Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2691821

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 18 czerwca 2019 r.
II SAB/Kr 99/19
Informacje na temat czynności dotyczących szlaków drożnych zarządzanych przez gminę jako informacja publiczna.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka.

Sędziowie WSA: Tadeusz Kiełkowski (spr.), Małgorzata Łoboz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Wójta Gminy J w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej

I. zobowiązuje Wójta Gminy J do dokonania czynności lub wydania aktu w przedmiocie wniosku Z. K. z dnia 22 listopada 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie czternastu dni;

II. stwierdza, że Wójt Gminy J dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;

III. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny;

IV. zasądza od Wójta Gminy J na rzecz skarżącej Z. K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 22 listopada 2018 r. skarżąca Z. K. złożyła wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie działalności Zarządcy Dróg Gminnych Gminy J. lub Wójta Gminy J. dotyczącej szlaków drożnych mających "rzekomo" istnieć na terenie stanowiącej własność skarżącej nieruchomości gruntowej położonej w S., gmina J., stanowiącej działki nr (...) i (...), objętej księgą wieczystą o numerze (...) prowadzoną przez Sąd Rejonowy (...) w K. Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z Siedzibą w S.: "rzekomego" szlaku drożnego oznaczonego kolorem zielonym; "rzekomego" szlaku drożnego oznaczonego kolorem różowym - zgodnie z planem identyfikacji przedmiotu sporu sporządzonym przez biegłego inż. geodetę J. H. w dniu 11 lutego 2015 r. w toku postępowania sądowego prowadzonego przed Sądem Rejonowym (...) w K. (...) Wydział Cywilny w sprawie do sygn. akt (...) stanowiącym załącznik do wniosku o udzielenie informacji publicznego. Z. K. wniosła o udzielenie informacji publicznej czy w stosunku do ww. rzekomo istniejących szlaków drożnych:

1) opracowywano projekty planu, remontu, utrzymania i ochrony ww. rzekomych szlaków drożnych,

2) utrzymywano nawierzchnię ww. rzekomych szlaków drożnych,

3) prowadzono ewidencję ww. rzekomych szlaków drożnych drożnego jako drogi,

4) sporządzano informację o ww. rzekomych szlakach drożnych jako o drodze i przekazywano Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad,

5) przeprowadzano okresowe kontrole stanu ww. rzekomych szlaków drożnych,

6) dokonywano robót interwencyjnych, utrzymaniowych i zabezpieczających ww. rzekomych szlaków drożnych,

7) dokonywano czynności mających nas celu przeciwdziałanie niszczeniu ww. rzekomych szlaków drożnych,

8) dokonywano okresowych pomiarów ww. rzekomych szlaków drożnych,

9) wykonywano jakiekolwiek inne czynności dotyczące ww.

rzekomych szlaków drożnych. Jeżeli wyżej wymienione czynności zostały wykonywane, Z. K. wniosła o: 1) udostępnienie wykazu czynności wykonywanych w tym zakresie w latach 2010 - 2018 wraz ze szczegółowymi datami ich wykonywania, 2) dokładne określenie osób wykonujących ww. czynności w latach 2010 - 2018, 3) dokładne określenie osób nadzorujących wykonywanie ww. czynności w latach 2010 - 2018, 4) dokładne określenie wysokości środków pieniężnych przeznaczonych na wykonywanie ww. czynności w latach 2010 - 2018 wraz z rozbiciem ich na poszczególne lata oraz poszczególne miesiące kalendarzowe w każdym kolejnym roku kalendarzowym, 5) udostępnienie protokołów oraz notatek służbowych związanych z wykonywaniem ww. czynności w latach 2010 - 2018. Nadto Z. K. wniosła o informację, czy w latach 2010 - 2018 Wójt Gminy J. lub podlegali mu pracownicy: odbywali jakiekolwiek spotkania, rozmowy lub narady dotyczące ww. szlaków drożnych oraz nieruchomości; w jakim gronie odbywały się ww. spotkania, rozmowy lub narady (to jest kto w nich uczestniczył); czy z ww. czynności zostały sporządzone protokoły lub notatki służbowe (jeżeli tak, wniosek obejmuje ich udostępnienie).

