Orzeczenia sądów
Opublikowano: Dolno.2016/1407

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 17 listopada 2015 r.
II SA/Wr 627/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak.

Sędziowie WSA: Mieczysław Górkiewicz, Anna Siedlecka (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Gminy Jerzmanowa z dnia 24 czerwca 2015 r. Nr IX/62/2015 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranego obszaru w obrębie geodezyjnym Smardzów położonego w granicach terenu górniczego "Głogów Głęboki - Przemysłowy"

I.

stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości;

II.

zasądza od Gminy Jerzmanowa na rzecz Wojewody Dolnośląskiego kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewoda Dolnośląski, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.) oraz art. 50 § 2 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Gminy Jerzmanowa nr IX/ /62/2015 z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzenne- go dla wybranego obszaru w obrębie geodezyjnym we wsi Smardzów położonego w granicach terenu górni- czego "Głogów Głęboki - Przemysłowy" wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Kwestionowanej uchwale zarzucono podjęcie jej:

- § 9 ust. 2, § 12 oraz rysunku planu w zakresie terenu G.S.1MU, przedstawionego na złączniku graficznym nr 1 do uchwały, z istotnym naruszeniem art. 28 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 z późn. zm. dalej u.p.z.p.);

- § 7 ust. 2, § 9 ust. 3, ust. 5, ust. 7, ust. 11 pkt 2 uchwały z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 9 i 10 oraz art. 27 u.p.z.p.;

- § 12 ust. 2 pkt 1 lit. c z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 9 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587).

Rozwijając w uzasadnieniu zarzuty skargi Wojewoda Dolnośląski wskazał, że przeprowadzona ocena zgodności z prawem niniejszej uchwały spowodowała stwierdzenie, że organ stanowiący Gminy Jerzmanowa uchwalając przedmiotowy plan - w kwestionowanym zakresie - naruszył zasady sporządzania planu miejscowego.

W § 12 uchwały Rada wprowadziła regulacje dotyczące terenu G.S.1MU, ustalając w przeznaczeniu pod- stawowym zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz usługi występujące łącznie oraz samodzielnie, a w przeznaczeniu uzupełniającym także m. in. obiekty i urządzenia sportowo-rekreacyjne.

Z kolei w § 9 ust. 2 uchwały w ramach ustaleń dotyczących parkowania pojazdów Rada Gminy Jerzmanowa postanowiła o minimalnej liczbie miejsc do parkowania i sposobie ich realizacji, tj.:

1)

"minimalnie - 2 miejsca do parkowania na budynek mieszkalny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (liczone łącznie z miejscami garażowymi).

2)

minimalnie - 1 miejsce do parkowania na 35 m2 powierzchni użytkowej usług, lecz nie mniej niż 2 miejsca do parkowania na jeden lokal użytkowy;

3)

realizowanie minimalnej liczby miejsc do parkowania w formie wydzielonych miejsc do parkowania na powierzchni terenu;

4)

dopuszcza się realizowanie dodatkowych miejsc do parkowania w formie - garaży wolno stojących oraz wbudowanych w bryłę budynku".

Tymczasem na mocy art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów.

Zgodnie z art. 12a ustawy o drogach publicznych organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach wyznaczając miejsca przeznaczone na postój pojazdów wyznacza stanowiska postojowe dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, o której mowa w art. 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, zwaną dalej "kartą parkingową":

1)

na drogach publicznych;

2)

w strefach zamieszkania, o których mowa w art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.);

3)

w strefach ruchu, o których mowa w art. 2 pkt 16a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

2. Stanowiska postojowe, o których mowa w ust. 1, w miejscu przeznaczonym na postój pojazdów wyznacza się w liczbie nie mniejszej niż:

- 1 stanowisko - jeżeli liczba stanowisk wynosi 6-15;

- 2 stanowiska - jeżeli liczba stanowisk wynosi 16-40;

- 3 stanowiska - jeżeli liczba stanowisk wynosi 41-100;

- 4% ogólnej liczby stanowisk jeżeli ogólna liczba stanowisk wynosi więcej niż 100".

Dalej organ wskazał, że przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. został zmieniony na mocy art. 5 ustawy z dnia 23 października 2013 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1446), zaś przepis art. 12a ustawy o drogach publicznych został dodany do ustawy na mocy art. 3 pkt 1 tejże ustawy nowelizującej.

Zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. sprzed nowelizacji w planie miejscowym określało się obowiązkowo jedynie minimalną liczbę miejsc do parkowania. Wykładania celowościowa w powiązaniu z wykładnią historyczną art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. nie może jednak pozostawiać wątpliwości co do zamiaru ustawodawcy aby w planie miejscowym określona została zarówno minimalna liczba miejsc do parkowania tzw. ogólna, jak i minimalna liczba miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Przepis art. 15 ust. 2 u.p.z.p. wyznacza tym samym zakres planu miejscowego, a jednym z jego obowiązkowych elementów jest określenie minimalnej liczby miejsc do parkowania, w tym miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową.

