Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2778240

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 27 listopada 2019 r.
II SAB/Ke 44/19
Odpowiedzialność organu za skutki niewłaściwej konfiguracji poczty elektronicznej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Miziołek.

Sędziowie WSA: Krzysztof Armański, Asesor Agnieszka Banach (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2019 r. sprawy ze skargi S.C. na bezczynność Dyrektora Domu Kultury im. Witolda Gombrowicza w Ćmielowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej

I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne;

II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;

III. zasądza od Dyrektora Domu Kultury im. Witolda Gombrowicza w Ćmielowie na rzecz S.C. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z dnia 27 sierpnia 2019 r. Sylwia C. przez platformę ePUAP zwróciła się do Dyrektora Domu Kultury im. Witolda Gombrowicza w Ćmielowie o udostępnienie informacji publicznej w zakresie ilości wydarzeń zorganizowanych przez Dom Kultury w miesiącach wakacyjnych tj. czerwiec, lipiec, sierpień 2019 wraz z informacją o kosztach organizacji tych wydarzeń.

W dniu 11 września 2019 r. za pośrednictwem platformy ePUAP Sylwia C. skierowała do Domu Kultury im. Witolda Gombrowicza w Ćmielowie wezwanie do rozpatrzenia wniosku z dnia 27 sierpnia 2019 r.

W dniu 19 września 2019 r. Sylwia C. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, w której wniosła o zobowiązanie Dyrektora Domu Kultury im. Witolda Gombrowicza w Ćmielowie do rozpatrzenia wniosku z dnia 27 sierpnia 2019 r. w terminie 7 dni od dnia otrzymania odpisu wyroku, stwierdzenie, że Dyrektor Domu Kultury w Ćmielowie dopuścił się bezczynności; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że w dniu 27 sierpnia 2019 r. przez platformę ePUAP złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej i ta data jest traktowana jako data przedłożenia podmiotowi pisma. W świetle regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej wnioskowane informacje są informacjami publicznymi oraz podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w tej ustawie. Żądane informacje nie są zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej, stąd udostępnienie ich na wniosek jest dopuszczalne. Zatem ustawowy ostateczny termin na udostępnienie informacji minął, jak zarzuciła skarżąca, dnia 10 września 2019 r. Od tego czasu podmiot pozostawał w bezczynności.

Wobec braku reakcji podmiotu w terminie ustawowym skarżąca dnia 11 września 2019 r. podjęła próbę polubownego załatwienia sprawy i wystosowała do podmiotu wezwanie do rozpatrzenia wniosku, mające charakter wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca poinformowała podmiot, że termin na rozpatrzenie wniosku minął w dniu 10 września 2019 r. oraz wyznaczyła dodatkowy 7- dniowy termin na rozpatrzenie wniosku, choć - jak podkreśliła - nie miała obowiązku wysyłać wezwania do rozpatrzenia wniosku, ponieważ skargę na bezczynność nie musi poprzedzać żaden środek zaskarżenia.

Z uwagi na brak reakcji podmiotu na wniosek o udostępnienie informacji publicznej oraz na wezwanie do rozpatrzenia wniosku strony uznała skargę na bezczynność z dnia 19 września 2019 r. za w pełni zasadną. Podmiot do dnia nadania skargi nie podjął stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji oraz nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. Nie powiadomił on również o powodach opóźnienia oraz nie wskazał terminu, w jakim udostępni informacje.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania wywołanego skargą z uwagi na zrealizowanie przez organ żądania w niej wyrażonego oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając powyższe stanowisko, organ przyznał, że w dniu 27 sierpnia 2019 r., a następnie w dniu 11 września 2019 r., na elektronicznej skrzynce ePUAP Domu Kultury im. Witolda Gombrowicza w Ćmielowie został zarejestrowany wniosek Sylwi C. o udostępnienie informacji publicznej oraz wezwanie do rozpatrzenia tegoż wniosku. Wniosek skarżącej zawierał żądanie udostępnienia przez Dyrektora Domu Kultury im. Witolda Gombrowicza w Ćmielowie informacji związanych z jego statutową działalnością, a mianowicie ile wydarzeń w miesiącach wakacyjnych zorganizowała ta instytucja kultury oraz jakie były koszty organizacji tych wydarzeń. Ponieważ w ostatnim czasie w Domu Kultury im. Witolda Gombrowicza w Ćmielowie nastąpiły zmiany o charakterze podmiotowym - zmieniła się osoba piastująca stanowisko dyrektora instytucji - zarówno wniosek jak i ponaglenie do jego rozpoznania zostały faktycznie przeczytane, a co za tym idzie rozpoznane, przez organ z opóźnieniem. Niemniej niezwłocznie po zapoznaniu się z korespondencją nadesłaną przez Sylwię C. za pośrednictwem platformy ePUAP odpowiedź na ww. wniosek została udzielona pismem z dnia 25 września 2019 r.

