II SAB/Lu 28/19, Pozostawienie bez rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2976390

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 grudnia 2019 r. II SAB/Lu 28/19 Pozostawienie bez rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (spr.).

Sędziowie WSA: Marta Laskowska-Pietrzak, Bogusław Wiśniewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Ł. L. na bezczynność (...) Konserwatora Zabytków w (...) w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego zmiany pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W piśmie z dnia 20 marca 2019 r. Ł. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, tj. na pozostawienie bez rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na roboty budowlane związane z rozbudową, nadbudową i przebudową oficyn w obrębie działek (...) przy ul. (...) oraz (...) przy ul. (...) w L. zakończonej ostateczną decyzją (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, znak: (...) z dnia (...) r.

Skarżący wyjaśnił, że wystosował do organu dnia 18 lutego 2019 r. ponaglenie w rozumieniu art. 37 k.p.a. oraz art. 53 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), jednak pozostało ono bez odpowiedzi oraz wniósł o nakazanie (...) Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków podjęcia i merytorycznego prowadzenia sprawy znak: (...) w powyżej opisanej sprawie wznowienia postępowania dotyczącej zmiany pozwolenia na budowę i jej merytorycznego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w piśmie z dnia 30 stycznia 2019 r. (...) Wojewódzki Konserwator Zabytków, znak sprawy: (...) poinformował o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na powyżej opisane roboty budowlane.

Skarżący wskazał, że organ naruszył przede wszystkim art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że wnioskodawca nie uzupełnił w terminie wyznaczonym przez organ braków formalnych wniosku, w sytuacji gdy wnioskodawca złożył stosowne pismo na wezwanie organu, w którym przedstawił powyższe.

Wnioskodawca wskazał, że na wezwanie organu złożył pismo, w którym wskazał, że jako przesłanki wznowienia postępowania regulacje art. 145 ust. 1), 4) oraz 5) k.p.a., tj.:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;

Ponadto wnioskodawca wskazał w piśmie, że o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania dowiedział się od ojca J. Ł., który powziął te informacje podczas oglądu akt w Wydziale Architektury Urzędu Miejskiego w (...) w dniu 14 lutego 2018 r. Jednocześnie wniósł o przedłużenie terminu o 7 dni na wskazanie stosownych dowodów w sprawie - poszukiwane są zdjęcia z akt, które syn wysyłał pocztą email - nie mogła ich przedstawić obecnie ponieważ w (...) J. Ł. utracił telefon, dane te zostaną odzyskane."

Zdaniem skarżącego bezzasadne są twierdzenia organu o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania gdyż wnioskodawca przedstawił wymagane przez organ informacje. Naruszeniu uległ też art. 64 § 2 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, że organ może wyznaczyć termin do uzupełnienia braków wniosku tylko w wymiarze 7 dni, podczas gdy ww. przepis stanowi, że "należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym nie siedem dni".

W odpowiedzi na skargę (...) WKZ wniósł o oddalenie skargi.

Wskazał, że wydana przez (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków decyzja znak: (...) z (...) r. dotyczy działki nr (...) przy ul. (...) - usytuowanej w obrębie zespołu urbanistycznego Starego Miasta i Śródmieścia (...) (nr rejestru (...)), na której zlokalizowana jest kamienica wpisana do rejestru zabytków woj. (...) pod nr (...), oraz działki nr (...) przy ul. (...) w (...), która wpisana jest wraz z kamienicą do rejestru zabytków pod nr (...) Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2067 z późn. zm.) - roboty budowlane związane z rozbudową, nadbudową i przebudową oficyn na przedmiotowych działkach spółki (...) wymagają pozwolenia (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Ł. L. jest natomiast współwłaścicielem sąsiedniego zabytkowego zespołu zabudowy zlokalizowanej przy ul. (...)/(...), która jest wpisana do rejestru zabytków woj. (...) pod nr (...)

