Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2735941

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 16 października 2018 r.
II SA/Wr 517/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz.

Sędziowie WSA: Anna Siedlecka (spr.), Asesor Wojciech Śnieżyński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 października 2018 r. sprawy ze skargi N. N. na decyzję Wojewody D. z dnia (...) kwietnia 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę w całości.

Uzasadnienie faktyczne

Prezydent Miasta G. decyzją z dnia (...) marca 2018 r. nr (...), działając na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2017 r. poz. 657) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.), odmówił wymeldowania z pobytu stałego M. N. wraz z dziećmi J. N., E. N., L. N. z lokalu przy ul. K. J. (...) w G.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że dnia 20 października 2017 r. Urząd Miejski w G. wszczął na wniosek N. N. postępowanie o wymeldowanie z pobytu stałego M. N. wraz z dziećmi J. N., E. N., L. N. ze wspomnianego wyżej lokalu. W dalszej części uzasadnienia organ I instancji opisał szczegółowo całość czynności procesowych jakie były podejmowane w sprawie, ze wskazaniem dowodów, w oparciu i które ustalono stan faktyczny sprawy (są nimi w szczególności: wyjaśnienia stron, zeznania świadków, postanowienie Sądu Okręgowego w L. z dnia (...) grudnia 2017 r., pismo złożone do Komendanta Policji).

Organ podniósł, że zgodnie z art. 35 ustawy o ewidencji ludności organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Powyższy przepis obliguje organ do decyzyjnego rozstrzygania w sytuacji stwierdzenia zaniechania przez określoną osobę obowiązku meldunkowego, który polega m.in. na obowiązku wymeldowania się z miejsca pobytu stałego z chwilą jego opuszczenia. Warunkiem ingerencji jest zaistnienie następujących przesłanek: przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego oraz przesłanki niedopełnienia obowiązku wymeldowania się. Warunek opuszczenia miejsca pobytu stałego ziści się, w momencie ustalenia faktu niezamieszkania danej osoby w lokalu, przy czym fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu musi towarzyszyć zamiar stałego związania się z tym innym miejscem i urządzania w nim swego trwałego centrum życiowego oraz ustalenie, że jego opuszczenie miało charakter dobrowolny i trwały.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego (zeznań świadków i stron, przeprowadzonych oględzin) zdaniem organu I instancji wynika, że M. N. wraz z córkami J. N., E. N., L. N. nie opuściły przedmiotowego lokalu dobrowolnie. Wyprowadzka nie miała charakteru trwałego, M. N. wraz z córkami nie zerwała więzi łączących je z tym mieszkaniem. Co więcej do marca 2017 r. opłacała rachunki za prąd i czynsz.

Dalej organ podaje, że decydującym znaczeniem przy wydawaniu rozstrzygnięcia miały oględziny lokalu przy ulicy K. J. (...),w trakcie których stwierdzono, że w przedmiotowej nieruchomości znajdują się rzeczy należące do M. N., J. N., E. N., L. N. Przedmioty zostały przeniesione przez wnioskodawcę w sierpniu 2017 r. do jednego pokoju (na prawo od wejścia).

Z analizy materiału dowodowego wynika, że M. N. z powodu awantur oraz ze względu na bezpieczeństwo swoje i dzieci wraz z córkami opuściła sporny lokal. Jednak ww. podjęła środki prawne pozwalające na powrót do mieszkania. Na swój wniosek uzyskała z Sądu Okręgowego w L. postanowienie w przedmiocie udzielenia zabezpieczenia na czas trwania procesu poprzez przyznanie do wyłącznego użytku powódki oraz małoletnich dzieci dwóch pokoi położonych w nieruchomości przy ul. K. J. (...) w G. W związku z niezastosowaniem się N. N. do powyższego postanowienia M. N. zwróciła się do Komendanta Powiatowego Policji w G.

