II SAB/Kr 69/18, Wniosek o zasiedzenie skierowany przez gminę na drogę postępowania sądowego jako informacja publiczna. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2509177

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 czerwca 2018 r. II SAB/Kr 69/18 Wniosek o zasiedzenie skierowany przez gminę na drogę postępowania sądowego jako informacja publiczna.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: SWSA Mirosław Bator.

Sędziowie SWSA: Paweł Darmoń (spr.), Jacek Bursa.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi J. F. na bezczynność Wójta Gminy S. w zakresie udostępnienia informacji publicznej

I.

zobowiązuje Wójta Gminy do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku J. F. z dnia (...) listopada 2017 r., uzupełnionego pismem z dnia 21 grudnia 2017 r;

II.

stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;

III.

zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego J. F. kwotę (...) zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 30 listopada 2017 r. J. F. wniósł o udostępnienie informacji publicznej w trybie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. Nr (...), poz. 1198). W piśmie domagał się przedstawienia wykazu numerów działek, co do których Gmina S. wystąpiła z wnioskiem o zasiedzenie tych nieruchomości, a znajdujących się na terenie R. i S., ponieważ w tych miejscowościach posiada działki. Wniósł o przedstawienie wykazu ww. działek objętych wnioskami Gminy S. o zasiedzenie za okres od 1 stycznia 2000 r. do chwili udzielania informacji. Domagał się udostępnienia informacji publicznej w formie kserokopii wniosków o zasiedzenie wraz z ich załącznikami i przesłanie tak przygotowanej informacji pocztą na wskazany przez niego adres zamieszkania.

W odpowiedzi na wniosek Wójt Gminy wezwał J. F. do uzupełnienia braków wniosku poprzez sprecyzowanie, czy domaga się on przedstawienia wykazu wszystkich nieruchomości objętych wnioskami o zasiedzenie, czy też tych, które są w posiadaniu samoistnym lub zależnym wnioskującego. Ponadto, Wójt Gminy zawiadomił wnioskującego o terminie załatwienia sprawy oraz na konieczność poniesienia kosztów przetworzenia informacji publicznej przez wnioskującego w przypadku uwzględnienia wniosku.

W odpowiedzi - piśmie uzupełniającym z dnia 21 grudnia 2017 r. złożonej w urzędzie gminy w S. w dniu 22 grudnia 2017 r., J. F. sprecyzował, że wnosi o przedstawienie wykazu wszystkich nieruchomości objętych wnioskami o zasiedzenie, co, do których Gmina S. wystąpiła o zasiedzenie, znajdujących się na terenie R. i S. Wniósł o przedstawienie wykazu takich działek od roku 2000 do roku 2017. Wnioskujący sprecyzował, iż zakres żądanej przez niego informacji nie obejmował danych osobowych uczestników postępowań sądowych. Wniosek obejmował przedstawienie wykazu numerów działek, co do których Gmina S. wystąpiła o zasiedzenie, przedstawienia kserokopii złożonych wniosków wraz z ich załącznikami. Jeżeli zaś wnioskowana przez niego informacja zawierałaby jakiekolwiek dane osobowe, które nie mają przymiotu jawności, to wnosi on o przedłożenie kserokopii dokumentów po dokonaniu anonimizacji danych osobowych osób, których dane podlegają ochronie.

W dniu 5 lutego 2018 r. Wójt Gminy poinformował J. F., że w jego ocenie zakres wnioskowanych informacji obejmujący wykaz działek poprzez wydanie kserokopii wniosków Gminy S. o zasiedzenie nieruchomości na terenie R. i S. od 1 stycznia 2000 r. do chwili udzielenia odpowiedzi na wniosek nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016.176 tekst jednolity z dnia 2016.10.26) z uwagi na okoliczność, że informacje nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem organu wniosek o zasiedzenia nie posiada samodzielnego bytu, jako sporządzony wyłącznie w ramach postępowania sądowego. Dokument taki ma charakter wyłącznie procesowy i poza tym postępowaniem sądowym nie funkcjonuje w obrocie prawnym. Samo pismo nie jest dokumentem urzędowym, czy dokumentem z przebiegu i efektów kontroli albo wystąpieniem, wnioskiem czy też opinią. Udostępnienie wniosków o zasiedzenie jest możliwe wyłącznie w trybie uregulowanym w kodeksie postępowania cywilnego.

