II SAB/Gd 110/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3112095

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2021 r. II SAB/Gd 110/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska.

Sędziowie WSA: Jolanta Górska, Dariusz Kurkiewicz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi Z. P. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1/ zobowiązuje Burmistrza do rozpatrzenia wniosku Z. P. z dnia 28 sierpnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2/ stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3/ zasądza od Burmistrza na rzecz skarżącego Z. P. kwotę 100 zł (słownie złotych: sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Z. P. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej domagając się zobowiązania organu do załatwienia jego wniosku z 28 sierpnia 2020 r. oraz zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zarzucił skarżący naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 z późn. zm.), dalej u.i.d.p., w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek.

W treści skargi wskazał skarżący, że w dniach 7 lipca 2020 r. i ponownie 28 sierpnia 2020 r. złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez:

- wskazania podstawy prawnej nieskładania przez E. R., Kierownika Referatu Rozwoju Lokalnego i Pełnomocnika Burmistrza ds. projektów, oświadczenia majątkowego;

podania informacji na temat wysokości wynagrodzenia miesięcznego ww. ze wskazaniem poszczególnych składników, jak również informacji dotyczącej otrzymywanych przez nią nagród, dodatków, premii itp. w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 30 czerwca 2020 r.; podanie informacji dotyczącej kosztów poniesionych z budżetu gminy z tytułu podnoszenia przez ww. kwalifikacji zawodowych w formie szkoleń, kursów, studiów podyplomowych itp., jak również podanie nazwy/tematyki/kierunków tych form dokształcania w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 30 czerwca 2020 r.; podanie informacji w zakresie kosztów poniesionych z budżetu gminy z tytułu korzystania przez ww. z telefonu służbowego, w tym wskazanie modelu zakupionego aparatu i jego wartości w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 30 czerwca 2020 r. oraz wskazanie jaki procent wykonywanych połączeń stanowią rozmowy służbowe, a jaki prywatne, jak również w jaki sposób rozliczane są przez ww. rozmowy prywatne;

podanie informacji dotyczących kosztów poniesionych z budżetu gminy z tytułu korzystania przez ww. z samochodu służbowego w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 30 czerwca 2020 r.; podanie informacji dotyczących kosztów poniesionych z budżetu gminy z tytułu uczestnictwa przez ww. w delegacjach służbowych (krajowych i zagranicznych) wraz z wykazem składu delegacji w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 30 czerwca 2020 r.

W opinii skarżącego (za wyrokiem NSA z dnia 18 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 796/14) zakres wniosku dotyczy w całości informacji publicznej bowiem dane o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników stanowią informacje publiczną. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także pracownika, który jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej podmiotu publicznego. Bez znaczenia dla uznania takich danych za informację publiczną jest okoliczność, czy dotyczą one pracownika zatrudnionego na stanowisku pomocniczym związanym jedynie z obsługą urzędu, czy osoby pełniącej funkcję publiczną oraz wówczas, gdy żądana informacja pozostaje w związku z pełnieniem tej funkcji.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy wniósł o jej oddalenie prezentując stanowisko, że żądanie objęte pkt 1 wniosku nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 z późn. zm.), dalej u.i.d.p.

Dodał organ, że pozostałe pytania wnioskodawcy były powieleniem tych, które postawił on już w piśmie z 23 stycznia 2018 r. oraz 9 lutego 2018 r. Informacja publiczna w tym zakresie została wnioskodawcy udzielona, odpowiednio, w dniu 7 lutego 2018 r. i 23 lutego 2018 r. Kierowanie wielokrotnie pytań o identycznej lub zbliżonej treści stanowi, zdaniem organu, nadużycie prawa do informacji publicznej. Burmistrz Miasta i Gminy już co najmniej dwukrotnie na pytania wnioskodawcy odpowiadał czyniąc to wyczerpująco. Działanie wnioskodawcy polegające na wielokrotnym stawianiu tych samych pytań absorbuje organ, a w tym jego siły i środki, co może negatywnie wpłynąć na realizację innych zadań.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga podlegała uwzględnieniu.

