Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2636272

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 30 stycznia 2018 r.
II SA/Wa 907/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Kube.

Sędziowie WSA: Danuta Kania, Stanisław Marek Pietras (spraw.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi D. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia (...) kwietnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Prokurator Prokuratury Rejonowej (...) del. do Prokuratury Okręgowej w (...), postanowieniem z dnia (...) marca 2017 r. sygn. akt (...), przedstawił skarżącej (...) D. D. zarzut popełnienia czynu z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., tj. zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, a kolejnym postanowieniem z dnia (...) marca 2017 r. zastosował wobec skarżącej środki zapobiegawcze w postaci dozoru Policji oraz zawieszenie w czynnościach służbowych.

W związku z powyższym Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, rozkazem personalnym z dnia (...) marca 2017 r. nr (...), działając na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 1 pkt 2 i § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029, z późn. zm.), zawiesił skarżącą (...) D. D. w czynnościach służbowych od dnia (...) marca 2017 r. do dnia (...) czerwca 2017 r. Ponadto zobowiązał wymienioną do niezwłocznego rozliczenia się z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, zaś na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., nadał rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące i zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych na podstawie tego przepisu jest obligatoryjne, zaś biorąc pod uwagę charakter i wagę zarzucanych czynów, okres zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych określono na 3 miesiące. Z kolei nadając rygor natychmiastowej wykonalności kierowano się interesem społecznym, który przejawia się w tym przypadku koniecznością niezwłocznego odsunięcia policjantki od wykonywania obowiązków służbowych, bowiem funkcjonariusz powołany z mocy ustawy do przestrzegania prawa, podejrzany jest o popełnienie przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego.

W odwołaniu z dnia (...) marca 2017 r. do Komendanta Głównego Policji skarżąca D. D. wniosła o uchylenie zaskarżonego rozkazu w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oraz o wstrzymanie jego wykonanie w oparciu o art. 135 k.p.a. zarzucając, że:

1. nie zawiera on uzasadnienia faktycznego dla zastosowania maksymalnego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych,

2. nakłada na nią obowiązek, którego wypełnienie wywołałoby czyn zagrożony karą, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a.,

3. nie zawiera on obligatoryjnego określenia nazwy jednostki organizacyjnej Policji, zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 5 powyższego rozporządzenia.