13 lutego 2018 r. J. F. złożył odwołanie od pisma z dnia 5 lutego 2018 r. Wójta Gminy o odmowie udostępnienia informacji publicznej do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Postanowieniem z dnia 5 marca 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło niedopuszczalność odwołania J. F. od pisma wydanego przez Wójta Gminy z dnia 5 lutego 2018 r. informującego, że zakres wnioskowanej informacji obejmujący żądanie wydania kserokopii wniosków Gminy o zasiedzenie nieruchomości na terenie R. i S. w okresie od 1 stycznia 2000 r. do chwili udzielenia informacji przez Gminę nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Pismem z dnia 13 marca 2018 r. J. F. wniósł ponaglenie skierowane do Wójta Gminy dotyczące udostępnienia wnioskowanej informacji. Pismem z dnia 22 marca 2018 r. Wójt Gminy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, zgodnie, z którym wnioskowane przez J. F. informacje nie stanowią informacji publicznej.

W dniu 28 marca 2018 r., J. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzucił naruszenie art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez uznanie, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie żądania wydania informacji o prowadzonych postępowaniach zasiedzeniowych i kserokopii złożonych przez gminę wniosków w postępowaniach o zasiedzenie nieruchomości nie spełnia przymiotu informacji publicznej, podczas gdy nie ma podstaw dla takiego twierdzenia zwłaszcza, że w świetle art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie występują żadne przesłanki odmawiające uznania wnioskowanej informacji za publiczną. Skarżący domagał się przekazania sprawy do rozpoznania Wójtowi Gminy i nakazanie w zakreślonym terminie udzielenia żądanej informacji we wnioskowanym trybie i zakresie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na uzasadnienie skargi J. F. podniósł, że wykaz numerów działek objętych postępowaniem zasiedzeniowym nie może nie stanowić informacji publicznej. Wobec powyższego każda osoba posiadająca nieruchomości położone w gminie S. ma interes prawny w tym by posiadać dostęp do takiego rejestru, tak by w razie konieczności przerwać bieg zasiedzenia i chronić swoje uprawnienia właścicielskie.

Natomiast co do nieudostępnienia informacji w zakresie złożonego wniosku o ujawnienie kserokopii wniosków gminy o zasiedzenie nieruchomości wraz z ich załącznikami przez nieuznanie ich za informację publiczną, skarżący powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2007 r. (II SAB/Wa (...)): "Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich."

Zdaniem skarżącego za takie wytworzone dokumenty uznać bez wątpienia należy złożone wnioski o zasiedzenie, gdyż dokumenty te odnoszą się do organu (Gminy) i bezpośrednio tego organu dotyczą, a także zostały przez Gminę wytworzone.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie w całości i podniósł, że brak jest podstaw do przyjęcia bezczynności z uwagi na nieudostępnienie kserokopii wniosków gminy o zasiedzenie. Zdaniem organu wniosek o zasiedzenie złożony przez gminę jest dokumentem, który istnieje wyłącznie w ramach danego postępowania o zasiedzenie i tylko na użytek tego postępowania jest sporządzany, co oznacza, że poza postępowaniem nie ma racji bytu i nie jest dokumentem dotyczącym informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.i.d.p. Stosownie do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2016 r. (II SAB/Wa (...)) wszelkie dokumenty postępowania cywilnego, a zatem także i wnioski o zasiedzenie, w zakresie ich publicznego udostępnienia podlegają jedynie zasadom określonym w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego i ewentualnie przepisom zawartym w regulaminach sądów. Inne rozumienie tego zagadnienia naruszałoby zasadę wyrażoną w treści art. 1 ust. 2 u.i.d.p., zgodnie z którym przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji publicznej, bowiem dawałoby prymat tej ustawy nad innymi uregulowaniami. Niedopuszczalne jest zatem, aby osoby postronne mogły posiadać w zakresie dostępu do dokumentów postępowania sądowego prawa szersze lub tożsame co formalni uczestnicy postępowań sądowych. Stosownie do art. 525 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego akta spraw rozpoznawanych w trybie postępowania nieprocesowego dostępne są dla uczestników postępowania oraz za zezwoleniem przewodniczącego dla każdego, kto potrzebę przejrzenia dostatecznie usprawiedliwi oraz dodaje, że na tych samych zasadach dopuszczalne jest sporządzanie i otrzymywanie odpisów i wyciągów z akt. Tak więc, skoro dostęp stron i uczestników postępowań (ich przedstawicieli i pełnomocników) do dokumentów postępowania (a zatem także do treści wniosku) jest ściśle określony przepisami stosownych procedur sądowych, to tym bardziej takiego samego, a nawet dalej idącego dostępu do takich dokumentów, nie mogą mieć osoby trzecie, bez względu na treść innych regulacji prawnych, w tym zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Z tego powodu zdaniem organu zasadny jest pogląd, że wobec regulacji zawartych w k.p.c. oraz wobec treści art. 1 ust. 2 u.d.i.p., wniosek o zasiedzenie nie stanowi dokumentu poddanemu rygorowi u.d.i.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa (...) oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK (...)).