Zdaniem organu, dołączone przez skarżącą Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia skierowanych do Domu Kultury im. Witolda Gombrowicza w Ćmielowie pism potwierdza jedynie datę odebrania dokumentów przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu - przedłożenia organowi pisma. Stosownie jednak do zapisów § 14 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 180) faktyczną datą i godziną doręczenia dokumentu elektronicznego jest moment podpisania poświadczenia doręczenia, co w niniejszym stanie faktycznym miało miejsce dopiero w dniu 25 września 2019 r. Po faktycznym zapoznaniu się przez organ z treścią pism nadesłanych przez Sylwię C. niezwłocznie udzielono na nie odpowiedzi. W piśmie z dnia 25 września 2019 r. Dyrektor Domu Kultury im. Witolda Gombrowicza w Ćmielowie udostępnił skarżącej informacje odnośnie ilości i kosztów związanych z organizacją wydarzeń zorganizowanych przez tę jednostkę w miesiącach wakacyjnych 2019 r. Tym samym żądanie wyrażone w punkcie drugim skargi zostało w pełni zrealizowane przez organ, co powoduje, że dalsze prowadzenie postępowania w tym zakresie staje się bezprzedmiotowe. Celem skargi na bezczynność jest zaś doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań.

W niniejszym przypadku organ, reagując na pisma skierowane przez skarżącą, po zapoznaniu się z ich treścią niezwłocznie podjął stosowne czynności, przewidziane przez przepisy obowiązujące.

Zarządzeniem z dnia 11 października 2019 r. sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu organ - przy piśmie z dnia 18 października 2019 r. - przedłożył do akt sprawy: wydruki z ePUAP potwierdzające odebranie korespondencji oraz udzielenie odpowiedzi, kartę urlopową Dyrektora Domu Kultury potwierdzającą nieobecność w terminie od dnia 23 września 2019 r. do dnia 6 października 2019 r., dowód doręczenia odpowiedzi na wniosek, kopertę, w której przesłana została skarga.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje orzekanie także w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej. Zakres badania przez sąd sprawy ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej sprowadza się w pierwszym rzędzie do rozważenia, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywał obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie oraz wyjaśnienia, jakie terminy określa ustawodawca do załatwiania spraw określonego rodzaju.

Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej - czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.

Ponadto stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa niniejsza mogła zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, ponieważ przedmiotem skargi jest bezczynność organu, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie tej skargi w trybie uproszczonym nie była wymagana.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca skutecznie, bo za pośrednictwem platformy ePUAP, złożyła do Dyrektora Domu Kultury im. Witolda Gombrowicza w Ćmielowie w dniu 27 sierpnia 2019 r. wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wniosła o udostępnienie - również w formie elektronicznej na skrzynkę ePUAP - informacji publicznej w zakresie tego, ile wydarzeń w miesiącach wakacyjnych tj. czerwiec, lipiec, sierpień 2019 zostało zorganizowanych przez Dom Kultury oraz jakie były koszty organizacji tych wydarzeń.

Nie było sporu co do tego, że Dyrektor Domu Kultury im. Witolda Gombrowicza w Ćmielowie - jako organ władzy publicznej - jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, dalej "u.d.i.p."). Stosownie bowiem do art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1983, z późn. zm.) jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność kulturalną, tworząc samorządowe instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności jest podstawowym celem statutowym. Prowadzenie działalności kulturalnej jest zadaniem własnym jednostek samorządu terytorialnego o charakterze obowiązkowym. Dom kultury jest jednostką organizacyjną, wykonującą zadania publiczne samorządu gminnego, a dyrektor takiego domu kultury, jako podmiot go reprezentujący - w zakresie wykonywania obowiązków związanych z kierowaniem jednostką organizacyjną - ma obowiązek udostępniania informacji publicznej.

