Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2633420

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu
z dnia 26 lutego 2019 r.
II SAB/Op 3/19
Wygaśnięcie stosunku służbowego na podstawie art. 170 ust. 1 pkt 1 p.w.u.k.a.s.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Krupiński.

Sędziowie WSA: Krzysztof Bogusz, Elżbieta Kmiecik (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2019 r. sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu w przedmiocie wydania decyzji o zwolnieniu ze służby

1) zobowiązuje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu do wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego R. S. w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami,

2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez R. S., zwanego dalej również skarżącym, jest bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu, zwanego dalej także DIAS w Opolu, w wydaniu decyzji o jego zwolnieniu z służby.

Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco:

Skarżący w okresie od dnia 12 grudnia 1994 r. do dnia 28 lutego 2017 r. pełnił stałą służbę w Oddziale Celnym w (...) na stanowisku (...) Służby Celnej w stopniu (...). W wyniku otrzymania w dniu 24 lutego 2017 r. pisemnej informacji od dnia 1 marca 2017 r. do dnia 31 sierpnia 2017 r. pełnił służbę w Delegaturze Urzędu Celno-Skarbowego w (...). Po dniu 1 marca 2017 r. skarżący nie otrzymał propozycji dalszej służby, ani żadnej informacji o miejscu pełnienia służby. Organ nie wydał również decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby.

Pismem z dnia 14 maja 2018 r. skarżący zwrócił się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu o wydanie w stosunku do niego decyzji administracyjnej zwalniającej go ze służby w Służbie Celno-Skarbowej. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że jest funkcjonariuszem celnym, który nie otrzymał propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej, ani też propozycji pracy. W jego ocenie, skoro jego stosunek służbowy ma charakter administracyjno-prawny, to zgodnie z orzecznictwem NSA zwolnienie ze służby winno być dokonane w formie decyzji, gdyż wówczas nastąpi prawna możliwość kontroli legalności takiej decyzji i jej zasadności. Dodał, że intencją wniosku było uzyskanie kontroli działań prawnych Dyrektora Izby Administracji Skarbowej prowadzących do jego faktycznego zwolnienia ze służby.

Pismem z dnia 25 czerwca 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu przytoczył przepis art. 276 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, z późn. zm.) oraz przepisy ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948, z późn. zm.), tj. art. 165 ust. 3, ust. 7, art. 169 ust. 4 oraz art. 170 i stwierdził, że brak jest materialnoprawnej podstawy do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Wyjaśnił, że organ administracji może orzekać w procesowej formie decyzji administracyjnej tylko wówczas, gdy upoważnia go do tego przepis powszechnie obowiązującego prawa materialnego. W przedmiotowej sprawie wygaśnięcie stosunku służbowego traktowane przez ustawodawcę jak zwolnienie ze służby następuję ex lege bez konieczności wydania aktu administracyjnego, a tym samym niemożliwe jest wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji o wygaśnięciu stosunku służbowego funkcjonariusza.

Pismem z dnia 3 sierpnia 2018 r. skarżący wniósł ponaglenie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Przywołując art. 37 § 1 k.p.a. domagał się stwierdzenia bezczynności DIAS w Opolu oraz niezwłocznego załatwienia sprawy i wydania stosownej decyzji.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej pismem z dnia 12 października 2018 r. wskazał, że wniesione ponaglenie dotyczące odmowy wydania decyzji o zwolnieniu ze służby nie może być rozpatrzone w trybie art. 37 § 1 k.p.a., gdyż organ nie był zobowiązany na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji.