Wójt Gminy stwierdził również, iż brak jest podstaw do przyjęcia bezczynności organu z uwagi na nieudostępnienie wykazu działek objętych postępowaniami zasiedzeniowymi. Zdaniem organu tego typu informacja jest informacją przetworzoną a możliwość jej uzyskania została uzależniona od istnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego (wyr. Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 października 2006 r., I OSK (...), z 27 stycznia 2011 r., I OSK (...), z 9 sierpnia 2011 r., I OSK (...), z 9 listopada 2011 r., I OSK (...)). Wobec braku definicji ustawowych dokonano w literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych podziału informacji publicznej na informację prostą i przetworzoną. Za informację prostą uznano taką informację, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Może być ona pozbawiona danych wrażliwych, podlegających ochronie (np. danych osobowych), nie staje się jednak przez to informacją przetworzoną. Informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną przez proces anonimizacji, bo czynność ta polega jedynie na jej przekształceniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 sierpnia 2011 r., I OSK (...)). Przy informacji przetworzonej można mieć w zasadzie do czynienia z dwoma odmiennymi sytuacjami. Pierwsza z nich ma miejsce wtedy, gdy informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego (M. Bernaczyk, M. Jabłoński, K. Wygoda, Biuletyn informacji publicznej. Informatyzacja administracji, W. 2005, s. 87). Wytworzenie takiej informacji wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 26 września 2005 r., II SA/Kr (...)). Przetworzeniem informacji jest, zatem zebranie lub zsumowanie, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości, znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Te pojedyncze wiadomości mogą być ze sobą w różny sposób powiązane i mogą występować w różnej formie. Przetworzenie jest związane z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji i oceny. Również gdyby przyjąć, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej obejmuje informacje proste będące w jego posiadaniu, należałoby uznać, że rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie rzeczy mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej. Dzieje się tak, ponieważ suma informacji prostych nie zawsze pozostaje informacją prostą.

Uzasadnienie prawne

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188).), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W kwestii wyczerpania środka zaskarżenia, jako warunku formalnego skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej trzeba wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone było stanowisko, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Pogląd ten zachował aktualność na gruncie aktualnego brzmienia przepisów p.p.s.a., po nowelizacji z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935).

Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. stanowi ogólną zasadę, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przepis ten nie został zmieniony wspomnianą nowelizacją. W myśl wprowadzonego z dniem 1 czerwca 2017 r. art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Instytucja ponaglenia została uregulowana w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 23) również na mocy nowelizacji z dnia 7 kwietnia 2017 r. (zastąpiła zażalenie i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa). Regułą jest, więc, że tam gdzie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego skarga na bezczynność powinna być poprzedzona środkiem, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Jednakże ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, dalej u.d.i.p.) jest ustawą szczególną, regulującą w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. Wobec tego jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mogą znaleźć zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy przepisy ww. ustawy tak stanowią. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła zaś do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w art. 16 ust. 2, odnosząc stosowanie przepisów tego kodeksu jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2. W konsekwencji przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania do innych przypadków aktywności organów podejmowanych w trybie i na zasadach ww. ustawy, w tym do mającej charakter czynności materialno-technicznej czynności udostępnienia informacji publicznej. Tym samym, w przypadku bezczynności organu w zakresie podjęcia tej czynności (udzielenia informacji publicznej), przepis art. 37 k.p.a. nie znajduje zastosowania. Środków zaskarżenia w takiej sytuacji nie przewiduje też ustawa o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego uprawnione jest twierdzenie, że z uwagi na brak środków zaskarżania, w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej w dalszym ciągu wyłączony jest obowiązek, o którym mowa w art. 52 § 1 i art. 53 § 2b p.p.s.a.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:

1)

zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2)

zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3)

stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a. Natomiast w sytuacji, gdy już w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała - skargę należy oddalić.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

W rozpatrywanej sprawie zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez organ władzy publicznej, którym jest organ samorządu terytorialnego nie budził wątpliwości, sporny był natomiast zakres przedmiotowy. Zdaniem Wójta Gminy brak było podstaw do udostępnienia wykazu nieruchomości w stosunku, do których gmina wystąpiła z wnioskiem o zasiedzenie i kserokopii tych wniosków. Jego zdaniem kserokopie wniosków o zasiedzenie stanowią dokumenty postępowania sądowego, a te mogą być, co do zasady udostępniane wyłącznie zgodnie z właściwymi przepisami proceduralnymi.

Dopuszczalność udostępniania dokumentów związanych z prowadzonym postępowaniem sądowym była przedmiotem orzeczeń sądów administracyjnych. Każde z postępowań sądowych ma własną procedurę, która reguluje zasady dostępu do akt stron i ich pełnomocników, dlatego orzecznictwo w tej kwestii wskazuje na potrzebę każdorazowego badania przez podmiot zobowiązany, o jaki rodzaj konkretnej informacji chodzi.

Treść wyroku sądowego nie tylko stanowi - zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. - informację o sprawach publicznych, ale też stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, będąc rodzajem informacji dotyczącej treści i postaci dokumentów urzędowych, podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach przewidzianych ustawą (wyrok WSA w Warszawie z 11 lutego 2004 r., II SAB (...)).

Z kolei w wyroku NSA z dnia 15 lipca 2011 r., sygn. I OSK (...) Sąd ten stwierdził, że w toku postępowania karnego wszelkie informacje publiczne z nim związane mogą być udzielane stronie tego postępowania tylko w trybie określonym w art. 156 k.p.k., a nie na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przy udostępnianiu jakiejkolwiek części akt sądowych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie można in abstracto określić, jaki dokument nadaje się do udostępnienia w trybie tej ustawy, a jaki nie. Podzielić należy pogląd reprezentowany w doktrynie, że wnioskodawca, składając wniosek o udostępnienie informacji publicznej, musi określić, jaki rodzaj informacji chce uzyskać. Akta sprawy (zwłaszcza sprawy sądowoadministracyjnej) są często zbiorem informacji tak różnorodnych, że wniosek domagający się dostępu do nich w całości nie powinien zostać uwzględniony. Ponadto w aktach takich na ogół znajduje się wiele materiałów, które nie zostały wytworzone przez organ władzy publicznej lub inne podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej i które nie odnoszą się do ich działalności. Mogą to być prywatne pisma lub notatki, fotografie, listy, akty notarialne bądź inne dokumenty, często prywatne. (Irena Kamińska, M. R. - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, W. 2012, wyd. 2, str 39 i 40).

W tej sytuacji organ nie może w każdym przypadku odmawiać dostępu do informacji publicznej, tylko z tego powodu, iż dotyczy ona dokumentów, które znalazły się w aktach postępowania sądowego.

Wnioski o zasiedzenie, związane z prowadzoną ochroną interesów majątkowych gminy, dotyczą przecież bezpośrednio działalności publicznej organów administracji samorządowej i stanowią informację o sprawach publicznych. Są, bowiem wiadomościami wytworzonymi przez władze publiczne, w zakresie ich działalności publicznej i nie ma znaczenia czy stały się już częścią akt sądowych czy też nie. Jednocześnie organ rozpoznający wniosek obowiązany jest do zapewnienia ochrony wszystkich dóbr ustawowo chronionych, przy uwzględnieniu prawa do poszanowania prywatności.

