II SAB/Ke 13/18 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2555547

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 września 2018 r. II SAB/Ke 13/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek.

Sędziowie WSA: Krzysztof Armański (spr.), Dorota Chobian.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu w dniu 20 września 2018 r. na rozprawie sprawy ze skargi W.S. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie uchylenia decyzji o uznaniu za osobę poszukującą pracy postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W piśmie z dnia 13 grudnia 2017 r. W.S. zawarł skargę na "bezczynność organów Prezydenta Miasta K. oraz Wojewody Ś." w zakresie jego wniosku z dnia 27 października 2017 r. (data wpływu do MUP 27 października 2017 r.) obejmującego wydanie decyzji uchylających poprzednie decyzje o uznaniu go za osobę poszukującą pracy. Na rozprawie w dniu 20 czerwca 2018 r. skarżący podniósł, że chodzi mu o to, że Prezydent Miasta nie chce wykreślić go z karty osoby poszukującej pracy. W przywołanym w skardze piśmie datowanym na dzień 27 października 2017 r., kierowanym za pośrednictwem Dyrektora Miejskiego Urzędu Pracy do Wojewody Ś., W.S. stwierdził, że "dla celów dowodowych" składa powtórne pisemne potwierdzenie jego wcześniejszego ustnego oświadczenia woli złożonego ustnie do protokołu na podstawie art. 63 k.p.a. oraz powtórne pisemne żądanie wykreślenia go z wszelkiej ewidencji MUP, a także żąda natychmiastowego wydania decyzji uchylających wszelkie poprzednie decyzje o uznaniu go za osobę poszukującą pracy. Dodatkowo oświadczył, że wycofuje swój wcześniejszy wniosek o wycofanie swojej rezygnacji ze statusu osoby poszukującej pracy, nadanego mu decyzją Dyrektora MUP z dnia 29 października 2016 r., a także składa skargę na bezczynność organu I instancji w ww. sprawie.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej. Podniósł po pierwsze, że skarżący nie wniósł ponaglenia do właściwego organu, a po drugie, że istnieją trudności w ustaleniu w ogóle o jakiej decyzji i w jakiej sprawie skarżący pisze. Nie podaje bowiem sygnatury akt żadnej ze spraw, w której organ miał dopuścić się bezczynności. Ponadto organ podkreślił, że pismo W.S. z dnia 27 października 2017 r. MUP pismem z dnia 27 października 2017 r. zgodnie z treścią art. 65 § 1 k.p.a. przekazał do Wojewody, który uznał je za ponaglenie. W konsekwencji nie doszło do naruszenia żadnych przepisów i procedur skutkujących bezczynnością organu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Na mocy art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 53 § 2b p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z tym przepisem skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Warunkiem koniecznym skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji jest zatem uprzednie, tj. poprzedzające złożenie skargi do sądu administracyjnego, wniesienie ponaglenia.

Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:

1)

nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);

2)

postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

Ponaglenie zawiera uzasadnienie (§ 2). Ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (§ 3).

W niniejszej sprawie rozpoznaniu podlegała skarga W.S. na bezczynność Prezydenta Miasta (skarga na bezczynność Wojewody w tym samym zakresie podlegała rozpoznaniu w sprawie o sygn. II SAB/Ke 4/18) w przedmiocie nierozpoznania jego wniosku z 27 października 2017 r., w którym wnosił o wydanie decyzji "uchylających wszelkie poprzednie decyzje o uznaniu go za osobę poszukującą pracy". Jednak zarówno z treści skargi jak i z odpowiedzi na nią nie wynika, aby skarżący przed wniesieniem niniejszej skargi skierował ponaglenie do organu wyższego stopnia (w tym przypadku Wojewody), za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Również wezwanie sądowe zobowiązujące skarżącego do przedstawienia dowodu złożenia takiego ponaglenia pozostało bez odpowiedzi. Należy przy stwierdzić, że ponaglenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a., nie może być złożone równocześnie z żądaniem podjęcia czynności przez organ, którego bezczynności to ponaglenie dotyczy, ani też nie może być złożone w takim czasie, który - przy zachowaniu terminów załatwiania spraw określonych w art. 35 k.p.a. - uniemożliwia organowi skarżonemu o bezczynność, podjęcie jakichkolwiek działań w sprawie objętej żądaniem strony (por.m.in. postanowienie WSA w Kielcach z dnia 4 marca 2010 r., sygn. II SAB/Ke 4/10). To wszystko oznacza, że skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (art. 52 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 37 § 3 k.p.a.). Okoliczność niewyczerpania środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu administracyjnym uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu i obliguje Sąd do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.