W dniu 31 grudnia 2018 r. do DIAS w Opolu wpłynęła skarga R. S. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu wyrażającą się brakiem wydania decyzji zwalniającej go ze służby. Skarżący domagał się stwierdzenia bezczynności tego organu, zobowiązania DIAS do zaprzestania tej bezczynności i niezwłocznego wydania decyzji o zwolnieniu go ze służby. DIAS w Opolu zarzucił: obrazę art. 35 § 1-3 k.p.a. w zw. z art. 36 § 1 k.p.a. wyrażającą się w braku wydania wobec niego decyzji zwalniającej ze służby, w sytuacji zwolnienia go z służby w trybie przekształceń w KAS na mocy ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej poprzez brak złożonej propozycji służby i jej zakończenie z dniem 31 sierpnia 2017 r.; obrazę przepisu art. 2, 7, 32 ust. 1 oraz art. 60 i art. 78 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez fakt nierównego traktowania jego osoby wyrażający się tym, iż wbrew przytoczonym przepisom DIAS nie wydaje wobec niego decyzji o zwolnieniu z służby (choć to jego obowiązek prawny) i tym samym pozbawia go prawa do jakiejkolwiek kontroli prawnej tej decyzji oraz stosuje niejasne, arbitralne i nieobiektywne zasady zwolnień z administracji publicznej (choć powinien panować tu pełen obiektywizm i pełna przejrzystość), a te okoliczności z kolei wskazują na dyskryminację jego osoby. W obszernym uzasadnieniu skarżący przedstawił stan faktyczny sprawy, przywołał przepisy prawa, orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego oraz sądów administracyjnych i skonkludował, że organ zobowiązany jest do wydania decyzji o zwolnieniu go ze służby, która jest zaskarżalna i podlega kontroli.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, brzmienie przepisów art. 165 ust. 3-7, art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948, z późn. zm.), art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i stwierdził, że przewidują one możliwość weryfikacji w trybie administracyjnym decyzji ustalającej nowe warunki pełnienia służby, tj. w sytuacji uregulowanej przez ustawodawcę w art. 169 ust. 4 ww. ustawy. Akcentował, że kognicją sądów administracyjnych objęta jest taka bezczynność organu administracji publicznej, którego władcze działanie wobec indywidualnego podmiotu przejawia się poprzez skonkretyzowanie jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa w formie decyzji administracyjnej, postanowienia bądź innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Przyznał, że skarżący od 1 marca 2017 r. stał się funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej, na podstawie art. 165 ust. 3 p.w.u. KAS oraz że w terminie do dnia 31 maja 2017 r. nie otrzymał ani propozycji służby, ani zatrudnienia. Wyjaśnił, że w przepisach wprowadzających ustawę o KAS nie została zastrzeżona forma decyzji dla złożenia funkcjonariuszowi pisemnej propozycji zatrudnienia, ani nie przewidziano sformalizowanego postępowania jurysdykcyjnego, które poprzedzałoby decyzyjną konkretyzację uprawnienia do dalszego zatrudnienia funkcjonariusza. Nie ma w tym przypadku zastosowania k.p.a., Ordynacja podatkowa, nie jest to także postępowanie, o którym mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o KAS. W rozpatrywanej sprawie, zdaniem organu, brak jest materialnoprawnej podstawy rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym, gdyż żaden przepis prawa materialnego, w szczególności ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej bądź samej ustawy o KAS, nie wskazuje, że w przypadku wygaśnięcia stosunku służbowego funkcjonariusza z mocy prawa z uwagi na nieotrzymanie propozycji pracy czy służby organ administracji publicznej rozstrzyga władczo w drodze decyzji administracyjnej, ani także nie wskazują władczej formy działania organu w sposób "pośredni np. przez wyrażoną w formie czasownikowej kompetencję organu administracji publicznej do rozstrzygania sprawy, np. "przyznaje", "zezwala". Tym samym organ nie pozostawał w bezczynności w zakresie wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego z służby, skoro stosunek służbowy skarżącego wygasł z mocy prawa z dniem 31 sierpnia 2017 r., na podstawie art. 170 ust. 1 pkt 1ustawy.

