Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1782890

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 3 lutego 2015 r.
II SAB/Lu 481/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja.

Sędziowie: WSA Robert Hałabis, SO del. Arkadiusz Mrowiec (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A. M. na bezczynność i przewlekłość w postępowaniu prowadzonym przez Wojewodę w przedmiocie ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość

I.

stwierdza, że postępowanie w sprawie prowadzone było przewlekle z rażącym naruszeniem prawa;

II.

umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody do wydania aktu administracyjnego;

III.

oddala skargę w pozostałym zakresie.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 18 września 2014 r. A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wojewody L., zarzucając naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postepowaniu.

Skarżący wniósł o zobowiązanie Wojewody L. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi oraz do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie. W przypadku uwzględnienia skargi o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa lub że naruszenie prawa nie było rażące mimo, że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ, po wniesieniu skargi do sądu. Wniósł również o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. do maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Skarżący przedstawił następujący przebieg zdarzeń W dniu 27 czerwca 2012 r. (...) Urząd Wojewódzki zawiadomił o wszczęciu postępowania, w sprawie ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, położoną w obrębie 5-Dys, gm. N., oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr (...), o powierzchni 0,2327 ha, która stała się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa, na podstawie decyzji Wojewody L.z dnia (...) października 2011 r., znak (...) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, polegającej na budowie drogi ekspresowej S 17 odcinek K. - L. - P., zadanie nr 3 odcinek węzeł "D." i węzeł " L." - granica administracyjna miasta L. W dniu (...) października 2012 r. Wojewoda L. wydał decyzję znak (...) ustalającą wysokość odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. W dniu (...) maja 2013 r., na skutek odwołania od decyzji Wojewody L., złożonego w dniu 22 października 2012 r., została wydana przez organ drugiej instancji decyzja uchylająca decyzję Wojewody L., ustalającą wysokość odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, stanowiącą działkę (...). Uchylając decyzję Wojewody L., Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej wskazał m.in. na nieprawidłowy sposób określenia przedmiotu wyceny w zakresie składników roślinnych i zobowiązał do uwzględnienia wartości tych składników zgodnie ze stanem faktycznym i rzeczywistym ich usytuowaniem na działce.

W dniu (...) sierpnia 2013 r. dla potrzeb powtórnego rozpatrzenia sprawy, sporządzony został nowy operat szacunkowy, w którym zostało przyjęte przez biegłych ponownie, wbrew dyspozycjom organu odwoławczego, rozmieszczenie składników roślinnych niezgodnie ze stanem faktycznym. Dopiero w dniu (...) maja 2014 r. odbyła się rozprawa administracyjna, w celu ustalenia stanu faktycznego rozmieszczenia składników roślinnych na ww. działce oraz na działce (...). Mimo upływu dalszych czterech miesięcy, nie zostało wydane postanowienie odmawiające wartości dowodowej opinii biegłych z dnia (...) sierpnia 2013 r., sporządzonej niezgodnie z dyspozycją organu odwoławczego. Pismem z dnia 30 lipca 2014 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o niezwłoczne wydanie decyzji ustalającej odszkodowanie za wywłaszczone 3 lata wcześniej nieruchomości. Pismo pozostało bez odpowiedzi, a organ nie podjął żadnych działań, pozostając bezczynnym. W dniu 16 września 2014 r. skarżący złożył na podstawie art. 37 k.p.a. zażalenie na niezałatwienie sprawy do Ministra Infrastruktury i Rozwoju. Organ wyższej instancji pozostawił zażalenie bez odpowiedzi W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. O szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych za wywłaszczoną nieruchomość, należy się dotychczasowemu właścicielowi odszkodowanie, a decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Wojewoda L. dotychczas nie wydał stosownego aktu administracyjnego, co oznacza, że od dnia wywłaszczenia do dnia dzisiejszego nie została ustalona wysokość odszkodowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, iż decyzją z dnia (...) października 2012 r. znak (...) ustalił odszkodowanie za nieruchomość opisaną w skardze. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej uchylił decyzje, wskazując nieprawidłowości w wycenie składników roślinnych znajdujących się na wywłaszczonej nieruchomości i zobowiązał biegłych rzeczoznawców do uwzględnienia wartości tych składników zgodnie ze stanem faktycznym i rzeczywistymi ich usytuowanie na działce nr (...). W związku z powyższym organ podjął czynności zmierzające do załatwienia przedmiotowej sprawy. Wykonany został nowy operat szacunkowy przedmiotowej nieruchomości, który został zakwestionowany przez skarżącego. A. M. w dniu (...) lutego 2014 r. zażądał od organu wykonania i przesłaniu na jego adres uwierzytelnionych kopii operatów szacunkowych. Wojewoda L. postanowieniem z dnia (...) lutego 2014, znak (...) odmówił wydania kserokopii ww. dokumentów. Były właściciel zaskarżył to postanowienie to Ministra Infrastruktury i Rozwoju. Jednocześnie w dniu 17 kwietnia 2014 r. Urząd wystąpił do Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju o nadesłanie kopii zwrotnych potwierdzeń odbioru zawiadomień o wydaniu decyzji ZRID, które niezbędne były do ustalenia prawidłowej wysokości odszkodowania. Pismem z dnia 29 kwietnia 2014 r. Urząd poinformował Ministra, że operaty szacunkowe w przedmiotowej sprawie straciły aktualność. Następnie w dniu (...) maja 2014 r. przeprowadzono rozprawę administracyjną, celem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego nasadzeń wieloletnich na poszczególnych działkach, w tym działce nr (...). Skarżący nie stawił się na rozprawę, natomiast w dniu 30 maja 2014 r. i 30 lipca 2014 r. wniósł uwagi dotyczące przedmiotowej sprawy. Pismem z dnia 15 września 2014 r. w organ powiadomił stronę postępowania, że w sprawie opracowywany jest nowy referat szacunkowy i przedłużył termin zakończenia sprawy do 30 października 2014 r. Skarżący w dniu 16 września 2014 wniósł zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania i bezczynność Wojewody L. Zażalenie to wraz z aktami sprawy przekazane zostało do Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju. Nie zostało ono jeszcze rozpoznane, akta nie zostały zwrócone.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skardze jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Kontrola ta - stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") - obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu. W myśl zaś art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie do § 2 cytowanego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ww. ustawy.

