Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2137532

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 26 sierpnia 2016 r.
II SA/Wa 95/16
Obligatoryjna przesłanka cofnięcia pozwolenia na broń.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska.

Sędziowie WSA: Danuta Kania (sprawozdawca), Ewa Marcinkowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) listopada 2015 r. nr (...) w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Komendant Główny Policji decyzją z dnia (...) listopada 2015 r. nr (...), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej: "k.p.a." oraz art. 18 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 25 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta (...) Policji z dnia (...) sierpnia 2015 r. nr (...) cofającą W. L. pozwolenie na broń palną myśliwską.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje:

Komendant (...) Policji w listopadzie 2013 r. uzyskał informację, że W. L. zagubił zamek od swojej broni. W celu sprawdzenia otrzymanej informacji organ pismem z dnia (...) grudnia 2013 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w (...) o przeprowadzenie kontroli warunków przechowywania broni przez wyżej wymienionego. W trakcie kontroli nie ujawniono nieprawidłowości w tym zakresie, jednakże funkcjonariusz Policji ujawnił w sztucerze (...) brak zamka. W. L. oświadczył, że do utraty zamka doszło w dniu (...) grudnia 2013 r. kiedy był na polowaniu w miejscowości (...) k. (...) - musiał wówczas zahaczyć o jakąś gałąź i wypadł mu zamek. W aktach sprawy znajduje się datowane na dzień (...) grudnia 2013 r. pismo strony wskazujące na zaistnienie tego zdarzenia.

W związku z powyższym Komendant Powiatowy Policji w (...) w dniu (...) marca 2014 r. wszczął dochodzenie w sprawie nieumyślnego spowodowania utraty istotnej części broni w postaci zamka do sztucera (...) nr (...) kal 7 x 64 w listopadzie daty bliżej nieustalonej w 2013 r. w (...) woj. (...), tj. o przestępstwo określone w art. 263 § 4 Kodeksu karnego, które następnie postanowieniem z dnia (...) maja 2014 r. zostało przez Prokuraturę Rejonową w (...) umorzone wobec znikomej społecznej szkodliwości czynu. W postanowieniu wskazano, iż do nieumyślnego spowodowania utraty istotnej części broni w postaci zamka do sztucera doszło w bliżej nieustalonym dniu miesiąca listopada 2013 r.

Organ pierwszej instancji pismem z dnia (...) grudnia 2014 r. zwrócił się do Prokuratury Rejonowej we (...) o zapoznanie się z aktami sprawy W. L. W związku z tym, iż po analizie akt zaistniały rozbieżności co do dokładnej daty zagubienia przez wymienionego istotnej części broni, tj. zamka do sztucera, organ skierował pismo do KPP w (...) z siedzibą w (...) o przeprowadzenie postępowania w sprawie o wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, tj. niedopełnienie obowiązku zawiadomienia organu Policji o utracie broni. W odpowiedzi organ uzyskał informację, że sprawę umorzono w związku z jej przedawnieniem.

Komendant (...) Policji w dniu (...) lutego 2015 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia W. L. pozwolenia na broń palną myśliwską w związku z naruszeniem przez niego obowiązku zawiadomienia organu Policji o utracie istotnej części broni. W dniu (...) marca 2015 r. organ pierwszej instancji dokonał przesłuchania wymienionego w trybie art. 186 k.p.a. podczas którego oznajmił on, że do utraty zamka do sztucera doszło dniu (...) grudnia 2013 r. w miejscowości (...) podczas indywidualnego polowania, co zgłosił w jednostce Policji w dniu (...) grudnia 2013 r. Organ uzyskał też informację z Krajowego Rejestru Karnego o niekaraniu W. L., pismo z Zarządu Okręgowego w (...) Polskiego Związku (...) o jego członkostwie w tym Stowarzyszeniu, protokół z prawidłowego przechowywania posiadanej broni oraz pozytywną opinię z miejsca zamieszkania.