W ocenie organu nadzoru ustawodawca nie przewidział żadnego odstępstwa w powyższym zakresie. Oznacza to, że rada gminy każdorazowo jest obowiązana do ustalenia minimalnej liczby miejsc do parkowania w tym miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, gdyż ustawa nie dokonuje żadnych odstępstw od generalnej zasady wyrażonej w art. 15 ust. 2 pkt 6. Jednocześnie organ uchwałodawczy z mocy prawa związany jest zmianą wprowadzoną art. 5 ustawy z dnia 23 października 2013 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, który to zgodnie z art. 9 tej usta- wy wszedł w życie z dniem 1 lipca 2014 r. Zgodnie bowiem z art. 9 przytaczanej ustawy zmieniającej: "ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2014 r. z wyjątkiem: 1) art. 2, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia; 2) art. 3, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2014 r.; 3) art. 1 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 4 stycznia 2016 r.1 Art. 1 pkt 2 lit. b zmienioną przez art. 8 ustawy z dnia 14 marca 2014 r. (Dz. U. 2014.486) zmieniającej nin. ustawę z dniem 30 kwietnia 2014 r.2 Art. 6 ust. 1 zmieniony przez art. 1 ustawy z dnia 10 października 2014 r. (Dz. U. 2014.1589) zmieniającej nin. ustawę z dniem 29 listopada 2014 r.". Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw: "Do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia albo zmiany planu oraz zawiadomiono o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, a plan nie został uchwalony do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe".

W niniejszej sprawie zastosowanie miały przepisy zmieniające albowiem z dokumentacji planistycznej do uchwały wynika, że w prasie miejscowej ogłoszenie Wójta Gminy Jerzmanowa w sprawie wyłożenia do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego opublikowano na stronie 9 tygodnika lokalnego "Glos Głogowa" z dnia 18 lutego 2015 r., tym samym po wejściu w życie art. 5 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Oznacza to, że organ samorządowy zobowiązany był dostosować postanowienia projektowanego planu do zmienionych wymogów. Niezastosowanie zaś przepisów wprowadzonych ustawą zmieniającą stanowi każdorazowo naruszenie prawa materialnego.

Trzeba mieć również na uwadze, że zmiana dokonana przez ustawodawcę w sposób jednoznaczny ustala, że minimalna liczba miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową po- winna zostać ustalona w ramach ustaleń ogólnej minimalnej liczby miejsc do parkowania. Z kolei wymóg określenia minimalnej liczby miejsc do parkowania wynikający z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy należy odnieść do każdego z przeznaczeń terenów ujętych w planie miejscowym (w ramach faktycznych potrzeb ich ustalenia).

