Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3015186

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 4 lutego 2020 r.
II SA/Wr 320/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon.

Sędziowie: NSA Halina Filipowicz-Kremis, Asesor, WSA Wojciech Śnieżyński (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lutego 2020 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we (...) z dnia (...) lutego 2019 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego drogi asfaltowej i oświetlenia ulicznego

I. oddala skargę w całości;

II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adwokata A. B. kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i 20/100), w tym kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych i 20/100) z tytułu podatku VAT.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z (...).02.2019 r. (nr (...))(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania M. R. (dalej jako "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z (...).09.2018 r. (nr (...)), którą umorzono postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego drogi asfaltowej i oświetlenia ulicznego, zlokalizowanych w granicach dz. nr (...) przy ul. (...) w (...) - z powodu jego bezprzedmiotowości.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji postępowanie prowadzone było z urzędu od 2018 r. Utrzymana w mocy decyzja była drugą decyzją wydaną w sprawie przez organ I instancji, ponieważ wcześniejszą jego decyzję z (...).03.2018 r. uchylił organ odwoławczy decyzją z (...).05.2018 r. z uwagi m.in. na nieprawidłowości w łączeniu trybów określonych w art. 66 oraz art. 48 -51 u.p.b. Po sprecyzowaniu żądania m.in. w piśmie z (...).06.2018 r., w którym skarżący wskazał na złe wykonanie i wyprofilowanie drogi, skutkujące zanieczyszczaniem jego działki oraz niedostateczne oświetlenie jego nieruchomości przez istniejące lampy drogowe, organ I instancji wszczął odrębne postępowania w sprawie stanu technicznego ww. obiektów oraz ich legalności. Następnie powołując się na: oględziny drogi asfaltowej oraz oświetlenia ulicznego ((...).02.2018 r.), w trakcie których zbadano niwelety podłużne i poprzeczne drogi - odprowadzające wody opadowe z korony drogi na działki sąsiednie stanowiące własność Gminy (...), dowody dołączone do protokołu z kontroli, orzeczenie o stanie technicznym drogi wewnętrznej opracowane przez inż. R. G., stwierdzające, że nawierzchnia drogi jest w bardzo dobrym stanie technicznym i jej użytkowanie jest bezpieczne, dokumentację zdjęciową drogi wykonaną w czasie opadów deszczu, pozwolenie na budowę oświetlenia drogowego w (...) przy ul. (...) i ul. (...), protokoły z pomiarów rezystencji uziemień, rezystencji izolacji, protokoły ochrony przeciwporażeniowej instalacji oraz urządzeń elektrycznych, mapy inwentaryzacji powykonawczej sieci oświetlenia, które potwierdzają poprawne wykonanie oświetlenia zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym, PINB w (...) decyzją z (...).09.2018 r. umorzyły postępowanie w sprawie stanu technicznego drogi asfaltowej i oświetlenia ulicznego, bowiem materiał dowodowy nie dawał żadnych podstaw do stwierdzenia uchybień co do ich stanu technicznego. Dalej organ wyjaśnił, że nie ma żadnych dowodów, które wskazywałyby chociaż w najmniejszym stopniu na nieprawidłowości drogi i oświetlenia.

W związku z powyższym DWINB stwierdził, że podziela stanowisko organu I instancji stwierdzające, że w prowadzonym postępowaniu nie zachodzi konieczność zastosowania art. 66 ust. 1 u.p.b., gdyż nie mamy do czynienia z nieprawidłowościami wykonanej drogi i oświetlenia związanymi z ich nieprawidłowym eksploatowaniem, nieremontowaniem, niekonserwowaniem, czy też z doprowadzeniem do ich nieodpowiedniego stanu lub stanu stwarzającego jakiekolwiek zagrożenie, wobec czego postępowanie stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć.

Odnosząc się do odwołania wniesionego przez M. R. organ podkreślił, że umorzenie tego postępowania, nie przesądza o tym, że ww. obiekty zostały wybudowane zgodnie ze sztuką budowlaną, czy też przepisami. W celu zbadania tych przesłanek PINB w (...) wszczął odrębne postępowanie.

W skardze na decyzję DWINB z (...).02.2019 r. (nr (...)) skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko dotyczące zbytniego zbliżenia drogi do należącego do niego ogrodzenia (ok 30 cm) oraz braku posiadania pasa bezpieczeństwa. Wskazał również na szereg nieprawidłowości związanych z działaniem PINB w (...), w tym na brak wszczynania postępowań nadzorczych w zgłaszanych przez niego przypadkach naruszenia prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało oddalić.

Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, ani też organy obydwu instancji nie naruszyły reguł procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu powołanego przepisu, może wynikać z przyczyn podmiotowych (np. brak przymiotu strony) lub przedmiotowych (w istniejącym stanie faktycznym i prawnym nie można wydać decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty).

