Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1623232

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 28 stycznia 2015 r.
II SAB/Go 120/14

UZASADNIENIE

Sentencja

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2014 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.O. o udzielenie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie wstrzymania egzekucji postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.

Uzasadnienie faktyczne

Dnia 23 grudnia 2014 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek K.O. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie ustanowienia radcy prawnego.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w raz z żoną z tytułu emerytur ich miesięczny dochód wynosi 4.035,197 zł. K.O. przedstawił opłaty związane z eksploatacją domu za 2014 r. na łączną kwotę 8.400 zł. Nadto skarżący oświadczył, że wraz z żoną ponoszą znaczne wydatki na zakup lekarstw (1.100 zł). W uzupełnieniu złożonego wniosku K.O. przedłożył między innymi wyciągi z rachunków bankowych.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).

Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.

Należy wskazać, że miesięczny dochód K.O. i jego żony z tytuł emerytur wynosi około 3.145 zł (netto).

W orzecznictwie stwierdzono, że posiadanie przez stronę stałych dochodów w zasadzie wyklucza możliwość zwolnienia od kosztów sądowych (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2011 r., II GZ 89/11, LEX nr 783930).

W orzecznictwie wskazuje się, że prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2010 r., I OZ 819/10, LEX nr 742076).

W literaturze przedmiotu również zwrócono uwagę, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39). Tytułem przykładu można wymienić osoby bezrobotne czy pobierające niskie świadczenia emerytalno-rentowe.

Skarżący nie wykazał także nadzwyczajnych okoliczności, które w jednoznaczny sposób świadczyłyby o tym, że nie jest ponieść wydatku związanego z ustanowieniem pełnomocnika, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zważyć również trzeba, że skarżący nie przedstawił jakichkolwiek rachunków świadczących o ponoszeniu wydatków na zakup leków w wysokości 1.110 zł miesięcznie.

W konkluzji należy zatem stwierdzić, że K.O. nie wykazał, że zachodzi ustawowa przesłanka o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i dlatego na podstawie powyższego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.