W uzasadnieniu podała, że przedstawione jej zarzuty w sprawie karnej opierają się na wyjaśnieniach dwóch osób wskazanych przez prokuratora, przy czym z osobami tymi miała nieporozumienia i nieprzyjemne sytuacje, o czym wyjaśniała podczas przesłuchania. Wskazała na okoliczności, które jej zdaniem "uszły uwadze prokuratora", a także na fakt, że podczas przesłuchania złożyła obszerne wyjaśnienia w sprawie. Stwierdziła, że konsekwencją wydania zaskarżonego rozkazu personalnego będą "poważne perturbacje" w prowadzonych przez nią innych postępowaniach karnych, bowiem powierzono jej wielowątkowe, trudne tematycznie śledztwa, tym samym jej zawieszenie może skutkować rażącym opóźnieniem w wywiązaniu się z zaplanowanych działań w poszczególnych śledztwach. Ponadto wskazała, że jej dotychczasowa postawa spotykała się z licznymi dowodami uznania i akceptacji przez przełożonych. W dalszej części podniosła, że postanowieniem prokuratora z dnia (...) marca 2017 r. została zawieszona w czynnościach służbowych, a zatem istotne jest dla niej, jak fakt wcześniejszego zastosowania tożsamego zakazu wpłynął na decyzję przełożonego. Okoliczność ta, zdaniem strony ma znaczenie, bowiem nie może ona "nie narażając się na odpowiedzialność kamą z tytułu utrudniania postępowania karnego lub zastosowania się do nakazu określonego postępowania, wypełnić normy rozkazu", dotyczącej niezwłocznego rozliczenia się i powyższe, jej zdaniem, stanowi naruszenie normy wynikającej z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto fakt, że zaskarżony rozkaz personalny nie zawiera nazwy jednostki organizacyjnej Policji, ma znaczenie jeśli chodzi o możliwość powzięcia przez organ odwoławczy wiedzy na temat właściwości przełożonego, a wniosek o wstrzymanie natychmiastowego wykonania rozkazu personalnego uzasadniła zaś faktem, że pozostaje zawieszona w czynnościach służbowych przez prokuratora w postępowaniu karnym.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia (...) kwietnia 2017 r. nr (...), mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny (...) marca 2017 r. nr (...). W uzasadnieniu - powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i argumentację organu pierwszej instancji - podał, że zawarte w art. 39 ust. 1 ustawy o Policji sformułowanie "zawiesza się" oznacza obligatoryjny charakter tegoż przepisu. Tym samym zaistnienie przesłanki w postaci wszczęcia przeciwko policjantowi postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, bezwzględnie zobowiązuje organ do wydania decyzji określonej w powołanym przepisie, zaś w rozpoznawanej sprawie postawiono skarżącej zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego. Ponadto przedstawiony skarżącej zarzut dotyczy przestępstwa związanego z przekroczeniem przez nią uprawnień, popełnionego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (art. 231 § 2 k.k.), a dodatkowo wyczerpującego znamiona określone w przepisie prawa penalizującym przywłaszczenie rzeczy ruchomej (art. 284 § 1 k.k.). Są to zatem przestępstwa wymierzone przeciwko działalności instytucji państwowych oraz mieniu. W omawianym przypadku przestępstwa te ściśle związane są z pełnieniem przez wymienioną służby. Powyższe sprawia, że podejrzenie funkcjonariusza Policji o popełnienie tych czynów nie tylko dyskredytuje ją jako osobę o nieposzlakowanej opinii, wymaganej przez art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, ale też naraża na szwank dobre imię formacji zobowiązanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tym samym nie można uznać, że zaskarżony rozkaz personalny nie zawiera uzasadnienia w tym zakresie, bowiem organ I instancji wprost wyjaśnił, że okres 3 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych związany był z charakterem i wagą zarzucanych czynów. Jednocześnie nie sposób uznać, aby skarżąca, jako funkcjonariusz Policji, nie znała treści przepisów prawa dotyczących czynów, których popełnienie jej zarzucono, a tym samym, aby nie zdawała sobie sprawy z ich wagi i charakteru. Odnosząc się zaś do zarzutów, iż konsekwencją wydania zaskarżonego rozkazu personalnego będą "poważne perturbacje" w prowadzonych przez nią innych postępowaniach karnych zauważono, że to właściwi przełożeni, mający pełne informacje na temat realizowanych spraw, decydują o podziale zadań służbowych pomiędzy poszczególnych funkcjonariuszy. Zaznaczono również, że zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych ma na celu przede wszystkim ochronę szeroko rozumianego interesu służby. Natomiast zastosowanie w trybie przepisów k.p.a. środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych służy zabezpieczeniu prawidłowego toku postępowania karnego, a wyjątkowo także zapobiegnięciu popełnieniu przez podejrzanego nowego, ciężkiego przestępstwa (art. 249 § 1 k.p.k.). Cele wymienionych instytucji są zatem zupełnie różne. Dlatego też decyzja organów ścigania o zastosowaniu lub niezastosowaniu zawieszenia w czynnościach służbowych jako środka zapobiegawczego, pozostaje bez związku z decyzją przełożonego policjanta właściwego w sprawach osobowych dotyczącą zastosowania art. 39 ustawy, a organ Policji nie jest uprawniony do odnoszenia się w jakikolwiek sposób do prowadzonych przez prokuratora w postępowaniu karnym czynności procesowych, w tym do oceny wyjaśnień złożonych przez podejrzanego, czy też ustalania jego winy lub niewinności. Z kolei ciążący na skarżącej obowiązek niezwłocznego rozliczenia się z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, a także sposób jego wykonania, pozostają poza zakresem niniejszego postępowania administracyjnego dotyczącego legalności i zasadności zawieszenia strony w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji i tym samym nie sposób uznać, aby w sprawie naruszony został przepis art. 156 § 1 pkt 2 lub 6 k.p.a. Niezależnie od powyższego za niezasadny należy uznać zarzut nieumieszczenia w zaskarżonym rozkazie personalnym nazwy jednostki organizacyjnej Policji, bowiem w treści omawianej decyzji organ I instancji wprost wskazał zarówno nazwę zajmowanego przez stanowiska stanowiska służbowego, jak również nazwę komórki oraz jednostki organizacyjnej Policji, w której wymieniona pełni służbę. Nadto zasadnie organ I instancji nadał zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, bowiem wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do powyższego pojęcia wskazano, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie nadanie zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes społeczny, przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, który wymaga niezwłocznego odsunięcia od wykonywania zadań służbowych funkcjonariusza podejrzanego o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego. Jednocześnie brak jest podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji, bowiem w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 135 k.p.a. Nie może tu być mowy ani o wadliwości decyzji nieostatecznej, ani o wywołaniu przez jej wykonanie nieodwracalnych skutków prawnych czy też zmianie okoliczności uzasadniających nadanie rygoru. Fakt zastosowania przez prokuratora wobec strony środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji, pozostaje bez związku z niniejszą decyzją dotyczącą zawieszania w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca D. D. wniosła o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego go rozkazu personalnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji zarzucając, że:

1. wydany został z naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a. polegającym na braku uzasadnienia faktycznego dla zastosowania maksymalnego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 9 rrozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029),

2. wydany został z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a., poprzez nałożenie na nią obowiązku, którego wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą, zgodnie z art. 239 § 1 k.k.,

3. wydany został z naruszeniem przepisu art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez przekroczenie maksymalnego czasu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych.

W uzasadnieniu - powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i zarzuty zawarte już w odwołaniu - podano, że istota zawieszenia w czynnościach służbowych przewidzianego w art. 39 ust. 1 ustawy o Policji polega na mieszanym charakterze decyzji, tj. obligatoryjnej co do faktu zawieszenia, uznaniowej co do okresu. Oznacza to, że na zawieszającym ciąży szczególny obowiązek uzasadnienia właśnie co do okresu zawieszenia i nie może być ono ogólnikowe, a musi odnosić się do konkretnych okoliczności sprawy. Nie można uznać za wystarczające uzasadnienie okresu zawieszenia odwołanie się do "zdyskredytowania nieposzlakowanej opinii" funkcjonariusza Policji czy "narażenie szwank dobrego imienia całej formacji", przedstawieniem mu zarzutu popełnienia przestępstwa. Okoliczności te są bowiem oczywiste, jednak to sam ustawodawca przyjął, że w takich okolicznościach funkcjonariusza należy zawiesić w czynnościach służbowych. Skoro ustawodawca, w precyzyjnie sformułowanej regulacji przewidział możliwość, że w przypadku przedstawienia funkcjonariuszowi Policji zarzutu popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego okres zawieszenia może być krótszy niż 3 miesiące, a jednocześnie nie zastrzegł obligatoryjnego zawieszenia na czas maksymalny w przypadku określonej kategorii przestępstw lub okoliczności ich popełnienia, to nie sposób uznać zaprezentowanego uzasadnienia za wyczerpujące. Wymóg taki przewiduje także § 2 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych. Ponadto sformułowanie "a tym samym aby nie zdawała sobie sprawy z ich wagi i charakteru" świadczy o głębokim, jednak nieuzasadnionym ze zgromadzonym w postępowaniu dowodami, przekonaniem Komendanta Głównego Policji, że jest sprawcą zarzucanych jej czynów zabronionych. Komendant Główny Policji nie uwzględnił także zarzutu skargi, iż wykonanie zaskarżonego rozkazu naraża ją na odpowiedzialność karną. Postanowieniem prokuratora z (...) marca 2017 r. wydanym w sprawie o sygnaturze (...) została nie tylko zawieszona w czynnościach służbowych, ale także zobowiązana do powstrzymania się od wszelkich kontaktów z funkcjonariuszami Biura. Tymczasem rozkaz Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji nakłada na nią obowiązek niezwłocznego rozliczenia się. Co oczywiste dyspozycja ta nie jest możliwa bez podjęcia właśnie takich kontaktów i okoliczność powyższa stanowi zatem o nieważności postępowania w tym zakresie, co przewiduje art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto przekroczono czas zawieszenia. Rozkaz Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji nr (...) wydany został dnia (...) marca 2017 r. i nadano mu rygor natychmiastowej wykonalności. Oznacza to, zgodnie z normą art. 108 k.p.a., iż rozkaz podlega natychmiastowemu wykonaniu. W tym kontekście dostrzec należy, że początek okresu zawieszenia został określony w tym rozkazie na dzień (...) marca 2017 r., jednak natychmiastowa wykonalność, zwłaszcza przy jednoczesnym wyrażeniu zapatrywania co wpływu wagi i charakteru zarzuconych czynów na możliwość dalszego pełnienia przez nią służby jednoznacznie wskazuje, iż organowi nie chodziło tutaj wyłącznie o wykonalność decyzji przed uprawomocnieniem a o natychmiastowe zawieszenie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenie faktyczne i prawne dodał, że kwestia dotycząca konieczności rozliczenia się policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych nie jest sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 k.p.a. i nie podlega weryfikacji na drodze administracyjnej. Tym samym zarzuty dotyczące zobowiązania policjantki do rozliczenia się z zadań i obowiązków służbowych nie mogą podlegać ocenie w ramach niniejszej sprawy bowiem wykraczają poza jej zakres, tj. art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Ponadto obowiązek rozliczenia się przez funkcjonariusza z otrzymanego wyposażenia oraz obowiązków służbowych w przypadku zawieszenia go w czynnościach służbowych wynika wprost z § 18 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. Poza tym skarżąca nie była zobowiązana w ramach polecenia wydanego przez Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji w danym zakresie do kontaktów z policjantami Zarządu w Warszawie Centralnego Biura Śledczego Policji, a w szczególności Wydziału (...) Centralnego Biura Śledczego Policji. Wszelkie bowiem dokumenty, w tym np. legitymację służbową, lub inne wyposażenie policjant był zobowiązany złożyć