Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1949227

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
z dnia 2 września 2015 r.
II SA/Wr 318/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spr.).

Sędziowie WSA: Władysław Kulon, Alicja Palus.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 września 2015 r. sprawy ze skargi Z.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia (...) r. Nr (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia stwierdzającego prowadzenie gospodarstwa rolnego oddala skargę w całości.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia (...) r. Nr (...), podjętym na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku Z.G. z dnia 15 września 2014 r. oraz pisma z dnia 12 listopada 2014 r., Burmistrz Gminy i Miasta L.Ś. odmówił wnioskodawcy wydania zaświadczenia stwierdzającego prowadzenie w latach 1946-1954 gospodarstwa rolnego w obrębie S. przez jego rodziców, tj. J. i R.G., oraz danych dotyczących powierzchni gospodarstwa wraz z określeniem działek gruntu wchodzących w skład użytkowanej nieruchomości. W uzasadnieniu ww. postanowienia organ I instancji wskazał, że w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym polegającym na sprawdzeniu teczek osiedleńczych (dokumenty archiwalne) znajdujących się w gminie odnoszących się do wskazanej przez wnioskodawcę wsi S. brak jest jakichkolwiek urzędowych dokumentów, potwierdzającej posiadanie przez J. i R.G. w tej miejscowości gospodarstwa rolnego. Natomiast przedłożone przy piśmie z dnia 12 listopada 2014 r. załączniki: pismo W.M. z dnia 6 września 1978 r., oświadczenie dwóch świadków z dnia 10 września 1978 r. oraz zaświadczenie UMiG w M. z dnia 13 września 1978 r., jako nie dotyczące treści objętej pismem są bezprzedmiotowe w niniejszym postępowaniu. Gmina nie może - jak wskazał Burmistrz - wydać zaświadczenia o żądanej treści, ponieważ nie posiada dokumentów o prowadzeniu jakiegokolwiek gospodarstwa rolnego w S. na nazwisko G.J. i R., zatem w myśl art. 219 k.p.a. postanowiono jak w sentencji.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł Z.G., domagając się jego uchylenia jako naruszające konstytucyjny porządek prawny w Rzeczypospolitej Polskiej, nakazania Burmistrzowi wydania żądanego zaświadczenia w oparciu o stosowne przepisy k.p.a. lub przez analogię w oparciu o przepisy art. 716 do 729 kodeksu postępowania cywilnego. Uzasadniając swoje stanowisko, żalący się podniósł, że do wniosku z dnia 15 września 2014 r. dołączył dowody z dokumentów urzędowych potwierdzających zamieszkiwanie i prowadzenie gospodarstwa rolnego w miejscowości S. w latach 1946-1954 oraz potwierdzające, że po rodzicach gospodarstwo to objął we władanie J.K. Interes prawny żądania wywodzi z art. 3 w związku z art. 1, art. 2, art. 4, art. 5 i art. 6 w związku z art. 12 dekretu z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. Nr 46, poz. 340). Ponieważ bezspornym jest, że poprzednicy prawni (rodzice) prowadzili gospodarstwo rolne w miejscowości S. pod nr 7 w latach 1946-1954 (było jedynym źródłem utrzymania naszej 5-cioosobowej rodziny), wydanie żądanego zaświadczenia jest bezwzględnym obowiązkiem Burmistrza pod rygorem sankcji karnych z art. 12 ww. dekretu.

Po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 219 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. wydało postanowienie z dnia (...) r. Nr (...), którym utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające polegające na sprawdzeniu teczek osiedleńczych znajdujących się w gminie, a dotyczących miejscowości S. W wyniku tych czynności nie odnaleziono żadnych dokumentów potwierdzających posiadanie przez rodziców wnioskodawcy - J. i R.G. w miejscowości S. gospodarstwa rolnego. Z tego powodu brak jest możliwości wydania wnioskodawcy zaświadczenia o żądanej treści. Jak zauważył organ, wbrew stanowisku żalącego przedstawione przez niego kserokopie dokumentów nie stanowią potwierdzenia faktów, których stwierdzenia w zaświadczeniu wnosi. Załączone do pisma z dnia 12 listopada 2014 r. dokumenty dotyczą osoby o imieniu i nazwisku W.M. oraz gospodarstwa rolnego położonego we wsi G. gmina M. Również dokumenty dołączone do zażalenia w żaden sposób nie potwierdzają, że rodzice wnioskodawcy prowadzili gospodarstwo rolne na terenie miejscowości S. Zaświadczenie z dnia 20 sierpnia 2012 r. wydane przez Urząd Gminy i Miasta M. potwierdza jedynie prowadzenie gospodarstwa rolnego przez matkę wnioskodawcy w latach 1954-1972, ale na terenie wsi G. Z powyższych powodów - zdaniem Kolegium - zasadna jest odmowa wydania wnioskodawcy żądanego zaświadczenia.

