II SA/Wr 106/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2653262

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 marca 2019 r. II SA/Wr 106/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 marca 2019 r. sprawy ze sprzeciwu K. O. od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) stycznia 2019 r., nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala sprzeciw w całości.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją organ (art. 32 p.p.s.a.) uchylił decyzję udzielającą skarżącemu pozwolenie na budowę dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając stosowanie art. 138 § 2 k.p.a. organ wskazał, że w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane skarżący inwestor wskazał stosunek współwłasności. Nie dołączył jednak oświadczenia współwłaściciela o wyrażeniu zgody na zabudowę działki budowlanej. Część graficzna projektu zagospodarowania terenu nie spełnia wymogu § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MGPiB z dnia 21 lutego 1995 r. (Dz. U. Nr 25, poz. 133), gdyż nie zawiera opracowanych geodezyjnie linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu według planu miejscowego. Projekt budowlany nie odpowiada ustaleniom planu miejscowego, które przewidują zabudowę bliźniaczą. Nie zachodzi bowiem podobieństwo obu segmentów w zakresie ich gabarytów, gdyż jeden z nich nie posiada garażu, zaś drugi obejmuje garaż czterostanowiskowy. Dlatego segmenty istotnie różnią się kubaturą i długością oraz powierzchnią zabudowy.

Ponadto w projekcie budowlanym nie wykazano, aby działka budowlana posiadała odpowiedni dostęp do drogi publicznej (art. 2 pkt 12 i 14 u.p.z.p., § 3 pkt 1a w.t. i § 14 ust. 1 w.t.). W projekcie przewidziano budowę dwóch zjazdów z drogi wewnętrznej, bez wykazania jej dostępu do drogi publicznej.

W pierwszej instancji nie stosowano art. 35 ust. 3 p.b. Według organu zakres i waga nieprawidłowości projektu w zakresie wymienionym w art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 p.b. nie pozwala na wezwanie inwestora przez organ do ich usunięcia, gdyż istotne naruszenie procedury postępowania wyjaśniającego w pierwszej instancji (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.) wymaga podjęcia czynności w sprawie od początku.

W sprzeciwie inwestor zarzucił naruszenie art. 138 § 2 i 136 k.p.a., gdyż wniosek o pozwolenie na budowę i projekt budowlany nie zawierał wskazanych przez organ nieprawidłowości.

W materiale sprawy nie ma okoliczności podważających prawdziwość oświadczenia inwestora. Żona inwestora jako współwłaścicielka udzieliła mu pełnomocnictwa do uzyskania uzgodnień i pozwoleń.

Na mapie oznaczono wszystkie elementy wymagane przepisami prawa, w tym geodezyjne linie rozgraniczenie trenu o różnym przeznaczeniu. Mapa spełnia wymagania § 8 ust. 1 rozporządzenia MT i B i GM z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U. poz. 462).

Dostęp do drogi publicznej został wykazany.

Garaże będą służyć do użytku właścicieli obu budynków. Segmenty w części mieszkalnej są jednakowe, a jedynie wspólne garaże przylegają do jednego z nich.

Organ wniósł o oddalenie sprzeciwu w oparciu o dotychczasową argumentację.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Organ prawidłowo powiązał możność stosowania art. 138 § 2 k.p.a. z zakresem okoliczności wymagających wyjaśnienia i oceny w postępowaniu administracyjnym przy stosowaniu art. 35 ust. 1, 3 i 4 p.b. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202).

Plan miejscowy dla działki budowlanej inwestora dopuszcza zabudowę jednorodzinną wolno stojącą i bliźniaczą, ustanawia zakaz lokalizowania garaży wolno stojących, garaże powinny być wbudowane (§ 4 ust. 5 pkt 3a i b, pkt 7 i 8 p.m. Dz. Urz. Woj. Doln. z 2002 r. Nr 69, poz. 1323). Działka położona jest przy ul. (...) - droga lokalna wewnętrzna. Według mapy droga ta łączy się z drogą (...) - ulicą dojazdową. Zapewne jest to droga publiczna.

W projekcie budowlanym znajduje się decyzja zezwalająca inwestorowi na wyłączenie działek z produkcji rolnej "za zgodą współwłaściciela nieruchomości". W aktach nie ma zgody współwłaściciela na zabudowę lub udzielonych inwestorowi pełnomocnictw.

Według rzutu parteru segmenty bliźniaka stykają się jedną ścianą i posiadają części mieszkalne jednakowe, natomiast do jednego z nich przylegają cztery garaże.

W związku z tym różne są powierzchnie, kubatury i długości segmentów.

W projekcie zagospodarowania terenu wskazano położenia działki na terenie 14 MN.

Jak wynika z powyższego, uzasadnione wątpliwości organu mogła istotnie budzić kwestia prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż samo prawo współwłasności nie daje prawa zabudowy nieruchomości, kwestia prawidłowości części graficznej projektu budowlanego, a przede wszystkim kwalifikowania zabudowy jako bliźniaczej, dozwolonej w planie miejscowym.

Niewykluczone, że powyższe zastrzeżenia mogłyby ulec wyjaśnieniu przez inwestora (projektanta) po zwróceniu się o to przez właściwy organ. Istnienie wskazanych wątpliwości nie oznacza, że wniosek inwestora nie zasługuje na uwzględnienie po odpowiednim uzupełnieniu.

Kluczowa była ocena, czy wyjaśnienie powyższych okoliczności należy do organu, czy do pierwszej instancji.

W nin. sprawie Sąd przychyla się do oceny organu, że rozważenie przesłanek ustawowych wydania decyzji kasatoryjnej w powiązaniu z art. 136 i art. 15 k.p.a. oraz hipotezami stosowanych norm prawnych, uzasadniało stosowanie art. 138 § 2 k.p.a.

Dlatego i na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.