Odnosząc się do wyjaśnień Wójta Gminy Jerzmanowa zawartych w piśmie z dnia 22 lipca 2015 r. organ nadzoru wskazał, że nie do przyjęcia jest stanowisko, zgodnie z którym - stanowiska postojowe dla pojazdów, w tym pojazdów zaopatrzonych w "kartę parkingową", winny się znajdować na obszarze dróg publicznych, stref zamieszkania oraz stref ruchu. Jeśli bowiem przyjąć argument o stosowaniu wymogu określonego w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. jedynie do terenów przestrzeni publicznej to przyjęta wykładnia tejże regulacji prowadziłaby do absurdalnego wniosku o zbędności przepisu nakazującego określenie w planie minimalnej liczby miejsc dla pojazdów zaopatrzonych w kartę. Należy bowiem zaznaczyć, że art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w żaden sposób nie wskazuje, że kwestia wyznaczenia miejsc parkingowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową odnosi się tylko do dróg publicznych, stref ruchu i stref zamieszkania, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Trzeba też mieć na względzie, że problem związany z wyznaczaniem i zabezpieczeniem odpowiedniej ilości miejsc parkingowych dla posiadaczy karty parkingowej, a więc osób niepełnosprawnych nie dotyczy tylko i wyłącznie dróg publicznych, stref ruchu i stref zamieszkania. Poza terenami dróg publicznych, których wyznaczenie w ramach kształtowania układów komunikacyjnych w przestrzeni publicznej ma charakter obligatoryjny i należy do arbitralnej decyzji m.in. organów planistycznych; wyznaczanie stref ruchu oraz stref zamieszkania należy do decyzji podmiotów zarządzających danymi terenami na których zlokalizowane są drogi. Zgodnie z art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym strefa zamieszkania to obszar obejmujący drogi publiczne lub inne drogi, na którym obowiązują szczególne zasady ruchu drogowego, a wjazdy i wyjazdy oznaczone są odpowiednimi znakami drogowymi. Z kolei w myśl pkt 16a tego paragrafu strefą ruchu jest obszar obejmujący co najmniej jedną drogę wewnętrzną, na który wjazdy i wyjazdy oznaczone są odpowiednimi znakami drogowymi. W myśl natomiast art. 10 ust. 7 tej ustawy zarządzanie ruchem na drogach wewnętrznych, w tym w strefie ruchu i strefie zamieszkania, należy do podmiotu zarządzającego tymi drogami. Podmioty zarządzające drogami, o których mowa w ust. 7, ustalając organizację ruchu na tych drogach stosują znaki i sygnały drogowe oraz zasady ich umieszczania wynikające z ustawy i jej przepisów wykonawczych. Koszt oznakowania drogi wewnętrznej ponosi podmiot zarządzający drogą (ust. 10). Zatem tylko do decyzji podmiotów zarządzających drogami na danym terenie pozostaje kwestia wyznaczenia strefy zamieszkania i strefy ruchu. Podmiot ten może wyznaczyć takie strefy, ale nie musi. Z kolei brak wyznaczenia takiej strefy spowoduje niemożność zastosowania art. 12a usta- wy o drogach publicznych, a w konsekwencji brak obowiązku wyznaczania miejsc parkingowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewoda uznał, że nie można wykluczyć, iż sposób zagospodarowania te- renów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz usługi występujące łącznie oraz samodzielnie oraz uzupełniająco zagospodarowanych obiektami i urządzeniami sportowo-rekreacyjnymi nie będzie prowadził do powstania wewnętrznych ciągów komunikacyjnych i parkingów przeznaczonych na potrzeby przyszłych klientów obiektów, w których oferowane będą usługi. Dla tak powstałych układów komunikacyjnych w zakresie możliwości wyznaczenia strefy ruchu znajdą właśnie zastosowanie przytoczone przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, a więc o ich istnieniu będą decydowały jedynie podmioty nimi zarządzające. Z kolei brak wyznaczenia przez te podmioty stosownej strefy będzie powodował brak obowiązku wyznaczania miejsc parkingowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Trzeba mieć bowiem na względzie, że przepis art. 12a ustawy o drogach publicznych w sposób jednoznaczny wskazuje, że dotyczy on jedynie organu właściwego do zarządzania ruchem na drogach i tylko na drogach publicznych, w strefie zamieszkania i strefie ruchu. Tym samym ustawodawca zadbał o realizację miejsc parkingowych dla pojazdów zaopatrzonych w kar- tę parkingową na terenach dróg objętych sferą publiczną, na których zastosowanie znajdą przepisy o ruchu drogowym. Dlatego też prawodawca główne regulacje dotyczące karty parkingowej i miejsc parkingowych dla pojazdów z tą kartą umiejscowił w ramach przepisów ustawy o drogach publicznych oraz ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Odmiennie natomiast kształtuje się sytuacja podmiotów realizujących przepisy określone na mocy aktu prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy w zakresie określania minimalnej liczby miejsc parkingowych, w tym miejsc parkingowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, nie jest skierowany jedynie do organu właściwego do zarządzania ruchem na drogach, ale do wszystkich podmiotów realizujących plan poprzez zagospodarowanie terenów zgodnie z jego przeznaczeniem. Dlatego też realizacja art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy w kwestii określania minimalnej liczby miejsc parkingowych, w tym miejsc parkingowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową nie może ograniczać się tylko do powielenia zapisów art. 12a ustawy o drogach publicznych, ponieważ zakres regulacji planu miejscowego w tej części jest szerszy niż określony w przepisach ustawy o drogach publicznych.

Ponadto, odnosząc się do załączonej decyzji starosty głogowskiego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego na działce objętej planem miejscowym, należy zaznaczyć, iż pozwolenie budowlane nie jest aktem prawnym powszechnie obowiązującym i dotyczy jedynie sytuacji danej strony. Równocześnie w przypadku braku realizacji inwestycji czy to w wyniku zmiany inwestora czy też w wyniku zmiany koncepcji inwestycyjnej na działce, sposób zagospodarowania przestrzennego działki objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego będzie wynikał z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie zawiera obligatoryjnych uregulowań dotyczących karty parkingowej.

Konkludując skarżący wskazał, że skoro kwestionowana uchwała nie zawiera dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz usługi występujące łącznie oraz samodzielnie (przeznaczenie podstawowe) oraz pod zabudowę obiektów i urządzeń sportowo-rekreacyjnych (w przeznaczeniu uzupełniającym), postanowień dotyczących minimalnej liczby miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, to należy stwierdzić, że Rada Gminy Jerzmanowa przyjęła akt niespełniający wymogów określonych powszechnie obowiązującymi przepisami prawa rangi ustawowej, przez co w sposób istotny naruszyła prawo.

W ocenie organu nadzoru przy tak ukształtowanych regulacjach uchwały, dotyczących wymogu ustalenia minimalnej liczby miejsc do parkowania bez jednoczesnego określenia miejsc do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową na terenach G.S.1MU, w sytuacji gdy plan obejmuje tylko ten teren uzasadnia żądanie stwierdzenia nieważności uchwały w całości.