w komórce kadrowej lub w komórce właściwej do spraw logistycznych Centralnego Biura Śledczego Policji. Broń natomiast służbową w jakiejkolwiek jednostce organizacyjnej Policji. Dalej wskazano, że postanowienie prokuratora w przedmiocie zastosowania wobec skarżącej środków zapobiegawczych nie wyłącza stosowania w stosunku do tego funkcjonariusza przepisu § 12 rozporządzenia zgodnie z którym, policjant zawieszony w czynnościach służbowych jest obowiązany stawić się w jednostce organizacyjnej Policji na wezwanie przełożonego właściwego w sprawach osobowych, kierownika jednostki organizacyjnej Policji, w której pełni służbę, albo osób przez nich wyznaczonych. Podkreślono, że przełożonym właściwym w sprawach osobowych skarżącej jest Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, a nie funkcjonariusze Zarządu w Warszawie Centralnego Biura Śledczego Policji, w szczególności funkcjonariusze Wydziału (...) w (...) Centralnego Biura Śledczego Policji. Co zaś się tyczy zarzutu naruszenia art. 107 § 1 k.p.a., to Komendant Główny Policji powołał się na charakter zarzucanego skarżącej przestępstwa i wskazał, że sam charakter przedstawionego zarzutu nie pozwala na dopuszczenie do sytuacji, w której będzie pełniła służbę. Zarzut bowiem umyślnego naruszenia porządku publicznego wpływa negatywnie na wizerunek Policji oraz stan dyscypliny innych policjantów. Wobec bowiem tego rodzaju zarzutu, interes służby, który w tym przypadku należy utożsamiać z interesem społecznym, góruje nad interesem funkcjonariusza, jako strony postępowania administracyjnego (art. 7 k.p.a.). Organ wyjaśnił zatem motywy swojego rozstrzygnięcia. Tym samym zawieszenie skarżącej w czynnościach służbowych na maksymalny okres było i jest uzasadnione samą treścią przedstawionego stronie zarzutu w postępowaniu karnym. Reasumując, organ rozstrzygnięcie uzasadnił dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 39 ust. 1 ustawy poprzez przekroczenie maksymalnego czasu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych wskazano, iż D. D. została zawieszona w czynnościach służbowych od dnia (...) marca 2017 r. do dnia (...) czerwca 2017 r., a zatem na okres nieprzekraczający 3 miesięcy. Trudno zatem doszukać się logiki w argumentacji skarżącej, iż " (...) organowi nie chodziło tutaj wyłącznie o wykonalność decyzji przed uprawomocnieniem a o natychmiastowe zawieszenie. Stanowi to zatem obejście prawa, gdyż faktycznie Skarżąca została zawieszona już od dnia (...) marca 2017 r., zatem 3 miesięczny okres zawieszenia winien upłynąć z dniem (...) czerwca 2017 r., a dopiero w dniu (...) czerwca 2017 r. (...)". Ponadto zawieszenie w czynnościach służbowych skarżącej dokonane przez prokuratora Prokuratury Okręgowej w (...) nie ma związku z niniejszą sprawą, a decyzja o zawieszeniu w czynnościach służbowych Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji nr (...) z dnia (...) kwietnia 2017 r. została skarżącej doręczona w dniu 8 marca 2017 r. Zgodnie natomiast z art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Oznacza to, iż dopóki decyzja nie zostanie doręczona stronie w sposób zgodny z przepisami o doręczeniach, nie wchodzi ona do obrotu prawnego. Tym samym "przypuszczenia" " (...) organowi nie chodziło tutaj wyłącznie o wykonalność decyzji przed uprawomocnieniem a o natychmiastowe zawieszenie (...)" nie znajdują jakiegokolwiek uzasadnienia. Ponadto art. 130 § 1 k.p.a. stanowi, że przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (art. 130 § 2 k.p.a.). Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się jednak w przypadku, gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108) (art. 130 § 3 pkt 1 k.p.a.). Powyższe oznacza, iż nadanie rozkazowi personalnemu Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji nr (...) z dnia (...) marca 2017 r. rygoru natychmiastowej wykonalności było zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Organ wydał bowiem decyzję, która miała podlegać niezwłocznemu wykonaniu w trybie art. 108 k.p.a. od dnia (...) marca 2017 r., a decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu 8 marca 2017 r. Rygor natychmiastowej wykonalności odnosi się natomiast wyłączenie do decyzji organu I instancji. Zgodnie bowiem z art. 108 § 1 in principio k.p.a. dotyczy on "decyzji, od której służy odwołanie", a więc decyzji nieostatecznej. Zamieszczenie natomiast rozstrzygnięcia o nadaniu tego rygoru w treści samej decyzji powoduje, iż staje się on jej składnikiem i wywołuje ten skutek, że decyzja nieostateczna staje się natychmiast wykonalna i stanowi tytuł wykonawczy. Rygor natychmiastowej wykonalności nie jest jednak samodzielny, bowiem jego byt prawny jest ściśle uzależniony od materialnoprawnej treści samej decyzji, której do czasu wydania decyzji ostatecznej lub stania się taką przez decyzję organu I instancji nadaje jej cechy wykonalności. Ponadto sam rygor natychmiastowej wykonalności nie jest materialnym elementem rozstrzygnięcia decyzji administracyjnej, ale procesowym.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 z późn. zm.), który stanowił materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