Na wniosek pełnomocnika strony z dnia (...) maja 2015 r. organ dokonał też przesłuchania wskazanego przez niego świadka. Przesłuchany J. S. podał, że informacje o zagubieniu zamka do broni uzyskał od W. L. pod koniec grudnia, dowiedział się także, że wymieniony "od razu" poinformował o tym zdarzeniu organ Policji.

Decyzją z dnia (...) sierpnia 2015 r. Komendant (...) Policji cofnął W. L. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich przyjmując za podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 18 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 25 ustawy o broni i amunicji. Organ uznał, że ustalone fakty świadczą o zaniedbaniu przez wyżej wymienionego obowiązku zawiadomienia organu Policji o fakcie utraty istotnej części broni w ustawowym terminie, co wypełnia przesłanki określone w powołanych przepisach prawa.

Od powyższej decyzji pełnomocnik strony wniósł w ustawowym terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił naruszenie reguł postępowania, w tym art. 7, art. 8, art. 75 § 1 k.p.a. Podniósł, iż przyjęcie przez organ pierwszej instancji, że w dniu (...) grudnia 2013 r. W. L., zgłaszając funkcjonariuszowi Policji utratę zamka do sztucera, podał nieprawdziwą datę zdarzenia, tj. (...) grudnia 2013 r., podczas gdy faktycznie zamek zgubiony został wcześniej, opiera się na domysłach, a nie na faktach. Pełnomocnik podkreślił, że sam fakt zbiegu w czasie zgłoszenia utraty części broni (zamka), z "wizytą funkcjonariusza Policji w domu uczestnika" jest przypadkowy i nie daje podstaw do snucia takich domysłów. Jak wskazał, "jedynym dowodem wskazującym na zagubienie przez W. L. zamka do sztucera w listopadzie 2013 r., a zatem na ponad miesiąc przed zgłoszeniem tego faktu, jest anonimowy donos, który zgodnie z doktryną prawa i orzecznictwem nie stanowi dowodu".

Komendant Główny Policji pismem z dnia (...) września 2015 r. zwrócił się do Komendanta Komisariatu Policji w (...) z siedzibą w (...) o przesłanie uwierzytelnionych kopii wszelkich materiałów dotyczących okoliczności zagubienia przez W. L. zamka do sztucera oraz skierował pismo do Zarządu Okręgowego w (...) Polskiego Związku (...) o przesłanie uwierzytelnionych kopii dokumentów potwierdzających wpis wymienionego do księgi polowań w okresie od września do grudnia 2013 r.

W odpowiedzi, w dniu (...) października 2015 r. organ odwoławczy uzyskał z Komendy Powiatowej Policji w (...) k.p. w (...) informację, że W. L. o fakcie zagubienia w dniu (...) grudnia 2013 r. zamka do sztucera poinformował dzielnicowego, który w dniu (...) grudnia 2015 r. dokonywał u ww. kontroli warunków przechowywania broni. W tymże dniu W. L. zawiadomił o tym zdarzeniu także Komendanta (...) Policji.

W dniu (...) listopada 2015 r. do organu odwoławczego wpłynęły potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie wybranych stron z Książki ewidencji pobytu W. L. na polowaniu indywidualnym w obwodzie (...) w okresie od dnia (...) września 2013 r. do dnia (...) stycznia 2014 r.

Komendant Główny Policji w wyniku analizy akt sprawy nie stwierdził podstaw do uwzględnienia odwołania.

Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia (...) listopada 2015 r. organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, nie wypełniła obowiązku zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25 ustawy. W myśl art. 25 ww. ustawy, posiadacz broni w przypadku jej utraty jest zobowiązany niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili stwierdzenia jej utraty, zawiadomić o tym Policję albo Żandarmerię Wojskową. Powyższy obowiązek dotyczy także istotnych części broni, które zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o broni i amunicji uważa się za broń. W myśl art. 5 ust. 2 ww. ustawy istotnymi częściami broni palnej i pneumatycznej są: szkielet broni, baskila, lufa z komorą nabojową, zamek, komora zamkowa oraz bęben nabojowy. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy stanowi zaś, że naruszenie przez posiadacza broni obowiązku zawiadomienia o jej utracie, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili stwierdzenia tego faktu, stanowi obligatoryjną przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń.