W dalszej części skargi Wojewoda podniósł, że przeprowadzone postępowanie nadzorcze pozwala na konstatację, że § 7 ust. 2, § 9 ust. 3, ust. 5 i ust. 7, ust. 11 pkt 2 uchwały w sposób istotny naruszają art. 15 ust. 2 pkt 9 i 10 u.p.z.p., co stanowi kolejny argument, przemawiający za wnioskiem o stwierdzenie nieważności za- skarżonej uchwały w całości.

Zgodnie z § 7 ust. 2 przedmiotowej uchwały: "W pasach technologicznych sieci infrastruktury technicznej występują ograniczenia w zabudowie i zagospodarowaniu terenów położonych wzdłuż przebiegu napowietrznych linii elektroenergetycznych: 1) średniego napięcia 20 kV o szerokości, liczonej w poziomie od skrajnych przewodów linii napowietrznej w obu kierunkach, nie mniejszej niż 10 m, 2) niskiego napięcia 0,4 kV o szerokości, liczonej w poziomie od skrajnych przewodów linii napowietrznej w obu kierunkach, nie mniejszej niż 3 m, 3) niskiego napięcia o szerokości, liczonej w poziomie od skrajnych przewodów linii kablowej w obu kierunkach, nie mniejszej niż 0,5 m.". Z kolei w kwestionowanych ustępach § 9 organ stanowiący gminy przy- jął, że: "3. Dopuszcza się lokalizowanie wszelkich sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz przebudowę, modernizację i wymianę istniejących, przy czym zajęta przez nie powierzchnia nie może przekroczyć 10% powierzchni terenu. (...). 5. Dopuszcza się przebudowę sieci kolidujących z istniejącym i planowanym przeznaczeniem terenu (...) 7. Podczas prac inwestycyjnych nakaz uwzględniania stref technologicznych, eksploatacyjnych itp. od sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. (...) 11. W zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną (...) 2) dopuszcza się rozbudowę i modernizację sieci elektroenergetycznej w formie linii napowietrznych, kablowych, napowietrzno-kablowych średniego i niskiego napięcia wraz z przyłączami;".

Na załączniku graficznym do przedmiotowej uchwały nie określono jednak pasów technologicznych od linii elektroenergetycznych. O ile więc istnieje możliwość ustalenia w terenie pasów technologicznych (stref) dla linii elektroenergetycznych już istniejących to dla linii elektroenergetycznych nowotworzonych, modernizowanych i rozbudowywanych, strefy te nie są możliwe do ustalenia. Równocześnie Rada w postanowieniach dotyczących ustalania zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, dopuszcza przebudowę sieci kolidujących z istniejącym i planowanym przeznaczeniem terenu (§ 9 ust. 5 uchwały), co z kolei skutkuje możliwością przesuwania stref ochronnych. Zapis ten dotyczy wszystkich sieci infrastruktury technicznej, a nie jedynie sieci elektroenergetycznych.

Ponadto Wojewoda podniósł, że w regulacjach dotyczących stref ochronnych Rada nie wprowadziła także żadnych postanowień dotyczących ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy. Brak jest takich regulacji zarówno w zakresie terenów przeznaczonych na pasy technologiczne od linii elektroenergetycznych, jak i na terenach objętych przebiegiem pozostałych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Równocześnie Rada wprowadziła nakaz, aby podczas prac inwestycyjnych uwzględniać strefy technologiczny, eksploatacyjne itp. od sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Zapis taki nakłada na inwestorów obowiązek uwzględniania, stref technologicznych, które nie zostały jednakże określone oraz nie ustalono ich przebiegu. Uchwała dopuszcza możliwość przebudowy sieci kolidujących z istniejącym i planowanym przeznaczeniem terenu, co z kolei skutkuje zmianą ich nieokreślonych stref ochronnych.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 9 i 10 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy oraz zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Stosownie do § 8 ust. 2 rozporządzenia na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. Do projektu rysunku planu miejscowego dołącza się objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń.

Tymczasem w realiach niniejszej sprawy Rada Gminy Jerzmanowa określiła w treści uchwały jedynie w zakresie linii elektroenergetycznych przebieg stref ochronnych (pasów technologicznych). Regulacja ta nie ma jednak powiązania z rysunkiem planu, gdyż strefy te nie zostały naniesione na załącznik graficzny.

Zdaniem organu nadzoru zarówno w treści jak i na rysunku należało wskazać po pierwsze przebieg stref ochronnych związanych z ograniczeniem w zabudowie i użytkowaniu terenu, po drugie ustalić jakie ograniczenia w zagospodarowaniu będą występowały na tym terenie. Tymczasem w niniejszej sprawie brak jest wskazania w treści uchwały oraz na rysunku planu, przebiegu pasów technologicznych oraz zakazów związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu. Nie określono jednocześnie ograniczeń w użytkowaniu tych terenów, w tym zakazów zabudowy.

