Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1940993

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 7 października 2015 r.
II SA/Wa 908/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kwiecińska.

Sędziowie WSA: Anna Mierzejewska, Sławomir Antoniuk (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. sprawy ze skargi A. U. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w (...) z dnia (...) marca 2015 r. nr (...) w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej uchyla zaskarżone orzeczenie

Uzasadnienie faktyczne

Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w (...) (dalej jako CWKL) orzeczeniem z dnia (...) marca 2015 r. nr (...), wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz § 3 i § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r. poz. 1013), a także § 12 pkt 1 i § 30 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80 z późn. zm. - dalej jako rozporządzenie z dnia 8 stycznia 2010 r.), uchyliła w całości orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji (...) w (...) (dalej jako (...) w (...)) z dnia (...) listopada 2014 r. nr (...) w sprawie zdolności A. K. do pełnienia zawodowej służby wojskowej na okrętach w specjalnościach morskich grup: I, II, III, IV/C oraz wydała nowe orzeczenie, w którym (pkt 8 orzeczenia) rozpoznała u orzekanej (...) A. K.: 1) zaburzenia rytmu serca z bardzo liczną ekstrasystolią komorową (do 17721/dobę), w tym liczne sekwencje bigeminia/trigeminia oraz pary upośledzające sprawność ustroju - § 38 pkt 2 załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r., 2) niezupełny blok prawej odnogi pęczka Hisa - 38 § pkt 2 (w zastosowaniu) powołanego załącznika, 3) zmniejszenie ostrości widzenia obu oczu - § 13 pkt 1 ww. załącznika, 4) braki uzębienia - § 24 pkt 1 tego załącznika i orzekła (pkt 9 orzeczenia) kategorię zdolności do zawodowej służby wojskowej: "kategoria N/I-IV/B - Zał. 2, II - Niezdolna do zawodowej służby wojskowej na okrętach w specjalnościach morskich grup: I, II, III, IV/B".

W uzasadnieniu orzeczenia CWKL wskazała, iż działając na skierowanie Komendanta Akademii (...) w (...) (...) w (...), po przeprowadzeniu postępowania orzeczniczo - lekarskiego, wydała w dniu (...) listopada 2013 r. orzeczenie, w którym orzekła, że (...) A. K. jest niezdolna do zawodowej służby wojskowej na okrętach w specjalnościach morskich grup: I, II III, IV/C z powodu zaburzeń rytmu serca z bardzo liczną polimorficzną ekstrasystolią (11131/dobę), w tym w sekwencjach bigeminia/trigeminia powodujące upośledzenie sprawności ustroju - § 38 pkt 2 załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r. oraz przetrwałego otworu owalnego - 38 pkt 6 tego załącznika.

Od powyższego orzeczenia zainteresowana wniosła odwołanie, w którym nie zgodziła się z ustalonymi w orzeczeniu rozpoznaniami chorób serca (pkt 8.1 i 8.2 orzeczenia) oraz z zastosowanym rozstrzygnięciem co do kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej na okrętach w specjalnościach morskich poprzez niewłaściwe zastosowanie § 38 pkt 2 i § 38 pkt 6 powołanego załącznika. Swoje stanowiska orzekana argumentowała prawidłowymi wynikami badań, które przeprowadziła we własnym zakresie po otrzymaniu orzeczenia (dołączonymi do odwołania: 1) badanie echo serca z dnia (...) grudnia 2013 r. - wynik prawidłowy, niepotwierdzający istnienia przetrwałego otworu owalnego; 2) EKG wysiłkowe z dnia (...) grudnia 2013 r. próba ujemna, w zapisie pojedyncze dodatkowe pobudzenia komorowe; 3) zaświadczenie od lekarza, specjalisty chorób wewnętrznych stwierdzające komorowe zaburzenia rytmu serca nieupośledzające sprawności ustroju).

W trakcie rozpatrywania odwołania do CWKL wpłynęło pismo orzekanej z wnioskiem o "wstrzymanie wydania ostatecznych orzeczeń" w związku z prowadzoną diagnostyką kardiologiczną oraz leczeniem, których wyniki mogą mieć istotne znaczenie dla ostatecznych rozstrzygnięć w sprawie.