Z akt administracyjnych wynika, że do dnia wyrokowania nie została wydana przez organ żadna decyzja dotycząca zwolnienia skarżącego ze służby.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności wynikającej z przepisów prawa, przez zobowiązany do tego organ. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) zwanej p.p.s.a., zgodnie z którym: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności (pkt 3). Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie zaś do art. 149 § 1b p.p.s.a. sąd może też orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, a na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. - także o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu w zakresie wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby. W związku z powyższym w pierwszej kolejności należało ustalić czy organ zobowiązany był do wydania decyzji lub podjęcia aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W sprawie poza sporem jest, że w związku z wejściem w życie z dniem 1 marca 2017 r., stosownie do art. 260 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948 - zwanej dalej ustawą wprowadzającą lub p.w.u. KAS) - ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (obecnie - Dz. U. z 2018 r. poz. 508), dalej zwaną KAS, z tą datą wszyscy funkcjonariusze Służby Celnej z mocy prawa stali się funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej. Zgodnie z art. 165 ust. 3 ustawy wprowadzającej pracownicy zatrudnieni w izbach celnych oraz urzędach kontroli skarbowej oraz funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych albo w komórkach urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych stają się z dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, z zastrzeżeniem art. 170, odpowiednio pracownikami zatrudnionymi w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej, zwanych dalej "jednostkami KAS", albo funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, zwanymi dalej "funkcjonariuszami", pełniącymi służbę w jednostkach KAS i zachowują ciągłość pracy i służby. W sprawach wynikających ze stosunku pracy i stosunku służbowego stosuje się przepisy dotychczasowe. Jednocześnie, w myśl przepisu art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania.

Przenosząc powyższe regulacje na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że skarżącemu, będącemu od 1 marca 2017 r. funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej nie została złożona pisemna propozycja określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby. Powyższe spowodowało, że do sytuacji prawnej skarżącego zastosowanie znalazły przepisy art. 170 ustawy wprowadzającej. Art. 170 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowi, że stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, wygasają z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r., nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby. Stosownie do art. 170 ust. 3 ustawy wprowadzającej w przypadku, o którym mowa w ust. 1, wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jak zwolnienie ze służby. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, pracownikom oraz funkcjonariuszom przysługują świadczenia należne odpowiednio w związku z likwidacją urzędu albo zniesieniem jednostki organizacyjnej w rozumieniu ustawy uchylanej w art. 159 pkt 3 (ust. 4 art. 170 p.u.w. KAS). Z art. 276 ust. 2 KAS wynika natomiast, że w przypadku wydania decyzji o zwolnieniu ze służby funkcjonariusz może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, złożyć odwołanie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

W świetle powyższych regulacji prawnych, wątpliwości Sądu nie budzi to, że nieotrzymanie przez funkcjonariusza Służby Celnej, który z mocy prawa z dniem 1 marca 2017 r. stał się funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej propozycji dalszej służby lub zatrudnienia skutkuje wygaśnięciem stosunku służbowego, traktowanym jak zwolnienie ze służby. Podkreślić należy, że skoro ustawodawca przewiduje dla zwolnienia funkcjonariusza ze służby formę decyzji, a wygaśnięcie stosunku służbowego nakazuje traktować jak zwolnienie ze służby, to uznać należało, że pomimo braku jednoznacznych regulacji w tym zakresie, które wprost nakazywałyby wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza, po stronie organu istniał obowiązek wydania takiej decyzji. Zdaniem Sądu, tylko wydanie takiej decyzji gwarantuje funkcjonariuszowi prawo do sądowej kontroli prawidłowości i zasadności rozwiązania stosunku służbowego. Podstawą prawną do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego jest art. 170 ust. 3 ustawy wprowadzającej w związku z art. 276 ust. 2 KAS w zw. z art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. Stanowisko takie prezentowane jest również w orzecznictwie sądów administracyjnych. W postanowieniu NSA z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2768/17 i postanowieniu NSA z dnia 13 września 2018 r., sygn. akt I OSK 896/18 (por. także wyrok WSA w Olsztynie z dnia 26 czerwca 2018 r., sygn. akt II SAB/Op 81/17; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt III SAB/Gd 174/17 - wszystkie zamieszczone na www.orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdzono wprost, że: "Do wygaśnięcia stosunku służbowego na podstawie art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy dochodzi ex lege w wyniku braku skierowania do dotychczasowego funkcjonariusza propozycji dalszej służby lub pracy. Traktowanie wygaśnięcia stosunku służbowego jak zwolnienia ze służby łączy się natomiast z obowiązkiem organu wydania decyzji stwierdzającej skutek zaistniały w związku z brakiem propozycji (lub odmową jej przyjęcia) i upływem czasu, czyli skutek wygaśnięcia. Konieczność wydania takiej decyzji jest konsekwencją traktowania wygaśnięcia w trybie przepisów wprowadzających jak zwolnienia i zasady decyzyjnego rozstrzygania o treści i bycie stosunku służbowego"

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bezczynność organu, który nie wydał wobec skarżącego decyzji o zwolnieniu ze służby, co jest niekwestionowaną okolicznością. Niewydanie przez organ decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza, pomimo istnienia po stronie organu takiego obowiązku skutkować musi uznaniem, że organ pozostaje w tym zakresie bezczynny.