Organ odwoławczy stwierdził, iż w okolicznościach niniejszej sprawy organ pierwszej instancji słusznie uznał, że W. L. dopuścił się naruszenia obowiązku zawiadomienia o utracie istotnej części broni (zamka do sztucera) w terminie, o którym mowa w art. 25 ustawy o broni i amunicji.

Powyższe potwierdza analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Jakkolwiek bowiem wymieniony wskazuje, że do utraty zamka doszło w dniu (...) grudnia 2013 r. podczas polowania indywidualnego w (...) (oświadczenie z dnia (...) grudnia 2013 r.), a wpisy do Książki ewidencji pobytu myśliwego na polowaniu potwierdzają, że w tym dniu W. L. brał udział w polowaniu (rozpoczął je w dniu (...) grudnia 2013 r. o godz. 15.00, a zakończył w dniu (...) grudnia 2013 r. o godz. 17.20), to zatwierdzone przez Prokuraturę Rejonową w (...) postanowienie z dnia (...) maja 2014 r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie nieumyślnego spowodowania utraty istotnej części broni w postaci zamka do sztucera jednoznacznie wskazuje, że nastąpiło to w bliżej nieustalonym dniu miesiąca listopada 2013 r.

W dacie wydania ww. postanowienia organy Policji dysponowały tak zeznaniami strony z dnia (...) kwietnia 2014 r., kiedy to stwierdziła, że zamek do broni zgubiła jesienią 2013 r., tj. w listopadzie, jak i zeznaniami z dnia (...) maja 2015 r., kiedy tłumacząc rozbieżności co do daty tego zdarzenia wyjaśniła, że ich powodem było "niezapisanie dokładnej daty". Ponieważ ustalone w toku śledztwa okoliczności nie pozostawiały jednak wątpliwości, iż do utraty zamka doszło w listopadzie 2013 r. - wnioskować o tym można z daty wpływu do Komendanta (...) Policji anonimowej informacji o tym zdarzeniu ((...) listopada 2013 r.), treści tej informacji (precyzyjne określenie rodzaju utraconej części broni), zeznań strony z dnia (...) kwietnia 2014 r. oraz zeznań świadka E. D. z dnia (...) kwietnia 2014 r., z których wynika, że w środowisku myśliwych mówiło się o zgubieniu przez W. L. zamka do broni na polowaniu indywidualnym jesienią na rykowisku - w postanowieniu o umorzeniu dochodzenia wskazano datę wydarzenia jako "nieustalony dzień miesiąca listopada 2013 r.", czego strona nie zakwestionowała. Nie można zatem uznać, dając wiarę jedynie zapewnieniom strony w postaci jej pisemnego oświadczenia, że utrata broni (jej istotnej części) nastąpiła w dniu (...) grudnia 2013 r.

W ustalonych w sprawie okolicznościach uprawniony jest bowiem wniosek, iż strona zgubiła zamek do broni w listopadzie 2013 r. przed datą nadania anonimowej informacji o tym zdarzeniu ((...) listopada 2013 r.), a poinformowała o tym organy Policji dopiero w dacie ujawnienia przez nie tego faktu, tj. (...) grudnia 2013 r. podczas kontroli przechowywania broni, wskazując jako datę utraty zamka dzień (...) grudnia 2013 r., kiedy to faktycznie przebywała na polowaniu. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż działanie takie spowodowane było obawą przed konsekwencjami zaniedbania obowiązku, o którym mowa w art. 25 ustawy o broni i amunicji, w sytuacji gdy naruszenia tego przepisu W. L. niewątpliwe się dopuścił.

Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, podniesione przez pełnomocnika w odwołaniu zarzuty są nieuzasadnione, stanowią bowiem jedynie przyjętą przez stronę linię obrony. Uznając zatem zgromadzone w niniejszej sprawie dokumenty urzędowe organów publicznych za wystarczający dowód w sprawie, Komendant Główny Policji uznał, iż organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił zachowanie W. L. jako naruszające obowiązek niezwłocznego zawiadomienia o utracie broni (istotnej jej części) - obowiązek ten wymieniony zrealizował dopiero w dniu (...) grudnia 2013 r., o czym świadczy złożone przez niego oświadczenie datowane na ten właśnie dzień.

W tym stanie rzeczy Komendant Główny Policji uznał za zasadne zastosowanie w sprawie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 25 ustawy o broni i amunicji.

W ocenie organu odwoławczego w ustalonym stanie faktycznym i prawnym, zarzuty odwołania dotyczące naruszenia reguł postępowania, w tym art. 7, art. 8, art. 75 § 1 k.p.a., uznać należy za nieuzasadnione. Poczynione przez organ pierwszej instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana ocena tego materiału, w kontekście przepisów ustawy o broni i amunicji, nie budzi zastrzeżeń. Organ wyczerpująco zbadał okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz przeprowadził dowody zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, zaś podjęte rozstrzygnięcie uzasadnił stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

Pismem z dnia (...) grudnia 2015 r. W. L., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji zarzucając:

1)

błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż skarżący zgubił zamek do broni w bliżej nieokreślonym terminie w listopadzie 2013 r. w sytuacji, gdy zgubienie zamka miało miejsce w dniu (...) grudnia 2013 r.,

2)

dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, prowadzącą do fałszywych ustaleń faktycznych opisanych w punkcie 1,

3)

nieznajdującą oparcia w materiale dowodowym odmowę wiarygodności zeznaniom skarżącego złożonym w dniu (...) maja 2014 r., prostującym zeznania z dnia (...) kwietnia 2014 r. zawierające omyłkowe, błędne wskazanie daty zagubienia zamka,

4)

oparcie ustaleń faktycznych w sprawie nie na faktach, lecz na prawdopodobieństwie zaistnienia faktów,

5)

oparcie rozstrzygnięcia na źródle dowodowym sprzecznym z prawem, tj. na anonimowym doniesieniu z dnia (...) listopada 2013 r., którego prawdziwości i pochodzenia nie zweryfikowano.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi wskazano, iż materiałem dowodowym w przedmiotowej sprawie, którym organy administracyjne obu instancji tłumaczą konieczność wydania decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na broń, jest wyłącznie materiał zgromadzony do sprawy przed Prokuraturą Rejonową w (...) oraz anonimowy donos z dnia (...) listopada 2013 r. Tymczasem skarżący wyjaśniał, i to jeszcze w toku postępowania karnego, iż błędnie podał organom ścigania datę rzekomego zagubienia zamka do broni. Całe zatem postępowanie karne oparte było na twierdzeniu, które jest błędne.

Podniesiono również, że organy administracyjne nie weryfikowały prawdziwości i prawidłowości ustaleń dokonanych w śledztwie, opierając swoje ustalenia dowodowe nie na dowodach, a na hipotezach dowodowych organów procesowych postępowania karnego, których - wobec umorzenia tego postępowania - nikt nie weryfikował. Przyjęty przez organ brak wątpliwości co do momentu utraty zamka do broni jest nieuzasadniony, jeśli wziąć pod uwagę treść pisma z dnia (...) stycznia 2015 r. Komisariatu Policji w (...), z którego wynika, iż "czyn popełniony został prawdopodobnie w miesiącu listopadzie 2013 r. lecz nie później niż (...) grudnia 2013". Z powyższego wynika, że organy ścigania nie dysponowały pewnością, którą organy administracyjne przywołują jako nie pozostawiającą wątpliwości podstawę ustalonego stanu faktycznego sprawy.

Wskazano również, iż nie można zgodzić się z odmową wiarygodności zeznaniom świadka J. S. - urzędnika pełniącego publiczną funkcję - przez organy obu instancji administracyjnych, które jednocześnie dają wiarę anonimowemu donosowi.