Decyzją znak: (...) z (...) r. (...) Wojewódzki Konserwator Zabytków zezwolił na realizację robót budowlanych związanych z rozbudową, nadbudową i przebudową oficyn w obrębie przedmiotowych działek oraz w zakresie włączenia zmian zawartych w projekcie budowlanym rozbudowy, nadbudowy i przebudowy istniejących budynków kamienic z przeznaczeniem na budynek usługowy (sala koncertowa, rozrywka, multimedia), częścią techniczną, gospodarczą, parkingiem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu oraz niezbędną infrastrukturą techniczną.

Na podstawie przedłożonego wniosku (...) Spółka Jawna z 12 stycznia 2018 r. w związku z koniecznością uzupełnienia nałożonego przez Wydział Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta (...), (...) WKZ wydał nową decyzję znak: (...) z (...) r. Jedyną stroną postępowania był inwestor i właściciel nieruchomości przy ul. (...) oraz (...) w (...) - spółka (...) s.j.

W dniu 13 marca 2018 r. Ł. L. wniósł odwołanie do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na decyzję (...) WKZ z dnia (...) r. znak: (...) W złożonym piśmie skarżący zarzuca, że decyzję wydano bez uwzględnienia jego osoby jako strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Odwołanie zostało przekazane przez L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków organowi drugiej instancji w piśmie znak: (...) z (...) r.

W piśmie MKiDN znak: (...) z (...) r., stwierdzono, że w omawianym przypadku odwołanie Ł. L. z dnia 13 marca 2018 r., należy potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia (...) r. znak: (...), do rozpatrzenia, którego właściwy jest (...) Wojewódzki Konserwator Zabytków.

W efekcie (...) Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał postanowienie z (...) r. znak: (...) o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych związanych z rozbudową, nadbudową i przebudową oficyn w obrębie działek (...) przy ul. (...) oraz (...) przy ul. (...) w (...) - zakończonego ostateczną decyzją (...) WKZ znak: (...) z (...) r. - z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia środka odwoławczego.

W dniu 24 września 2018 r. wpłynęło w terminie zażalenie do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego za pośrednictwem (...) KWZ złożone przez Ł. L. z 19 września 2018 r., w którym to strona zaskarża w całości wydane postanowienie (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków znak: (...) z (...) r. w związku z naruszeniami przepisów prawa, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz 145 § 1 pkt 4 k.p.a., które miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy.

(...) Wojewódzki Konserwator Zabytków po przeanalizowaniu otrzymanych zażaleń stron w celu całkowitego wyjaśnienia sprawy, weryfikacji wydanego postanowienia administracyjnego działając m.in. zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. w celu ustalenia stanu faktycznego na podstawie przeprowadzonej rozmowy telefonicznej z Dyrektorem Wydziału Infrastruktury (...) Urzędu Wojewódzkiego w (...) wniósł prośbę o udostępnienie akt sprawy związanej z wydaną przez Prezydenta Miasta (...) decyzją znak: (...) z (...) r. nr (...) dla (...) Sp. jawna.

W efekcie w dniu 12 października 2018 r., pracownik Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w (...) złożył wizytę w (...) Urzędzie Wojewódzkim w L. w oddziale orzecznictwa administracji architektoniczno-budowlanej w celu wyglądu do ww. dokumentacji. Zainteresowaniu (...) WKZ podlegały dokumenty, które potwierdziły datę zapoznania się Ł. L. ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a w szczególności z decyzją konserwatorską znak: (...) z (...) r.

Stwierdzono, że Ł. L. zapoznał się z aktami 14 lutego 2018 r. Na prośbę pracownika WUOZ w (...) niezbędne akta sprawy zostały udostępnione w formie kserokopii (na miejscu sporządzono notatkę służbową). Następnie informacje te zostały również potwierdzone w decyzji nr (...) Prezydenta Miasta (...) z (...) r. znak: (...), która została przekazana do wiadomości WUOZ w (...).