Należy również podkreślić, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dodatkowo, w przypadku rozpoznawania skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania organu, sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dniu orzekania.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę L. postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka nr (...) o powierzchni 0,02327 ha, położoną ta terenie gm. N., przejętej na własność Skarbu Państwa na mocy decyzji Wojewody L. z dnia (...) października 2011 r. znak (...) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, polegającej na budowie drogi ekspresowej S 17 Odcinek K. - L. - P., zadanie nr 3 odcinek węzeł "D. " i węzeł " L. " - granica administracyjna miasta L.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że przedmiotowa skarga jest dopuszczalna. Skarżący wniósł skargę po wyczerpaniu środków zaskarżenia zgodnie z wymogiem określonym w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."). W myśl tego przepisu skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).

Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie lub w przypadku przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący, przed wniesieniem skargi, w dniu 16 września 2014 r. skierował do Ministra Infrastruktury i Rozwoju zażalenie na przewlekłość postępowania i bezczynność Wojewody L. Pozostaje to bez znaczenia dla oceny dopuszczalności skargi. Zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., służy bowiem jedynie zakwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma jednak jedynie charakter incydentalny (wpadkowy) i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, ani też nie kończy postępowania w sprawie. Skoro zaś warunkiem formalnym wniesienia skargi na przewlekłość postępowania (bezczynność) jest samo złożenie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., to skarga ta jest dopuszczalna niezależnie od tego, czy zażalenie zostanie rozpatrzone oraz niezależnie od stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia w razie rozpatrzenia tego zażalenia. Dla dopuszczalności skargi wystarczy więc, aby zachowana była następująca kolejność czynności: najpierw wnosi się zażalenie na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., a następnie wnosi się skargę do sądu administracyjnego. Nie ma wymogu, aby przed wniesieniem skargi zażalenie to zostało przez organ wyższego stopnia rozpatrzone, a wydane w tym przedmiocie postanowienie doręczone stronie. Brak jest nawet wymogu, aby przed wniesieniem skargi upłynął ustawowy termin do załatwienia zażalenia przez organ wyższego stopnia (por.m.in. postanowienia NSA: z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I OZ 893/13 i z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt I OZ 1024/13 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Dokonując merytorycznej oceny skargi uwzględnić należy, że obowiązek wydania decyzji ustalającej odszkodowanie na rzecz skarżącego powstał z mocy prawa, w związku z wydaniem przez ten organ decyzji Wojewody L. z dnia (...) października 2011 r., znak (...) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Zgodnie z art. 12 ust. 4a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 687) decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna (art. 12 ust. 4b). Jeżeli zaś decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 60 dni od dnia wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 12 ust. 4g).

