od 2014 r. odnotowuje się opóźnienia w prowadzeniu postępowań dotyczących legalizacji pobytu w związku ze stałym przyrostem liczby wniosków w sprawach cudzoziemców i niewystarczającymi zasobami kadrowymi, technicznymi i organizacyjnymi do terminowego załatwiania spraw. I tak, w 2014 r. Wojewoda przyjął ok. 3.500 wniosków o udzielenie zezwolenia na pobyt na terytorium (...) (pobyt czasowy, stały, rezydenta długoterminowego UE), w 2015 r. - 7.961 wniosków, w 2016 r. - 12.305 wniosków, w 2017 r. - 18.098 wniosków, w 2018 r. - 20.103 wnioski, z czego 19.358 wniosków o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W czerwcu 2018 r., tj. w miesiącu, w którym I. K. złożyła swój wniosek, wpłynęły 1.852 wnioski o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy j.

Wojewoda wyjaśnił, że sprawy są załatwiane według kolejności wpływu do urzędu, a referenci wyznaczeni do prowadzenia postępowań w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy prowadzą równocześnie kilkaset spraw wymagających każdorazowo przeprowadzenia czynności wyjaśniających i dowodowych. Przyrost liczby wniosków, przy nieadekwatnym wzmocnieniu kadrowym i technicznym, powoduje narastanie liczby spraw oczekujących na rozpatrzenie na stanowiskach, wpływając tym samym na zakłócenia płynności oraz okresy bezczynności w prowadzonych postępowaniach, opóźnienia w podejmowaniu kolejnych czynności administracyjnych oraz możliwość zapewnienia właściwego kontaktu z klientem. Niedostosowana do skali i liczby spraw obsada kadrowa nie pozwala na organizowanie pracy w sposób zapewniający terminową realizację zadań. Podkreślono, że Wojewoda podejmował i nadal podejmuje szereg działań służących usprawnieniu procesów obsługi spraw cudzoziemców, jednak z uwagi na ograniczenia kadrowe są one niewystarczające.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1-7 i § 3 p.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.

Przed odniesieniem się do merytorycznych zagadnień przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, iż skarga została wyniesiona, stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., po wyczerpaniu środków zaskarżenia, które służyły skarżącej w postępowaniu przed organem. Skarżąca przed wniesieniem skargi (w dniu (...) maja 2019 r.) złożyła ponaglenie ((...) marca 2019 r.), o którym mowa w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.).

Dalej zauważyć należy, że w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wobec tego w niniejszym postępowaniu obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy zarzucana w skardze przewlekłość Wojewody rzeczywiście istniała - tak w dacie wniesienia skargi, jak i w dacie wyrokowania - a jeśli tak, to czy miała ona charakter rażący.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Wojewoda na dzień wniesienia skargi dopuścił się przewlekłości w rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącej. Wniosek ten, wpłynął do Wojewody w dniu (...) czerwca 2018 r. i do dnia wniesienia skargi ((...) maja 2019 r.). pozostawał nierozpoznany. Analiza akt sprawy, jak też wyjaśnienia samego organu wskazują, iż w tym okresie niemal nie podejmował on jakichkolwiek czynności zmierzających do wydania rozstrzygnięcia.

Po złożeniu wniosku organ poinformował skarżąca, w trybie art. 36 § 1 k.p.a., że jej wniosek zostanie załatwiony do dnia (...) grudnia 2018 r. Ze znajdującej się "karty weryfikacji" wynika, iż następnie w dniu (...) czerwca 2018 r. Wojewoda zwrócił się do Policji, Straży Granicznej oraz Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o wyrażenia opinii, czy wjazd i pobyt cudzoziemca na terytorium (...) stanowią zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W "karcie weryfikacji" odnotowano także pod datą (...) czerwca 2018 r., wyniki oceny formalnej jako "pozytywny" oraz, iż wniosek spełnia wymogi formalne. Jak wynika z akt sprawy, co potwierdza zarówno skarżąca jak i organ, do dnia złożenia ponaglenia ((...) marca 2019 r.) organ nie podejmował jakichkolwiek czynności w sprawie, i to mimo upływu terminu wskazanego w zawiadomieniu z dnia (...) czerwca 2018 r. Dopiero pismem z dnia (...) marca 2019 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącej w dniu (...) kwietnia 2019 r., Wojewoda wezwał skarżącą do usunięcia dostrzeżonych braków formalnych wniosku. Powyższe wskazuje, iż organ rozpoznawał wniosek w sposób przewlekły, gdzie czynności organu, przeplatały się z okresami długiej bezczynności.