W dniu 17 grudnia 2018 r. Wójt Gminy J. udzielił Z. K. pisemnej odpowiedzi, w której wskazał, że w istocie żądana informacja ma charakter indywidualny, co wyłączałoby udzielanie informacji we wnioskowanym trybie. Jednocześnie organ wyznaczył termin do udzielenia informacji publicznej do dnia 3 lutego 2019 r. Skarżąca zaskarżyła odwołaniem stanowisko Wójta Gminy J. uznając, że w istocie stanowi ono decyzję administracyjną w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) postanowieniem z dnia 6 lutego 2019 r. stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Kolegium wskazało, że organ I instancji nie wydał decyzji administracyjnej. W dniu 1 lutego 2019 r. Wójt Gminy J. poinformował ponownie, że w jego ocenie żądane informacje nie mają cech informacji publicznej i nie mogą zostać udostępnione w tym trybie. Pismem z dnia 19 lutego 2019 r. skarżąca wniosła odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia. Postanowieniem z dnia 21 marca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) stwierdziło niedopuszczalność odwołania od pisma Wójta Gminy J. z dnia 1 lutego 2019 r. dotyczącego odmowy udostępnienie informacji. Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie brak jest przedmiotu zaskarżenia.

Pismem z dnia 29 marca 2019 r. Z. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Wójta Gminy J. w zakresie udzielenia informacji publicznej, polegającą na braku wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem skarżącej z dnia 22 listopada 2018 r. Skarżąca wniosła o:

1) zobowiązanie Wójta Gminy J. do wydania decyzji w przedmiocie udzielenia informacji publicznej w zakresie objętym wnioskiem z dnia 22 listopada 2018 r. w terminie 14 dni od doręczenia akt;

2) orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa w związku z art. 149 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;

3) wymierzenie organowi I stopnia grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;