Natomiast w rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że Prokurator Prokuratury Rejonowej (...) del. do Prokuratury Okręgowej w (...), postanowieniem z dnia (...) marca 2017 r. sygn. akt (...), przedstawił skarżącej (...) D. D. zarzut popełnienia czynu z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Zatem skoro zarzucane skarżącej przestępstwa mają charakter publiczny i są ścigane z oskarżenia publicznego, to organ był zobowiązany do zawieszenia skarżącej w obowiązkach służbowych, mimo że prokurator kolejnym postanowieniem z dnia (...) marca 2017 r. zastosował wobec skarżącej środki zapobiegawcze w postaci dozoru Policji oraz zawieszenie w czynnościach służbowych. Należy bowiem zauważyć, że kwestię zawieszenia w czynnościach służbowych odrębnie reguluje ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1749 z późn. zm.). Zgodnie z art. 249 § 1 k.p.k., środki zapobiegawcze można stosować w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, a wyjątkowo także w celu zapobiegnięcia popełnienia przez oskarżonego nowego, cięższego przestępstwa, można je stosować tylko wtedy, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo. Oznacza to, że podstawową przesłanką zastosowania środka zapobiegawczego w świetle Kodeksu postępowania karnego, jest dobro postępowania karnego. Z kolei w myśl § 2 powyższego przepisu, w postępowaniu przygotowawczym można stosować środki zapobiegawcze tylko względem osoby, wobec której wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów. Natomiast według art. 276 k.p.k., tytułem środka zapobiegawczego można zawiesić oskarżonego w czynnościach służbowych lub w wykonywaniu zawodu albo nakazać powstrzymanie się od określonej działalności lub od prowadzenia określonego rodzaju pojazdów, lub zakazać ubiegania się o zamówienia publiczne na czas trwania postępowania. Zatem zastosowanie przez Prokuratora środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, nie zwalnia organu z obowiązku zawieszenia policjanta na mocy wskazanego już wyżej art. 39 ust. 1 ustawy o Policji w czynnościach służbowych. W tym miejscu wskazać również należy, że inne przesłanki stanowią podstawę zastosowania przez Prokuratora środka zapobiegawczego, a inne przesłanki stanowią podstawę wydania rozstrzygnięcia na mocy ustawy o Policji. Ponadto o ile zastosowanie środka zapobiegawczego ma charakter fakultatywny, to zawieszenie Policjanta w czynnościach służbowych na mocy ustawy o Policji ma charakter obligatoryjny.

