Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3148514

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 26 stycznia 2021 r.
II SAB/Po 116/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.).

Sędziowie WSA: Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz, Asesor Jan Szuma.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w (...) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W piśmie z dnia (...) września 2020 r., zatytułowanym "podanie", M. J. (dalej również: wnioskodawca; skarżący; strona), reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata P. L., zwrócił się do Inspektor Sanitarny (dalej również: PPIS; organ) o udostępnienie za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej "odpisu czteroletniej oceny jakości wody w kąpieliskach, o której mowa na stronie 18 Oceny Stanu Sanitarno-Epidemiologicznego m. (...) i powiatu (...) w 2017 r.". Na podstawie art. 391 § 1 pkt 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) pełnomocnik domagał się doręczenia pisma za pośrednictwem platformy ePUAP.

W piśmie z dnia (...) września 2020 r. PPIS - "w związku ze złożeniem w dniu (...) września 2020 r. 30 podań o udostępnienie informacji publicznej oraz w związku z uznaniem, iż żądane informacje mają charakter przetworzony" - zwrócił się do pełnomocnika wnioskodawcy na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 695 - dalej: u.d.i.p.) z wezwaniem do wykazania, że uzyskanie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednocześnie, na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., organ poinformował wnioskodawcę, że załatwienie sprawy nastąpi w terminie 2 miesięcy od daty wykazania, że uzyskanie przedmiotowych informacji przetworzonych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W tym względzie wskazał, że opóźnienie w udostępnieniu żądanej informacji publicznej wynika w szczególności z zaangażowania służb sanitarnych w działania związane ze zwalczaniem pandemii COVID-19.

W odpowiedzi na wezwanie, pełnomocnik strony w piśmie z dnia (...) września 2020 r. oświadczył, że informacja, której dotyczy wniosek, nie jest informacją przetworzoną. Podniósł, że "nie akceptuje wydłużania sobie z automatu" terminu do dwóch miesięcy, ponieważ taka możliwość powinna być wykorzystywana w wyjątkowo uzasadnionych okolicznościach, a nie stanowi ich trwający już od pól roku stan epidemii. Wskazał również na to, że zapobieganie i zwalczanie chorób zakaźnych nie jest dodatkowym zadaniem sanepidu, a podstawowym. Poza tym pełnomocnik podniósł, że w ciągu ostatniego pół roku "media donosiły o przypadkach, w których sanepid doręczał przy pomocy policji kary po (...) zł w ciągu doby" i dotyczyło to osób niechętnych obecnej władzy. Jego zdaniem wszystko to "wskazuje na niesłychaną wręcz sprawność organizacyjną" organu. Pełnomocnik uprzedził również organ o zamiarze złożenia 30 skarg na bezczynność.

W dniu (...) października 2020 r. PPIS - "po rozpatrzeniu 30 podań o udzielenie informacji publicznej złożonych w dniu (...) września 2020 r. przez M. J. reprezentowanego przez adwokata P. L.-M." -na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wydał decyzję nr OS. 9011.2.11.20 odmawiającą udostępnienia żądanych informacji publicznych.

W uzasadnieniu PPIS podniósł, że wnioskodawca nie spełnił warunku wskazania, w jaki sposób żądane dane będą szczególnie istotne dla interesu publicznego. W uznaniu organu informacje publiczne, których domaga się strona, mają charakter informacji przetworzonych, bo przekazanie wszystkich żądanych danych i dokumentów wymaga dogłębnej analizy i przeglądu ogromnej ilości danych, a tym samym zaangażowania co najmniej kilkunastu pracowników na dłuższy okres. PPIS podkreślił, że wnioskodawca wymaga od organu przygotowania ponad 500 dokumentów, z których każdy ma co najmniej kilka, a nawet kilkadziesiąt stron, zaś każdy z tych dokumentów należałoby przeanalizować pod kątem danych wrażliwych, które powinny zostać zanonimizowane. Zdaniem organu wykonanie tego zakresu prac w terminie 14 dni nie jest możliwe. Organ podkreślił również, że "Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna znajduje się aktualnie w bardzo trudnej sytuacji kadrowej" w związku z "intensywnym wzrostem liczby zakażonych COVID-19". W ocenie organu liczba składanych przez wnioskodawcę podań (w lipcu 2020 r. łącznie 68 podań) pozwala przypuszczać, że skarżący nadużywa przewidzianego w art. 61 § 1 Konstytucji RP prawa do informacji.