CWKL postanowieniem wydanym w dniu (...) lutego 2014 r., na podstawie art. 98 § 1 i art. 101 k.p.a., zawiesiła postępowanie w tej sprawie na okres 6 miesięcy.

W dniu (...) sierpnia 2014 r. do CWKL wpłynął wniosek orzekanej o podjęcie zawieszonego postępowania. Do wniosku strona załączyła raport z dobowego zapisu EKG - wynik prawidłowy oraz okresową kartę osiągnięć studenta.

CWKL w dniu (...) sierpnia 2014 r. wydała postanowienie o podjęciu postępowania w sprawie wydania orzeczenia ostatecznego, co do kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej na okrętach w specjalnościach morskich (...) A. K. Komisja poddała w wątpliwość rzetelność przedmiotowego raportu EKG, ponieważ opatrzony został w różnych miejscach różnymi datami wykonania badania ((...)-(...) czerwca 2010 r. i (...) maja 2014 r.). Następnie w dniu (...) września 2014 r. wystąpiła pismem do orzekanej o uzupełnienie dokumentacji medycznej, a w szczególności przedstawienie zaświadczenia lekarskiego o aktualnym stanie zdrowia i prowadzonej terapii, a także wyników badań diagnostycznych, których przeprowadzeniem argumentowano wniosek o sześciomiesięczne zawieszenie postępowania odwoławczego.

W odpowiedzi na powyższe A. K.pisemnie wyjaśniła, iż nie poddano jej badaniom elektrofizjologicznym serca z powodu braku wystarczających wskazań do takich badań wobec inwazyjności metody. Do pisma, które wpłynęło do organu w dniu (...) października 2014 r., strona dołączyła kopie dokumentów: 1) już uprzednio złożony raport z dobowego zapisu EKG, 2) badanie echa serca z dnia (...) września 2014 r. - wynik prawidłowy, 3) zaświadczenie lekarskie od kardiologa E. P. wydane (...) września 2014 r. stwierdzające u orzekanej bezobjawowe komorowe zaburzenia rytmu serca bez form potencjalnie złośliwych nie nasilająca się po wysiłku, a także szczelność przegrody międzyprzedsionkowej (zdaniem lekarza choroba jest nieistotna dla zdrowia i życia i nie stanowi przeciwwskazania do pracy w charakterze żołnierza zawodowego), 4) zaświadczenie lekarza poz. z dnia (...) października 2014 r. o braku wskazań do badania elektofizjologicznego serca, a także o znacznej redukcji ilościowej zaburzeń rytmu w odpowiedzi na leki.

W dniach (...) i (...) listopada 2014 r. w przychodni konsultującej na potrzeby CWKL przeprowadzono dodatkowe badania orzekanej oraz konsultację kardiologiczną, w wyniku której, na podstawie EKG stwierdzono przedwczesne pobudzenia komorowe, niezupełny blok prawej odnogi pęczka Hisa, bradykardię 51/min. W echu serca nie potwierdzono istnienia przetrwałego otworu owalnego serca. W badaniu 24 godzinnym Holter EKG stwierdzono 17721 w tym 12187 pojedynczych, przedwczesnych pobudzeń komorowych, 386 bigeminii, 1206 trigeminii oraz 216 par, a także 202 pojedynczych przedwczesnych pobudzeń nadkomorowych oraz 428 przypadków zwolnienia akcji serca poniżej normy. Prawidłowy wynik próby wysiłkowej, w czasie wykonywania próby odnotowano przedwczesne pobudzenia komorowe pojedyncze i pary.