W niniejszym postępowaniu skarżący zwalcza bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w rozpoznaniu jego wniosku z 28 sierpnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie kosztów poniesionych przez jednostkę samorządu terytorialnego na wynagrodzenie Kierownika Referatu Rozwoju Lokalnego i pełnomocnika Burmistrza ds. projektów oraz składników tego wynagrodzenia, jak również nagród i premii, a także kosztów poniesionych w związku z podnoszeniem przez nią kwalifikacji zawodowych, korzystania z telefonu służbowego oraz samochodu służbowego oraz uczestnictwa w delegacjach służbowych w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 30 czerwca 2020 r.

Z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno - technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 u.d.i.p., gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznej, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub, że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016 r., str. 314 - 315).

Przy czym, zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Ponadto, z art. 13 u.d.i.p. wynika, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Burmistrz Miasta i Gminy jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia będącej w jego posiadaniu informacji publicznej. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.

Jednocześnie, w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że żądane przez skarżącego informacje dotyczące wypłacanych wynagrodzeń, premii i nagród pracownikom Urzędu Gminy pełniącym funkcje publiczne za poszczególne miesiące wskazane we wniosku oraz podstawa jej przyznania stanowi informację publiczną. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Stosownie przy tym do treści art. 6 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) oraz o majątku publicznym, w tym o majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a). Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Na tym tle w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wykształcił się pogląd, że sumaryczna informacja o wysokości nagród i premii, wypłaconych wszystkim pracownikom samorządowym, jako stanowiąca informację dotyczącą wysokości i sposobu wydatkowania środków publicznych z budżetu państwa (lub też budżetu jednostki samorządu terytorialnego) na obsadę stanowiska w jednostce samorządowej stanowi informację publiczną i jako taka podlega udostępnieniu w trybie udostepnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z 27 października 2017 r., I OSK 3207/15, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). To samo dotyczy zindywidualizowanych ocen i motywów, które stanowią podstawę (uzasadnienie) przyznania konkretnemu pracownikowi uznaniowych składników wynagrodzenia - nagród czy premii uznaniowych (zob. wyrok NSA z 19 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2929/17, niepubl.).

Tożsamo należy potraktować wydatkowanie środków publicznych na pracownika celem umożliwienia mu podnoszenia kwalifikacji zawodowych, czy korzystania ze składników majątku publicznego (telefon, samochód), jak również opłacania delegacji. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż objęta wnioskiem strony skarżącej informacja w postaci wykazu delegacji, szkoleń i wyjazdów służbowych, w których wziął udział kierownik w jednostce samorządu terytorialnego we wskazanym we wniosku okresie przynajmniej częściowo, tj. w zakresie w jakim odnosi się ona działalności Burmistrza Miasta i Gminy, dotyczy sfery faktów, zaliczając się tym samym, w tym zakresie do kręgu informacji publicznych, podlegających udostępnieniu w trybie u.d.i.p., jako informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., w tym o przedmiocie ich działalności i kompetencjach, organizacji oraz majątku którym dysponują, a także zasadach funkcjonowania tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 u.d.i.p.). Mówiąc wprost w zakresie w jakim powyższe zdarzenia były powiązane z dysponowaniem majątkiem jednostki publicznej i publicznymi środkami finansowymi stanowią informację w zakresie funkcjonowania podmiotu publicznego, zatem podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W orzecznictwie ustalono również, że informacja o wysokości wynagrodzenia, nagród i premii wypłaconych osobom pełniącym funkcje publiczne nie podlega ograniczeniom na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy bowiem informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji (zob. wyrok NSA z 22 września 2016 r., I OSK 358/15, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wynagrodzenie jest bowiem rekompensatą za wykonywanie przez osobę pełniącą funkcję publiczną jej obowiązków służbowych, a wykonywanie tych obowiązków stanowi pełnienie funkcji publicznej (zob. wyrok NSA z 5 stycznia 2016 r., I OSK 3087/14, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd zwraca uwagę, że jakkolwiek wartość związana z transparentnością życia publicznego nie może prowadzić do całkowitego przekreślenia i zanegowania ochrony związanej z życiem prywatnych osób wykonujących funkcje publiczne, to osoby wykonujące funkcje publiczne z momentem ich podjęcia muszą zaakceptować szerszy zakres ingerencji w sferze ich prywatności, niż w wypadku innych osób (por. wyroku TK z 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05, opublikowano: OTK-A 2006/3/30).

Powyższe potwierdza, że wniosek skarżącego z 28 sierpnia 2020 r. powinien zostać rozpoznany przez Wójta Gminy albo poprzez udzielenie informacji w formie czynności materialno - technicznej albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., bądź decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

Pytania zawarte we wniosku dotyczyły bowiem osoby kierownika jednego z referatów urzędu gminy, która bez wątpienia pełni funkcje publiczne.