Zaznaczyć należy, iż do terminu rozpoznania sprawy w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy stosuje się reguły określone w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 35 § 3 stanowi, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Wojewoda tłumaczy długi czas oczekiwania na rozpoznania wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy trudnościami kadrowymi, brakiem etatów, czy też dużą ilością wniosków. Zauważyć jednak należy, iż trudności organizacyjne wskazane przez Wojewodę nie mają charakteru nagłego, wynikającego z niespodziewanych i bardzo trudnych do przewidzenia i przezwyciężenia okoliczności powodujących paraliż lub utrudnienia w funkcjonowaniu instytucji państwowych. Obowiązkiem organów państwowych jest takie zorganizowanie pracy, a także przeznaczenie takich sił i środków, by sprawnie realizować nałożone na nie zadania. Sąd ma świadomość, że istniejący, a niedopuszczalny stan rzeczy, nie jest zapewne skutkiem złej pracy poszczególnych pracowników organu, lecz skutkiem braku adekwatnego wzmocnienia komórek organizacyjnych zajmujących się rozpatrywaniem wniosków cudzoziemców o udzielenie im prawa pobytu na terytorium (...) To zadanie ciąży na Wojewodzie, a ewentualnie także na organach decydujących o wysokości budżetu (...) Urzędu Wojewódzkiego. Strona postępowania administracyjnego nie może jednak ponosić negatywnych konsekwencji zaniechań organów państwowych.

Skarga była zatem usprawiedliwiona, bowiem organ w dniu wniesienia skargi nie zakończył postępowania - stąd też Sąd orzekł jak pkt II sentencji wyroku, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Dopiero po wniesieniu skargi do Sądu organ wydał decyzję (w dniu (...) maja 2019 r.). Niewątpliwie zatem w dacie orzekania przez Sąd organ nie pozostawał już w przewlekłości w odniesieniu do wspomnianego wniosku. Zaistniała więc przesłanka do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jako bezprzedmiotowego w zakresie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku.

Stwierdzenie, iż organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania wymaga również dokonania oceny, czy bezczynność lub przewlekłość miała charakter rażący.

Zdaniem Sądu okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie dają podstawy do przyjęcia, że przewlekłość miała charakter rażący. Przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a., jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań możemy powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. W okolicznościach badanej sprawy, nie sposób zarzucić organowi lekceważenia strony. Jak wynika z odpowiedzi na skargę, przewlekłe rozpoznanie sprawy przez organu nie było działaniem celowym, podjętym z premedytacją, ale wynikało z trudności o charakterze obiektywnym - braki kadrowe urzędu, znaczna ilość spraw. Zatem jakkolwiek Sąd stwierdził, że w sprawie doszło to przewlekłego prowadzenia postępowania, to nie miało ono charakteru rażącego, o czym na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. orzeczono w punkcie III sentencji wyroku.

Sąd uznał również, iż nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek skarżącej o przyznanie na jej rzecz sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. Możliwość przyznania sumy pieniężnej wzorowano na rozwiązaniu przyjętym w ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843, z późn. zm.). Ustawodawca przyjął, że oprócz roli rekompensacyjnej, groźba zasądzenia wynagrodzenia będzie wzmacniała gwarancje terminowego załatwienia sprawy przez organy (projekt ustawy Sejmu RP VIII Kadencji, druk 1633, www.sejm.gov.pl). Należy zauważyć zatem, że w kontekście wspomnianej roli rekompensacyjnej w skardze nie wskazano przekonująco na okoliczności, które przemawiałyby za zasadnością złożonego wniosku. W czasie oczekiwania na załatwienie jej wniosku skarżąca miała możliwość podjęcia pracy na terytorium (...), na co wskazuje art. 87 ust. 1 pkt 12 lit. b ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudniani i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1265 z późn. zm.). Zauważyć też należy, iż Sąd przyznał od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania, uwzględniając przy tym koszty związane ze skorzystaniem przez skarżącą z profesjonalnej pomocy prawnej. Zważyć trzeba też, iż oczekiwana przez skarżącą decyzja została wydana, a więc zasądzenie kwoty pieniężnej od Wojewody nie było uzasadnione również potrzebą przymuszenia organu do załatwienia sprawy. Ponadto argumentacja organu nie pozostawia wątpliwości, że Wojewoda jest świadomy ciążących na nim obowiązków, terminowego prowadzenia spraw, ale obiektywnie w opisanym stanie faktycznym nie miał realnej możliwości obowiązkom tym podołać, pomimo podejmowanych przez siebie działań zapobiegawczych. W tej sytuacji bezcelowe było również upatrywanie zasadności wniosku o przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej w realizacji funkcji gwarancyjnej tego rozwiązania, skoro okoliczności sprawy wskazują na mający w danym momencie znaczny napływ wniosków określonego rodzaju.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. oddalił wniosek o przyznanie sumy pieniężnej (pkt IV sentencji wyroku)

O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w punkcie V wyroku na mocy art. 201 § 1 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265).

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.