Zdaniem Wojewody rada dopuściła możliwość swobodnego kształtowania przebiegu stref ochronnych od sieci i urządzeń infrastruktury technicznej ograniczając prawo własności nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem, bowiem lokalizacja korytarzy, na których obowiązuje zakaz zabudowy nie jest możliwa. Może się zatem okazać, że fakt obowiązywania na danym obszarze zakazu zabudowy będzie następował z mocy prawa - przepisów niniejszej uchwały - po zrealizowaniu przedmiotowych sieci infrastruktury technicznej (w tym linii elektroenergetycznych). W takim przypadku z dezaprobatą należy spojrzeć na swobodę gospodarowania przez gminę przestrzenią poprzez posługiwanie się nieprecyzyjnymi oznaczeniami czy decydowanie o uzupełnieniu obowiązujących ustaleń planu (jak przebieg elementów infrastruktury technicznej czy obowiązywanie zakazu zabudowy) bądź nawet o ich ostatecznym obowiązywaniu w drodze innych niż plan miejscowy aktów lub działań faktycznych. Przepisy art. 15 ust. 2 pkt 9 i 10 u.p.z.p. należy bowiem rozpatrywać w kontekście konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawa i działania organów administracji publicznej na podstawie prawa i w jego granicach. Te ogólne zasady stoją na straży poszanowania prawa własności określonego w art. 64 Konstytucji RP. Pozostawienie zakwestionowanych przez organ nadzoru regulacji oznaczałoby zatem akceptację dla sytuacji, w której o tym, gdzie będą zlokalizowane korytarze napowietrznych linii elektroenergetycznych i strefy ochronne innych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz o istnieniu w związku z tym zakazu zabudowy danego obszaru decydować będzie inny organ. Tymczasem określanie tych obligatoryjnych elementów planu należy do wyłącznej właściwości rady gminy.

Wreszcie Wojewoda podał, że także regulacja § 12 ust. 2 pkt 1 lit. c istotnie narusza prawo. W niniejszym przepisie Rada postanowiła dla terenu G.S.1MU - dla którego w przeznaczeniu podstawowym ustalono usługi i zabudowę jednorodzinną występujące zarówno samodzielnie jak i łącznie - uzupełniająco, wprowadzić drogi i dojazdy. W ocenie organu nadzoru niniejsze postanowienia oznaczają że Rada Gminy Jerzmanowa w miejscowym planie dopuściła drogi wewnętrzne jako przeznaczenie uzupełniające bez jednak podania ich parametrów. Część tekstowa planu nie zawiera w tym zakresie jakichkolwiek rozstrzygnięć merytorycznych. Odwołując się do brzmienia art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. oraz § 4 cyt. już rozporządzenia skarżący wskazał, że zarówno ustawodawca, zobowiązując organ stanowiący gminy do określenia zasad budowy systemów komunikacji, jak i Minister, zobowiązując do określenia układu komunikacyjnego i jego parametrów, nie ograniczył tego układu wyłącznie do dróg publicznych, obejmując nim wszystkie drogi występujące w ramach ustaleń planu, w tym drogi wewnętrzne.

W odpowiedzi na skargę organ uwzględnił ją w całości.

Na rozprawie wyznaczonej na dzień 17 listopada 2015 r. pełnomocnik Wojewody Dolnośląskiego pod- trzymała skargę oraz wniosła o zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Wykonywana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. dalej p.p.s.a.).

Po myśli art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

W rozpoznawanej sprawie ze względu na przedmiot zaskarżenia, którym jest uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sąd uwzględnić musiał również regulację szczególną zawartą w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 z późn. zm.). Stanowi on, że nieważność aktu powoduje również naruszanie zasad sporządzania planu miejscowego lub istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie.

Istotne jest także to, że w stanowieniu aktów prawa miejscowego organy samorządu terytorialnego związane są ramami stworzonymi przez ustawy. Akty powyższe są aktami o charakterze pod ustawowym, a zatem są stanowione na podstawie upoważnień ustawowych, nie mogą wykraczać poza jakiekolwiek unormowania ustawowe, czynić wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań, a także powtarzać kwestii uregulowanych w aktach prawnych hierarchicznie wyższych. W doktrynie występuje przekonanie, że prawo miejscowe ma charakter wyłącznie wykonawczy w stosunku do ustaw. W Konstytucji RP próżno bowiem szukać delegacji prawotwórczych dla organów samorządowych. A zatem trafna jest teza, że samorząd terytorialny nie posiada pozycji autonomicznej, lecz jest jedynie formą zdecentralizowanej administracji (por. W. Kisiel, Ustrój samo- rządu terytorialnego w Polsce, Warszawa 2003, s. 84). Decentralizacja procesu tworzenia przepisów wykonawczych do ustaw, w postaci prawa miejscowego, zakłada co prawda zróżnicowanie ich treści, ale to zróżnicowanie może sięgnąć do granic wyznaczonych przez prawo (por. D. Dąbek, Prawo miejscowe, Warszawa 2007, s. 259).

