Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1949286

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 5 listopada 2015 r.
II SA/Wr 526/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek.

Sędziowie: WSA Władysław Kulon (spr.), NSA Andrzej Wawrzyniak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 października 2015 r. sprawy ze skargi Spółdzielni A. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości

I.

uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji;

II.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 18726 zł (słownie: osiemnaście tysięcy siedemset dwadzieścia sześć zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia (...) r. nr (...), wydaną po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni A. (dalej jako: "Spółdzielnia"), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia (...) r. nr (...), którą orzeczono o przekształceniu w prawo własności prawo użytkowania wieczystego, przysługującego Spółdzielni, w odniesieniu do nieruchomości gruntowej położonej we W. "przy ul. P. i ul. P.", oznaczonej geodezyjnie jako działki gruntu o numerach (...) i (...), AM-33, w obrębie S., o powierzchni 1925 m2, dla której prowadzona jest przez Sąd Rejonowy dla W.-K. IV Wydział Ksiąg Wieczystych księga wieczysta o numerze (...). W podstawie prawnej decyzji Kolegium podano art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 1 ust. 1 oraz art. 4 ust. 2, ust. 3 i ust. 10 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r. poz. 83).

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazano, że organ pierwszej instancji, po rozpatrzeniu wniosku Spółdzielni orzekł o przekształceniu w prawo własności, przysługującego Spółdzielni prawa użytkowania wieczystego opisanej na wstępie nieruchomości gruntowej (pkt 1 rozstrzygnięcia). Organ pierwszej instancji ponadto, w punkcie drugim rozstrzygnięcia, ustalił opłatę z tytułu przekształcenia praw rzeczowych w kwocie 1.150.820,00 zł i określił warunki jej zapłaty, a w punkcie trzecim odmówił udzielenia 50% bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia.

W dalszej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy, po zreferowaniu przebiegu postępowania przed organem pierwszej instancji, podał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (zwanej dalej "ustawą"). Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy, osoby fizyczne i prawne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. W rozpatrywanej sprawie - jak wynika z zebranego materiału dowodowego - prawo użytkowania wieczystego opisanej na wstępie nieruchomości gruntowej ustanowione zostało na podstawie umowy z dnia 24 kwietnia 1997 r. (repertorium (...)), zawartej między Gminą W. a Spółdzielnią. Spełnione zostały zatem przesłanki do wydania decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości określone w powołanym przepisie ustawy.

Następnie Kolegium omówiło treść art. 4 ustawy oraz art. 67 ust. 3a i art. 69 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie: Dz. U. z 2014. poz. 518, z późn. zm.) i zasady dokonywania wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Podano, że w toku postępowania odwoławczego - na podstawie art. 136 k.p.a. - zlecono przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie sporządzonej wyceny nieruchomości z dnia 18 marca 2013 r., poprzez sporządzenie operatu szacunkowego z dnia 30 maja 2014 r. Kolegium oceniło, że opinia biegłego sporządzona w dniu 30 maja 2014 r. stanowi swoistą aktualizację wartości rynkowej prawa własności nieruchomości gruntowej i prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości, spowodowanej upływem czasu od daty dokonania pierwszej wyceny gruntu. Wobec tego przyjęto, że wartość jednostkowa 1 m2 gruntu wyniosła 1739,21 zł (1708,57 zł - wg operatu z 18 marca 2013 r), zaś wartość prawa własności nieruchomości gruntowej 3347980 zł (3289000 zł - wg operatu z 18 marca 2013 r.). Wartość prawa użytkowania wieczystego obciążającego nieruchomość gruntową obliczono i określono w kwocie 2160450 zł (2138180 zł-wg operatu z 18 marca 2013 r.). Różnica wartości prawa własności nieruchomości gruntowej i prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości, stanowiąca podstawę do ustalenia opłaty z tytułu przekształcenia, to kwota 1187530 zł (1150820 zł - wg operatu z 18 marca 2013 r.). Podsumowując tę część rozważań Kolegium stwierdziło, że sporządzone w sprawie operaty szacunkowe z dnia 30 maja 2014 r. i z dnia 18 marca 2013 r. nie budzą zastrzeżeń co do wymogów stawianych przez obowiązujące przepisy prawa.