Mając na uwadze najlepszy interes orzekanej w dniu (...) grudnia 2014 r. CWKL skierowała całość dokumentacji zgromadzonej w tej sprawie do Konsultanta Wojskowej Służby Zdrowia w dziedzinie Kardiologii (...) G. G. z prośbą o ocenę stanu zdrowia A. K. w kontekście zdolności do służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego oraz w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej na okrętach w specjalnościach morskich. W dniu (...) lutego 2015 r. do CWKL wpłynęła przedmiotowa opinia, z której jednoznacznie wynika, że stwierdzone komorowe zaburzenia rytmu serca mają wpływ na sprawność ustroju i z punktu widzenia zdolności do służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego czynią orzekaną niezdolną. Jednocześnie konsultant stwierdził, że istnienie stwierdzanego w niektórych badaniach ubytku w przegrodzie międzyprzedsionkowej przetrwały otwór owalny nie jest pewne, zaś stan taki nie powoduje żadnych negatywnych skutków dla funkcjonowania układu krążenia i sprawności organizmu. Z tego też względu CWKL postanowiła nie umieszczać takiego rozpoznania w swym orzeczeniu.

CWKL podkreśliła, iż orzekana nie poddała się badaniom elektrofizjologicznym serca, pomimo iż dla tego celu uzyskała półroczne zawieszenie w postępowaniu odwoławczym. Nie miało to jednak wpływu na ocenę aktualnego stanu zdrowia, natomiast pozbawiło orzekaną możliwości poznania przyczyn takiego stanu rzeczy, a także rozważenia innego leczenia niż farmakologiczne.

Reasumując CWKL stanęła na stanowisku, że zebrana w przedmiotowej sprawie dokumentacja przekonująco dowodzi stwierdzonego stanu. Rozpoznane w pkt 8.1. orzeczenia schorzenie zakwalifikowane odpowiednio do § 38 pkt 2, zgodnie z załącznikiem 2. II rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r., czyni orzekaną niezdolną do zawodowej służby wojskowej na okrętach w specjalnościach morskich grup: I-IV/B.

Orzeczenie CWKL z dnia (...) marca 2015 r. stało się przedmiotem skargi wniesionej przez A. K.do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżając przedmiotowe orzeczenie w części ustalającej niezdolność do zawodowej służby wojskowej na okrętach w specjalnościach morskich grup: I, II, III, IV/B (pkt 9 orzeczenia), skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj.:

1)

art. 10 1 k.p.a., poprzez uniemożliwienie zapoznania się stronie z całym materiałem dowodowym w sprawie przed wydaniem orzeczenia z dnia (...) marca 2015 r.,

2)

art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nierozważenie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności pominięcie treści karty informacyjnej z Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego (...) z dnia (...) października 2014 r.,

3)

art. 80 k.p.a., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, że skarżąca jest niezdolna do zawodowej służby wojskowej na okrętach w specjalnościach morskich grup: I, II, III, IV/B w sytuacji, w której z przedłożonych przez nią wyników badań wynika, że do pełnienia takiej służby nie ma przeciwwskazań zdrowotnych,

4)

art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu rozbieżności co do możliwości pełnienia zawodowej służby wojskowej na okrętach w specjalnościach morskich grup: I-IV/B, wynikających ze złożonych przez skarżącą wyników badań i opinii sporządzonej przez Konsultanta Wojskowej Służby Zdrowia w dziedzinie Kardiologii.