Ponadto w dniu (...) r. w Wojewódzkim Urzędzie Ochrony Zabytków w (...) odbyło się spotkanie (...) Konserwatora Zabytków z właścicielami firmy "(...) Sp. Jawna" oraz pełnomocnikiem i (...) Ł. Ł., D. S. i J. Ł. - M. J. Tematem spotkania była próba porozumienia zwaśnionych sąsiadów, tj. firmy (...) Sp. Jawna P (...) oraz Ł. Ł. (pomimo faktu, że wg (...) WKZ nie stanowi on strony postępowania), z powodu wydanej decyzji (...) WKZ znak: (...) z (...) r.

w sprawie prowadzenia robót budowlanych związanych z rozbudową, nadbudową i przebudową oficyn w obrębie działek przy ul. (...) (dz. nr (...)) i przy ul. (...) (dz. (...)) w (...) wraz z późn. zm.. Zdaniem pełnomocnika Ł. Ł. prowadzone roboty budowlane związane z podbiciem fundamentów nieruchomości przy ul. (...) mogą zaszkodzić stateczności konstrukcji kamienicy przy ul. (...)/(...), zagrozić życiu i zdrowiu ludzi oraz doprowadzić do katastrofy budowlanej. W związku z powyższym Ł. Ł., J. Ł., oraz D. S. uznają się za pominięte strony postępowania i wnieśli odwołanie od decyzji (...) WKZ znak: (...) z (...) r. do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego zaskarżając ją w całości. Wszyscy zgromadzeni wyrazili chęć współpracy i potwierdzili, że w najbliższym czasie w terminie do 5 października powinny dojść do stosownego porozumienia, które doprowadzi do zakończenia sprawy - efektem czego odwołanie D. S. z (...) r. na postanowienie (...) WKZ znak: (...) z (...) r. stałoby się bezprzedmiotowe.

W związku z brakiem możliwości porozumienia się stron, (...) Wojewódzki Konserwator Zabytków w postanowieniu znak: (...) z (...) r., w ramach samokontroli organu w oparciu o art. 132 § 1 k.p.a. na skutek uwzględnienia w całości zażaleń wniesionych przez D. S., J. Ł., Ł. Ł. uchylił postanowienie znak: (...) z (...) r.

Działając w oparciu o art. 145 § 1 k.p.a. (...) Wojewódzki Konserwator Zabytków wniósł o sprecyzowanie podstawy prawnej na jakiej D. S. żąda wznowienia postępowania zakończonego decyzją znak: (...) z (...) r.

Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego (...) Wojewódzki Konserwator Zabytków ma zbadać tylko i wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania (w tym wypadku, odwołanie Ł. L. od decyzji znak: (...) z (...) r.) został wniesiony z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 148 k.p.a., a więc jednego miesiąca od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, tj. dnia w którym Ł. L. zapoznał się z kwestionowaną decyzją (...) WKZ. Wszczęcie postępowania wznowieniowego nie przesądza jeszcze o ostateczności treści nowego rozstrzygnięcia w sprawie. Dopiero treść postępowania podjętego w tym trybie pozwoli określić czy wystąpienie tej wady miało na początku jako podstawa wszczęcia postępowania, wada proceduralna rzeczywiście wystąpiła, oraz czy wystąpienie tej wady miało wpływ na treść rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie.

W efekcie powyższego, w celu wykazania możliwego innego terminu w jakim skarżący mógł powziąć informację o decyzji konserwatorskiej, w dniu (...) r. (...) Wojewódzki Konserwator Zabytków wezwał w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania do usunięcia braków wniosku z 13 marca 2018 r., złożonego przez Ł. L., dotyczącego wznowienia postępowania, poprzez wskazanie przesłanki stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania zgodnie art. 145 ust. 1 pkt 1-8 k.p.a. oraz przedstawienie dowodów wskazujących zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zgodnie z art. 148 k.p.a.

W następstwie powyższego wezwania strona (pomimo informacji zawartych w zażaleniu Ł. L. z 18 lutego 2019 r.) nie przedłożyła w należytym terminie wyjaśnień, nie wskazała, okoliczności stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, kiedy one nastąpiły oraz nie wniosła o przedłużenie terminu na przedłożenie stosownych materiałów dowodowych w sprawie.

W oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. w związku z nieusunięciem braków wniosku z 13 marca 2018 r. Ł. L. dotyczącego wznowienia postępowania (...) Wojewódzki Konserwator Zabytków w zawiadomieniu znak: (...) z (...) r. poinformował Ł. L. o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania oraz pouczył go jednocześnie, że powyższa okoliczność nie zamyka drogi do załatwienia sprawy i można w każdym czasie wnieść nowe podanie w tej sprawie. Tym samym wnioskodawca może złożyć nowy, uzupełniony wniosek do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w (...) o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zmiany pozwolenia na prowadzenie powyżej opisanych robót budowlanych. Stanowisko (...) WKZ jest oparte m.in. na stanowisku zawartym w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13, odnośnie charakteru prawnego pozostawienia podania bez rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pozostawienie podania bez rozpoznania następuje w drodze czynności materialno-technicznej w podjęciu, której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie, jak również wyjaśnić, że od czynności takiej nie przysługuje żaden ze zwyczajnych środków zaskarżenia regulowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego (tj. odwołanie, zażalenie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). Pismo takie bowiem nie jest ani decyzją, ani postanowieniem.

W następstwie powyższego, Ł. L. wystosował zażalenie z 18 lutego 2019 r. do organu drugiej instancji - Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego na pozostawienie bez rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, które stanowiło jednocześnie w rozumieniu art. 37 k.p.a. ponaglenie organu. Ł. L. załączył do pisma wydruk zdjęć, które rzekomo zostały wykonane przez J. Ł. podczas oglądu akt sprawy w Wydziale Budownictwa i Architektury Urzędu Miasta L. 14 lutego 2018 r.

(...) Wojewódzki Konserwator Zabytków zaznaczył, że stwierdzone przez stronę w zażaleniu z 18 lutego 2019 r.: "okoliczności stanowiących podstawę do wznowienia postępowania dowiedziałam się od mojego ojca J. Ł., który powziął te informacje podczas oglądu akt w Wydziale Architektury Urzędu Miejskiego w (...) w dniu 14 lutego 2018 r.", nie są zgodne z posiadanymi przez (...) WKZ informacjami. W dniu 12 października 2018 r. w siedzibie Wydziału Infrastruktury (...) Urzędu Wojewódzkiego w L. podczas udostępnienia akt sprawy związanej z wydaną przez Prezydenta Miasta L. decyzją znak: (...) z (...) r. nr (...) upoważniony pracownik Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w (...) przeprowadził kwerendę zebranych dokumentów (sporządzono notatkę służbową oraz otrzymano kopię dokumentów wraz z potwierdzeniem zgodności z oryginałem, tj.m.in. kartę przeglądową akt sprawy oraz pisemne potwierdzenia zapoznania się J. Ł. z aktami sprawy). Na miejscu stwierdzono, że J. Ł. powziął informacje o powyższej wydanej decyzji konserwatorskiej podczas zapoznania się z aktami sprawy dopiero w dniu 6 kwietnia 2018 r., tj. po terminie złożenia odwołania do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Nie odnaleziono, żadnych innych dokumentów potwierdzających, zapoznanie się z aktami sprawy przez D. S. oraz J. Ł. w sprecyzowanym wyżej terminie 14 lutego 2018 r. Ponadto, również zgodnie z treścią uzasadnienia decyzji nr (...) znak: (...) z (...) r. (wpływ do WUOZ w (...) z (...) r.) w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (...) (...) Spółka Jawna obejmującą ww. zakres robót budowlanych, nie odnotowano informacji wskazujących na fakt zapoznania się przez J. Ł. z aktami sprawy 14 lutego 2018 r., lecz 7 lutego 2018 r. W tym przypadku, gdyby J. (...) faktycznie zapoznał się z zaskarżoną decyzją konserwatorską z (...) r. upłynąłby już termin do wniesienia odwołania zgodnie z art. 148 k.p.a. Ł. L. w zażaleniu z 18 lutego 2019 r. nie przedstawił natomiast żadnego innego dokumentu w sprawie, który wskazałby, że data 6 marca 2018 r. jest faktycznie dniem w którym syn skarżącej - J. Ł. zapoznał się z przedmiotowym postanowieniem (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Po zapoznaniu się z odwołaniem oraz mając na uwadze powyższe argumenty strony nie znaleziono podstaw do zmiany postanowienia na podstawie art. 132 k.p.a., a więc zgodnie z art. 37 § 4 k.p.a. (...) Wojewódzki Konserwator Zabytków przesłał pismo znak: (...) z 28 lutego 2019 r. w załączeniu wraz z aktami sprawy zażalenie z 18 lutego 2019 r. wniesione przez Ł. L. do organu drugiej instancji - tj. Departamentu Ochrony Zabytków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Nie czekając na rozstrzygnięcie organu drugiej instancji w dniu 20 marca 2019 r., Ł. L. wniósł skargę na bezczynność organu administracji publicznej - (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na pozostawienie bez rozpoznania wniosku dotyczącego wznowienia postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych związanych z rozbudową, nadbudową i przebudową oficyn w obrębie działek (...) przy ul. (...) oraz (...) przy ul. (...) w L. zakończoną ostateczną decyzją (...) WKZ znak: (...) z dn. (...) r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Jakkolwiek przepisy p.p.s.a. nie określają, na czym polega stan bezczynności organów administracji publicznej, to jednak w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że ze stanem tym mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Sąd stwierdza, że Ł. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargi na bezczynność (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, które zarejestrowane zostały pod następującymi sygnaturami:

1) sygn. akt II SAB/Lu 28/19 skarga na bezczynność polegającą na nierozpoznaniu wniosku skarżącego o wznowienie postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na roboty budowlane związane z rozbudową, nadbudową i przebudową oficyn w obrębie działek (...) przy ul. (...) oraz (...) przy ul. (...) w (...) zakończoną ostateczną decyzją (...) Konserwatora Zabytków znak: (...) z (...) r.;

2) sygn. akt II SA/Lu 29/19 skarga na bezczynność polegającą na nierozpoznaniu wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków znak: (...) z (...) r. dotyczącego sprostowania oczywistej omyłki w decyzji (...) WKZ, znak: (...) z (...) r.

W rozpoznawanej sprawie skarżący Ł. L. w złożonej skardze zarzucił (...) Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków bezczynność polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na roboty budowlane związane z rozbudową, nadbudową i przebudową oficyn w obrębie działek (...) przy ul. (...) oraz (...) przy ul. (...) w (...) zakończonej ostateczną decyzją (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, znak: (...) z dnia (...) r. Wyjaśnić należy, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego powyżej opisaną decyzją skarżący złożyła do organu administracji w dniu 13 marca 2018 r. (pierwotnie jako odwołanie do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego). Wydawane w sprawie przez organ administracji orzeczenia zostały szczegółowo opisane w odpowiedzi na skargę przez (...) WKZ oraz przytoczone przez Sąd.

Ostatecznie działając w oparciu o art. 145 § 1 k.p.a. (...) Wojewódzki Konserwator Zabytków wniósł o sprecyzowanie podstawy prawnej na jakiej Ł. L. żąda wznowienia powyżej opisanego postępowania zakończonego decyzją znak: (...) z dnia (...) r. i pismem z dnia 31 grudnia 2018 r. (znak:(...)) wezwał w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania do usunięcia braków wniosku z dnia 13 marca 2018 r., dotyczącym wznowienia postępowania poprzez wskazanie przesłanki stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania zgodnie art. 145 ust. 1 pkt 1-8 k.p.a. oraz przedstawienie dowodów wskazujących zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zgodnie z art. 148 k.p.a. (k. 43 akt administracyjnych). Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 16 stycznia 2019 r. (k. 45 verte akt administracyjnych).

