Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1241698

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 8 listopada 2012 r.
II SAB/Lu 83/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska.

Sędziowie: WSA Joanna Cylc-Malec, SO del. Iwona Tchórzewska (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność i przewlekłość Starosty w zakresie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego

I.

umarza postępowanie w zakresie skargi na bezczynność;

II.

w pozostałym zakresie skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Z. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Starosty L. oraz przewlekłe prowadzenie przez ten organ postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku handlowo-usługowo-biurowego na działkach o numerach ewidencyjnych: (...) położonych przy ul. C. K. w O. L. Skarga z dnia 23 lipca 2012 r. została mylnie skierowana bezpośrednio na adres Sądu i została przekazana organowi w dniu 3 sierpnia 2012 r. (k. 3 oraz 46-48 akt sprawy).

Zdaniem skarżącego przewlekłość postępowania wynika z powtarzającego się, rażącego naruszania prawa materialnego, to jest:

- § 13 ust. 1 pkt 2 lit. c, 17 i 18 Uchwały Nr (...) Rady Miejskiej O. L. z dnia 10 listopada 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta O. L. (...),

- art. 39 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane,

- art. 7, art. 8, art. 106 k.p.a.,

a także

- prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 857/10,

- prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 519/10,

- prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 października 2011 r., II SA/Lu 517/11

oraz interesu prawnego skarżącego.

Z. S. zarzucił, że organ administracji do dnia 10 kwietnia 2012 r. pozostawał w rażącej bezczynności, wskutek nierozpatrzenia do tego dnia wniesionego przez skarżącego wniosku w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, mimo obowiązku wynikającego z przepisu art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane i przekraczając wielokrotnie ustawowe terminy załatwienia sprawy.

Powołując się na powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie bezpodstawnego przekroczenia terminu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skarżący wskazał jednocześnie, że Wojewoda L. postanowieniem z dnia 11 lipca 2012 r. odrzucił wniesione przez Z. S. zażalenie na bezczynność i przewlekłość postępowania prowadzonego przez Starostę L.

W odpowiedzi na skargę Starosta L. wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o umorzenie postępowania. Przedstawiając obszernie przebieg postępowania w sprawie Starosta podkreślił, że w dniu 10 kwietnia 2012 r. decyzją nr (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę objętego wnioskiem skarżącego budynku handlowo-usługowo-biurowego z wewnętrznymi instalacjami, na działkach o numerach ewidencyjnych: (...), położonych w O. L. m przy ul. C. K. Wydanie decyzji oznacza, że w dacie wniesienia skargi postępowanie, którego dotyczy skarga, było zakończone. Natomiast skargę na bezczynność lub przewlekłe postępowanie można wnieść do czasu zakończenia postępowania. Wobec powyższego skarga na bezczynność i przewlekłość postępowania w niniejszej sprawie jest spóźniona i podlega oddaleniu.

W ocenie organu niezasadne były również zarzuty skarżącego dotyczące przewlekłości postępowania, gdyż przedłużony czas jego trwania w niniejszej sprawie był spowodowany koniecznością uzyskania przez Starostę wymaganego przepisem art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego stanowiska służb konserwatorskich, to jest (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w L., jak również stanowił konsekwencję wnoszenia przez skarżącego środków odwoławczych od zapadających w postępowaniu przed Starostą lub w związku z tym postępowaniem orzeczeń organów administracji (Wojewody L., Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego), a także postępowań sądowoadministracyjnych toczących się wskutek skarg wnoszonych przez skarżącego na niekorzystne dla niego rozstrzygnięcia organów drugiej instancji.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 8 listopada 2012 r. skarżący cofnął wniesioną skargę w zakresie dotyczącym bezczynności Starosty L.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę i czynność ta wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

Mając na względzie powołane przepisy wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności, w świetle których istniałyby podstawy do przyjęcia, iż cofnięcie skargi w części dotyczącej bezczynności zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dlatego też stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postępowanie w zakresie dotyczącym skargi na bezczynność postępowania podlegało umorzeniu, o czym Sąd orzekł w punkcie I wyroku.