4) zasądzenie kosztów postępowania od organu I stopnia wedle norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła w szczególności, że do dzisiaj organ I stopnia nie udostępnił informacji publicznej ani nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia, przez co naruszył art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem skarżącej, żądane wnioskiem z dnia 22 listopada 2018 r. informacje stanowią informację publiczną, gdyż dotyczą działalności podmiotu wykonującego zadania publiczne, przedmiotu jego działalności, trybu jego działania oraz prowadzonych przez ten podmiot ewidencji. Wnioskowane informacje dotyczą bezpośrednio gospodarowania przez podmiot publiczny mieniem publicznym (jeżeli szlaki drożne lub drogi przebiegają na gruntach stanowiących majątek gminy, Skarbu Państwa lub innego podmiotu o charakterze publicznym), a także finansowania wydatków na mienie publiczne lub mienie prywatne, zaś nie powinno budzić wątpliwości, że tak sposób gospodarowania mieniem publicznym, jak i finansowanie wydatków na mienie publiczne lub prywatne ze środków o charakterze publicznym podlegają społecznej kontroli, a kontroli takiej służy właśnie dostęp do informacji publicznej. Skarżąca podniosła dalej, że skoro ustawodawca zleca wykonywanie zadań pewnego rodzaju organom administracji państwowej lub samorządowej, to sama ta okoliczność przesądza o publicznym charakterze informacji związanych z wykonywaniem takich zadań (jako emanacji władzy publicznej), a tym samym przesądza o dopuszczalności społecznej kontroli sposobu realizacji takich zadań. Skarżąca zaprzeczyła, jakoby żądane informacje tyczyły się jej indywidualnej sprawy i miały znaczenie tylko dla jej indywidualnego interesu. Ponadto wbrew twierdzeniom organu pomiędzy skarżącą a organem nie jest prowadzone postępowanie administracyjne czy sądowe. Dotychczas było prowadzone postępowanie o ochronę posiadania nieruchomości stanowiącej własność wnioskodawcy, a następnie o ochronę prawa własności, jednakże organ nie był stroną tych postępowań. Skarżąca wskazała, że ten sam wniosek o udostępnienie informacji publicznej został wystosowany do Zarządu Dróg Powiatu K. - Wydział Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w K. w piśmie z dnia 2 stycznia 2019 r., znak sprawy: (...), odpowiedział na ten wniosek pozytywnie, udzielając informacji publicznej. W związku z tym, że żądane przez skarżącą informacje są informacjami publicznymi obowiązkiem organu zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej było udostępnienie informacji publicznej lub wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia. W przypadku, gdy organ nie dokonał żadnej z tych czynności w terminie, dopuścił się bezczynności. W ocenie skarżącej organ w sposób celowy, bez racjonalnego uzasadnienia przedłużył termin na udzielenie informacji publicznej, przy jednoczesnym udzieleniu dwóch sprzecznych ze sobą informacji, iż żądane informacje stanowią oraz nie stanowią informacji publicznej (pismo z dnia 17 grudnia 2018 r.), by po upływie prawie 2 miesięcy od dnia wniesienia wniosku o udzielenie informacji publicznej udzielić skarżącej odpowiedzi, iż żądane informacje nie posiadają waloru informacji publicznych (pismo z dnia 1 lutego 2019 r.). Przedłużenie terminu przez organ do udzielenia informacji publicznej nie ma żadnego uzasadnienia, gdyż ich udostępnienie nie wymaga specjalistycznej wiedzy prawniczej, czy kwerendy obszernych akt. Żądane przez skarżącą informacje sprowadzają się do sprawdzenia kilku czynności należących do podstawowych zadań organu. Takie działanie, zdaniem skarżącej, wskazuje na brak woli organu do załatwienia sprawy, co spowodowało znaczne przekroczenie terminu do załatwienia tej sprawy, a ponadto nie miało oparcia w obowiązującym prawie. Jeżeli organ uznał, że żądane informacje nie mają cech informacji publicznej, co w pewien sposób zaznaczył w piśmie z dnia 17 grudnia 2018 r., bezzasadnie przedłużył termin i udzielił takiej samej informacji po upływie niemal 2 miesięcy od dnia wpływu wniosku.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy J. wniósł o oddalenie skargi w całości. Organ podkreślił, że skarżąca we wniosku z dnia 22 listopada 2018 r. posłużyła się planem identyfikacji przedmiotu sporu sporządzonym przez biegłego na okoliczność postępowania sądowego prowadzonego przez Sąd Rejonowy (...) w K. sygn. akt (...), potwierdzając informację, iż w sprawie tej drogi toczyło się postępowanie sądowe. Ponadto pomiędzy skarżącą a Gminą toczy się postępowanie sądowe z wniosku Z. K. o zasiedzenie działki nr (...) w m. S., sygn. akt (...), oraz postępowanie administracyjne o rozgraniczenie dotyczące miedzy innymi działek nr (...), (...) i (...). Zakres żądanych informacji pokrywa się w całości z przedmiotami powyższych postępowań. Stąd niezrozumiałe jest twierdzenie zawarte w skardze, iż między stronami nie toczą się postępowania sądowe. Organem, do którego wpłynął wniosek jest Wójt, który jest reprezentantem Gminy. Nie sposób zatem twierdzić, iż postępowanie sądowe z udziałem Gminy, nie dotyczy Wójta, który przecież Gminę reprezentuje. W ocenie organu wniosek Z. K. nie dotyczy informacji publicznej. W ocenie organu okoliczności sprawy, w tym status skarżącej i zakres żądanej informacji wskazują, iż żądane informacje niewątpliwie mogą być wykorzystane w postępowaniu sądowym i administracyjnym. Skoro pomiędzy stronami toczą się postępowania cywilnoprawne o zasiedzenie nieruchomości, to skarżąca mogła i powinna skorzystać z uprawnień, jakie posiada w tym postępowaniu, np. złożenia wniosku o zobowiązanie uczestnika - Gminy do przedłożenia określonych dokumentów. Dostęp do informacji publicznej nie może zastępować innych postępowań, tak jak nie może służyć do sanowania wadliwych czynności strony dokonanych w postępowaniu, np. spóźnionych wniosków dowodowych w postępowaniu cywilnym. Organ zauważył, że skarżąca twierdzi, iż szlaki drożne znajdują się na jej nieruchomości. Trudno zatem uznać, aby również z tego powodu była to informacja publiczna, skoro szlak drożny znajduje się na działce prywatnej. Skarżąca posługuje się też konsekwentnie określeniem "rzekomy" szlak drożny. W ocenie organu, nie można uznać za skuteczne żądanie udostępnienia informacji publicznej żądania informacji o rzekomych szlakach drożnych. Organ nie gromadzi ani nie udostępnia informacji o rzekomych szlakach drożnych, nie mogło to być zatem przedmiotem skutecznie złożonego wniosku. Organ wskazał też, że gdyby wniosek zakwalifikowano jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej, to wymagałoby to kwerendy akt, przeglądania archiwów, ponieważ wniosek obejmował lata 2010-2018.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle § 1b art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.).