Skargę do Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na powyższe postanowienie wniósł Z.G., domagając się jego uchylenia oraz uchylenia poprzedzającego go postanowienia organu I instancji jako naruszające konstytucyjny porządek prawny w Rzeczypospolitej Polskiej. Orzeczeniom skarżący zarzucił obrazę art. 6 do 9 k.p.a. w związku z przepisami ustawy o organach administracji publicznych oraz pracownikach organów administracji publicznych w związku z przepisami Konstytucji dotyczących działania organów władzy publicznej. Ponadto skarżący podniósł, że w rzeczywistości jego wniosek stanowił żądanie wydania dokumentów w rozumieniu art. 6 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 w związku z art. 5 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 3 w związku z art. 2 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 12 dekretu z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych. Ponieważ bezspornym jest, że rodzice skarżącego R. i J.G. posiadali i prowadzili osobiście gospodarstwo rolne w miejscowości S. pod nr 7, zostali zatem na nim uwłaszczeni z mocy prawa, czyli ex lege. Okoliczność tą potwierdzają zarówno dokumenty urzędowe jak i oświadczenia żyjących świadków w osobach: J.D., Pani W. Bezspornym również jest, że obowiązujące prawo nie przewiduje utraty własności na skutek celowego usunięcia dokumentów lub ich zaginięcia.

W uzupełnieniu skargi w piśmie z dnia 1 kwietnia 2015 r. skarżący wniósł o zobowiązanie organu I Instancji do wydania żądanych dokumentów. Zaświadczenie o posiadaniu i prowadzeniu gospodarstwa rolnego w latach 1946-1954 w miejscowości S. pod nr 7 wraz z podaniem jego powierzchni oraz określeniem działek gruntu wchodzących w skład użytkowanej nieruchomości będzie stanowiło podstawę prawną wniosku o wydanie deklaratoryjnych decyzji w rozumieniu art. 6 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 w związku z art. 5 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 3 w związku z art. 2 ust. 1 i ust. 2 ww. dekretu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "u.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Akt administracyjny jest zgodny z prawem, gdy jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie go przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a u.p.s.a.), rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), jak też w przypadku naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Badając pod tym kątem zaskarżone postanowienie, Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia prawa, o jakim mowa w przywołanym wyżej art. 145 § 1 ust. 1 u.p.s.a.

Przedmiotem oceny Sądu było wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. na podstawie art. 219 k.p.a. postanowienie z dnia (...) r. Nr (...) o odmowie wydania zaświadczenia stwierdzającego prowadzenie w latach 1946-1954 gospodarstwa rolnego w obrębie S. przez jego rodziców, tj. J. i R.G., oraz danych dotyczących powierzchni gospodarstwa wraz z określeniem działek gruntu wchodzących w skład użytkowanej nieruchomości.

Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli (§ 2 art. 217):

1)

urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;

2)

osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2 art. 218). Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 k.p.a.).

W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 15 września 2014 r. skarżący - jako następca prawny zmarłych J. i R.G. - wniósł o wydanie zaświadczenia o prowadzeniu przez rodziców gospodarstwa rolnego w miejscowości S. w latach 1946-1954 oraz o podanie powierzchni gospodarstwa wraz z określeniem działek gruntu wchodzących w skład użytkowanej nieruchomości. Z posiadanej wiedzy - jak wskazał skarżący - wynika, że rodzice prowadzili gospodarstwo rolne w miejscowości S. pod numerem 7, ojciec sprawował funkcję sołtysa, a po rodzicach w roku 1954 gospodarstwo objął we władanie J.K.