Sąd podziela przy tym ugruntowane w orzecznictwie sądowym stanowisko, iż termin ten, podobnie jak 30 dniowy termin określony w art. 12 ust. 4b specustawy, ma charakter terminu prawa procesowego i może być przedłużony według reguł określonych w art. 36 § 2 k.p.a. Za takim stanowiskiem przemawia okoliczność, iż w zakresie wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania art. 12 ust. 5 specustawy 12 ust. 5 odsyła do regulacji zawartych w art. 130 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 518 z późn. zm.), a więc do powierzenia rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenia opinii określającej wartość nieruchomości. Wyłonienie zaś rzeczoznawcy majątkowego może jedynie nastąpić, w myśl ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 907 z późn. zm.), w drodze przetargu. Stosowanie przez organ przepisów z trzech ustaw niespójnych i nie do końca zsynchronizowanych w przedmiocie terminów w nich określonych, powoduje, że organ nie zawsze może dotrzymać przesłanek zawartych w art. 12 ust. 4b i 4g specustawy (por.m.in. wyroki NSA z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1621/12, LEX nr 1285997; z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2440/12, LEX nr 1480876; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Ol 6/12, LEX 1139122; jak również orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych powołane w tym względnie w odpowiedzi na skargę).

Wojewoda L. korzystał z tej prawnej dopuszczalności przedłużania postępowania. Jak wynika z odpowiedzi na skargę ostatnio termin zakończenia postępowania wyznaczony został na 30 października 2014 r. Mimo tego do chwili rozpoznania skargi, po trzech miesiącach od wskazanego wyżej terminu, stosowna decyzja ustalająca wysokość odszkodowania nie została wydana. Ustawowy termin przekroczony został nawet licząc od daty, do której postępowanie zostało przedłużone. Przyczyną przedłużenia terminu zakończenia postępowania było, jak wynika z wyjaśnień organu trwające opracowywanie nowego operatu szacunkowego. Czy i ewentualnie kiedy taki operat został sporządzony, nie zostało przez organ wyjaśnione.

Przewlekłość postępowania jest kwalifikowaną formą bezczynności i obejmuje nie tylko niezałatwienie sprawy w terminie, ale również podejmowanie przez organ w toku postępowania czynności pozorowanych bądź zbędnych, prowadzących do nieuzasadnionego przedłużenia okresu załatwienia sprawy (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012 s. 386 oraz 405). Przewlekłość obejmować zatem będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, skutkujące nieuzasadnionym obiektywnie przedłużaniem terminu załatwienia sprawy, w sytuacji gdy mogła ona być załatwiona w terminie krótszym. W związku z powyższym podnieść należy, że Wojewoda L. nie kwestionował przebiegu postępowania przedstawionego przez skarżącego w skardze. Poza sporem jest, iż skarżący zawiadomiony został o wszczęciu postępowania w czerwcu 2012 r., a (...) października 2012 r. Wojewoda L. wydał decyzję ustalającą wysokość odszkodowania, która następnie została uchylona przez organ II instancji decyzją z dnia (...) maja 2013 r. Wojewoda L.nie wyjaśnił powodów, dla których kolejny operat opracowany został po upływie trzech miesięcy, (...) sierpnia 2013 r. Już tylko ta czynność trwała dłużej, niż okres przewidziany na całe postępowanie. Wobec zgłaszanych zastrzeżeń do operatu wyznaczona została rozprawa administracyjna. W odpowiedzi na skargę brak argumentacji, pozwalającej ustalić przyczyny wyznaczenia jej terminu na dzień 6 maja 2014 r., to jest rok od chwili uchylenia decyzji ustalającej odszkodowanie.

W skardze A. M. podniósł również, iż po ww. czynnościach, w dniu 30 lipca 2014 r. wystąpił z wnioskiem o niezwłoczne wydanie decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Organ nie podjął żadnych czynności.

Twierdzenia zawarte w odpowiedzi nie pozwalają uznać, iż organ nie mógł w sposób rzetelny zgromadzić materiał dowodowy, niezbędny do wydania decyzji przed upływem wyznaczonego przez siebie dodatkowego terminu. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność (przewlekłość postępowania) organu, nie może mieć zresztą znaczenia argumentacja, że sprawa była zawiła lub, że sprawa nie kwalifikuje się jeszcze według oceny organu do wydania rozstrzygnięcia, bo np. zebrana w sprawie dokumentacja, mimo znaczącego upływu czasu, nie jest ciągle wystarczająca (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt VI SAB/Wa 29/07, LEX nr 438641). Na gruncie spraw z zakresu ustalania wysokości odszkodowania za nieruchomości przejęte pod budowę drogi publicznej stanowisko to jest aktualne w szczególności, gdy organ przedłuża postępowania pomimo posiadania już niezbędnego dla wydania decyzji operatu szacunkowego.