(...) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, w wyniku rozpatrzenia sprawy z odwołania wnioskodawcy, decyzją z dnia (...) listopada 2020 r. nr (...) utrzymał w mocy decyzję PPIS z dnia (...) października 2020 r. nr (...). Jeszcze przed wydaniem tej ostatniej decyzji przez PPIS, M. J. w dniu (...) października 2020 r. (data pisma procesowego i wpływu do organu) wniósł skargę na bezczynność Inspektor Sanitarny w udostępnieniu żądanej informacji publicznej - tj. w sprawie dotyczącej "udostępnienia czteroletniej oceny jakości wody w kąpieliskach, o której mowa na stronie 18 Oceny Stanu Sanitarno-Epidemiologicznego m. (...) i powiatu (...) w 2017 r.". Skarżący domagał się:

1) na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej skarżącego w ciągu tygodnia od otrzymania akt sprawy z prawomocnym wyrokiem;

2) na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności;

3) na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

4) wymierzenia organowi grzywny zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a.;

5) przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.;

6) rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym;

7) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że (...) września 2020 r. zwrócił się do PPIS o udostępnienie informacji publicznej, którą organ był zobowiązany udostępnić do dnia (...) października 2020 r. Jednocześnie podniósł, że po odmówieniu przez skarżącego w piśmie z dnia (...) września 2020 r. wykazania szczególnej istotności udostępnienia informacji dla interesu publicznego organ nie zawiadomił go o nowym terminie rozpoznania podania ani nie odmówił udostępnienia informacji publicznej, jak również nie umorzył postępowania. Skarżący zarzucił organowi, że nie dochował czternastodniowego terminu do udostępnienia informacji publicznej. Dodał, że nie wie w jakim terminie jego wniosek zostanie rozpoznany. Zdaniem strony nie zachodzi uzasadniona i obiektywna przyczyna do wydłużenia czternastodniowego terminu, przewidzianego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Stwierdził przy tym, że w szczególności powoływanie się na trwający już 10 miesięcy stan epidemii i to zwłaszcza przez organ, który jest powołany do zwalczania i zapobiegania rozprzestrzeniania się choroby zakaźnej, nie stanowi o takiej niemożności dochowania terminu.

W odpowiedzi na skargę (pismo procesowe z dnia (...) października 2020 r.) PPIS wniósł o jej oddalenie oraz oddalenie wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu PPIS zaprzeczył twierdzeniom skarżącego, że organ dopuścił się bezczynności, jak i że w sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa. Zdaniem organu, wobec wydania w dniu (...) października 2020 r. decyzji odmownej, w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, nie doszło do bezczynności organu w przedmiotowej sprawie. Organ odkreślił, że skarżący złożył łącznie 30 wniosków o udostępnienie informacji publicznej, domagając się udostępnienia kilkuset dokumentów, a spełnienie jego żądań wymaga przygotowania ponad 500 dokumentów, z których każdy ma co najmniej kilka, a nawet kilkadziesiąt stron. W ocenie organu żądane informacje mają charakter przetworzony w rozumieniu art. 3 u.d.i.p. i wymagają zaangażowania kilkunastu pracowników celem zanonimizowania danych wrażliwych. Organ podniósł przy tym, że wykonanie - nawet w terminie dwóch miesięcy - koniecznych czynności, które miałyby zadośćuczynić podaniom wnioskodawcy, doprowadziłoby do czasowej dezorganizacji pracy organu, który aktualnie ma trudną sytuację kadrową ze względu na panującą w Polsce epidemię COVID-19. PPIS podkreślił, że obecnie nie ma możliwości, aby oddelegować kilkunastu pracowników do przygotowania informacji dla wnioskodawcy. Zdaniem organu liczba składanych przez wnioskodawcę podań (w lipcu 2020 r. łącznie 68) pozwala przypuszczać, że skarżący nadużywa przewidzianego w art. 61 § 1 Konstytucji prawa do informacji, a jego działania nie są podyktowane troską o dobro publiczne, tylko chęcią dokuczenia organowi i utrudniania jego funkcjonowania. Dodał, że skarżący nie wykazał w jakim celu żąda uzyskania wskazanych informacji, w szczególności w jaki sposób ich uzyskanie wpłynie na poprawę funkcjonowania organu czy też innych struktur państwowych. Organ stwierdził, że wnioskodawca nie działa w interesie publicznym, lecz własnym. W ocenie PPIS, prawo do żądania udostępnienia informacji publicznej powinno służyć dobru publicznemu, gdyż sama konstrukcja tego publicznego prawa podmiotowego implikuje obowiązek udzielania informacji każdemu, kto się o nią zwróci. Zarazem zaznaczył jednak, że w praktyce prowadzi to do nadużywania tego prawa do realizacji celów, które nie wynikają ani z Konstytucji, ani z ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz celów, które są trudne do pogodzenia z założeniami całego systemu prawa.