Ponieważ w odpowiedzi na powyższe pismo Burmistrz Gminy i Miasta L.Ś. zawiadomił pismem z dnia 24 września 2014 r. skarżącego o braku podstaw do wydania stosownego zaświadczenia, złożył on kolejne pismo z dnia 12 listopada 2014 r. Po rozpoznaniu ww. pism organ I instancji wydał postanowienie z dnia (...) r. Nr (...) o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Należy tutaj zwrócić uwagę, że zarówno w zażaleniu jak i w skardze skarżący powołał się na przepisy dekretu z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. Nr 46, poz. 340 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ww. dekretu w celu poświadczenia własności gospodarstwa rolnego i jego przynależności starosta wydaje z urzędu akty nadania, które zawierają określenie osób uprawnionych oraz powierzchni gruntów i innych składników gospodarstwa rolnego. Wydawanie tych aktów jest zadaniem z zakresu administracji rządowej. Akty nadania wydane na podstawie dotychczasowych przepisów są poświadczeniem własności, o którym mowa w ust. 1 (ust. 2 art. 5). Granice gospodarstw rolnych oraz ich szacunek ustala orzeczenie o wykonaniu aktu nadania. Orzeczenie to wydaje z urzędu starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej (art. 6 ust. 1). Prawomocne orzeczenie o wykonaniu aktu nadania jest podstawą wpisu w księdze wieczystej prawa własności i wierzytelności z tytułu należności przypadającej za gospodarstwo rolne (ust. 2 art. 6). Starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej zgłasza z urzędu wniosek o dokonanie wpisu w księdze wieczystej (ust. 3 art. 6).

Analiza powyższych przepisów jak i treści pisma skarżącego pozwala na stwierdzenie, że w istocie domaga się on stwierdzenia kwestii materialnoprawnych, które podlegają uregulowaniu przepisom ww. dekretu, nie zaś wydania zaświadczenia w trybie art. 217 k.p.a. Podkreślić tutaj wypada, że zaświadczenie zgodnie z art. 217 k.p.a. jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Tym samym, skoro zaświadczenie, może wyłącznie potwierdzać fakty, które są stwierdzone w prowadzonych przez dany organ bazach danych (ewidencjach, rejestrach i innych danych), to nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o prowadzeniu przez jego rodziców gospodarstwa rolnego w miejscowości S. w latach 1946-1954 oraz o podanie powierzchni gospodarstwa wraz z określeniem działek gruntu wchodzących w skład użytkowanej nieruchomości. Wydając zaświadczenie, organ nie może przeprowadzić postępowania, w celu ustalenia, czy dany fakt lub stan prawny istnieje, czy też nie.

Poświadczenie własności J. i R.G. gospodarstwa rolnego w miejscowości S. w latach 1946-1954 i jego przynależności oraz wskazanie powierzchni gruntów i innych składników gospodarstwa rolnego mogło nastąpić w formie aktu nadania, o jakim mowa w art. 5 powołanego wyżej dekretu. Skoro takiego aktu nie ma, organ nie może prowadzić w tym przedmiocie postępowania wyjaśniającego celem wydania zaświadczenia.

"Obowiązek wydania zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Nie jest dopuszczalne, aby organ właściwy w sprawie indywidualnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej potwierdzał poszczególne ustalenia na podstawie przeprowadzonych dowodów w formie zaświadczenia. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz oświadczeniami wiedzy organu. Wydanie zaświadczenia nie może zatem służyć rozstrzyganiu sporu między stronami i organem oraz prowadzić do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej." (wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 1100/13, publ. LEX nr 1510724).

Należy tutaj również zwrócić uwagę na znajdujące się w aktach sprawy pismo Naczelnika Wydziału Ochrony Środowiska Gospodarki Nieruchomościami z dnia 6 września 2007 r., adresowane do Z.B., w którym poinformowano, że w myśl przepisów J.G. nigdy nie skorzystał z przysługującego mu prawa wynikającego z art. 26, art. 31 dekretu z dnia 6 września 1946 r. o ustroju rolnym i osadnictwie na obszarze Ziem Odzyskanych i byłego Wolnego Miasta Gdańska (Dz. U. Nr 49, poz. 279 z późn. zm.). W związku zaś z tym, że J.G. nigdy nie otrzymał aktu nadania, a także jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego wprowadzenie w użytkowanie nieruchomości, nie spełnił warunków określonych w powyższym dekrecie, a mianowicie nie został wprowadzony w posiadanie przez właściwy organ w celu nadania tej nieruchomości na własność, nie ma podstaw wydania decyzji - orzeczenie o wykonaniu aktu nadania.