Przedmiotem kontroli tutejszego Sądu jest uchwała Rady Gminy Jerzmanowa (nr IX/62/2015) z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybrane- go obszaru w obrębie geodezyjnym we wsi Smardzów położonego w granicach terenu górniczego "Głogów Głęboki - Przemysłowy". Oceniając powyższą uchwałę pod względem legalności Sąd uznał, że zaskarżone i wskazane w petitum skargi przez Wojewodę Dolnośląskiego postanowienia zostały podjęte z naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego, przez które należy rozumieć wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawniony organ, które dotykają problematyki związanej ze sporządzaniem planu, a więc dotyczące zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), podjętych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. W następstwie czyniło to zasadnym wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

Przechodząc do omówienia zasadności poszczególnych zarzutów w pierwszej kolejności zgodzić się należy z organem nadzoru, iż najdalej idącym zarzutem postawionym w niniejszej skardze jest zarzut naruszenia zasad sporządzenia planu przez nie ustalenie dla terenów oznaczonych symbolem G.S.1MU liczby miejsc prze- znaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, co musi pociągnąć za sobą na zasadzie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nieważność całego planu.

Według organu nadzoru, mocą § 9 ust. 2 uchwały w ramach ustaleń dotyczących zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, Rada Gminy określiła minimalną liczbę miejsc do parkowania i sposób ich realizacji. W powyższym przepisie nie odniesiono się jednak do kwestii liczby miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. W konsekwencji nie uregulowano jednego z obligatoryjnych elementów planu miejscowego, wymaganego na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p.

W realiach niniejszej sprawy istotnym jest zauważenie, że problem związany z prawidłowym wyznaczeniem i zabezpieczeniem odpowiedniej ilości miejsc parkingowych dla posiadaczy kart parkingowych, a więc osób niepełnosprawnych, pojawił się w wyniku dokonania nowelizacji art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Zgodnie z obowiązującym od dnia 1 lipca 2014 r. nowym brzmieniem tego przepisu, w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do po- wierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Powyższa zmiana nastąpiła na podstawie art. 5 ustawy z dnia 23 października 2013 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1446). Zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. sprzed nowelizacji, w planie miejscowym określało się jedynie obowiązkowo minimalną liczbę miejsc do parkowania i sposób ich realizacji.

Mając na względzie powyższe w pierwszej kolejności wskazać należy, że aktualnie obowiązujący przepis z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., rozumiany zgodnie z regułami wykładni językowej, nie pozwala na wyprowadzenie z jego brzemienia w sposób jednoznaczny dodatkowego zastrzeżenia, zgodnie z którym w planie miejscowym należy każdorazowo, poza określeniem w sposób odrębny ogólnej minimalnej liczby miejsc do parkowania, dodatkowo określić również minimalną liczbę miejsc do parkowania dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, a także odrębnie dla każdego rodzaju tych miejsc sposób ich realizacji. Jest to za daleko idące stanowisko, choćby z tego powodu, że w zmienionej części przepisu ustawodawca nie użył sformułowania

"w tym liczby miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową".

W świetle przyjętego przez Skład orzekający rezultatu wykładni językowej należy uznać, że prawidłową realizacją obowiązku nałożonego mocą znowelizowanego art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. będzie już wskazanie, że w ramach dopuszczonej minimalnej liczby miejsc do parkowania przewidziane zostały miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. W zmienionym brzmieniu art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., pojęcie "minimalnej liczby miejsc" odnieść należy zarówno do ogólnej liczby miejsc do parkowania, jak i miejsc przeznaczonych dla posiadaczy kart parkingowych. Taką interpretację potwierdza posłużenie się przez ustawodawcę po sformułowaniu "minimalną liczbę miejsc do parkowania" zaimkiem "w tym" w sensie "wliczając w to" i brak poprzedzenia przecinkiem pozostałej części zdania "miejsca przeznaczone na parkowa- nie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową". Oznacza to, że w ramach jednego ogólnego zbioru miejsc do parkowania traktowane są miejsca do parkowania oraz miejsca dla posiadaczy kart parkingowych. Nie po- trzeba w tym zakresie wskazywać odrębnej wartości liczbowej dla każdego z tych miejsc. Wzmocnieniem przyjętego stanowiska będzie dalsze brzmienie analizowanego przepisu, które nakazuje łącznie określić sposób realizacji przyjętej w planie ilości miejsc do parkowania. Przy takiej treści tego przepisu, prawidłową realizację analizowanego obowiązku można odnieść, np. do wskazania obszaru, w którym taka minimalna liczba miejsc ma być wyznaczona.