Kolegium stwierdziło za to, że zastrzeżenia strony odwołującej się, czyli Spółdzielni, dotyczyły rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji zawartego w pkt 3 decyzji, czyli odmowy udzielenia bonifikaty w wysokości 50% od opłaty z tytułu przekształcenia, przewidzianej w art. 4 ust. 10 ustawy. Stosownie do art. 4 ust. 10 ustawy, w odniesieniu do nieruchomości lub jej części wpisanej do rejestru zabytków, opłatę, o której mowa w ust. 1, obniża się o 50%. Wskazano przy tym, że z tytułu przekształcenia praw rzeczowych na podstawie ustawy stronie nie przysługują inne bonifikaty przewidziane, czy to w ustawie czy uchwale Nr (...) Rady Miejskiej W. z dnia (...) r. w sprawie udzielania bonifikaty od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2011 r. Nr 248, poz. 4449).

Kolegium podzieliło pogląd organu pierwszej instancji, według którego bonifikata przysługuje w razie, gdy nieruchomość gruntowa lub jej część została wpisana do rejestru zabytków, a także zapatrywanie, że opisana na wstępie nieruchomość gruntowa nie jest wpisana do rejestru zabytków. Jak bowiem wynika z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. z dnia (...) r. w sprawie wpisania dobra kultury do rejestru zabytków, orzeczono: "wpisać do rejestru zabytków województwa wrocławskiego pod numerem rejestru (...) następujące dobro kultury: dwa domy handlowe przy ul. Ś. nr (...) i przy ul. P.nr (...) we W. w granicach działki geodezyjnej nr 61 przy ul. Ś. - róg P., obręb S.". Analiza treści zarówno rozstrzygnięcia, jak i uzasadnienia ww. decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. z dnia (...) r., prowadzi do oceny, że przedmiotem wpisu dobra kultury (aktualnie zabytku) do rejestru były dwa domy handlowe usytuowane przy ul. Ś. nr (...) i przy ul. P.nr (...) we W. Wpisowi do rejestru nie podlegał natomiast grunt w granicach działki ewidencyjnej nr 61, na którym te domy zostały wzniesione. Sama decyzja o wpisie nie wypowiada się na temat cech zabytkowych gruntu.

Kolegium stwierdziło, że grunt, o ile nie został poddany przeobrażeniom związanym z działalnością człowieka nadającym mu cechy warte ochrony prawnej, z założenia nie stanowi zabytku. Przedmiotem przekształcenia jest natomiast nieruchomość gruntowa i to z przekształceniem prawa do tej właśnie nieruchomości związana jest konieczność poniesienia opłaty. Możliwość przyznania (na zasadach związania) bonifikaty z tytułu wpisania nieruchomości do rejestru zabytków może mieć miejsce w razie wpisania nieruchomości gruntowej do rejestru zabytków. Warunku tego nie spełnia nieruchomość gruntowa (jej część) będąca dotychczas w użytkowaniu wieczystym strony odwołującej się. Nie było zatem podstaw do uwzględnienia odwołania.