W piśmie procesowym z (...) listopada 2020 r. pełnomocnik wnioskodawcy odniósł się do odpowiedzi PPIS na skargę, stwierdzając, że "stanowisko organu jest niepoprawne", gdyż organ ten popadł w stan bezczynności. Podkreślił, że skarżący domagał się udostępnienia odpisu dokumentu, który organ posiada od 2017 r. i jest on gotowy, a jedynym zadaniem organu było go wysłać do wnioskodawcy. Zdaniem pełnomocnika strony "nie jest też tak, że nie biegł termin do załatwienia sprawy w czasie oczekiwania na odpowiedź skarżącego", bowiem powyższe nie wynika z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zauważył przy tym, że zawieszenie biegu terminu przewiduje Kodeks postępowania administracyjnego, jednak stosowanie przepisów tego Kodeksu w odniesieniu do ustawy o dostępie do informacji publicznej jest wyłączone. Podniósł, że w sytuacji, gdy "organ błędnie zakłada, że informacja prosta jest informacją przetworzoną i żąda wykazania interesu publicznego, a następnie uzyskuje przed upływem terminu 14 dni od wnioskodawcy odmowę wykazywania takiego interesu, to oznacza to, że termin 14 dni biegł od 19 września i upłynął w dniu (...) października 2020 r.". Dalej pełnomocnik wywodził, powołując się na treść art. 13 ust. 2 u.d.i.p., że organ zobowiązany był do powiadomienia wnioskodawcy o przyczynie opóźnienia oraz do wskazania terminu, w jakim informacja będzie udostępniona. W jego ocenie zapowiedź organu, że informacja zostanie udostępniona w ciągu dwóch miesięcy od dnia wykazania szczególnego interesu publicznego, nie jest powiadomieniem o terminie, w jakim organ udostępni informację, gdyż termin ten nie może być określony w sposób, w jaki uczynił to organ. Końcowo pełnomocnik strony stwierdził, że organ winien wydać decyzję odmowną do dnia (...) października 2020 r. z uwagi na czternastodniowy bieg terminu od (...) września 2020 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana jest na podstawie kryterium legalności. Obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Skarga na bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie nie jest zatem akt lub czynność organu, lecz ich ewentualny brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym terminie.

Idąc dalej, Sąd wyjaśnia, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym i rozstrzygnięta na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a.

W kontrolowanej sprawie administracyjnej skarżący domagał się udzielenia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (aktualnie Dz. U. z 2020 r. poz. 2176), która reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę oraz tryb udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05 i 29 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1949/19 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną i poddał merytorycznej ocenie jej zasadność.

Na wstępie dalszych rozważań Sąd zaznacza, że pomiędzy stronami nie było sporu co do podstawowego charakteru żądanej informacji, tj. nie kwestionowano, iż żądane informacje mają walor informacji publicznej. Nie ulega również wątpliwości, że Inspektor Sanitarny jest podmiotem zobowiązanym na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do udostępnienia informacji mających charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu, bądź też do wydania decyzji odmownej w tym zakresie. Państwowa Inspekcja Sanitarna wchodzi w skład administracji rządowej, na którą składają się organy oraz inne podmioty publiczne powoływane do wykonywania zadań z zakresu administracji. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny jest organem władzy publicznej, wykonującym zadania z zakresu administracji publicznej, nie ma więc wątpliwości co do istnienia po jego stronie obowiązku udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 3 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 925/15 - dostępny jw.).

