Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1830660

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 26 października 2015 r.
II SAB/Gd 170/15

UZASADNIENIE

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2015 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udrożnienia rowu melioracyjnego postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

P. K. wniósł w dniu 21 sierpnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udrożnienia rowu melioracyjnego.

W skardze skarżący powołał się na pismo z dnia 17 grudnia 2012 r., którym wezwał Burmistrza do podjęcia czynności w celu udrożnienia i przepustowości rowu melioracyjnego, znajdującego się na działce nr (...) w miejscowości D., gmina M., którego właścicielem jest gmina M. Brak udrożnienia tego rowu powoduje zalewania gruntów rolnych kl. IV. Rów melioracyjny jest udrożniony tylko w obrębie należących do P. K. działek rolnych nr (...) i (...), na pozostałym odcinku nie wykonano prac udrożnieniowych. Mimo upływu 32 miesięcy od daty pisma Burmistrz pozostaje w bezczynności.

Burmistrz M. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, ponadto skarga tej samej treści była przedmiotem sprawy toczącej się pod sygn. akt II SAB/Gd 162/14, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 20 października 2014 r. skargę P. K. odrzucił. Dodatkowo z ostrożności organ wniósł o oddalenie skargi, bowiem czynności, o których mowa w skardze zostały wykonane. Organ opisał przebieg postępowania przed Starostą, skutkiem którego gminę zobowiązano do usunięcia nieprawidłowości powodujących niedrożność urządzenia melioracji wodnych szczegółowych, stanowiących działkę nr (...), a prace te zostały wykonane we wrześniu 2013 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje.

Skargę należało odrzucić.

Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w brzmieniu ustalonym nowelą z dnia 9 kwietnia 2015 r., z mocą obowiązującą od 15 sierpnia 2015 r. dla spraw wszczętych po tej dacie, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1)

decyzje administracyjne;

2)

postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3)

postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4)

inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5)

akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6)

akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7)

akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8)

bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9)

bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Właściwość sądów administracyjnych obejmuje również sprawy, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3 art. 3 p.p.s.a.). Takie szczególne przepisy zawierają art. 101 i 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.). Zgodnie z art. 101 ust. 1 tej ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich (art. 101a ust. 1).

Przedmiotem ponownej skargi wniesionej do sądu w sprawie tej samej bezczynności jest niewykonanie przez Burmistrza czynności faktycznych polegających na udrożnieniu rowu melioracyjnego. Sądowi wiadomym jest bowiem z urzędu, że skarga P. K. w takiej samej sprawie bezczynności została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 162/14, z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego.

Również w obecnym stanie prawnym, wynikającym z aktualnego dla daty wniesienia skargi brzmienia art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawa będąca przedmiotem skargi nie należy do spraw określonych w pkt 1-4a, a także wynikających z pkt 9. Podstawy wniesienia skargi nie może także stanowić przepis art. 101a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż dotyczy on wyłącznie zaniechania organu gminy wykonania czynności nakazanych prawem bądź naruszenia praw osób trzecich przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne.

Tymczasem w niniejszej sprawie obowiązek działania dotyczy w istocie gminy jako właściciela nieruchomości, a nie jej organu jakim jest burmistrz. Zachowuje zatem nadal aktualność stanowisko wyrażone w przywołanym postanowieniu z dnia 20 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 162/14.

Tak więc stosownie do treści art. 77 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 145 z późn. zm.) utrzymywanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych należy do zainteresowanych właścicieli gruntów, a jeżeli urządzenia te są objęte działalnością spółki wodnej - do tej spółki. Jeżeli obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie jest wykonywany, organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego ustala, w drodze decyzji, proporcjonalnie do odnoszonych korzyści przez właścicieli gruntu, szczegółowe zakresy i terminy jego wykonywania. Organem tym, zgodnie z art. 140 ust. 1 ustawy Prawo wodne jest starosta, który w wydawanej decyzji winien ustalić szczegółowe zakresy i terminy wykonywania przez właścicieli gruntów zaniechanych obowiązków w zakresie utrzymania urządzeń. Decyzja taka następnie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Oznacza to, że skarżący winien dochodzić swoich praw w postępowaniu prowadzonym przez starostę, a w razie bezczynności tego organu przysługiwać mu będzie prawo wniesienia skargi na bezczynność starosty w rozstrzygnięciu sprawy na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 i 8 p.p.s.a.

Jednocześnie z uwagi na to, że zmiana stanu prawnego nie wpłynęła odmiennie na sytuację skarżącego, niniejsza skarga podlega odrzuceniu również z przyczyny określonej z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Wprawdzie w sprawie skargi na bezczynność sąd orzekał postanowieniem o odrzuceniu skargi, lecz takie rozstrzygnięcie sprawy zawierało w istocie osąd o niedopuszczalności skargi wskutek braku kognicji sądu administracyjnego. Osąd ten jest wiążący dla sądu w niniejszej sprawie, postanowienie w sprawie II SA/Gd 162/14 jest prawomocne, a stan prawny nie uległ zmianie w taki sposób, by niniejsza skarga stała się dopuszczalna w świetle art. 3 § 2 p.p.s.a.

Mając powyższe na względzie skarga podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.