Z przepisu art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. wynikają zatem dwa wymogi. Pierwszy odnosi się do obowiązku wskazania minimalnej liczby miejsc do parkowania, a drugi do określenia sposobu realizacji tego obowiązku z uwzględnieniem miejsc do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. (vide: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 384/15). Dla prawidłowej realizacja art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w zakresie wyznaczenia w planie miejscowym liczby miejsc do parkowania przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, w ramach określonej minimalnej ilości miejsc parkingowych wystarczające jest zatem uwzględnienie takich miejsc w ramach ogólnej minimalnej liczby miejsc parkingowych określonych dla poszczególnych przeznaczeń terenów. Na gruncie analizowanego przepisu po- prawnym będzie również odwołanie się w planie do regulacji wynikającej z art. 12a ustawy o drogach publicznych i ustalenie liczby miejsc postojowych przeznaczonych do parkowania pojazdów z kartą parkingową i sposobu realizacji na zasadach określonych w tym przepisie.

Wsparciem dla prezentowanego wyżej stanowiska jest również odwołanie się do wykładni celowościowej i systemowej. O zgodzie z wykładnią celowościową przyjętego rozumienia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., w ocenie Składu orzekającego, świadczy możliwość realizacji zakładanego przez ustawę z dnia 23 października 2013 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw cel wprowadzonych zmian jakim jest zabezpieczenie miejsc przeznaczonych do parkowania dla osób niepełnosprawnych. Natomiast dokonując wykładni systemowej należy zwrócić uwagę na zachowanie spójności pomiędzy zaprezentowanym rozumieniem art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. a regulacją wynikającą z dodanego na mocy art. 3 ustawa z dnia 23 października 2013 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw - przepisu art. 12a ustawy o drogach publicznych.

Lektura zaskarżonej uchwały w sposób jednoznaczny potwierdza, że Rada Gminy nie sprostała tym minimalnym wymogom. W § 9 ust. 2 uchwały ograniczono się jedynie do określenia - w ramach ustaleń dotyczących zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji infrastruktury technicznej - minimalnej liczby miejsc do parkowania oraz sposobów ich realizacji, nie podając chociażby, że w ramach tej liczby są również zawarte miejsca do parkowania samochodów wyposażonych w kartę parkingową. W zaskarżonej uchwale brak jest więc regulacji odnoszącej się do miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Powyższy zarzut należy zestawić z ustaleniem, że w realiach niniejszego planu miejscowego można bez większego problemu wskazać takie przeznaczenia terenu, w których ze względu na ogólną dostępność należało zabezpieczyć miejsca do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Nie- wątpliwie uwarunkowaniami przestrzennymi, które uzasadniają konieczności wyznaczenia takich miejsc są tereny oznaczone w niniejszej uchwale symbolem G.S.1MU - tj. przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz usługi występujące łącznie oraz samodzielnie, w przeznaczeniu uzupełniającym m.in. obiekty i urządzenia sportowo-rekreacyjne.

Powyższe oraz fakt, iż kwestionowany plan obejmuje tylko wskazany wyżej teren uzasadnia stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Tym samym, uwzględniając wszelkie okoliczności faktyczne uzasadnionym okazał się zawarty w skardze wniosek o stwierdzenie nieważności kwestionowanej uchwały w cało- ści z uwagi na istotne naruszenie art. 28 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p.

Sąd zgodził się także z zarzutem organu nadzoru, iż § 7 ust. 2, § 9 ust. 3, ust. 5, ust. 7, ust. 11 pkt 2 kwestionowanej uchwały zostały podjęte z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 9 i 10 u.p.z.p. W § 7 ust. 2 lokal- ny prawodawca przyjął, że "W pasach technologicznych sieci infrastruktury technicznej występują ograniczenia w zabudowie i zagospodarowaniu terenów położonych wzdłuż przebiegu napowietrznych linii elektroenergetycznych: 1) średniego napięcia 20 kV o szerokości, liczonej w poziomie od skrajnych przewodów linii na- powietrznej w obu kierunkach, nie mniejszej niż 10 m, 2) niskiego napięcia 0,4 kV o szerokości, liczonej w poziomie od skrajnych przewodów linii napowietrznej w obu kierunkach, nie mniejszej niż 3 m, 3) niskiego napięcia o szerokości, liczonej w poziomie od skrajnych przewodów linii kablowej w obu kierunkach, nie mniejszej niż 0,5 m.". W § 9 ust. 3 przyjęto, że dopuszcza się lokalizowanie wszelkich sieci i urządzeń infra- struktury technicznej oraz przebudowę, modernizację i wymianę istniejących, przy czym zajęta przez nie po- wierzchnia nie może przekraczać 10% powierzchni terenu, z kolei w ust. 5 § 9 postanowiono, iż dopuszcza się przebudowę sieci kolidujących z istniejącym i planowanym przeznaczeniem terenów. W § 9 ust. 7 organ wprowadził podczas prac inwestycyjnych nakaz uwzględnienia stref technicznych, eksploatacyjnych itp. od sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Wreszcie w § 9 ust. 11 pkt 2 uchwały organ gminy przyjął, że w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną dopuszcza się rozbudowę i modernizację sieci elektroenergetycznych w formie linii napowietrznych, kablowych, napowietrzno-kablowych średniego i niskiego napięcia wraz z przyłączami.