W pozostałym zakresie skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie przez te organy postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4. Na podstawie tego przepisu skarga do sądu przysługuje więc w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Przewlekłe prowadzenie postępowania, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., a także w art. 37 § 1 k.p.a., występuje wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a. ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zachodzi wówczas, gdy można skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. A contrario nie sposób przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy podejmuje on wszelkie możliwe, a konieczne dla zakończenia postępowania działania, które jednakże z przyczyn niezależnych od organu nie przynoszą oczekiwanego skutku w postaci zakończenia postępowania administracyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 marca 2012 r., II SAB/Łd 2/12, LEX nr 1139147). Terminy załatwiania spraw zostały określone w art. 35 k.p.a., który stanowi, że sprawy nie wymagające postępowania wyjaśniającego winny być załatwiane niezwłocznie (§ 1 i § 2), sprawy wymagające postępowania wyjaśniającego - nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowane - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (§ 3).

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z treści ostatnio przytoczonego przepisu wynika, że celem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, jak również skargi na bezczynność organu, nie jest samo stwierdzenie prowadzenia postępowania w sposób przewlekły czy pozostawania organu administracji publicznej w bezczynności, lecz spowodowanie ustania tego stanu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2008 r., I SAB/Wa 205/07, LEX nr 479291 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 kwietnia 2012 r., II SAB/Gl 1/12, LEX nr 1139099). W zdaniu 2 § 1 art. 149 p.p.s.a. przewidziano bowiem stwierdzenie przez sąd czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa jedynie w sytuacji, gdy następuje to jednocześnie z nałożeniem przez sąd obowiązku przewidzianego w zdaniu 1, to jest obowiązku wydania przez organ w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Taka konstrukcja przepisu art. 149 § 1 p.p.s.a. wyłącza zatem możliwość uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy akt lub interpretacja zostały już przez organ wydane lub czynność została dokonana lub też stwierdzono albo uznano uprawnienie lub obowiązek wynikający z przepisów prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy orzeczenie organu zapadło z naruszeniem terminu przewidzianego do jego podjęcia. W sytuacji, gdy skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania została wniesiona po wydaniu przez organ rozstrzygnięcia o treści wskazanej w przepisie art. 149 § 1 p.p.s.a., skarga podlegać musi oddaleniu jako nieuzasadniona. Jeżeli natomiast po wniesieniu skargi, a przed dniem orzekania przez sąd, organ wyda akt administracyjny, to mimo istniejącej zwłoki w załatwieniu sprawy postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, Nr 4, poz. 63; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 października 2011 r., II OSK 2108/11, LEX nr 984664, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 kwietnia 2012 r., II SAB/Gl 1/12, LEX nr 1139099). Brak jest bowiem podstaw do uznania, że w dyspozycji art. 149 p.p.s.a. mieści się możliwość wydania orzeczenia o uwzględnieniu skargi w sytuacji, gdy postępowanie było nawet prowadzone w sposób przewlekły, ale już się zakończyło (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2012 r., III SAB/Wa 57/11).

Z powyższego wynika zaś, że rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę L., wniesiona po wydaniu przez ten organ w dniu 10 kwietnia 2012 r. decyzji nr (...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowo-biurowego na działkach o numerach ewidencyjnych: (...) położonych w O. L. m przy ul. C. K., a więc decyzji rozstrzygającej co do istoty w postępowaniu, którego skarga dotyczy, musi podlegać oddaleniu jako nieuzasadniona.

Należy podkreślić, że nawet gdyby Sąd stwierdził, że powyższa decyzja została wydana z uchybieniem określonych w k.p.a. terminów załatwienia sprawy, to Sąd nie mógłby - zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. - zobowiązać organu do wydania w określonym terminie kolejnej decyzji w tej sprawie, stwierdzając jednocześnie, czy przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W świetle art. 149 § 1 zd. 1 i zd. 2 p.p.s.a. nie ulega bowiem wątpliwości, że brak jest możliwości uwzględnienia skargi na przewlekłość bez jednoczesnego zobowiązania organu do stosownego działania procesowego (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 marca 2012 r., II SAB/Bk 87/11, LEX nr 1125237).

Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.