Dalej organ wskazuje, że M. N. nie poprzestała na werbalnym deklarowaniu zamieszkania w lokalu przy ul. K. J. (...), a powzięła środki prawne zmierzające do umożliwienia jej i córkom zamieszkania w lokalu. Niejednokrotnie podejmowała próby ponownego zamieszkania w spornym lokalu i wejścia do niego. Co potwierdzają zeznania wezwanych w sprawie świadków i stron. Ww. przybyła na przeprowadzenie dowodu z oględzin wraz z dziećmi oraz walizką i artykułami spożywczymi, dając tym samym wyraz woli pozostania w mieszkaniu. Nie bez znaczenia pozostaje dodatkowo fakt, że M. N. przysługuje spółdzielcze lokatorskie prawo do przedmiotowego lokalu.

Ustalenia dokonane przez organ dają podstawę do uznania, że choć M. N. opuściła dotychczasowe miejsce zameldowania na pobyt stały wraz z córkami to nie zerwała więzi łączących ją i córki z tym miejscem i nie pogodziła się z późniejszym uniemożliwianiem jej powrotu do lokalu przez N. N. Podjęła działania zmierzające do ponownego skoncentrowania swoich spraw życiowych w przedmiotowym lokalu.

W podsumowaniu organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie została spełniona podstawowa przesłanka umożliwiająca wymeldowanie, polegająca na dobrowolnym i trwałym opuszczeniu przedmiotowego lokalu przez M. N. wraz z córkami J. N., E. N., L. N. z zamiarem skoncentrowania swojego centrum życiowego w innym miejscu zamieszkania.

W dniu 22 marca 2018 r. N. N. złożył odwołanie od decyzji z dnia (...) marca 2018 r. wydanej przez Prezydenta Miasta G. Kwestionowanej decyzji zarzucił szereg uchybień. Wskazując, że organ w sposób chaotyczny i wybiórczy powołuje się na podstawy prawne i sytuacje nie mające najmniejszego związku ze sprawą próbując w ten sposób uwiarygodnić i uzasadnić swoją decyzję, co potwierdza fakt, że organ dogłębnie nie przeanalizował sprawy, a decyzja odmowna nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Odwołujący przytoczył art. 25 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Podkreślając, że składają się na to dwa elementy: faktyczne przebywanie i zamiar. Wskazuje również, że M. N. opuściła mieszkanie w 2016 r. nie dopełniając obowiązku meldunkowego. Wyprowadzka miała charakter dobrowolny, nikt jej do tego nie zmuszał. Była to świadoma i racjonalna decyzja. Wskazuje również, że z rozmów z rodziną wynikało, że M. N. ma na oku mieszkanie, do którego chce się przeprowadzić i zacząć nowe życie. Przez dwa lata przychodziła do mieszkania i wynosiła z niego rzeczy, co świadczy o tym, że swoje centrum życiowe ustanowiła pod innym adresem.

Odwołujący wyjaśnia, że wspomniane awantury jako przyczyna wyprowadzki, miały na celu przedstawienie małżonka w złym świetle podczas rozprawy rozwodowej. Postępowanie w sprawie Niebieskiej Karty zostało umorzone, a świadkowie zeznali, że to M. N. miała napady agresji w stosunku do dzieci stron, szczególnie do najstarszej córki J. M. N. podczas dwóch lat miała możliwość powrotu do mieszkania, jednak nie skorzystała z niej aż do czasu otrzymania zawiadomienia o postępowaniu w sprawie wymeldowania. Od kwietnia 2017 r. przestała również partycypować w kosztach utrzymania mieszkania, pomimo, że otrzymywała od odwołującego środki na zabezpieczenie potrzeb rodziny.

Odwołujący podkreśla również, że fakt pozostawania współwłaścicielem mieszkania nie jest przeszkodą do wydania decyzji o wymeldowaniu współwłaściciela.

