Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1407430

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 4 grudnia 2013 r.
II SAB/Kr 88/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.).

Sędziowie WSA: Renata Czeluśniak Krystyna Daniel.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Starosty (...) w przedmiocie zwrotu nieruchomości skargę oddala

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 29 kwietnia 2013 r. J.S. wniósł skargę na bezczynność Starosty O. w przedmiocie zwrotu nieruchomości. Podniósł, że organ bezpodstawnie i opieszale prowadzi postępowanie dotyczące wydania orzeczenia w sprawie o zwrot wywłaszczonej w 1974 r. nieruchomości, położonej w obrębie miasta O. Dalej skarżący argumentował, że w dniu 5 lipca 2012 r. Wojewoda uchylił wcześniejszą decyzję Starosty O. o odmowie zwrotu parkingu ogólno miejskiego, który wchodził kiedyś w skład całości nieruchomości należącej do jego babki. Od tego czasu minęło dziewięć miesięcy i nawet nie został poinformowany o przyczynie zwłoki w wydaniu ostatecznego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu O. wskazał, że postępowanie z wniosku H.S., J.S. i W.S. w sprawie zwrotu nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej O., obręb O., oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków jako działka nr (...) i część działki nr (...) zostało zakończone prawomocną decyzją o odmowie zwrotu z dnia 30 lipca 2012 r. nr (...). Powyższa decyzja została wydana po uchyleniu w całości przez Wojewodę o decyzją z dnia 5 lipca 2012 r. decyzji Starosty O. z dnia 8 grudnia 2011 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzja z dnia 30 lipca 2012 r. orzekająca o odmowie zwrotu nieruchomości została wysłana do stron postępowania w dniu 31 lipca 2012 r. Przesyłka skierowana do J.S. zawierająca przedmiotową decyzję była dwukrotnie awizowana w dniach 3 sierpnia 2012 r. i 10 sierpnia 2012 r. i wobec niepodjęcia przez adresata w dniu 20 sierpnia 2012 r. zwrócona do Starostwa O

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 3 § 2, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.- dalej powoływana jako p.p.s.a.), wyznaczają zakres, w jakim sądy administracyjne wykonują funkcje kontrolne wobec administracji publicznej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontroli sądowej podlega bezczynność organów administracji publicznej w sytuacjach braku wydania decyzji, zaskarżalnego postanowienia, aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Jeżeli skarga dotyczy, jak w niniejszej sprawie, bezczynności organu administracji, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie przewidzianym w art. 37 k.p.a. J.S. pismem z dnia 31 grudnia 2012 r. (data wpływu do organu 10 stycznia 2013 r.) wniósł do Wojewody zażalenie na opieszałość Starosty O." tym samym spełniony został formalny warunek wniesienia skargi na bezczynność organu, co otwiera możliwość rozpoznania skargi merytorycznie.

Zauważyć należy, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (tak T. Woś (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, kom. do art. 3 ustawy). Zgodnie z art. 149 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 a sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Podstawową zatem zasadą instytucji skargi na bezczynność jest ochrona strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jeżeli natomiast w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał decyzję lub inny akt, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ ten nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi, stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 p.p.s.a. Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte. W ramach skargi na bezczynność nie można rozstrzygać kwestii merytorycznych i określać w jaki sposób powinna być rozpatrzona sprawa w postępowaniu administracyjnym. Sąd administracyjny rozpoznając skargę na bezczynność organu administracji publicznej nie może nakazywać organowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści. Uwzględnienie skargi na bezczynność organu jest wyłączone w przypadku wydania decyzji, podjęcia stosownego rozstrzygnięcia niezależnie od tego, czy nastąpiło to w terminie określonym w kodeksie postępowania administracyjnego. Prawidłowość podjętej decyzji, postanowienia lub czynności może zostać poddana ocenie w innej sprawie w toku postępowania odwoławczego i następnie wskutek skargi do sądu administracyjnego (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 349/12). Reasumując, rolą sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na bezczynność organu administracji publicznej, jest dokonanie kontroli w przedmiocie tego, czy organ ten pozostaje w zwłoce w prowadzonym postępowaniu. Rozpoznając zatem skargę na bezczynność sąd kontroluje, analizując okoliczności faktyczne sprawy, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania, czyli czy zrealizował swoje obowiązki, wynikające z przepisów prawa.

Rozpoznając w przedstawionej sytuacji faktycznej skargę na bezczynność organu, w świetle powołanych powyżej wywodów, należy stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Jak bowiem wynika z akt sprawy Wojewoda decyzją z dnia 5 lipca 2012 r. nr (...) uchylił zaskarżoną decyzję Starosty O. z dnia 8 grudnia 2011 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (k-(...) akt administracyjnych). Następnie Starosta O,. decyzją z dnia 30 lipca 2012 r. nr (...) odmówił zwrotu na rzecz H.S., J.S. oraz W.S. nieruchomości oznaczonej w operacie ewidencji gruntów jako działka nr (...) i część działki nr (...) stanowiącej własność Gminy O., przejętej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie aktu notarialnego - umowy sprzedaży z dnia 17 grudnia 1974 r. Niniejsza decyzja została wysłana do stron postępowania administracyjnego (k- (...) akt administracyjnych). Z powyższego jednoznacznie wynika, że Starosta Powiatowy w O. spełnił ciążący na nim obowiązek i po uchyleniu decyzji przez Wojewodę w ciągu zaledwie kilkunastu dni wydał nową decyzję orzekającą o odmowie zwrotu nieruchomości. Nie ma przy tym znaczenia, że przesyłka zawierająca wskazaną decyzję nie została odebrana przez skarżącego, gdyż doręczenie zostało dokonane zgodnie z wymogami opisanymi w art. 44 k.p.a. W myśl zaś art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy, co też zostało uczynione (k- (...) akt administracyjnych).

Reasumując, w stanie faktycznym niniejszej sprawy brak jest prawnych możliwości zobowiązania organu do wydania stosownego aktu lub dokonania stosownej czynności, skoro organ załatwił toczącą się przed nim sprawę poprzez wydanie decyzji o odmowie zwrotu nieruchomości. W tym stanie rzeczy oraz w świetle poczynionych przez sąd rozpoznający skargę rozważań i zgodnie z dokonaną przez sąd wykładnią przepisów prawa, należało stwierdzić, że zarzuty skarżącego wobec Starosty Powiatowego w O. okazały się niezasadne.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.