Wójt Gminy w piśmie informującym zajął stanowisko, że kserokopie wniosków o zasiedzenie stanowią dokumenty z postępowania sądowego i jako takie mogą być udostępnione wyłącznie w trybie art. 525 k.p.c., a zatem uczestnikom postępowania oraz za zezwoleniem przewodniczącego dla każdego, kto potrzebę przejrzenia akt dostatecznie usprawiedliwi. Na tych samych zasadach dopuszczalne jest sporządzenie i otrzymywanie odpisów i wyciągów z akt.

Jednakże należy dostrzec, że skarżący wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej zmierzał jedynie do uzyskania informacji o nieruchomościach, które mogą zostać objęte zasiedzeniem. We wniosku przedstawił formę jego realizacji w postaci udostępnienia wykazu numerów działek i kserokopii wniosków o zasiedzenie. W ocenie Sądu nie ma przeciwskazań do udostępnienia informacji w formie wykazu (spisu) nieruchomości będących przedmiotem wniosku oraz kserokopii wniosków o zasiedzenie przy dokonaniu odpowiedniej ich anonimizacji. Informacja publiczna w tej formie nie narusza niczyich praw bądź interesów.

Nie ma również racji organ twierdząc, że udostępnienie wykazu nieruchomości stanowiłoby informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 u.d.i.p., a zatem skarżący wykazać musi, iż ta informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera definicji legalnej pojęcia informacji przetworzonej. Tym niemniej zarówno doktryna jak i judykatura sprecyzowały znaczenie tego pojęcia. Informacja przetworzona to dwie odmienne sytuacje. Pierwsza z nich ma miejsce wtedy, gdy informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego (M. Bernaczyk, M. Jabłoński, K. Wygoda, Biuletyn informacji publicznej. Informatyzacja administracji, W. 2005, s. 87). Druga sytuacja polega na zebraniu bądź zsumowaniu pojedynczych wiadomości w posiadaniu podmiotu zobowiązanego.Te pojedyncze wiadomości mogą być ze sobą w różny sposób powiązane i mogą występować w różnej formie. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji i oceny (wyrok WSA we Wrocławiu z 19 grudnia 2005 r., IV SAB/Wr (...)).

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie udostępnienie wykazu nieruchomości objętych wnioskami o zasiedzenie nie stanowi informacji przetworzonej zarówno w pierwszym jak i w drugim rozumieniu tego pojęcia. Sporządzenie takiego wykazu nie wymaga, bowiem procesów intelektualnych, które by prowadziły do powstania nowej jakościowo informacji. Choć rzeczywiście odbywa się to przez zsumowanie pojedynczych wiadomości, niemniej jednak obiektywnie rzecz ujmując - nie jest to czynność, która spowodowałaby nadmierne obciążenie organu. Nie wydaje się, aby Gmina S. w objętych wnioskiem latach wystąpiła z wnioskami o zasiedzenie w stosunku do bardzo dużej liczby nieruchomości. Kilka, czy kilkanaście wniosków o zasiedzenie nie stanowi podstawy do twierdzenia, iż sporządzony na ich podstawie wykaz jest informacją przetworzoną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej został wniesiony w dniu 30 listopada 2017 r. (do organu wpłynął w dniu 6 grudnia 2017 r.) a następnie uzupełniony pismem z dnia 21 grudnia 2017 r., natomiast skarga na bezczynność została wniesiona w dniu 28 marca 2018 r., co oznacza, że zarówno w chwili wniesienia skargi jak i obecnie organ pozostaje w bezczynności (art. 13 u.d.i.p.), bowiem złożony wniosek wbrew stanowisku organu dotyczył informacji publicznej a do chwili obecnej nie został rozpoznany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że stwierdzona bezczynność Wójta Gminy nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Wójt nie udzielał informacji, albowiem uważał, że nie stanowi ona informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. To stanowisko, choć błędne było prezentowane skarżącemu w pisemnych odpowiedziach kierowanych do niego przez organ.

O kosztach postępowania (pkt III sentencji wyroku), orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasadą wyrażoną w art. 200 p.p.s.a. jest, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Skarżący uiścił opłatę sądową od skargi w wysokości (...) zł, w związku z czym należało tę kwotę zasądzić od organu na jego rzecz tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.