Decyzją nr (...) z dnia (...) kwietnia 2018 r. Wojewoda D. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 35 o ewidencji ludności - utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z 8 marca 2018 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy w sposób szczegółowy opisał stan faktyczny i prawny sprawy i wyjaśnił, że w przedmiotowej sytuacji zadaniem organów meldunkowych jest ustalenie, czy M. N. oraz małoletnie dzieci opuściły miejsce zameldowania na pobyt stały w sposób dobrowolny i trwały. Organ I instancji uznał, że nie i orzekł o odmowie wymeldowania. Według organu II instancji również do takiego opuszczenia miejsca dotychczasowego zameldowania nie doszło.

Dalej organ II Instancji odniósł się do argumentów N. N. zawartych w odwołaniu. Przyznając, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby M. N. i dzieci zostały usunięte z miejsca zameldowania na pobyt stały siłą. Z pewnością na decyzje o wyprowadzce wpłynął konflikt małżeński M. i N. N. Strony wzajemnie zarzucają sobie niewłaściwe zachowanie względem siebie i dzieci. Mocniej akcentowane są problemy wnioskodawcy, jednak procedura niebieskiej karty wobec N. N. została umorzona, z powodu braku dowodów stosowania przemocy wobec rodziny. Mając na uwadze powyższe można uznać, że wyprowadzka M. N. wraz z małoletnimi dziećmi miała na celu polepszenie komfortu życiowego. Zgodnie z orzecznictwem nie traci dobrowolnego charakteru wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca zamieszkania, jeżeli ma ono na celu poprawienie komfortu życiowego przez uniknięcie sytuacji konfliktowych związanych ze wspólnym zamieszkiwaniem.

Kolejno wskazano, że M. N. wraz z dziećmi ma uniemożliwiony powrót do przedmiotowego lokalu. M. N. podjęła skuteczne legalne środki prawne umożliwiające jej oraz dzieciom powrót od tego lokalu - postanowienie Sądu Okręgowego w L. z dnia (...) grudnia 2017 r. udzielające zabezpieczenia do korzystania z dwóch pokoi oraz wszelkich części wspólnych w miejscu dotychczasowego zameldowania na pobyt stały, które stało się prawomocne i wykonalne. Dodatkowo strona złożyła do Komendy Powiatowej Policji w G. (w decyzji omyłkowo wskazano Komendę Główną - k.44 akt admin.) wniosek o wyegzekwowanie tego postanowienia. Konsekwencją tych działań jest wszczęcie dochodzenia w sprawie uniemożliwiania korzystania z lokalu przy ul. K. J. (...), czego wyrazem jest kopia zawiadomienia z dnia 12 lutego 2018 r.

W sytuacji uniemożliwiania korzystania z lokalu, w którym strona wraz z dziećmi ma prawo zamieszkiwać, bo przysługuje jej spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu, a nadto Sąd przyznał jej i dzieciom pokoje do zamieszkiwania, należy w ocenie Wojewody D. zrównać to z brakiem dobrowolności opuszczenia lokalu. Organ musi rozpatrzeć tą sytuację na korzyść M. N. i dzieci, gdyż nie do zaakceptowania byłaby sytuacja, w której druga ze stron odnosiłaby korzyść z tego, że nie respektuje orzeczeń sądowych.

Kolejno organ odwoławczy wskazuje, że gdy organ wszczyna postępowanie o wymeldowanie osoby, a osoba ta już po powzięciu informacji o wszczęciu postępowania powraca do lokalu i w dniu wydania decyzji w nim zamieszkuje - organ meldunkowy jest zobowiązany do wydania decyzji o odmowie wymeldowania. Organy meldunkowe orzekają wobec stanu faktycznego, ustalonego na dzień wydania decyzji, a nie na dzień wszczęcia postępowania. Nieumożliwienie powrotu do lokalu przez N. N. nie może przemawiać na jego korzyść. Należy podkreślić, że strona wielokrotnie próbowała wejść do mieszkania, a decyzja o powrocie do miejsca stałego zameldowania mogła nastąpić w każdym czasie. Postępowanie o wymeldowanie mogło przyśpieszyć tą decyzję i sprawić, że nadała ona prawny charakter zabiegom podejmowanym w celu powrotu do miejsca zameldowania. Podjęcie środków prawnych przesądza również o tym, że opuszczenia lokalu nie można traktować jako trwałego. Świadczą o tym również rzeczy osobiste, ubrania i przedmioty znajdujące się w mieszkaniu należące do M. N. i dzieci. Natomiast zaprzestanie partycypacji w kosztach utrzymania mieszkania nie można traktować jako dorozumianej rezygnacji z zamieszkiwania w lokalu. Należy podkreślić, że istotą postępowania o wymeldowanie nie jest regulowanie kwestii majątkowych między małżonkami, lecz służy wyłącznie celom ewidencyjnym.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył N. N. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 33 ust. 1 i art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez przyjęcie, że M. N. wraz z małoletnimi dziećmi nie opuściła miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. K. J. (...) w G. trwale i dobrowolnie, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na takie ustalenia,