Wyjaśniając termin "osoby pełniącej funkcję publiczną" sięgnąć należy do definicji sformułowanej w art. 115 § 19 Kodeksu karnego, zgodnie z którą osobą pełniącą funkcję publiczną jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążącą Rzeczpospolitą Polską umowę międzynarodową. Z kolei, zgodnie z art. 115 § 13 Kodeksu karnego funkcjonariuszem publicznym jest:

1) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej,

2) poseł, senator, radny, 2a) poseł do Parlamentu Europejskiego,

3) sędzia, ławnik, prokurator, funkcjonariusz finansowego organu postępowania przygotowawczego lub organu nadrzędnego nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, notariusz, komornik, kurator sądowy, syndyk, nadzorca sądowy i zarządca, osoba orzekająca w organach dyscyplinarnych działających na podstawie ustawy,

4) osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych,

5) osoba będąca pracownikiem organu kontroli państwowej lub organu kontroli samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe,

6) osoba zajmująca kierownicze stanowisko w innej instytucji państwowej,

7) funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej,

8) osoba pełniąca czynną służbę wojskową,

9) pracownik międzynarodowego trybunału karnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe.

Rozumienie pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną" na gruncie u.d.i.p. jest szersze i obejmuje każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 87; a także wyroki NSA z dnia 8 lipca 2015 r., I OSK 1530/14; z dnia 20 września 2016 r., I OSK 168/16, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też podmiotem pełniącym funkcję publiczną jest także osoba, której przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Chodzi tu o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wyłączone są zaś takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają jedynie charakter usługowy lub techniczny (zob. wyrok TK z 20 marca 2006 r., K 17/05, OTK-A z 2006 r. Nr 3, poz. 30). Również działania osób znajdujących się w strukturze instytucji publicznej mające charakter wyłącznie pomocniczy, doradczy, opiniujący, konsultujący, których wyniki nie są wiążące, tzn. mogą być uwzględnione (lub nie) przez inny podmiot kształtujący bezpośrednio w ramach instytucji publicznej sytuację prawną innych osób, nie pozwalają osób takich (pomocników, doradców, opiniujących, konsultantów) traktować jako osoby pełniące funkcje publiczne, mające związek z pełnieniem tych funkcji (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r., I OSK 2130/15, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu kierownik referatu rozwoju lokalnego jest osobą pełniącą funkcję publiczną, zatem wszelkie informacje związane ze sprawowaną funkcją stanowią informacje o działaniu podmiotu publicznego i podlegają udostępnieniu w trybie informacji o dostępie do informacji publicznej.

Powyższe świadczy o tym, że Burmistrz Miasta i Gminy nie rozpoznał wniosku skarżącego z 28 sierpnia 2020 r. w sposób, który zwolniłby organ z zarzutu bezczynności. Z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do jej uzyskania. Przy czym, przepis art. 10 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub w centralnym repozytorium jest udostępniana na wniosek. Powyższe regulacje odczytywane w łączności z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. pozwalają wyprowadzić jednoznaczny wniosek o związaniu organu treścią wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, co miało miejsce w niniejszej sprawie, świadczy o braku realizacji obowiązku nałożonego w art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a tym samym o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 62 - 63; S. Szuster (w:) M. Kłaczyński, S. Szuster, Dostęp do informacji publicznej. Komentarz, Lex/el 2003 r., uwagi do art. 10).

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej p.p.s.a., zobowiązał Wójta Gminy do rozpatrzenia wniosku skarżącego z 28 sierpnia 2020 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku.

Jednocześnie sąd stwierdził, że bezczynność organu nie wyczerpywała przesłanki rażącego naruszenia prawa, gdyż wynikała z błędnej oceny prawnej organu, nie zaś celowego działania, mającego uniemożliwić uzyskanie wnioskowanej informacji. Dokonując powyższej oceny, Sąd uwzględnił, że kwalifikując naruszenie prawa jako rażące, należy wziąć pod uwagę nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., II OSK 468/13; wyrok WSA we Wrocławiu z 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15 - wszystkie dostępne na https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na względzie, sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych, odpowiadającą uiszczonemu przez niego wpisowi od skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.