W końcowej części uzasadnienia decyzji Kolegium wskazano, że zauważając zmianę wartości prawa własności nieruchomości gruntowej i prawa użytkowania wieczystego nie zmieniło treści decyzji organu pierwszej instancji w zakresie ustalenia wysokości opłaty. Zmiana taka bowiem, wobec zwiększenia się różnicy między wartościami obu praw, oznaczałaby podniesienie opłaty z tytułu przekształcenia z kwoty 1150820 zł do kwoty 1187530 zł. W ocenie Kolegium, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podwyższenie opłaty oznaczałoby naruszenie zakazu reformationis in peius, o którym mowa w art. 139 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przytoczoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. wniosła Spółdzielnia A.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 4 ust. 10 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przez jego niezastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy i w konsekwencji dokonanie bezzasadnej odmowy udzielenia skarżącej 50% bonifikaty od opłaty należnej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności; 2) art. 9 ust. 4 ustawy o ochronie zabytków przez przyjęcie, że zabytkowa część składowa nieruchomości nie uzasadnia wpisu gruntu do KW w granicach ustalonych w decyzji 3) art. 2 i 5 pkt 1 i 11; art. 8 ust. 1 pkt 3 i art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie dóbr kultury przez ustalenie, że wpis do rejestru zabytków dwóch domów handlowych w granicach działki nr 61 ma znaczenie wyłącznie ewidencyjne i nie dotyczy zabytków nieruchomych; 4) art. 47 i 48 k.c. przez ustalenie, że zabytkowa część składowa gruntu nie ma wpływu na charakter zabytkowy gruntu; 5) art. 15 k.p.a. przez naruszenie zasady dwuinstancyjności i rozpatrzenie sprawy w części w której nie była zaskarżona; 6) art. 16 k.p.a. przez naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznych; 7) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez działanie z urzędu i ponowne orzeczenie w zakresie, w którym część decyzji organu I instancji uzyskała już przymiot ostateczności; 8) art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. przez skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie; 9) art. 75, 76 i 77 k.p.a. przez niewłaściwe podejście do zebranego materiału oraz nieuwzględnienie wskazanych przez stronę dowodów.

Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że Spółdzielnia w odwołaniu od decyzji Prezydenta W. zaskarżyła wyłącznie punkt 3 decyzji pierwszoinstancyjnej, to jest część decyzji o odmowie udzielenia 50-procentowej bonifikaty od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Wobec tego Kolegium nie było umocowane do rozstrzygania w przedmiocie niezaskarżonej części decyzji pierwszoinstancyjnej, bo w zakresie pkt 1 i pkt 2 decyzja Prezydenta W. uzyskała przymiot ostateczności.

Nadto Spółdzielnia podniosła, że organy wadliwie odmówiły jej udzielenia ww. bonifikaty, gdyż błędnie Kolegium oceniło charakter i skutki wpisu dobra kultury do rejestru zabytków, co pozbawiło Spółdzielnię należnej jej bonifikaty. Zdaniem skarżącej, przedmiotem wpisu do rejestru zabytków są budynki wraz z gruntem w granicach murów obwodowych.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie. Jednocześnie poinformowano, że Kolegium postanowieniem z dnia (...) r. wstrzymało wykonanie zaskarżonej decyzji.

Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 15 października 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę i wnioski w niej zawarte oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji należało uchylić, jednak nie z powodów wskazanych w skardze. Zgodnie bowiem z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Sąd zważył, że podstawą materialnoprawną decyzji organów obu instancji były przepisy art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 2-3 i ust. 10 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r. poz. 83). Przepis art. 1 ust. 1 ustawy stanowi, że osoby fizyczne i prawne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Prawidłowo przy tym organy obu instancji ustaliły, że Spółdzielnia była podmiotem legitymowanym do wystąpienia z wnioskiem z dnia 4 lutego 2013 r. o przekształcenie użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności. Stan prawny sprawy uległ jednak zmianie po wydaniu zaskarżonej decyzji Kolegium.

Sąd wziął bowiem z urzędu pod uwagę, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 10 marca 2015 r., sygn. K 29/13, którego sentencję opublikowano w Dz. U. z 2015 r. poz. 373, a sprostowano postanowieniem TK z dnia 25 marca 2015 r., sygn. K 29/13 (zob. ZU OTK z 2015 r. Nr 3A, poz. 28 i 41) orzekł, że art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r. poz. 83) w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto: a) w zakresie, w jakim dotyczy nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego, jest niezgodny z art. 165 ust. 1 Konstytucji, b) w zakresie, w jakim dotyczy nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, nie jest niezgodny z art. 165 ust. 1 oraz art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji.