Informacje, których udostępnienia skarżący domagał się od organu, stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w tejże ustawie. Udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, a zwłaszcza aktów administracyjnych oraz innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwszy). Stąd też w ocenie Sądu żądany przez skarżącego dokument ("odpis czteroletniej oceny jakości wody w kąpieliskach, o której mowa na stronie 18 Oceny Stanu Sanitarno-Epidemiologicznego m. (...) i powiatu (...) w 2017 r.") miał charakter informacji publicznej (por. wyroki WSA w Poznaniu z dnia: 20 grudnia 2012 r. sygn. akt IV SAB/Po 87/12, 10 stycznia 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 66/12 i II SAB/Po 70/12, 15 stycznia 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 65/12 i II SAB/Po 68/12 - orzeczenia dostępne jw.).

Skarżący zarzucił organowi bezczynność, polegającą na niewywiązaniu się z obowiązku udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku z dnia (...) września 2020 r. Z kolei w ocenie PPIS nie doszło do przekroczenia czternastodniowego terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Organ podniósł w tym względzie, że wydał decyzję odmowną w dniu (...) października 2020 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, a wcześniej (...) września 2020 r. wezwał skarżącego do wykazania interesu publicznego oraz poinformował, zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., że załatwienie sprawy nastąpi w terminie dwóch miesięcy od daty wykazania, że uzyskanie przedmiotowych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W konsekwencji, obowiązkiem Sądu w niniejszej sprawie było zbadanie, czy zarzucana w skardze bezczynność PPIS rzeczywiście zaistniała - tak w dacie wniesienia skargi, jak i w dacie wyrokowania.

Żądana przez wnioskodawcę informacja miała charakter informacji publicznej, a PPIS był podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia na warunkach określonych w przywołanej ustawie. Zdaniem Sądu nie doszło jednak w przedmiotowej sprawie do bezczynności organu, albowiem decyzja organu I instancji została wydana w ustawowym terminie, co czyniło skargę pozbawioną uzasadnionych podstaw.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, co do zasady, nie później niż w terminie czternastu dni od dnia złożenia wniosku. W myśl natomiast art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Samo udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną następuje w formie pisma. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział zaś w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Ma to zatem miejsce w sytuacji, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Stan bezczynności w sprawie załatwienia wniosku w przedmiocie informacji publicznej oznacza sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 39/15 - dostępny jw.).

Jak wynika z dokumentów przedłożonych do akt sprawy, skarżący skierował do organu wniosek o udzielenie informacji publicznej w dniu (...) września 2020 r. PPIS uznając, że wniosek dotyczy informacji przetworzonej, w piśmie z dnia (...) września 2020 r. wezwał skarżącego do wykazania, że uzyskanie informacji jest istotne dla interesu publicznego. Wobec tego wyjaśnić należy, że jakkolwiek przepis art. 2 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie można żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, to jednak zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy w przypadku informacji przetworzonej prawo to podlega ograniczeniu w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Co do zasady podmiot występujący o udostępnienie informacji publicznej nie musi na etapie składania wniosku określać, że informacja, której udostępnienia się domaga, ma charakter informacji publicznej przetworzonej. Podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powinien jednak poinformować wnioskodawcę, że dana informacja jest w jego ocenie informacją przetworzoną, wobec czego jej udostępnienie może nastąpić jeżeli jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca powinien mieć bowiem realną możliwość uzyskania informacji, a co za tym idzie - możliwość wykazania w zakreślonym przez organ terminie, że zachodzi przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Przyjmuje się, że fakt, iż do uwzględnienia wniosku konieczne jest wytworzenie informacji przetworzonej z posiadanych informacji prostych uruchamia postępowanie polegające na ustaleniu, czy wnioskodawca spełnia przesłankę wskazaną w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. warunkującą uzyskanie informacji publicznej przetworzonej. Chodzi zatem o wykazanie, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W takiej sytuacji należy przyjąć, że najbardziej odległym terminem w jakim powinno nastąpić udzielenie informacji zgodnie z żądaniem, bądź wydanie decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji, jest termin 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku (por. wyroki NSA z dnia: 8 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 1938/10 i 15 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1325/15 - dostępne jw.). Jeżeli zaś podmiot dysponujący informacją publiczną nie jest w stanie dotrzymać terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powinien zastosować procedurę, o której mowa w art. 13 ust. 2 tej ustawy. Ma obowiązek zawiadomić wnioskodawcę w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku, o fakcie niedochowania terminu do udzielenia informacji publicznej, z jednoczesnym podaniem przyczyn opóźnienia i wskazaniem terminu, w którym udostępni ją, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., o powodach i terminie w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2019 r. I OSK 1781/18 LEX nr 2785865).