Skarżący na powyższe wezwanie nie odpowiedział.

(...) Wojewódzki Konserwator Zabytków zawiadomił skarżącego w zawiadomieniu z dnia 30 stycznia 2019 r., znak: (...) o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. (k. 41 akt administracyjnych).

W tym miejscu wyjaśnić należy, że skarżący uważa, że na wezwanie z dnia 31 grudnia 2018 r. udzielił organowi odpowiedzi. Jednakże w aktach sprawy takiej odpowiedzi również nie ma. Wyjaśnić również należy, że w sprawie rozpoznawanej pod sygn. akt II SA/Lu 29/19 dotyczącej skargi na bezczynność polegającą na nierozpoznaniu wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków znak: (...) z (...) r. dotyczącego sprostowania oczywistej omyłki w decyzji (...) WKZ, znak: (...) z (...) r. przebieg postępowania był tożsamy, a w aktach sprawy znajdowała się odpowiedź skarżącego na wezwanie organu z dnia 31 grudnia 2019 r. Zaznaczyć jednocześnie należy, że we wszystkich sprawach pisma organu kierowane do skarżącego mają nadane inne, osobne sygnatury bowiem sprawy są prowadzone odrębnie.

W związku z powyższym Sąd przystępując do rozpoznania sprawy i stwierdzając, że w aktach rozpoznawanej sprawy brak odpowiedzi skarżącego na wezwanie organu z dnia 31 grudnia 2018 r. - w związku z twierdzeniami skarżącego, że udzielił odpowiedzi organowi na wezwanie z dnia 31 grudnia 2018 r. - ponownie zwrócił się do organu administracji (...) WKZ o wyjaśnienie, czy skarżący udzielił odpowiedzi na wezwanie z dnia 31 grudnia 2018 r. dwoma oddzielnymi pismami do dwóch odrębnie prowadzonych spraw.

W piśmie z dnia 12 listopada 2019 r. (...) WKZ wskazał, że w rozpoznawanej odrębnie prowadzonej sprawie odpowiedź skarżącego na wezwanie z dnia 31 grudnia nie wpłynęła.

W świetle art. 64 § 2 k.p.a. należy zatem przyjąć, że jeżeli strona nie usunęła na żądanie organu w wyznaczonym terminie wad formalnych wniosku o wszczęcie postępowania, to organ nie wydaje postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w trybie art. 61a § 1 k.p.a., ale pozostawia podanie bez rozpoznania w trybie art. 64 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 21 kwiecień 2017 r. sygn. akt II OSK 494/16, Lex nr 2340061).

Istotą niniejszej sprawy jest przesądzenie, czy organ prawidłowo postąpił

(a zatem, czy nie jest w stanie bezczynności) pozostawiając wniosek skarżącego o wznowienie postępowania bez rozpoznania, wskutek przyjęcia, że zaszły przesłanki zastosowania art. 64 § 2 k.p.a., a więc, że skarżący nie usunął w zakreślonym terminie braków formalnych wniosku lub uzupełnił wskazany przez organ brak formalny, ale niezgodnie z wymaganiami precyzyjnie określonymi w wezwaniu (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 337/10, z 22 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 3/11).

Jak wynika z akt sprawy, skarżący odebrał ww. wezwanie dnia 16 stycznia 2019 r., a zatem termin do jego wykonania upływał dnia 23 stycznia 2019 r. Pomimo jasno sprecyzowanego zobowiązania, pouczenia o negatywnych skutkach niezastosowania się do niego, skarżący nie odpowiedział na wezwanie organu.

W ocenie Sądu, (...) WKZ miał więc prawo, zgodnie z wcześniej udzielonym pouczeniem, pozostawić wniosek skarżącego bez rozpoznania. Skoro brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego, a organ zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. pozostawił ww. wniosek bez rozpoznania to powyższe okoliczności wykluczają możliwość postawienia zarzutu bezczynności i czynią skargę niezasadną.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.