II SA/Wr 35/21 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3145451

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 lutego 2021 r. II SA/Wr 35/21

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Asesor WSA Wojciech Śnieżyński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku P. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi P. J. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) listopada 2020 r., nr (...) w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie faktyczne

W skardze na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...).11.2020 r., skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zawarł wniosek o wstrzymanie jego wykonania. Postanowieniem tym skarżony organ utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z (...).09.2020 r., nr (...), wydane na podstawie art. 119, art. 120 § 1, art. 121 § 2 i art. 122 § 2 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427), mocą którego nałożono na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązków wynikających z decyzji.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może rodzić nieodwracalne skutki prawne dla skarżącego, bowiem narazi go na realny uszczerbek w majątku.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej - skrótowo - "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji czy postanowienia, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06).

Rozpoznając wniosek skarżącego - w zakresie tak rozumianych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, uznać należy, że nie może on zostać uwzględniony. W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy wnioskodawca nie wykazał bowiem możliwości wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania, a dokładniej nie uzasadnił, że wykonanie zaskarżonego postanowienia grozi spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków prawnych. Nie przedstawiono jakichkolwiek skonkretyzowanych argumentów czy okoliczności w tym zakresie, poprzestając wyłącznie na ogólnikowym twierdzeniu, że wykonanie postanowienia narazi skarżącego na realny uszczerbek w majątku. Tymczasem, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi powołać się na konkretne okoliczności pozwalające wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, zawarte we wniosku wywody powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco okoliczności obrazujących sytuację faktyczną wnioskodawcy, w tym też finansową. Oczywiście uzasadnienie wniosku nie stanowi wymogu formalnego, lecz jego materialno-prawną argumentację. Z tego też względu jego treść nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia. Podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku.

Mając zatem na względzie zaistniałe w sprawie okoliczności stanu faktycznego i kierując się dyspozycją art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.