Z podanych względów skarżąca wniosła o uchylenie kwestionowanego orzeczenia w zaskarżonej części oraz zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżącą wniosła także o zawieszenie, na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowania z uwagi na to, że w dniu (...) kwietnia 2015 r. złożyła wniosek do Ministra Obrony Narodowej o uchylenie w trybie nadzoru zaskarżonego orzeczenia.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła m.in., iż nie umożliwiono jej zapoznania się z całym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności z treścią opinii sporządzonej przez (...) G. G. Przedmiotowa opinia miała zaś decydujące znaczenie dla treści wydanego orzeczenia. Zarówno z uzasadnienia orzeczenia, jak i z pisma z dnia (...) września 2014 r. skierowanego do (...) G. G. wynika, że CWKL nie uwzględniła przy wydawaniu orzeczenia karty informacyjnej z Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego (...) z dnia (...) października 2014 r. Zatem prawdopodobnie wskazany dokument nie został dołączony do dokumentacji przekazanej w celu wydania opinii. Dokument ten skarżąca złożyła osobiście do akt sprawy w sekretariacie CWKL w (...) w dniu (...) listopada 2014 r. Z jego treści wynika, że w rejestracji holterowskiej EKG stwierdzono liczną pojedynczą ekstrasystolię komorową pochodzącą z 2 ognisk. W czasie wysiłku stwierdzono ustępowanie ekstrasystolii komorowej. Wyjaśniono także, że przeprowadzono konsultacje w dwóch ośrodkach elektrofizjologicznych, w wyniku których nie stwierdzono wskazań zarówno do przeprowadzenia inwazyjnych badań elektrofizjologicznych, jak i zabiegów ablacji komorowych zaburzeń rytmu serca. CWKL w (...) wydając ostateczne orzeczenie oparła się w zasadzie wyłącznie na opinii wydanej przez Konsultanta Wojskowej Służby Zdrowia w dziedzinie Kardiologii pomijając wnioski płynące z pozostałych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Z dokumentów tych zaś wynika, że stwierdzone zaburzenia rytmu serca są nieistotne dla zdrowia i życia i nie stanowią przeciwwskazań do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Nadto w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia nie wskazano dlaczego badania i opinie innych lekarzy są niewiarygodne i nie dają podstawy do ustalenia, że orzekana jest zdolna do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Zdaniem skarżącej, przy tak istotnych rozbieżnościach co do oceny jej stanu zdrowia uzasadnienie orzeczenia powinno w przekonywujący sposób wyjaśnić dlaczego CWKL w (...) podjęła decyzję o orzeczeniu niezdolności do zawodowej służby wojskowej. Uzasadnienie orzeczenia takich zaś argumentów nie zawiera.

W odpowiedzi na skargę CWKL wniosła o jej oddalenie oraz w całości podtrzymała argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

W załączeniu do pisma procesowego z dnia (...) lipca 2015 r. organ nadesłał do akt sprawy poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię decyzji CWKL z dnia (...) kwietnia 2015 r. nr (...) odmawiającą uchylenia w trybie nadzoru orzeczenia CWKL z dnia (...) marca 2015 r. nr (...). W piśmie tym poinformował, iż uprawnienie Przewodniczącego CWKL do uchylenia orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej wydanej sprzecznie z prawem lub z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych jest, na podstawie § 33 rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r., tożsame z uprawnieniem Ministra Obrony Narodowej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia - decyzji w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów należy stwierdzić, iż skarga A. K. jest zasadna.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1414 z późn. zm.), zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją.

Wojskowa Komisja Lekarska jest traktowana jako organ administracji publicznej, a więc wydane przez nią orzeczenia są uznawane za decyzje administracyjne, do których posiłkowo można stosować przepisy k.p.a. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich załatwiają bowiem indywidualne sprawy administracyjne, a art. 1 pkt 1 k.p.a. wskazuje, że Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej.

W postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez wojskowe komisje lekarskie zastosowanie będą więc miały zasady ogólne postępowania administracyjnego określone w art. 6-16 k.p.a., a wydawane w sprawie orzeczenia winny zaś spełniać wymogi określone w art. 107 § 1 k.p.a.

W wyroku z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 855/14, Naczelny Sąd Administracyjny (orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że orzeczenia wojskowych komisji lekarskich łączą elementy wynikające z wiedzy medycznej z elementami typowymi dla orzecznictwa administracyjnego. Muszą zatem zawierać przede wszystkim rozpoznanie lekarskie (element wiedzy medycznej) oraz element orzecznictwa - ustalenie kategorii zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej (lub określenie związku chorób i ułomności ze służbą wojskową). Trzecim obligatoryjnym składnikiem orzeczeń jest uzasadnienie, które - zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. - musi wykazać zasadność rozpoznania lekarskiego oraz zaliczenia do kategorii zdolności do służby wojskowej. W ocenie NSA nie ma przy tym znaczenia, że tego elementu nie wymieniono w § 24 rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80 z późn. zm.). W przepisie tym mowa jest jedynie o tym, co w szczególności powinno zawierać orzeczenie, czyli zawarty tam katalog nie ma charakteru zamkniętego. Ponadto wymóg uzasadnienia faktycznego i prawnego odnosi się do każdej decyzji administracyjnej. W przypadku orzeczeń wojskowych komisji lekarskich warunek ten nie został wyłączony. Potwierdza to dodatkowo opracowany wzór orzeczenia w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, stanowiący załącznik nr 5 do rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r. Zdaniem NSA w sytuacji, gdy ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz omawiane rozporządzenie wykonawcze nie precyzują, jakie elementy winno zawierać uzasadnienie orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej, należy niewątpliwie w tym zakresie stosować art. 107 § 3 k.p.a.