- art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. polegające a przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i przyjęciu w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający do tego by uznać, iż istniały podstawy do odmowy wymeldowania osób nie przebywających w mieszkaniu przy ul. K. J. (...) w G.

Skarżący podtrzymał swoje twierdzenia, co do faktu, że M. N. opuściła lokal dobrowolnie i z trwałym zamiarem. Nikt nie zmusił jej do tego ani zachowaniem ani przemocą. N. N. podkreślił również, że założona niebieska karta nie udowodniła stosowania przemocy wobec żony.

Dalej skarżący wskazuje, że decyzja o opuszczeniu mieszkania była przemyślana. Podkreśla, że M. N. niejednokrotnie twierdziła, że chce wynająć inne mieszkanie, aby tam skoncentrować centrum aktywności życiowej. Zwraca również uwagę na fakt, że M.N. swoje starania o powrót do mieszkania przy ul. K. J. (...) w G. podjęła dopiero po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania o wymeldowaniu. Wcześniej nie dbała o przedmiotowy lokal, nawet w okresie zamieszkiwania w nim, uroczystości rodzinne organizowała w mieszkaniu swoich rodziców. Ponadto rok wcześniej przestała partycypować w kosztach utrzymania mieszkania, mimo otrzymywania kwoty na zabezpieczenie potrzeb rodziny w tym na opłaty.

Skarżący powołując się na orzecznictwo wojewódzkiego sądu administracyjnego stwierdza, że fakt, iż M. N. jest współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości nie jest przeszkodą do wydania decyzji o wymeldowaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 tj.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

1 Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018.1302 t.j.), dalej p.p.s.a. przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w którym zaskarżoną decyzją orzekł Wojewoda D., była odmowa wymeldowania z pobytu stałego na podstawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności Obywatel polski, który opuszcza miejsce pobytu stałego albo opuszcza miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu obowiązany jest wymeldować się.

Obowiązkiem organów administracji prowadzących postępowanie w sprawie o wymeldowanie jest ustalenie - w oparciu o zebrany materiał dowodowy - okoliczności faktycznych, tj. tego czy dana osoba trwale oraz dobrowolnie opuściła lokal, w którym była zameldowana na pobyt stały. Przesłankami wymeldowania są więc tylko okoliczności faktyczne, nie zaś kwestie materialnoprawne, których rozstrzygnięcie mogłoby być przedmiotem postępowania przed sądem lub innym organem. Przy ustalaniu przesłanek wymienionych w tym przepisie, należy mieć na uwadze, że tak zameldowanie jak i wymeldowanie z miejsca stałego pobytu ma charakter wyłącznie ewidencyjny i rejestrowy.

Art. 35 omawianej ustawy o ewidencji ludności stanowi, że organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

Warunkiem orzeczenia o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego jest zaistnienie przesłanek zawartych w art. 35 ustawy o ewidencji ludności, a więc przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego oraz przesłanki niedopełnienia obowiązku wymeldowania się. Wskazać przy tym należy, że pobytem stałym, zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji, jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Te dwa elementy, określane w piśmiennictwie mianem "corpus" i "animus", muszą występować łącznie.