Jako irracjonalne określono przeświadczenie organów obu instancji, iż okolicznością obciążającą skarżącego jest zaakceptowanie treści decyzji o umorzeniu postępowań prowadzonych przez k.p. w (...) oraz Prokuraturę Rejonową w (...) - wobec nie zaskarżenia tych orzeczeń. Skoro bowiem organy tych postępowań swoje ustalenia co do czasu popełnienia wykroczenia i przestępstwa oparły wyłącznie na anonimowym donosie i na błędnym samooskarżeniu skarżącego, to nie istniały środki dowodowe mogące dowieść, że organy procesowe nie miały racji, tak samo jak nie istniały środki dowodowe mogące bez cienia wątpliwości dowieść, że organy procesowe rację miały. Tym samym wnoszenie ewentualnego zażalenia od uzasadnień postanowień o umorzeniu ww. postępowań było zbędne wobec niemożności udowodnienia tez nimi objętych.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

W ocenie Sądu, skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia (...) listopada 2015 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta (...) Policji z dnia (...) sierpnia 2015 r. w przedmiocie cofnięcia W. L. pozwolenia na broń palną myśliwską nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym do eliminacji z obrotu prawnego.

Na wstępie zauważyć należy, że prawo do posiadania broni w polskim systemie prawa jest ściśle reglamentowane w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego i w żadnym przypadku nie może być zaliczone do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. uchwała NSA z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, publ. ONSA i WSA 2010, Nr 1, poz. 5; wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1292/11, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Poza wypadkami określonymi ustawowo nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Ustawodawca ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg wymogów, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, ewentualnie - w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała - aby mogła z niego nadal korzystać. Prawodawca obwarował licznymi warunkami zasady przechowywania broni, jej noszenia, zabezpieczenia, kładąc przy tym nacisk na szczególne obowiązki posiadacza broni, jak choćby w zakresie przestrzegania norm porządku prawnego. Określone w ten sposób zasady realizacji uprawnienia do posiadania broni zobowiązują organy państwa do ścisłej kontroli ich przestrzegania oraz do stanowczej reakcji w przypadkach ich naruszenia.

Z uwagi na szczególny charakter uprawnienia do posiadania broni, jej posiadacz zobowiązany jest zatem do rygorystycznego przestrzegania zasad związanych z jej posiadaniem i używaniem. Jednym z obowiązków, jakie ustawodawca nałożył na posiadacza broni, jest obowiązek niezwłocznego zawiadomienia właściwego organu o jej utracie.

Zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 z późn. zm.), posiadacz broni w przypadku jej utraty jest zobowiązany niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili stwierdzenia jej utraty, zawiadomić o tym Policję albo Żandarmerię Wojskową. Powyższy obowiązek dotyczy także istotnych części broni, które zgodnie z art. 5 ust. 1 ww. ustawy uważa się za broń. Przy czym w myśl art. 5 ust. 2 ww. ustawy, istotnymi częściami broni palnej i pneumatycznej są: szkielet broni, baskila, lufa z komorą nabojową, zamek, komora zamkowa oraz bęben nabojowy.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż momentem, od którego rozpoczyna bieg termin, o którym mowa w art. 25 ustawy o broni i amunicji, jest moment stwierdzenia utraty broni. Przy czym, biorąc pod uwagę szczególny charakter uprawnienia do posiadania broni, które co do zasady powinno przysługiwać osobom świadomym zagrożeń związanych z niewłaściwym przechowywaniem, noszeniem i używaniem broni, przyjąć należy, iż termin określony w art. 25 ww. ustawy, rozpoczyna bieg nie tylko od chwili rzeczywistego stwierdzenia przez posiadacza broni faktu jej utraty, lecz również od chwili, w której powinien on był stwierdzić ten fakt przy zachowaniu staranności, jakiej wymaga się od osób, którym przysługuje pozwolenie na broń (por. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1419/11, publ. LEX nr 1405211).

Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano naruszyła obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25 ww. ustawy. Z powyższego wynika, że naruszenie przez posiadacza broni obowiązku zawiadomienia o utracie broni, stanowi obligatoryjną przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń.