W uzasadnieniu wskazanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego stwierdzono, że "Skutkiem stwierdzenia przez Trybunał zakresowej niezgodności art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o przekształceniu z 2005 r. z art. 2 Konstytucji oraz - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego - z art. 165 ust. 1 Konstytucji jest brak podstawy prawnej dla przekształcenia, w trybie administracyjnym, prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Skutek ten jest ograniczony tylko do tych sytuacji, w których - do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej z 2011 r., czyli na podstawie wcześniej obowiązujących przepisów - użytkownikowi wieczystemu nie przysługiwało uprawnienie do żądania przekształcenia. Wyłączenie ustawowej podstawy uwłaszczenia obejmuje przede wszystkim osoby prawne, z wyjątkiem: 1) spółdzielni mieszkaniowych będących właścicielami budynków mieszkalnych lub garaży położonych na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste i 2) tych osób prawnych, którym - jako właścicielom lokali - służył związany z prawem własności udział w użytkowaniu wieczystym gruntu. Tylko te dwie kategorie osób prawnych znalazły się bowiem w kręgu beneficjentów uwłaszczenia w ustawie o przekształceniu z 2005 r., w jej pierwotnym kształcie (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2). Pozostałe osoby prawne uzyskały ten przywilej bez żadnego konstytucyjnego uzasadnienia, na mocy przepisu uznanego przez Trybunał za niezgodny z Konstytucją.". Można więc powiedzieć, że od ogłoszenia tego wyroku skarżąca Spółdzielnia przestała być podmiotem legitymowanym do wystąpienia z wnioskiem o przekształcenie użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności nieruchomości opisanej na wstępie.

Oceniając skutek wydania przywołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego po wydaniu zaskarżonej decyzji SKO we W., ale przed dokonaniem kontroli sądowoadministracyjnej tejże decyzji Sąd w składzie rozpoznającym skargę przyjął, że zgodnie z art. 190 ust. 1 w związku z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w toku postępowania sądy (w tym sądy administracyjne) związane są powszechną mocą obowiązującą orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, które są elementem kształtującym stan prawny oceniany przez sąd. Zatem w sytuacji, w której po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana zaskarżona decyzja, sąd administracyjny powinien zastosować bezpośrednio przepisy art. 190 ust. 1 i ust. 4 Konstytucji RP i uwzględnić wyrok Trybunału nie będąc związanym treścią zarzutów podniesionych w skardze. Podzielić w tym zakresie w całości wypada argumentację przedstawioną w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r. (sygn. akt I OPS 9/09, opubl. ONSAiWSA z 2010 r. Nr 2, poz. 16) w zakresie mocy obowiązującej wyroku TK w toku postępowania sądowoadministracyjnego.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba powiedzieć, że oddziaływanie cytowanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego na sytuację procesową skarżącej Spółdzielni, która zainicjowała sądową kontrolę zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie następuje przede wszystkim poprzez normę zawartą w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że uchylenie przez sąd decyzji możliwe jest w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W razie stwierdzenia takowego naruszenia prawa możliwe jest uchylenie zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy naruszenie mogło, czy też nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. W art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., chodzi więc o jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa, a jedynym ograniczeniem zastosowania tego przepisu jest to czy naruszenie określonej normy daje, czy nie daje podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego. Przy czym jedną z podstaw wznowienia postępowania administracyjnego jest orzeczenie przez TK o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego wydano decyzję, z Konstytucją (zob. art. 145a § 1 k.p.a.).

