II SA/Wr 41/15 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - OpenLEX

II SA/Wr 41/15 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1681812

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 marca 2015 r. II SA/Wr 41/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku (...) sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w sprawie ze skargi (...) sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia (...) r. Nr (...) w przedmiocie odmowy przekazania praw i obowiązków wynikających z decyzji zatwierdzającej dokumentację dotyczącą rekultywacji terenów pogórniczych postanawia oddalić wniosek.

Uzasadnienie faktyczne

W uzasadnieniu wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej spółka wyjaśniła, że skutkiem jej wykonania będzie pozbawienie strony skarżącej możliwości prowadzenia rekultywacji. Ponadto, wnioskodawca wskazał, że tylko wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji stanowi zapewnienie możliwie maksymalnej efektywności sądowej kontroli administracji przez stworzenie warunków zapewniających skuteczną realizację orzeczenia sądowego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Postanowienie, o którym mowa powyżej sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ustawy).

Mając na względzie powyższe wskazać należy, że wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej polega na wstrzymaniu skutków prawnych, które decyzja ta wywołuje, związanych z ustaleniem praw i obowiązków strony postępowania. Założenie to implikuje konieczność rozważenia w każdym przypadku, czy zaskarżony skargą akt, ze względu na charakter zawartego w nim rozstrzygnięcia, może podlegać wstrzymaniu. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania, przez które należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (zob. niepubl. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05).

Do tak rozumianego wykonania nie nadaje się decyzja o odmowie przekazania praw i obowiązków wynikających z decyzji zatwierdzającej dokumentację dotyczącą rekultywacji terenów pogórniczych, gdyż mocą tego aktu nie zostały przyznane żadne uprawnienia jak również nie nałożono jakichkolwiek obowiązków. Nie może więc ona wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 powyższej ustawy. Tym samym Sąd doszedł do przekonania, że w realiach rozpoznawanej sprawy, brak było jakichkolwiek podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając zatem powyższe na względzie - orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.