Również żądana informacja stanowi informację publiczną. Wszelkie bowiem dane związane z gospodarowaniem środkami finansowymi, które są środkami publicznymi, mają charakter informacji publicznej, co wynika z treści art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

W związku z powyższym złożenie wniosku przez Sylwię C. do Dyrektora Domu Kultury im. Witolda Gombrowicza w Ćmielowie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nakładało na ten podmiot jako zobowiązany do udzielenia informacji publicznej określone obowiązki.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 tej ustawy. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Zatem o rozpoczęciu biegu terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., decyduje data wpływu pisma do podmiotu zobowiązanego albo moment wpływu wniosku na elektroniczną skrzynkę odbiorczą tego podmiotu. Organ winien więc albo udzielić takiej informacji w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p., albo odmówić jej udostępnienia w trybie decyzji administracyjnej, o czym stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p. lub też umorzyć postępowanie (w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Przy czym w myśl art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Z kolei art. 14 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się.

W tej sprawie skarżąca domagała się przesłania jej żądanych informacji na wskazany przez nią adres elektronicznej skrzynki ePUAP. W świetle przywołanych regulacji termin na udzielenie wnioskodawczyni wnioskowanych informacji minął w dniu 10 września 2019 r., skoro wniosek o udzielenie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu 27 sierpnia 2019 r. (jak wynika z Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia - k. 4 akt sprawy). Nie zasługiwała przy tym na uwzględnienie argumentacja organu zawarta w odpowiedzi na skargę związana z § 14 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 180) zmierzająca do wykazania, że bieg terminu do udzielenia informacji publicznej rozpoczyna się w dacie odczytania dokumentu przesłanego za pośrednictwem platformy ePUAP. W świetle § 13 ust. 1 tego rozporządzenia, w przypadku odebrania dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą podmiotu publicznego poświadczenie przedłożenia jest automatycznie tworzone i udostępniane nadawcy tego dokumentu przez system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń. Jak stanowi § 14 pkt 5 ww. rozporządzenia, udostępnione przez system informatyczny podmiotu publicznego poświadczenie doręczenia, w przypadku podpisania poświadczenia doręczenia, zawiera datę i czas podpisania rozumiane jako data i czas doręczenia dokumentu elektronicznego. Uwzględniając powyższe należy przyjąć, że tak wygenerowane poświadczenie doręczenia stanowi dowód na realną możliwość zapoznania się adresata z treścią pisma. Zgodnie bowiem z § 8 ust. 3 (zd. pierwsze) rozporządzenia, doręczenia dokonywane za pomocą ePUAP uważa się za dokonane przez podmiot publiczny lub do podmiotu publicznego, który utworzył na ePUAP elektroniczną skrzynkę podawczą. Poświadczenie doręczenia jest zatem niezaprzeczalnym urzędowym poświadczeniem odbioru (zob. wyrok NSA z dnia 15 marca 2017 r., I OSK 1789/15, lex nr 2270527). Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob.: wyrok NSA z dnia 19 maja 2017 r., I OSK 2289/15, dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl) wyrażany jest pogląd, który podziela Sąd orzekający w tej sprawie, że do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu - aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną (zob. postanowienie NSA z dnia 10 września 2015 r., I OSK 1968/15, lex nr 1918536; postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2015 r., I OSK 1940/15, lex nr 1915448). Skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np. poczty elektronicznej, systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów (zob. postanowienie NSA z dnia 5 listopada 2015 r., I OZ 1414/15, lex nr 1915487; wyrok NSA z dnia 16 lutego 2016 r., I OSK 2186/14. lex nr 2036018). Ryzyko nieodebrania czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu, obciąża ten organ, a nie wnioskodawcę (por. postanowienie NSA z dnia 18 listopada 2015 r., I OSK 2897/15, lex nr 1989918). Z powołanych orzeczeń wynika w istocie domniemanie, że jeżeli wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej organu, to znaczy, że dotarła ona do adresata.