Na podstawie ww. dekretu wydawano osadnikom w drodze decyzji administracyjnych akty nadania gospodarstw rolnych (działek). Akt nadania uprawniał do objęcia gospodarstwa w posiadanie celem korzystania i pobierania z niego bezpłatnie pożytków, ale nie przenosił własności. Prawa wynikające z aktu nadania miały charakter osobisty, niezbywalny i niedziedziczny. Przeniesienie prawa własności nadanego gospodarstwa (działki) na nabywcę następowało w drodze orzeczenia o wykonaniu aktu nadania. Osadnicy, którzy otrzymali tego rodzaju akty nadania, zostali następnie uwłaszczeni na mocy dekretu z dnia 6 września 1951 r., który dotyczył "działek gruntowych" i "gospodarstw rolnych, nadanych w trybie osadnictwa rolniczego na obszarze Ziem Odzyskanych", przez które rozumiano także obszar byłego Wolnego Miasta Gdańska (art. 1 i 13). Uwłaszczenie to nastąpiło ex lege; polegało na przekształceniu dotychczasowego posiadania w prawo własności i objęło:osoby, które posiadają gospodarstwa rolne i prowadzą je osobiście lub przez członków rodzin, żyjących z nimi we wspólności gospodarczej, a do dnia wejścia w życie dekretu nie nabyły ich własności" (art. 2). "Jest rzeczy oczywistą, że późniejsi następcy prawni uwłaszczonych osadników wstąpili w ich prawa. Porównując przedmiot i zakres posiadania i prawa pobierania pożytków z gospodarstw i działek nadanych aktami nadania na podstawie dekretu z 6 września 1946 r. z przedmiotem późniejszego uwłaszczeń na podstawie dekretu z 6 września 1951 r., okazuje się, że uwłaszczenie pokrywa się z treścią aktów nadania, które uzyskały charakter i moc prawną "poświadczenia własności" (art. 5 ust. 2). Podstawą wpisu w księdze wieczystej stało się prawomocne orzeczenie o wykonaniu aktu nadania. W związku z reformą podziału terytorialnego kraju i samorządu terytorialnego nastąpiły konieczne zmiany kompetencyjne określone w dekrecie z 1951 r. W ich wyniku decyzje o wykonaniu aktu nadania wydaje obecnie starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, który zgłasza z urzędu wniosek o dokonanie wpisu w księdze wieczystej. W sprawach osadnictwa rolnego na obszarze Ziem Zachodnich i Północnych nieuregulowanych przepisami dekretu z 1951 r. dekret ten odsyła do dekretu z 1946 r., stanowiąc, że osoba, która po 7 września 1951 r. otrzyma akt nadania, staje się właścicielem tego gospodarstwa na zasadach określonych w dekrecie z 1951 r." (zob. Nieruchomości. Problematyka prawna, G. Bieniek, S. Rudnicki, Wydanie 3, Warszawa 2006 r., s. 262-263).

Niezależnie od powyższego, należy podkreślić, że "jeżeli potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie można dokonać na podstawie danych znajdujących się w posiadaniu organu z uwagi na istotę jego działalności, organ ten może uchylić się od wydania zaświadczenia. Nie ma on obowiązku prowadzenia w tej sytuacji postępowania obejmującego czynności wyjaśniające i ocenę dowodów, a działania takie należałoby uznać za niedopuszczalne, zwłaszcza w sytuacji gdy wkraczałyby one w kompetencje innych organów." (wyrok WSA w Kielcach z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 763/13, publ. LEX nr 1398320).

Za pomocą zaświadczenia "organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy. Zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego i wraz ze zmianą tych faktów lub stanu prawnego zaświadczenie staje się nieaktualne i może być wydane nowe, odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom. Możliwe jest zatem ponowne wydanie zaświadczenia w tej samej sprawie, bez uprzedniego korygowania czy unieważnienia pierwotnie wydanego zaświadczenia, z tego względu, że jest ono rodzajem czynności faktycznej, a te nie korzystają z powagi rzeczy osądzonej. Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę w ustaleniu treści zaświadczenia, bo główną rolę - art. 218 tej ustawy - przypisuje danym wynikającym z ewidencji, rejestru, wykazu, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami, a będących w posiadaniu organu." (wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 605/12, publ. LEX nr 1369011).