Dodać należy również, że wniesienie skargi w niniejszej sprawie poprzedzone zostało ponagleniem, złożonym w trybie art. 37 § 1 k.p.a., a skoro tak, to należało uznać, że skarga jako dopuszczalna mogła podlegać merytorycznemu rozpoznaniu.

Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola braku działania organu wykazała natomiast, że skarga jest zasadna, gdyż istnieją podstawy faktyczne i prawne do stwierdzenia bezczynności Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu. W orzecznictwie przyjmuje się, że bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w prawem określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadzi on postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności w prawem przewidzianym terminie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 28/17; wyrok NSA z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2733/15). Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do podjęcia czynności lub aktu przez podmiot zobowiązany do działania wynikającego z przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie organ do dnia rozpoznania skargi na bezczynność nie wydał żądanej decyzji, a zatem nadal pozostaje w bezczynności w zakresie załatwienia sprawy. W związku z powyższym Sąd zmuszony był, stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązać organ do wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego skarżącego w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy.

Dodać należy, że dla zaistnienia bezczynności nie ma znaczenia powód jej wystąpienia oraz to czy wystąpiła z winy organu, czy też nie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma bowiem na celu ochronę praw strony w terminowym załatwieniu sprawy dotyczącej wydania decyzji, w niniejszej sprawie dotyczącej stosunku służbowego skarżącego.

Mając na uwadze powyższe, wobec stwierdzonej bezczynności, na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono w pkt 1 wyroku o zobowiązaniu organu do załatwienia sprawy dotyczącej stosunku służbowego skarżącego w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy.

Oceniając w świetle art. 149 § 1a p.p.s.a. stopień naruszenia prawa w związku z zaistniałą bezczynnością, w ocenie Sądu, należało jednak uznać, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 2 wyroku. W orzecznictwie wskazuje się, że "rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań możemy powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty" (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). Akcentuje się przy tym, że rażące naruszenie prawa musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu, który może być podstawą stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości postępowania. Inaczej rzecz ujmując, naruszenie prawa "rażące" znaczy więcej niż "zwykłe" naruszenie prawa. W przedmiotowej sprawie natomiast, choć znaczenie przekroczony został termin, o którym mowa w art. 35 § 1-3 k.p.a. do załatwienia sprawy, to jednak nie zachodzi przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Z akt sprawy wynika bowiem, że organ, w wyniku wykładni przywołanych wyżej przepisów ustawy wprowadzających przepisy o KAS, niezasadnie uznał, że wygaśnięcie z mocy prawa stosunku służbowego dotychczasowego funkcjonariusza służby celnej nie wymaga wydania decyzji stwierdzającej skutek zaistniały w związku z brakiem złożenia skarżącemu propozycji dalszej służby i w wyniku upływu określonego w ustawie terminu wygaśnięciem z mocy prawa stosunku służbowego, na podstawie art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy wprowadzającej. Uwzględnić należało także fakt, że organ informował skarżącego o przyczynach niewydania decyzji. W ocenie Sądu, bezczynność organu nie była tego rodzaju aby można ją uznać za zaistniałą z rażącym naruszeniem prawa. Dla oceny, czy w sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów. Musi być ono znaczne i wręcz przejawiać się w braku reakcji organu na wnioski, a takie działanie organu nie miało miejsca w kontrolowanej w sprawie.

Rezultatem dokonanej przez Sąd oceny był brak orzeczenia o grzywnie. Zaistniała bezczynność organu, w ocenie Sądu, nie miała kwalifikowanego charakteru, a tym samym zbędne i niecelowe było orzekanie, z urzędu, o wymierzeniu organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.