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że poczynione w przedmiotowej sprawie zobowiązanie skarżącego do wykazania interesu publicznego, w związku z uznaniem przez organ żądanej informacji jako przetworzonej, zostało wykonane prawidłowo, gdyż przepisprawa uzależnia udostępnienie informacji przetworzonej od takiej przesłanki, a złożony wniosek nie zawierał okoliczności wskazujących na to, że uzyskanie informacji ma szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego. Czynność ta jednocześnie została dokonana przed upływem 14 dni od złożenia wniosku, a zatem w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W ocenie Sądu organ nie pozostawał w bezczynności, albowiem w terminie przewidzianym w tym przepisie skierował do wnioskodawcy wezwanie do wykazania okoliczności, o których mowa art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Należy podkreślić, że wraz z tym wezwaniem organ w piśmie z dnia (...) września 2020 r. powiadomił M. J. o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację zgodnie z wymogami art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Organ uczynił to wskazując, że wydłużenie terminu ma związek z zaangażowaniem służb sanitarnych w działania związane ze zwalczaniem i zapobieganiem rozprzestrzeniania się pandemii COVID-19. Organ wypełnił zatem dyspozycję przepisu art. 13 ust. 2 tej ustawy. Z kolei skarżący w piśmie z dnia (...) września 2020 r. odmówił udzielenia odpowiedzi na wezwanie, po czym wniósł w dniu (...) października 2020 r. skargę na bezczynność organu w przedmiotowej sprawie. Natomiast organ (...) października 2020 r. wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Tym samym dotrzymał obowiązujących terminów załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Warto również zauważyć, że trafnie pełnomocnik skarżącego podniósł, iż do postępowania w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie znajdują zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym również o zawieszeniu terminów do rozpoznania sprawy. Ustawę tę stosuje się bowiem jedynie do decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia informacji bądź umorzenia postępowania (art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p.), a nie do całego postępowania w takiej sprawie. Niemniej jednak we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie PPIS podjął, zgodnie z art. 13 ust. 2 tej ustawy, czynności zmierzające do powiadomienia skarżącego o przyczynach zwłoki oraz o wyznaczeniu dodatkowego terminu, po czym w terminie krótszym aniżeli 2 miesiące wydał decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej. Jeszcze raz należy przypomnieć, że wniosek został złożony w dniu (...) września 2020 r., a decyzja w przedmiotowej sprawie została wydana w dniu (...) października 2020 r., zatem przed upływem maksymalnego dwumiesięcznego terminu wskazanego w przepisie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Zarazem Sąd podkreśla, że w niniejszej sprawie nie miał kompetencji do merytorycznego skontrolowania wydanej decyzji z dnia (...) października 2020 r., a zatem również do przesądzenia o tym, jaki charakter miała żądana przez stronę informacja publiczna (tj. czy stanowiła informację prostą, czy też przetworzoną). Decyzja taka podlega kontroli instancyjnej w trybie administracyjnym, a ostateczne rozstrzygnięcie organu drugiej instancji może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.

Podsumowując, skoro ani przed, ani też po wniesieniu skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej po stronie PPIS nie miało miejsca uchybienie ustawowych terminów załatwienia sprawy, to tym samym skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Ubocznie dodać jeszcze należy, że podstawą oddalenia skargi w omawianej sprawie było stwierdzenie, że po stronie organu nie wystąpił stan bezczynności. Jednocześnie Sąd wie z urzędu, że w innej sprawie, rozpoznanej w tutejszym Sądzie, wskazano również na okoliczności wskazujące na nadużycie prawa do uzyskania informacji publicznej. Po wydaniu przez tutejszy Sąd niekorzystnego dla strony, nieprawomocnego wyroku z dnia 19 listopada 2020 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Po 72/20, pełnomocnik skarżącego cofnął część wniesionych skarg na bezczynność PPIS w załatwieniu innych wniosków skarżącego, dotyczących udostępnienia informacji publicznej.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.