W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy organy orzekające zasadnie stwierdziły, że skarżący dopuścił się naruszenia obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o utracie istotnej części broni w terminie, o którym mowa w art. 25 ustawy o broni i amunicji. Trafnie bowiem uznały, że utrata zamka do sztucera miała miejsce w listopadzie 2013 r., skarżący zaś zawiadomił o tym fakcie Wydział Postępowań Administracyjnych Komendy (...) Policji w dniu (...) grudnia 2013 r.

Powyższe stanowisko, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, zostało przyjęte przez organ w następstwie pełnej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, który obejmował również akta postępowania o sygn. (...), prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji w (...), w sprawie nieumyślnego spowodowania utraty istotnej części broni, tj. o czyn z art. 263 § 4 k.k. Postępowanie to zostało zakończone postanowieniem Komendy Powiatowej Policji w (...) z dnia (...) maja 2014 r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie nieumyślnego spowodowania, w bliżej nieustalonym dniu miesiąca listopada 2013 r., w (...) w woj. (...), utraty istotnej części broni w postaci zamka do sztucera (...) nr (...), wobec stwierdzenia, że społeczna szkodliwość czynu jest znikoma (art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.). Postanowienie to zostało zatwierdzone przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w (...) w dniu (...) maja 2014 r.

W aktach przedmiotowego postępowania znajduje się protokół przesłuchania W. L. z dnia (...) kwietnia 2014 r., w którym zeznał: "z tego co pamiętam w listopadzie 2013 r. to zgubiłem ten zamek od broni, a w dniu (...) grudnia też w (...) polowałem dubeltówką (...). W listopadzie do czasu kiedy nie zgubiłem zamka miałem sprawne wszystkie posiadane jednostki broni. Kontrola broni została przeprowadzona w grudniu nie pamiętam konkretnej daty" (k. 133 akt admin.). Wcześniej, w tym samym protokole skarżący, opisując okoliczności zagubienia zamka zeznał, iż w dniu, w którym zgubił zamek, miał polować tylko ze sztucera. Stwierdził: "ja tego dnia broni nie używałem, miałem polować tylko ze sztucera" (k. 134 akt admin.).

Powyższy protokół przesłuchania, co należy podkreślić, odzwierciedla pierwsze zeznania skarżącego złożone w toku ww. dochodzenia. Z ich treści wynika, iż skarżący zagubił zamek do sztucera w listopadzie 2013 r. Jak sam bowiem stwierdził, w dniu utraty zamka miał polować "tylko ze sztucera", natomiast w dniu (...) grudnia 2013 r. polował dubeltówką, co oznacza, że w tej dacie nie mógł zgubić zamka do sztucera.

Wprawdzie skarżący w protokole zeznań z dnia (...) maja 2014 r., wyjaśniając rozbieżności pomiędzy treścią złożonych zeznań w dniu (...) kwietnia 2014 r. a treścią oświadczenia złożonego w Komendzie (...) Policji w dniu (...) grudnia 2013 r. co do daty zdarzenia, stwierdził, iż wynika to z faktu, "nie zapisał dokładnej daty kiedy to zgubił zamek do sztucera", jednak - jak zasadnie stwierdził organ - wyjaśnienia te, wobec całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, należy ocenić jako nieprzekonujące i niewiarygodne.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, prawidłowo przyjął organ orzekający, że do utraty zamka doszło w listopadzie 2013 r. przypisując walor wiarygodności zeznaniom skarżącego zawartym w pierwszym protokole przesłuchania z dnia (...) kwietnia 2014 r. oraz powołując się na treść dokumentu urzędowego - postanowienia Komendy Powiatowej Policji w (...) z dnia (...) maja 2014 r. o umorzeniu dochodzenia, gdzie jako datę zdarzenia wskazano "nieustalony dzień miesiąca listopada 2013 r.".