Na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Artykuł 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1330, dalej u.d.i.p) przewiduje stosowanie do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej przepisów p.p.s.a.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie; przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2004 r., II SAB/Wa 166/04, CBOSA).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Dalej wskazać należy, że ustawodawca przewidział w u.d.i.p. zamknięty katalog czynności w procedurze dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. W myśl art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem albo w formie czynności materialno-technicznej (w przypadku udzielenia informacji publicznej oraz w przypadku zawiadomienia o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej), albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej).

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż Wójt Gminy J. jest podmiotem, którego działalność podlega ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zaliczenie organu do kategorii podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej nie było również w niniejszej sprawie kwestionowane. Bezsporne jest także to, że Wójt Gminy J. nie udzielił stronie skarżącej żądanej informacji ani nie wydał w tym przedmiocie decyzji odmownej. Okolicznością istotną z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej, a zarazem okolicznością, wokół której ogniskuje się spór między stronami - pozostaje zatem to, czy odnośna informacja jest informacją publiczną. W ocenie Sądu, ma ona taki status, mieści się w przytoczonej wyżej definicji z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Rację ma strona skarżąca, gdy wskazuje, że jej pytania dotyczą czynności podmiotu wykonującego zadania publiczne - tak bowiem należy kwalifikować czynności dotyczące szlaków drożnych zarządzanych przez Gminę bądź jej jednostkę organizacyjną. W tym też kontekście zasadnie wskazano na przepis art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym, w świetle którego zadania własne gminy obejmują w szczególności sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego.

Status danej informacji jako informacji publicznej nie może być kwestionowany przez wskazanie na antycypowany sposób posłużenia się nią przez wnioskodawcę. Z tego też względu argumentacja organu akcentująca związek przedmiotowej informacji z działką skarżącej tudzież toczącymi się postępowaniami sądowymi - zdaniem Sądu - nie zasługuje na uwzględnienie. Również posłużenie się we wniosku określeniem "rzekome" (ujętym w cudzysłów) nie ma istotnego znaczenia - wszak w razie ewentualnego nieistnienia przedmiotowych szlaków drożnych organ również powinien zareagować na wniosek w sposób zgodny z przepisami u.d.i.p.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić wypada, że nie nastąpiło udostępnienie informacji publicznej zgodnie z przepisami ustawy ani też wniosek nie został załatwiony w inny przewidziany prawem sposób. To zaś uzasadnia skonstatowanie bezczynności i zobowiązanie organu do wydania aktu lub dokonania czynności. Należy podkreślić, że w postępowaniu zainicjowanym skargą na bezczynność Sąd - zidentyfikowawszy niezałatwioną sprawę z zakresu dostępu do informacji publicznej - może jedynie zobowiązać organ do jej załatwienia; nie może natomiast rozstrzygać o sposobie, w jaki ma to nastąpić. Niniejszy wyrok nie przesądza zatem, który z przewidzianych prawem sposobów załatwienia wniosku u udostępnienie informacji publicznej powinien znaleźć zastosowanie w odnośnej sprawie, a w szczególności wyrok ten nie przesądza tego, czy żądana informacja powinna być udostępniona, czy też powinna zapaść decyzja o odmowie jej udostępnienia.

Wójt Gminy J. nie pozostawił wniosku skarżącej bez jakiejkolwiek odpowiedzi, prowadził korespondencję ze skarżącą, przedstawiał swoje stanowisko w sprawie. Bacząc na te okoliczności, Sąd nie stwierdził rażącego naruszenia prawa. Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone jedynie dla najbardziej jaskrawych i niczym nieusprawiedliwionych przypadków długotrwałej bierności organów, a w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się znamion takiego przypadku. Z podobnych przyczyn Sąd uznał, że nie ma podstaw do wymierzenia organowi grzywny.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 149 § 1, § 1a i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I, II i III sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w pkt IV sentencji wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.