Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1830601

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 3 listopada 2015 r.
II SA/Wr 676/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 3 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.T. i D.T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.T. i D.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia (...) r. Nr (...) w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że wniosek o wstrzymanie wykonania musi dotyczyć aktu, którego wykonanie ma być wstrzymane, powinien kwalifikować się do wykonania. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa zaś na wnioskodawcy. To stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 14 lipca 2010 r. (sygn. akt II GSK 779/10, publ. LEX nr 673837) obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku. W innym orzeczeniu NSA stwierdził, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku. Powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2011 r., sygn. akt II FZ 720/10, publ. G.Prawna 2011/44/16). W sytuacji zaś, gdy mamy do czynienia z ustaleniem wysokiej opłaty, do uiszczenia której są zobowiązani skarżący - jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie - twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (zob. postanowienia NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt I GZ 316/10, publ. LEX nr 607229; z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt I FZ 229/08, publ. LEX nr 478986). Brak uzasadnienia wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia sądowi dokonanie oceny merytorycznej takiego wniosku (postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1843/10, publ. LEX nr 707841).

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia (...) r. Nr (...), którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji o ustaleniu w wysokości 515.017,80 zł jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Poza złożeniem wniosku, skarżący nie przedstawili żadnej argumentacji uzasadniającej powyższy wniosek, ograniczając się do jedynie do stwierdzenia, że opłata planistyczna jest bardzo wysoka i skarżący nie dysponują taką kwotą, zaś wszczęcie egzekucji administracyjnej celem wyegzekwowania opłaty może narazić ich na znaczną szkodę.

Tak sformułowany wniosek uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę. Skarżący nie tylko nie uzasadnili swojego wniosku, ale i nie wskazali, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewskazanie we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji konkretnych okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej.

W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i dlatego też wniosek w tym przedmiocie nie został uwzględniony.

Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.