Nie sposób podzielić zarzutu skarżącej, że organ stosując zawieszenie w czynnościach służbowych na okres maksymalny 3 miesięcy, naruszył przepis art. 107 § 1 k.p.a. polegający na braku uzasadnienia powyższego okresu. Wszak organ pierwszej instancji stwierdził, że okres ten zawiera swoje uzasadnienie w charakterze i wadze zarzucanych skarżącej czynów, zaś organ drugiej instancji rozwinął powyższe uzasadnienie o fakt, iż czyny są ściśle związane z pełnieniem przez nią służby i powyższe sprawia nie tylko dyskredytację jej, jako osoby o nieposzlakowanej opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, ale naraża też na szwank dobre imię Policji, która jest zobowiązana do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Nie można również podzielić zarzutu skarżącej, że skoro w zaskarżonej decyzji organ zawarł również obowiązek do niezwłocznego rozliczenia się z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, to tym samym postąpił wbrew zakazowi prokuratora zawartemu w postanowieniu w przedmiocie środków zapobiegawczych, a polegającemu na zakazie wszelkich kontaktów, w szczególności osobistych, telefonicznych, drogą elektroniczną ze wszystkimi obecnymi i byłymi funkcjonariuszami Zarządu w (...) Centralnego Biura Śledczego Policji, a w szczególności funkcjonariuszami Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej Zarządu w (...) Centralnego Biura Śledczego, którzy w dniach od (...) - (...) lutego 2017 r. brali udział w czynnościach związanych z przeszukaniem i zatrzymaniem podrobionych marek w ramach sprawy (...). Po pierwsze bowiem zaskarżona decyzja dotyczy tylko zawieszenia i tylko taką zawiera podstawę materialnoprawną, po drugie zaś rozliczenia można dokonać w komórce kadrowej i logistycznej, zaś - jak słusznie wskazuje organ - broń zdać w jakiejkolwiek jednostce organizacyjnej Policji, a ogólne rozliczenie można dokonać przed Komendantem Centralnego Biura Śledczego Policji, który nie jest funkcjonariuszem Zarządu.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, że skoro rozkaz personalny Komendanta Centralnego Biura Śledczego nr (...) został wydany w dniu (...) marca 2017 r. i nadano mu rygor natychmiastowej wykonalności, to tym samym skoro zawieszono skarżącą w czynnościach służbowych od dnia (...) marca 2017 r. do (...) czerwca 2017 r., to wobec powyższego przekroczono maksymalny czas zawieszenia. Wszak okres zawieszenia nie liczy się od dnia wydania aktu prawnego, ani też od jego doręczenia, lecz od nałożonego w tym akcie (rozkazie personalnym) obowiązku, a w tej konkretnej sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia (...) marca 2017 r. Dodać również należy, że rygor natychmiastowej wykonalności nie jest bytem samodzielnym, bowiem staje się nim dopiero od ziszczenia materialnoprawnej treści rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.