Trzeba przy tym pamiętać, że kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem w rozumieniu art. 184 Konstytucji RP i art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych obejmuje ocenę zaskarżonego do sądu aktu administracyjnego co do zgodności z przepisami, które mają zastosowanie w danej sprawie administracyjnej. Nie można jednak pojęcia "naruszenia prawa", o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., ograniczać do sytuacji, gdy zachodzi prosta sprzeczność między treścią przepisu a sposobem jego zastosowania przez organ administracji. W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w chwili wydawania decyzji. Tak więc w razie stwierdzenia przez sąd, że akt kontrolowany narusza prawo, a naruszenie to daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to zachodzi podstawa do uchylenia takiego aktu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., bowiem dyspozycja tego przepisu ma na celu przede wszystkim ochronę obiektywnego porządku prawnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się przy tym, że nie ma podstaw do twierdzenia, iż zakres zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. jest zawężony do tych przyczyn wznowienia postępowania, które są skutkiem naruszenia prawa tkwiącego w samym kontrolowanym postępowaniu administracyjnym (por. wyroki NSA: z dnia 10 października 2013 r., I OSK 1573/13; z dnia 5 października 2011 r., II OSK 1281/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl).

Reasumując, Sąd rozpoznający skargę w niniejszej sprawie przyjął, że zasada, wedle której sądy administracyjne dokonują kontroli zaskarżonego aktu na podstawie przepisów obowiązujących w dniu jego wydania nie ma zastosowania w przypadku derogacji przepisu dokonanej przez orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, co wynika to z dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Jeżeli więc w toku postępowania sądowoadministracyjnego zapadnie wyrok stwierdzający niekonstytucyjność normy, na której oparto decyzję administracyjną, istnieje konieczność uchylenia takiej decyzji (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1002/12, Orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, że już sam fakt uznania przez Trybunał Konstytucyjny przepisu, który był podstawą prawną rozstrzygnięć organów obu instancji za niezgodny z Konstytucją, zwalnia z oceny zasadności pozostałych zarzutów przedstawionych w skardze. Deliberowanie o podniesionych zarzutach wykraczałoby bowiem w tej sytuacji poza granice sprawy, która na skutek cytowanego wyroku TK stała się sprawą rozpoznania wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości złożonego przez podmiot - aktualnie - nieuprawniony na gruncie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., w rozumieniu ustalonym przez TK w cytowanym już wyroku. Nie jest zatem rolą Sądu w niniejszej sprawie wyrażanie poglądów prawnych, które w niniejszej sprawie nie będą mogły być zastosowane przez organy administracji publicznej rozpoznające ponownie (na skutek niniejszego wyroku) wniosek Spółdzielni o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości.

Kończąc należy wskazać, że akt normatywny uchylony (w całości lub w części) na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego traci cechę domniemania konstytucyjności. Wzruszenie tego domniemania następuje już z momentem ogłoszenia wyroku Trybunału i nie ma już żadnych wątpliwości, że taki akt nie spełnia standardów konstytucyjnych. Zatem na skutek orzeczenia o niekonstytucyjności aktu normatywnego następuje zmiana stanu prawnego w danej konkretnej sprawie administracyjnej czy sądowoadministracyjnej. Obalenie domniemania konstytucyjności przepisu będącego podstawą prawną rozstrzygnięć organów obu instancji wyklucza więc kontynuowanie postępowania administracyjnego w dotychczasowym kształcie.

Rolą organów obu instancji będzie zatem uwzględnienie argumentacji prawnej wyrażonej przez Sąd i zakończenie postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem Spółdzielni z dnia 4 lutego 2013 r. w taki sposób, by odzwierciedlić brak możliwości dokonania przekształcenia, o które wystąpiła Spółdzielnia.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w pkt I sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 135 p.p.s.a. W pkt II wyroku orzeczono stosownie do art. 205 § 2 p.p.s.a., a na zasądzony zwrot kosztów postępowania składają się kwoty: 11.509 zł z tytułu wpisu sądowego od skargi oraz kwota 7.217 zł stanowiąca wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej, będącego radcą prawnym, wraz ze zwrotem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.