W niniejszej sprawie organy obu instancji stanęły na stanowisku, że brak jest przedmiotu postępowania prowadzonego na podstawie art. 66 ust. 1 u.p.b., gdyż w okolicznościach faktycznych sprawy nie ma podstaw do wydania żadnej z decyzji określonych w tym przepisie. W ocenie Sądu, analiza akt administracyjnych w kontekście uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że z takim stanowiskiem należy się zgodzić. Celem postępowania prowadzonego na podstawie tego przepis jest bowiem zapewnienie właściwego, bezpiecznego stanu technicznego obiektów budowlanych oraz użytkowania ich w sposób niezagrażający wskazanym dobrom chronionym. W konsekwencji stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, czy też jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia, w każdym z takich przypadków obliguje organ do wydania decyzji zawierającej stosowne nakazy.

Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że droga asfaltowa i oświetlenie uliczne, zlokalizowane w granicach działki nr (...) przy ul. (...) w (...), którego dotyczy sprawa, jest w odpowiednim stanie technicznym w znaczeniu przyjętym w art. 66 ust. 1 pkt 3 u.p.b, czyli wynikającym z ich użytkowania. W szczególności należy zwrócić uwagę na to, że stan techniczny drogi asfaltowej oraz oświetlenia ulicznego został oceniony podczas kontroli przeprowadzonej w dniu (...).02.2018 r. W aktach znajduje się orzeczenie o stanie technicznym drogi wewnętrznej opracowane przez inż. R. G., dotyczące prawidłowość w kierunku odwodnienia i spadków drogi. Potwierdza to również dołączyła do akt sprawy dokumentację zdjęciową drogi wykonana w czasie opadów deszczu. Ponadto z dokonanych ustaleń wynika, że zarówno nawierzchnia asfaltowa drogi, jak i sieci w pasie drogowym, nie naruszają własności skarżącego. Żadnych nieprawidłowości nie wykazuje też oświetlenie znajdujące się przy przedmiotowym obiekcie budowlanym.

W tych okolicznościach za chybione uznać należy zarzuty skargi dotyczące niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organy obu instancji w należyty i wyczerpujący sposób przestrzegając przepisów art. 7, art. 77 § 1, i art. 80 k.p.a. ustaliły stan faktyczny niniejszej sprawy.

Brak zdarzeń opisanych w art. 66 u.p.b. jest równoznaczny z brakiem podstaw prawnych do nałożenia przez organy nadzoru budowlanego obowiązków określonych w tym przepisie. Należy przy tym zgodzić się z organami, że w przypadku drogi wewnętrznej w rozumieniu ustawy o drogach publicznych nie istnieje żaden przepis wskazujący na konieczność budowy przy tego rodzaju drodze pasów bezpieczeństwa. Również oczekiwania skarżącego, że lampa powinna zostać zamontowana w miejscu innym niż w zatwierdzonym projekcie budowlanym nie mogą być podstawą ingerencji organów nadzoru budowlanego w sytuacji braku naruszenia przepisów techniczno-budowlanych.

Ponadto w ocenie o Sądu, trafne jest stanowisko organu odwoławczego, że legalność drogi asfaltowej i oświetlenia ulicznego, zlokalizowanego w granicach działki nr (...) przy ul. (...) w (...), nie mogły być oceniane w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 66 ust. 1 u.p.b. Z systematyki Prawa budowlanego, w szczególności z umieszczenia art. 66 w rozdziale poświęconym utrzymaniu obiektów budowlanych wynika, że przepis ten stosuje się wówczas, gdy wskazane w nim okoliczności są skutkiem użytkowania obiektu budowlanego oraz że nie stosuje się go wtedy, gdy wskazane w nim okoliczności faktyczne są następstwem wykonania robót budowlanych. Wówczas bowiem podstawą działania organów administracji publicznej powinny być odrębne przepisy. Trafności tego stanowiska dowodzą okoliczności rozpoznawanej sprawy, w szczególności to, że nie jest kwestionowane, że toczy się odrębne postępowanie nadzorcze dotyczące legalność drogi asfaltowej i oświetlenia ulicznego.

Reasumując, zdaniem Sądu, organ obu instancji prawidłowo stwierdziły, że ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego nie wynika nieprawidłowy w rozumieniu art. 66 u.p.b. stan techniczny drogi wewnętrznej oraz jej oświetlenia, na co powołuje się skarżący. W takiej zaś sytuacji zasadnym jest wydanie decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

W pkt 2 sentencji wyroku, stosownie do art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 4 ust. 1 i 3 oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18), przyznano pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie w kwocie 240 zł, powiększone o należny podatek od towarów i usług, wobec złożonego przezeń oświadczenia, że koszty te nie zostały pokryte nawet w części.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.