W przedmiotowej sprawie ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby M. N. wraz z małoletnimi dziećmi została usunięta z miejsca zameldowania na pobyt stały siłą, jednak na chwilę obecną osoby te mają fizycznie uniemożliwiony powrót do lokalu (N. N. w oświadczeniu z dnia 30 listopada 2017 r. powiedział " Nie wydam nowego kompletu kluczy M. N. i nie umożliwię jej i dzieciom ponownego zamieszkania"), przez co nie można traktować opuszczenia lokalu jako dobrowolnego. Pomimo tego, że M. N. podejmowała ewidentne zabiegi w celu powrotu do lokalu: powzięła legalne środki prawne zmierzające do powrotu do lokalu, które świadczą o tym, że strona nie opuściła trwale miejsca stałego pobytu. W przeciwnym razie nie podejmowałaby legalnych środków, które umożliwiłyby jej oraz dzieciom powrót do tego lokalu. Poprzestałaby na ustnych deklaracjach. Dodatkowym argumentem przemawiającym na korzyść M. N. jest fakt, że od momentu wyprowadzki w 2016 r. wielokrotnie odwiedzała mieszkanie, niestety często nie została do niego wpuszczana. Najstarsza z córek - J. N. przez pewien okres po przeprowadzce przychodziła do lokalu po lekcjach, a także w nim nocowała. Dodatkowo należy wskazać, że w przedmiotowym mieszkaniu wciąż znajdują się przedmioty i ubrania M. N. i jej córek. Natomiast twierdzenie skarżącego o tym, że M. N. planuje wynająć mieszkanie by pod innym adresem skoncentrować centrum swojej aktywności życiowej nie zostały potwierdzone żadnymi dowodami, nie wykazano by strona podjęła w tym kierunku jakieś czynności. Były to tylko gołosłowne twierdzenia skarżącego. Podstawą decyzji o odmowie wymeldowania M.N. i jej córek z lokalu był całokształt wymienionych wyżej okoliczności, w tym spójne zeznania M. N. (k.14 akt admin.) i świadka E. N. - brata skarżącego, z którym nie jest on w konflikcie (k. 33 akt admin.), świadczące o tym, iż świadek powiedział M. N. aby przed powrotem ze szpitala z L. brata (N. N.) "dla jej bezpieczeństwa i dzieci lepiej żeby się wyprowadziła ze spornego lokalu w sierpniu 2016 r." a nie zaś sam fakt, że przysługuje jej tytuł prawny do lokalu.

W myśl art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zasadę prawdy obiektywnej. Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Zgodnie natomiast z przepisami art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Przepis art. 80 k.p.a., nakazujący ocenę całokształtu materiału dowodowego, wyraża zasadę swobodnej oceny dowodów.

Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolną ocenę dowodów, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego. Organ powinien dokonać oceny poszczególnych dowodów i rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnym powiązaniu. Organ w tej ocenie powinien kierować się wiedzą oraz zasadami życiowego doświadczenia.

Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, wykazała, że decyzja ta nie narusza prawa. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa przez organ odwoławczy.

W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przez organy przeprowadzone w sposób prawidłowy, wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności sprawy, a uzasadnienie decyzji jest przekonywujące.

Jak wskazuje się w orzecznictwie jedynie takie zachowanie, które wskazuje na brak zamiaru dalszego zamieszkiwania w danym lokalu i świadczące o skoncentrowaniu swych interesów życiowych w innym miejscu może uzasadniać wymeldowanie (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2657/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dopóki zaś trwa usprawiedliwiony powód czasowego zamieszkiwania w innym miejscu a strona wyraża wolę powrotu do dotychczasowego miejsca zameldowania, dopóty uzasadnione jest utrzymywanie stałego meldunku, w miejscu w kt irym strona faktycznie nie przebywa (zob. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 720/17 (https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tych względów skoro zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie uchybiają przepisom prawa materialnego jak i procedurze administracyjnej, skargę należało oddalić jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.

--9

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.