Analizując powyższe regulacje zasadnie Wojewoda uznał, że w realiach niniejszej sprawy organ stanowiący zaniechał wskazania w treści uchwały oraz na rysunku, będącym integralną częścią uchwały, przebiegu pa- sów technologicznych oraz zakazów związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu. W konsekwencji przyjętych rozwiązań z jednej strony nie jest znany przebieg pasów technologicznych od linii elektroenergetycznych (§ 7 ust. 2) oraz stref technicznych (§ 9 ust. 7 uchwały), a z drugiej strony w treści planu dopuszczono ich przesunięcie poprzez umożliwienie przebudowy sieci kolidujących z istniejącym i planowanym przeznaczeniem terenów czy też rozbudową i modernizację sieci elektroenergetycznej w formie linii napowietrznych, kablowych, napowietrzno - kablowych średniego i niskiego napięcia wraz z przyłączami. Zasadnie zauważył przy tym skarżący, że o ile istnieje możliwość ustalenia w terenie pa- sów technologicznych dla linii elektroenergetycznych już istniejących, o tyle brak jest już takiej możliwości w przypadku linii elektroenergetycznych nowoutworzonych, modernizowanych czy rozbudowywanych. Po- wyższe wraz z wynikającą z § 9 ust. 5 uchwały możliwością przesuwania stref ochronnych uzasadnia twierdze- nie co do niezgodności przyjętych rozwiązań z art. 15 ust. 2 pkt 9 i 10, które stanowią, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo: szczególe warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy oraz zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Z postanowień tych wynika bowiem, że ograniczenia w użytkowaniu określonego terenu, w tym zakaz zabudowy oraz zasady rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej powinny zostać ustalone w sposób jednoznaczny w miejscowym planie zagospodarowania przez powołany do tego organ, jakim jest rada gminy. W ramach przyznanych jej kompetencji i na podstawie obowiązujących przepisów jest ona właściwa do ustalenia zakazów zabudowy w ściśle określonych miejscach (np. wzdłuż istniejących linii elektroenergetycznych), ale powinna zrobić to w taki sposób, aby nie było wątpliwości gdzie chronione na płaszczyźnie konstytucyjnej (art. 64 Konstytucji RP) prawo własności i związane z nim uprawnienie do zabudowy doznaje ograniczeń.

Wreszcie należy zgodzić się ze skarżącym, iż także regulacja § 12 ust. 2 pkt 1 lit. c zaskarżonej uchwały w zakresie w jakim uzupełniająco na terenie oznaczonym w planie symbolem G.S.1MU wprowadza drogi i dojazdy narusza prawo poprzez zaniechanie określenia w uchwale parametrów dla ewentualnych dróg wewnętrznych. Tymczasem z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. wynika, że jeżeli w miejscowym planie przewidziano tereny pod drogi tworzące system komunikacji, to obowiązkowo należy określić zasady modernizacji, rozbudowy i budowy tego systemu. Zasady te muszą obejmować elementy określone w § 4 pkt 9 ww. rozporządzania, w tym parametry układu komunikacyjnego, którego jednym z elementów jest także droga wewnętrzna ponieważ to przez jej teren umożliwiony jest dostęp do zewnętrznego układu komunikacji drogowej.

Z tego też względu zgodnie z dyspozycją przywołanych wyżej norm w realiach niniejszej sprawy koniecznym było przyjęcie parametrów dla nowoprojektowanych dróg wewnętrznych, gdyż ustawodawca zobowiązując organ stanowiący gminy do określenia zasad budowy systemów komunikacji, tak samo jak Minister Infrastruktury zobowiązując w ww. rozporządzeniu do określenia układu komunikacyjnego i jego parametrów, nie ograniczył układu (systemu) komunikacyjnego wyłącznie do dróg publicznych. Objął nimi wszystkie drogi występujące w ramach ustaleń planu, a więc również drogi wewnętrzne (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 143/15). Zaniechanie powyższego stanowi zaś w realiach niniejszej sprawy naruszenie 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z § 4 pkt 9 ww. rozporządzenia prowadzące do na- ruszenia zasad sporządzania planu.

W zaistniałych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny - uznając wskazane naruszenia prawa za istotne - stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. - orzekł jak w pkt. I sentencji. Zawarte natomiast w pkt. II rozstrzygnięcie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w brzmieniu art. 200 p.p.s.a.