Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2008233

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 2 marca 2016 r.
II SAB/Bd 70/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku (...) Ośrodka Ruchu Drogowego w (...) o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 października 2015 r., sygn. akt II SAB/Bd 70/15 w sprawie ze skargi Ogólnopolskiej Izby Gospodarczej Ośrodków Szkolenia Kierowców w (...) na bezczynność (...) Ośrodka Ruchu Drogowego w (...) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odmówić przywrócenia terminu.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 13 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy rozpoznając skargę Ogólnopolskiej Izby Gospodarczej Ośrodków Szkolenia Kierowców w (...) na bezczynność (...) Ośrodka Ruchu Drogowego w (...) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej: zobowiązał (...) Ośrodek Ruchu Drogowego w (...) do rozpatrzenia wniosku z dnia 6 czerwca 2015 r. w części dotyczącej punktu II w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, w pozostałym zakresie oddalił skargę oraz zasądził zwrot kosztów postępowania.

Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczony został (...) Ośrodkowi Ruchu Drogowego w (...) w dniu (...) listopada 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 99 akt sądowych).

W dniu 17 grudnia 2015 r. pełnomocnik (...) Ośrodka Ruchu Drogowego w (...) nadał w urzędzie pocztowym skargę kasacyjną od wyżej opisanego wyroku oraz uiścił wpis sądowy od wniesionej skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł.

Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę kasacyjną (...) Ośrodka Ruchu Drogowego w (...) podnosząc, że została ona wniesiona z przekroczeniem ustawowego terminu. Postanowienie zostało doręczone w dniu 26 stycznia 2016 r.

W dniu 2 lutego 2016 r. pełnomocnik (...) Ośrodka Ruchu Drogowego w (...) wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wskazując, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zaewidencjonowany został w dzienniku poczty przychodzącej (...) pod datą 17 listopada 2015 r. Dopiero z uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 grudnia 2015 r. powziął informację, że datą otrzymania wyroku na pokwitowaniu doręczyciela widnieje dzień wcześniejszy, tj. 16 listopada 2015 r. Pełnomocnik wyjaśnił, że przesyłka zawierająca odpis wyroku została pokwitowana w dniu 16 listopada 2015 r. kurierowi InPost po zakończeniu godzin pracy (po godz. 15), a dopiero następnego dnia przyjęta do ewidencji i oznaczona jako odebrana z datą 17 listopada 2015 r. Zdaniem pełnomocnika do naruszenia terminu wniesienia skargi doszło bez winy organu, na skutek wadliwego oznaczenia daty wpływu wyroku przez pracownika (...).

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 j.t.; dalej: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do treści art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że Sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnieniem przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminu.

W pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest zatem zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przez ustawodawcę terminie. Moment ustania przyczyny uchybienia terminu należy odnieść do daty doręczenia pełnomocnikowi strony skarżącej postanowienia z dnia 30 grudnia 2015 r. odrzucającego skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 października 2015 r. Datą ustania przyczyny uchybienia terminu, w przedmiotowej sprawie, będzie zatem dzień 26 stycznia 2016 r. Wobec tego stwierdzić należy, że pełnomocnik strony skarżącej dochował siedmiodniowego terminu, bowiem przedmiotowy wniosek został nadany w polskim urzędzie pocztowym w dniu 2 lutego 2016 r. (k. 151 akt sąd.). Równocześnie z wnioskiem wniósł również ponownie skargę kasacyjną.

Następnie Sąd bada okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminowi, obejmującego swym zakresem nie tylko działania bądź zaniechania pełnomocnika, ale również działania osób trzecich upoważnionych przez pełnomocnika do dokonywania poszczególnych czynności, włącznie z czynnościami o charakterze czysto technicznym (v. postanowienie NSA z 13 października 2010 r. sygn. akt I FZ 399/10, LEX 740844). Zgodnie ze stanowiskiem reprezentowanym w orzecznictwie przez Naczelny Sąd Administracyjny, to na pełnomocniku będącym profesjonalistą spoczywa obowiązek takiej organizacji pracy i sprawowania nadzoru nad wykonywanymi czynnościami, aby nie dochodziło do zaniedbywania ciążących na nim obowiązków związanych ze świadczoną obsługą lub pomocą prawną. W zakresie czynności przed organami, których postępowanie opiera się na przepisach prawa, na profesjonalnym pełnomocniku jak adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy czy doradca podatkowy ciąży szczególny obowiązek dbałości o terminowości i prawidłowości dokonywanych czynności procesowych bądź innych wynikających z przepisów proceduralnych ustaw. W sytuacjach, gdy od prawidłowego dokonania danej czynności zależy dalszy bieg powierzonej pełnomocnikowi sprawy, zasadnym jest wymaganie od tego pełnomocnika maksimum staranności. Rzetelność wykonania czynności procesowych przekładać się będzie bowiem na prawo strony do obrony swoich interesów i ochrony jej praw (por. postanowienia NSA: z 14 grudnia 2011 r. sygn. akt II GZ 527/11, nie publ.; z 6 grudnia 2011 r., sygn. akt II FZ 768/11, niepubl.).

W niniejszej sprawie pełnomocnik (...) Ośrodka Ruchu Drogowego w (...) wskazał, że został błędnie poinformowany przez osobę trzecią, pracownika organu, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy został doręczony w dniu 17 listopada 2015 r. W tej sytuacji należy przyjąć, że działania wskazanej osoby trzeciej obciążają jego samego. Pełnomocnik strony skarżącej nie uprawdopodobnił żadnych obiektywnych okoliczności o wyjątkowym charakterze, które uniemożliwiły mu nadanie skargi kasacyjnej w ustawowym terminie. Jest to zaniedbanie pełnomocnika. Podkreślenia wymaga fakt, iż odpis wyroku z dnia 30 grudnia 2015 r. został prawidłowo wysłany na podany przez pełnomocnika strony adres do doręczeń.

Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie pełnomocnik nie dochował należytej staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy, zwłaszcza, gdy dotyczy to profesjonalisty. Pełnomocnik strony skarżącej jest radcą prawnym, a więc fachowym pełnomocnikiem, od którego należy oczekiwać profesjonalizmu w wykonywaniu obowiązków zawodowych, co wiąże się na gruncie analizowanej sprawy z dochowaniem należytej staranności przy prawidłowym i terminowym wniesieniu skargi kasacyjnej. Nie ulega wątpliwości, że można było, przyjmując powyższy miernik, zapobiec uchybieniu terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej. Ponieważ nie dochowanie przez ww. pełnomocnika terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie jest następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz jest konsekwencją niedostatecznej staranności w prowadzeniu własnych spraw, uznać należy, iż nie zachodzą ważne powody do przywrócenia uchybionego terminu.

Skoro w realiach niniejszej sprawy pełnomocnik wskazał jako adres do korespondencji miejsce siedziby organu, to uznać należy, że wziął on na siebie pełną odpowiedzialność ewentualne nieprawidłowości w doręczeniu kierowanych do niego przesyłek. Wziął również na siebie odpowiedzialność za działania osób, które tam prscują. Tym samym zaniedbania tych osób polegające na nieprzekazaniu odebranej korespondencji, czy też niepoinformowaniu go o tym fakcie, należy oceniać jedynie w granicach ryzyka podjętego przez pełnomocnika w zakresie organizacji obiegu korespondencji i przepływu informacji.

Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.