Kontrola zaś orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu kandydata za zdolnego do zawodowej służby wojskowej, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie jego stanu zdrowia, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności kandydata do zawodowej służby wojskowej była słuszna (patrz wyrok NSA z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 851/14). Sąd nie dokonuje przy tym oceny stanu zdrowia badanego i nie rozważa sam kwestii medycznych. Rolą Sądu jest jednak zbadanie, czy ustalenia stanu faktycznego, na podstawie których komisje lekarskie orzekły, były wyczerpujące i pozwalały na dokonanie właściwej kwalifikacji zdolności do czynnej służby wojskowej.

W sprawie niniejszej takich wyczerpujących, jednoznacznych ustaleń nie poczyniono, czym organy naruszyły przepis art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., albowiem akta sprawy, jak i uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie pozwala na bezsporne stwierdzenie, że wzięto pod uwagę wszystkie niezbędne badania pozwalające stwierdzić u badanej schorzenie powodujące jej niezdolność do służby wojskowej na okrętach w specjalnościach morskich grup I-IV/B (§ 38 pkt 2 załącznika nr 2 rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r.), dla którego przewidziano kategorię N (niezdolność do służby).

Wszelkie ustalenia związane ze stanem zdrowia strony są elementami stanu faktycznego sprawy. Temu zaś służy regulacja § 22 ust. 1 rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r., zgodnie z którą wojskowe komisje lekarskie orzekają na podstawie dokumentów, o których mowa w § 14, w szczególności: 1) odpisu przebiegu zawodowej służby wojskowej z akt personalnych żołnierza zawodowego; 2) informacji o warunkach i przebiegu służby wojskowej dla celów wojskowych komisji lekarskich; 3) historii chorób leczenia ambulatoryjnego i szpitalnego; 4) wyników pomiarów czynników szkodliwych występujących w środowisku służby; 5) karty badań profilaktycznych i okresowych; 6) książki zdrowia żołnierza zawodowego; 7) informacji zawartej w pisemnym oświadczeniu żołnierza zawodowego; 8) akt postępowania powypadkowego. W świetle zaś § 23 ust. 1 powołanego rozporządzenia, wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i skompletowaniu dokumentów.

W analizowanym przypadku kluczowym dla stwierdzenia u orzekanej schorzenia komorowego zaburzenia rytmu serca, mającego wpływ na sprawność ustroju i czyniące skarżącą niezdolną do pełnienia służby na okrętach określonej kategorii, oparto na zgromadzonej dokumentacji medycznej oraz opinii specjalistycznej Konsultanta Wojskowej Służby Zdrowia w dziedzinie kardiologii (...) G. G. Komisja w toku postępowania podkreśliła wagę badania elektrofizjologicznego serca, jako istotnego elementu diagnostyki tego typu schorzenia, któremu skarżąca się nie poddała, a dla którego wnosiła o zawieszenie postępowania odwoławczego. Skutki braku tych badań niosą dla skarżącej negatywny wydźwięk, albowiem nie pozwalają obalić wcześniejszego rozpoznania, czy też w inny sposób, niż przyjęła to Komisja i Konsultant, określić stanu zdrowia skarżącej.

