Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1949271

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 23 września 2015 r.
II SA/Wr 475/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel.

Sędziowie WSA: Władysław Kulon, Mieczysław Górkiewicz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 września 2015 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z... w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na usunięcie drzew postanawia:

I.

umorzyć postępowanie sądowe;

II.

zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W.na rzecz strony skarżącej kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) r. nr (...) organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. odmawiającą wydania zezwolenia na usunięcie drzew (decyzja pierwszej instancji nr (...) z dnia (...) r.).

Skarżący działający przez adwokata zaskarżył decyzję SKO z dnia (...) r. nr (...) utrzymującą w mocy decyzję nr (...) z dnia (...) r. Nie mogło być zatem wątpliwości, że zaskarżona została decyzja odwoławcza wydana w dniu (...) r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627) przez przyjęcie, że przepis ten wymaga w każdym przypadku złożenia wniosku przez wszystkich współwłaścicieli oraz że w każdym przypadku stanowi to czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną, a ponadto naruszenie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116) w związku z art. 18 ust. 1 i art. 22 ust. 1 i 3 w związku z art. 33 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903) przez przyjęcie, że spółdzielnia mieszkaniowa będąca zarządcą ustawowym nieruchomości wspólnej nie jest uprawniona do samodzielnego dokonywania czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną. Uzasadnienie skargi zawiera obszerny wywód prawny, w którym kwestionuje się pogląd prawny o wyłączeniu zasad zarządu wynikających z art. 199 i nast.k.c. oraz art. 18 i nast.u.w.l. przez art. 83 ust. 1 u.o.p. Wskazano tam również, że ocena czy usunięcie drzew należy do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu powinna być uzależniona od okoliczności danego przypadku. Należało ponadto przyjąć, że spółdzielnia mieszkaniowa jako ustawowy zarządca nieruchomości wspólnej posiada legitymację do podejmowania czynności przekraczających granice zwykłego zarządu bez zgody wszystkich właścicieli wyodrębnionych lokali (odmiennie niż w uchwale 7 s. NSA II OPS 2/12, inaczej uchwała Sądu Najwyższego III CZP 122/013).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego ze skargi na decyzję z dnia (...) r., gdyż wydaną na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. decyzją z dnia (...) r. organ uwzględniając w całości skargę uchylił zaskarżoną decyzją z dnia (...) r. nr (...).

Organ wziął pod rozwagę zarówno wyroki tut. Sądu uwzględniające takie same skargi (wyroki sygn. II SA/Wr 166/15 i 199/15), jak i nowelizację art. 83 u.o.p. polegającą na zniesieniu obowiązku uzyskania przez spółdzielnię mieszkaniową zgody wszystkich właścicieli lokali na usunięcie drzew z zarządzanego przez nią terenu, która niebawem wejdzie w życie.

Organ dołączył decyzję własną z dnia (...) r. uchylającą w całości decyzję z dnia (...) r. nr (...) i stwierdzającą, że wydanie tej decyzji nie miało miejsca bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Organ wskazał w decyzji autokontrolnej, że uchyla decyzję odwoławczą utrzymującą w mocy decyzję z dnia (...) r. nr (...). W tym przypadku również nie ulegało wątpliwości, że decyzja dołączona do odpowiedzi na skargę odnosi się do zaskarżonej decyzji wydanej w dniu (...) r. Nie wiadomo, dlaczego obie strony podały inne i rozbieżne daty tej decyzji.

W uzasadnieniu decyzji autokontrolnej organ przytoczył treść stanowiska prawnego tut. Sądu, opierającego się na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 lutego 2015 r. K 60/13 i wskazanej już uchwale Sądu Najwyższego. Według tych poglądów spółdzielnia mieszkaniowa nie była obowiązana przedłożyć zgodę wszystkich właścicieli odrębnych lokali. Pogląd ten obecnie wspiera dokonana nowelizacja art. 83 u.o.p. Organ zapowiedział, że po prawomocnym umorzeniu postępowania sądowego i otrzymaniu akt sprawy, ponownie rozpatrzy odwołanie skarżącego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Prawidłowy sposób postępowania sądu administracyjnego po wpłynięciu odpowiedzi na skargę wraz z decyzją autokontrolną wydaną na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., został wskazany w orzecznictwie sądu odwoławczego (w szczególności patrz wyroki II OSK 935/07 i 2027/11 wraz z powołanym w nich orzecznictwem). Zaleca się, aby orzekanie o skutkach procesowych wydania decyzji autokontrolnej odroczyć do czasu uprawomocnienia się tej decyzji, zaś w przypadku jej zaskarżenia rozważyć zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skoro wynik tego odrębnego postępowania sądowego ma znaczenie prejudycjalne w sprawie ze skargi na decyzje odwoławczą. Dlatego w nin. sprawie wyznaczono rozprawę, aby z udziałem stron wyjaśnić wskazaną kwestię, a ponadto dla porządku uzyskać ich oświadczenia o sprostowaniu mylnego oznaczenia zaskarżonej decyzji. Strony wprawdzie nie stawiły się na rozprawę, ale uległo wyjaśnieniu z urzędu, że nie została wniesiona skarga na decyzję autokontrolowaną, która zatem uprawomocniła się, a ponadto jak powyżej wskazano, mylne oznaczenie daty decyzji odwoławczej przez strony było wynikiem oczywistej omyłki. Należało zatem przyjąć, że prawomocną decyzją autokontrolną uchylona została decyzja odwoławcza zaskarżona w nin. sprawie.

Skutki procesowe tego zdarzenia wynikają z art. 161 § 1 pkt 3 i art. 201 p.p.s.a. i Sąd o nich orzekł umarzając postępowanie sądowe oraz zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Sąd dostrzegł, że skarżący wniósł o zwrot wynagrodzenia adwokata w wysokości 960 zł. Wniosek ten nie był oczywiście wiążący dla Sądu, bowiem o zwrocie kosztów orzeka się w oparciu o stawki taryfowe, niezależnie od wysokości wynagrodzenia ustalonego w umowie o zastępstwo procesowe lub pobranego przez adwokata (pojęcia "wynagrodzenia adwokackie" i "zwrot wynagrodzenia adwokackiego" mają odrębne znaczenia i dotyczą albo relacji klient-adwokat, albo sąd - wygrywający koszty klient). Przyznając stawkę minimalną Sąd uwzględnił, że argumentacja prawna organu, wprawdzie zbieżna z argumentacją skargi, była pełniejsza i wskazywała źródła przedstawionego poglądu prawnego.

Należy dodać na marginesie, że w nin. sprawie Sąd nie dokonuje oceny zgodności z prawem decyzji autokontrolnej, a jedynie orzeka o skutkach procesowych jej wydania. W świetle powołanego orzecznictwa sądu odwoławczego wstępnie nie można byłoby zresztą dopatrywać się naruszenia art. 54 § 3 p.p.s.a. przez decyzję autokontrolną.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.