Opieszałości organu w niniejszej sprawie, w szczególności już po otrzymaniu przez organ opinii rzeczoznawców majątkowych, nie usprawiedliwia również konieczność przekazania akt Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju, w związku ze złożeniem przez skarżącego zażalenia na przewlekłe postępowanie i bezczynność Wojewody L.,w trybie art. 37 k.p.a. Organ, przed przekazaniem akt sprawy innemu organowi czy sądowi, może bowiem sporządzić odpisy z dokumentów niezbędnych dla wykonywania dalszych czynności. W razie zaś zaniechania takiego działania, może w późniejszym czasie podjąć czynności zmierzające do pozyskania wymaganych dokumentów, poprzez np. wystąpienie o nadesłanie akt w celu ich wykorzystania do wydania orzeczenia, względnie sporządzenia odpisów niezbędnych dokumentów. Zatem nawet gdy akta sprawy są dla organu niezbędne dla dokonania określonej czynności, fakt ich przekazania do innego organu bądź sądu nie uzasadnia bezczynności organu do czasu ich zwrotu. Pogląd ten, wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych, skład rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela (zob. wyrok. NSA z dnia 8 października 1999 r., sygn. akt IV SAB 46/99, LEX nr 47852 oraz wyroki WSA w Warszawie: z dnia 21 listopada 2007 r. sygn. akt VII SAB/Wa 49/07, LEX nr 445367 i z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt VI SAB/Wa 51/10, LEX nr 954344, jak również powołane w skardze wyroki: WSA we Wrocławiu z dnia 21 października 2004 r., sygn. akt II SAB/Wr 43/03; WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2009 r., sygn. akt I SAB/Wa 178/08 oraz WSA Gdańsku z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II SAB/Gd 42/09 - dostępne w CBOSA).

Bezczynne oczekiwanie przez organ z załatwieniem sprawy na zwrot akt od organu wyższego stopnia, nie może być zatem oceniane inaczej, niż prowadzenie postępowania w sposób przewlekły.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał skargę A. M. na przewlekłość postępowania Wojewody L. za uzasadnioną. Uwzględniając przedmiotową skargę Sąd ograniczył się natomiast jedynie do stwierdzenia zaistnienia stanu przewlekłości w tej sprawie oraz do oceny jego charakteru, pomijając.

Uznając przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę L. postępowania w niniejszej sprawie za rażące naruszenie prawa, Sąd miał natomiast na względzie przede wszystkim fakt, iż opieszałość organu nie znajduje usprawiedliwienia w powołanych przez niego argumentach, a skutkuje znacznym okresem zwłoki w załatwieniu sprawy, co w istocie sprowadza się do sytuacji, w której osoba pozbawiona własności lub prawa użytkowania wieczystego określonej nieruchomości, pozostawiona została przez okres znacznie przekraczający ustawowe terminy bez jakiejkolwiek rekompensaty ze tę stratę, co już z punktu widzenia samej zasady praworządności jest nie do przyjęcia.

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Skarga podlegała oddaleniu w zakresie żądania zobowiązania organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika odpowiedzialnego za niezałatwienie sprawy i wymierzenie organowi grzywny. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. wymierzenie grzywny nie jest rozstrzygnięciem obligatoryjnym w przypadku stwierdzenia przewlekłości postępowania lub bezczynności organu. Odstępując od wymierzenia grzywny Sąd uwzględnił fakt zakończenia postępowania, w toku którego organ podejmował szereg czynności w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnie z obowiązującymi go wytycznymi, łącznie z przeprowadzeniem rozprawy administracyjnej, na którą skarżący nie stawił się oraz opracowaniem kolejnego operatu szacunkowego, który był przedmiotem zarzutów podnoszonych przez skarżącego.

Postępowanie w przedmiocie orzeczenia o zobowiązaniu organu do wydania decyzji stało się bezprzedmiotowe, wobec wydania przez Wojewodę L., w dniu (...) stycznia 2015 r. decyzji (...) o ustaleniu odszkodowania na rzecz skarżącego. W tym zakresie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd umorzył postepowanie.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.