W toku postępowania orzeczniczego nie poddano jednak analizie, co przyznał pełnomocnik organu na rozprawie, karty informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia (...) października 2014 r., z której wynika, iż skarżąca od dnia (...) września 2014 r. do dnia (...) października 2014 r. przebywała na Oddziale Kardiologii i Intensywnego Nadzoru Kardiologicznego Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego (...) (ten dokument nie znalazł się w aktach postępowania orzeczniczego) i przechodziła szereg badań diagnostycznych pod kątem zaburzeń rytmu serca. Co zaś się tyczy badania elektrofizjologicznego, konsultant elektrofizjolog (...) S. S. ocenił, iż cyt.: "Dotychczasowe przesłanki wskazują, że zabieg ablacji nie ma wskazań medycznych; miałby jedynie charakter jak zabieg chirurgiczny w ramach medycyny estetycznej (tekst jedn.: nie poprawia stanu zdrowia, a niesie ryzyko powikłań)". Także konsultacja elektrofizjologa (...) P. D. wskazywała na małą szansę skutecznej ablacji. Pod pozycją "Leczenie" zapisano, cyt.: "Przeprowadzono konsultacje w 2 ośrodkach elektrofizjologicznych ((...),(...)), w wyniku których nie stwierdzono wskazań zarówno do przeprowadzenia inwazyjnych badań elektrofizjologicznych, jak i zabiegów ablacji komorowych zaburzeń rytmu serca".

Pominięcie w postępowaniu orzeczniczym przedmiotowego dokumentu mającego, z uwagi na szeroki zakres diagnostyczny, istotne znaczenie dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, nie tylko poddaje w wątpliwość rzetelność przeprowadzenia tego postępowania, ale wprost narusza § 22 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r. To z kolei czyni zasadnym zarzut skargi mówiący o naruszeniu przepisów procesowych i to w sposób, który mógł mieć istotne znaczenie dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Strona bowiem analizując zaskarżone orzeczenie nie znajduje odniesienia do przedstawionych przez nią w toku postępowania dowodów, a przez to pozostaje w przeświadczeniu, iż orzeczenie wydane w jej sprawie nosi cechy arbitralności. Prawidłowe zaś uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez Sąd. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Konieczność taka związana jest przede wszystkim z określoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Strony mają zatem prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem.

Nadto należy wytknąć CWKL, iż wskazane przez nią w pkt 8.1 zaskarżonego orzeczenia rozpoznanie schorzenia (zaburzenia rytmu serca z bardzo liczną ekstrasystolią komorową (do 17721/dobę), w tym liczne sekwencje bigeminia/trigeminia oraz pary upośledzające sprawność ustroju) nie odpowiada pojęciu znaczeniowemu § 38 pkt 2 załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 8 stycznia 2010 r., które jako niezdolność do pełnienia służby określa "choroby mięśnia sercowego lub zaburzenia rytmu serca nawracające lub trwałe, powodujące znaczne upośledzenie sprawności ustroju". Nie dysponując wiedzą medyczną Sąd, którego rolą jest kontrola aktu administracyjnego z wzorcem określonym przepisem prawa, nie jest w stanie stwierdzić, czy "bardzo liczna ekstrasystolia komorowa (do 17721/dobę), w tym liczne sekwencje bigeminia/trigeminia oraz pary upośledzające sprawność ustroju" należy wiązać z zaburzeniem "nawracającym" lub "trwałym". Prawodawca niezdolność do służby wojskowej wiąże z kwalifikowaną formą schorzenia, jaką jest stan nawracający lub trwały. Tymczasem zarówno z sentencji orzeczenia, jak i jego uzasadnienia wprost nie wynika, iż stwierdzone u skarżącej zaburzenie rytmu serca ma taką właśnie postać. Zaskarżone orzeczenie operuje w tym zakresie wyłącznie terminologią medyczną, do której Sąd nie jest w stanie się odnieść. Oznacza to, iż zaskarżone orzeczenie zostało wydane także z naruszeniem ww. przepisu prawa materialnego.

Z podanych powyżej przyczyn zaskarżone orzeczenie nie mogło ostać się w obrocie prawnym.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy będzie obowiązany poddać analizie całość materiału dowodowego sprawy, w tym ww. kartę leczenia szpitalnego z dnia (...) października 2014 r. Dopiero po wszechstronnej analizie materiału dowodowego wyda orzeczenie, które będzie zawierało wyjaśnienie motywów, którymi się on kierował, przesądzając kwestię zdolności skarżącej do pełnienie służby wojskowej na okrętach określonej kategorii. Zarówno orzeczenie, jak i jego uzasadnienie muszą spełniać wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., a także realizować zawartą w art. 11 k.p.a. zasadę przekonywania poprzez wyjaśnienie stronie zasadności wydanego rozstrzygnięcia.

Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.