Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2008231

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 11 marca 2016 r.
II SAB/Bd 26/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D.-L. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w (...) w przedmiocie ustalenia zakresu podlegania ubezpieczeniu społecznemu postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

M. D-L, dalej określany jako skarżący, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w (...) w przedmiocie ustalenia zakresu podlegania ubezpieczeniu społecznemu. Jako żądanie skargi wskazano zobowiązanie ZUS Oddział w (...) do dokonania odpowiedniej czynności administracyjnej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, zobowiązanie ZUS do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga, orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę ZUS wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, że niniejsza sprawa jako sprawa z zakresu ubezpieczeń społecznych należy do właściwości sądów powszechnych.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Podstawą merytorycznego rozpoznania skargi jest stwierdzenie, że jej przedmiot podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Uznanie, że nie mieści się ona w zakresie kognicji sądów administracyjnych powoduje odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, co wynika z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a.

Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność nie może być każda bezczynność organów państwa. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. jej przedmiotem może być bezczynność postępowania tylko w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, tj. gdy organ był obowiązany załatwić sprawę administracyjną poprzez wydanie decyzji administracyjnej, postanowienia (na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.

Zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Mając na względzie z jednej strony treść wyżej powołanego przepisu prawa, z drugiej zaś sformułowany przez skarżącego przedmiot skargi należało uznać, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, bowiem przedmiotem zaskarżenia nie jest bezczynność organu, bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a i § 3 p.p.s.a. Przedmiotem skargi, jak to wynika z jej treści, jest bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie ustalenia zakresu podlegania ubezpieczeniom społecznym.

Zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, dalej s.u.s., zakład wydaje decyzje w zakresie indywidualnych spraw dotyczących w szczególności:

1)

zgłaszania do ubezpieczeń społecznych;

2)

przebiegu ubezpieczeń;

3)

ustalania wymiaru składek i ich poboru, a także umarzania należności z tytułu składek;

3a) ustalania wymiaru składek na Fundusz Emerytur Pomostowych i ich poboru, a także umarzania należności z tytułu tych składek;

4)

ustalania uprawnień do świadczeń z ubezpieczeń społecznych;

5)

wymiaru świadczeń z ubezpieczeń społecznych.

Od decyzji Zakładu przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego (art. 83 ust. 2 s.u.s.).

W myśl art. 83 ust. 3 s.u.s., odwołanie do sądu przysługuje również w razie niewydania decyzji w terminie 2 miesięcy, licząc od dnia zgłoszenia wniosku o świadczenie lub inne roszczenia.

Wskazać należy, że na tle art. 83 ust. 4 s.u.s., w myśl którego kontroli sądownictwa administracyjnego podlega jedynie decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przyznająca świadczenie w drodze wyjątku oraz decyzja odmawiająca przyznania takiego świadczenia, a także decyzja w sprawie o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, nie powinno być wątpliwości co do tego, że pozostałe decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, przysługuje od nich natomiast odwołanie do sądu powszechnego (art. 83 ust. 2 s.u.s.).

Sądy administracyjne kontrolują wyłącznie działalność administracji publicznej w zakresie określonym w p.p.s.a., a w katalogu spraw określonych w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. nie mieszczą się sprawy dotyczące ustalenia podlegania pracowników ubezpieczeniom społecznym, zatem sprawy te nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Również przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie przewidują możliwości zaskarżania do sądu administracyjnego tego rodzaju decyzji.

Skoro decyzje wydawane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w tym przedmiocie nie podlegają kontroli sądu, to tym samym także bezczynność organu w prowadzonym postępowaniu nie podlega kognicji sądu administracyjnego i merytorycznemu rozpoznaniu. W tej sytuacji skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.