Jak wynika z akt sprawy organ udzielił wnioskowanej informacji dopiero po wniesieniu skargi w dniu 19 września 2019 r., bo w dniu 26 września 2019 r. Z przedłożonych Sądowi przez organ dokumentów należy wnioskować, że w dniu 26 września 2019 r. informacje publiczne zostały skarżącej udostępnione w sposób, o który wnosiła, czyli drogą elektroniczną przez platformę ePUAP. Jednocześnie w dniu 26 września 2019 r. organ przesłał do strony pismo zawierające wnioskowane informacje, a z potwierdzenia odbioru tej przesyłki wynika, że w dniu 30 września 2019 r. pismo to zostało doręczone adresatowi.

Zatem w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. organ nie udzielił skarżącej żądanej informacji. Dyrektor Domu Kultury im. Witolda Gombrowicza w Ćmielowie - bez względu na to, kto był aktualnym piastunem tego organu - począwszy od dnia 11 września 2019 r. pozostawał w bezczynności, która istniała również w dniu wniesienia do organu skargi na tę bezczynność.

Niemniej udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi na bezczynność czyniło zbędnym konieczność orzeczenia o zobowiązaniu Dyrektora Domu Kultury im. Witolda Gombrowicza w Ćmielowie do rozpoznania żądania skarżącej. Działanie wyprzedzające orzeczenie sądu administracyjnego wyczerpuje zatem jeden z wniosków skargi na bezczynność, co wyłącza możliwość jej uwzględnienia nawet wówczas, gdy rozstrzygnięcie lub czynność materialnotechniczna zostały podjęte z naruszeniem terminu przewidzianego do ich dokonania (por. wyrok WSA w Opolu i tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2012 r., II OSK 1431/12, lex nr 1367263). Postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku skarżącej okazało się zatem bezprzedmiotowe, gdyż po wniesieniu skargi, a przed wydaniem wyroku, wystąpiło zdarzenie, które uczyniło zbędnym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy w tym zakresie (zob. uchwałę NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009/4/63). Wobec udzielenia odpowiedzi zgodnej z treścią wniosku strony skarżącej już po wniesieniu skargi, odpadła przesłanka wydania przez Sąd orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. nakazania organowi załatwienia wniosku. Dlatego na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej należało umorzyć, o czym orzeczono w punkcie I wyroku.

Udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi, a przed jej rozpoznaniem, nie zwalnia jednak sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego typu skargi (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12; wyrok NSA z 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2390/12, oba dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Udostępnienie żądanej przez stronę informacji publicznej nastąpiło z przekroczeniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Stan bezczynności organu zaistniał, ale stwierdzona w niniejszej sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym Sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Za rażące naruszenie prawa uważa się naruszenie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone zatem dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów (zob. wyrok NSA z 14 czerwca 2019 r. sygn. akt II FSK 877/19, lex nr 2699607). Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja rażącej bezczynności nie zaistniała, albowiem nieudzielenie odpowiedzi na wniosek skarżącej nie wynikało ze złej woli organu, czy lekceważenia skarżącej, lecz było wynikiem zmian kadrowych na stanowisku Dyrektora Domu Kultury w Ćmielowie (choć okoliczność ta nie mogła mieć wpływ na bieg terminów z ustawy o dostępie do informacji publicznej). Niezwłocznie, po zapoznaniu się z treścią wniosku i wezwania z dnia 11 września 2019 r., organ udostępnił wnioskowane informacje, przy czym Sąd w tym postępowaniu nie weryfikuje prawdziwości tych informacji. Ich udzielenie nastąpiło w drodze elektronicznej w sposób żądany przez stronę (platforma ePUAP) i pisemnie - pocztą. Przekroczenie terminu nie było znaczne. Sąd nie znalazł więc także podstaw do zastosowania środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a. Skarżąca nie składała zresztą wniosku w tym zakresie.

O kosztach postępowania (pkt III wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te, w łącznej wysokości 580 zł, złożyły się: wpis od skargi - 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika - 480 zł określone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Do skargi nie został załączony dowód uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Ubocznie wyjaśnić należy - w związku z wnioskiem organu o zasądzenie kosztów postępowania - że przepisy prawa nie przewidują możliwości zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego na rzecz organu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.