"Zaświadczenie jest urzędowym poświadczeniem określonych faktów lub stanu prawnego, potwierdzającym istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym." (zob. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 700/13, publ. LEX nr 1574681).

Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego nie odnaleziono żadnych dokumentów potwierdzających posiadanie przez rodziców wnioskodawcy - J. i R.G. w miejscowości S. gospodarstwa rolnego, a więc już po wydaniu zaskarżonej decyzji.

Należy również zauważyć, że przy piśmie z dnia 17 sierpnia 2015 r. skarżący dołączył pismo Archiwum Państwowego we W. z dnia 20 maja 2015 r., skierowane do Z.B. (siostra skarżącego), którym przesłano wypis wykonany z akt Państwowego Urzędu Repatriacyjnego we W. zatytułowany "Powiatowy Oddział PUR - spis imienny osiedlonych powiat L.Ś. 1946". W wypisie tym wskazano: "Państwowy Urząd Repatriacyjny we W. tom 750 (d. 587)"Powiatowy Oddział PUR - spis imienny osadników osiedlonych powiat L.Ś." strona 177 "Zestawienie nr 1 osiedlonych rodzin na dzień 1 VIII 1946 r. - gromada S., gmina S., powiat L.Ś."

"lp: 1 nazwisko i imię głowy rodziny: G.J.

zawód obecnie wykonywany: rolnik ilość osób rodziny utrzymującej się z tego gospodarstwa: 1 powierzchnia przydzielonych użytków rolnych w ha rola + łąki i pastwiska: 8,95 repatriant: W

przesiedleniec:

na podstawie czego wprowadzono w użytkowanie: 143".

Pismo powyższe nie potwierdza prowadzenia gospodarstwa rolnego w latach 1946-1954, a czego stwierdzenia domagała się strona. A ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 133 § 1 u.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Oznacza to, że sądy administracyjne powołane są do kontroli legalności podejmowanych przez organy administracji publicznej aktów według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Wprawdzie sąd administracyjny może - na podstawie art. 106 § 3 u.p.s.a. - z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, jednakże celem postępowania dowodowego, o którym stanowi art. 106 § 3 u.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do tak poczynionych ustaleń. Skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym przez organy obu instancji materiału dowodowego. Zatem dokumenty wydane po zakończeniu tego postępowania nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

W aktach sprawy znajduje się także pismo z dnia 30 sierpnia 2007 r. skierowane do Starostwa Powiatowego w L.Ś., którym poinformowano, że w posiadanych dokumentach archiwalnych, tj. teczkach osiedleńczych, nie ma teczki prowadzonej na nazwisko G.J., a jedyne dokumenty jakie posiada Urząd Gminy i Miasta L.Ś. to: wpisy w rejestrze mieszkańców oraz dopisek w protokole z dnia 19 czerwca 1956 r. w sprawie szacowania gospodarstwa (działki) nadanego J.K. W piśmie z dnia 6 września 2007 r. wskazano natomiast, że zapisy w rejestrze mieszkańców Gminy i Miasta L.Ś. potwierdzają jedynie fakt zameldowania J.G. w S. w latach 1946-1954, który w 1954 r. wymeldował się do N.

Ponadto, do zażalenia skarżący dołączył zaświadczenie z dnia 20 sierpnia 2012 r., który wskazano, że J. i R.G. od 1954 do 1972 r. prowadzili gospodarstwo rolne we wsi G. o po w. 11,38 ha, po śmierci męża gospodarstwo prowadziła R.G. do 14 lipca 1980 r.

Z powyższego wynika, że w istocie brak jest dokumentów w prowadzonej przez Burmistrza Gminy i Miasta L.Ś. ewidencji, rejestrach bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, które potwierdzałyby, że J. i R.G. prowadzili w latach 1946-1954 gospodarstwo rolne w obrębie miejscowości S. To zaś prowadzi do wniosku, że Kolegium słusznie utrzymało w mocy postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żadnej przez skarżącego treści.

Działając zatem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono w całości.

Stąd orzeczono jak w sentencji.

k.g.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.