Powyższe stanowisko koresponduje z faktem uzyskania przez organ Policji anonimowej informacji o zagubieniu przez skarżącego zamka do broni. Jakkolwiek anonim nie może stanowić dowodu w sprawie, to jednak nie sposób nie zauważyć, że zarówno data nadania przesyłki zawierającej tę informację ((...) listopada 2013 r.) jak i jej treść, wskazująca jaka część broni została zagubiona i gdzie miało to miejsce, pokrywa się z danymi wynikającymi z powołanego wyżej materiału dowodowego. Zaznaczyć również należy, że w następstwie otrzymania powyższej anonimowej informacji, w dniu (...) grudnia 2013 r. przeprowadzono u skarżącego kontrolę przechowywania broni, podczas której funkcjonariusz Policji ujawnił w należącym do skarżącego sztucerze (...) - brak zamka.

Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, trafne jest stanowisko przyjęte przez organ orzekający, że skarżący zgubił zamek do broni w listopadzie 2013 r., a poinformował o tym właściwy organ Policji w dacie ujawnienia tego faktu (co miało miejsce w dniu (...) grudnia 2013 r. w trakcie kontroli przechowywania broni), wskazując jako datę utraty zamka dzień (...) grudnia 2013 r., kiedy to faktycznie przebywał na polowaniu. Zgodzić należy się również z organem, że takie działanie skarżącego było spowodowane obawą przed konsekwencjami naruszenia art. 25 ustawy o broni i amunicji poprzez niedopełnienie wskazanego w tym przepisie obowiązku niezwłocznego zawiadomienia o utracie istotnej części broni, co w przypadku skarżącego w istocie miało miejsce.

Reasumując stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy stanowisko organów Policji co do zasadności zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 25 ustawy o broni i amunicji uznać należy za słuszne, zaś podnoszone w skardze zarzuty za nieuzasadnione.

Sąd nie stwierdził bowiem w działaniach organów uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Wbrew twierdzeniom skarżącego organ przeprowadził postępowanie dowodowe zgodnie z zasadą swobodnej, a nie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a.). Wskazał, z jakich powodów odmówił wiarygodności oświadczeniu skarżącego z dnia (...) grudnia 2013 r. oraz jego zeznaniom złożonym w dniu (...) maja 2014 r., z których miałoby wynikać, że do utraty zamka do sztucera doszło w dniu (...) grudnia 2013 r., podając, iż data ta wynikała jedynie z terminu ujawnienia przez Policję faktu utraty zamka, co miało miejsce w trakcie kontroli przechowywania broni. Organ uwzględnił również wniosek pełnomocnika skarżącego o przesłuchanie w sprawie świadka - J. S. Wskazał przy tym zasadnie, iż treść złożonych zeznań, które opierają się na powziętej od skarżącego wiedzy o zdarzeniu dotyczącym utraty zamka, w żaden sposób nie przekonuje, że do zgubienia zamka doszło w dniu (...) grudnia 2013 r. O ile bowiem rozmowa świadka ze skarżącym na temat utraty części broni mogła w istocie odbyć się w grudniu (nie określonego roku), to do samej jej utraty mogło dojść w innym terminie.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, decyzje w niniejszej sprawie zostały wydane w następstwie dokonania niezbędnych ustaleń (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., w szczególności zawierają należyte uzasadnienie faktyczne i prawne.

Końcowo, wskazać należy, że Sąd, na zasadzie art. 106 § 3 p.p.s.a., uwzględnił wniosek pełnomocnika skarżącego złożony na rozprawie w dniu (...) sierpnia 2013 r. o przeprowadzenie dowodu z oświadczenia skarżącego z dnia (...) grudnia 2015 r. W ocenie Sądu, oświadczenie to pozostaje jednak bez wpływu na prawidłowość stanowiska przyjętego przez organ w zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć należy, że ww. oświadczenie zostało złożone po dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, a ponadto z jego treści wynika, że stanowi jedynie kontynuację przyjętej przez skarżącego linii obrony, która w świetle całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz jego oceny dokonanej przez organ orzekający, nie mogła odnieść zamierzonego skutku.

Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.