Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1765262

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 22 października 2014 r.
II SA/Wa 896/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.).

Sędziowie WSA: Danuta Kania, Janusz Walawski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi S. S. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia (...) marca 2014 r. nr (...) w przedmiocie zawiadomienia o orzeczeniu o zdolności do służby

1.

oddala skargę w części dotyczącej orzeczenia o zdolności do służby;

2.

w pozostałym zakresie skargę odrzuca.

Uzasadnienie faktyczne

Orzeczeniem nr (...) z dnia (...) marca 2014 r. w sprawie inwalidztwa i związku inwalidztwa ze służbą Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w składzie: przewodniczący lek. med. A. K., członkowie lek. med. H. P. i lek. med. M. Z., dokonała badania lekarskiego skierowanego przez: Komendanta Powiatowego Policji w (...) S. S. i po rozpatrzeniu odwołania od orzeczenia WKL nr (...) z dnia (...) października 2013 r. wydała orzeczenie, w którym podała, że S. S. funkcjonariusz Policji w trakcie służby skierowany został na komisję w celu orzeczenia o stanie zdrowia.

S. S. podał, że od wielu lat ma dolegliwości bólowe ze strony kręgosłupa (...). W 2000 r. uległ wypadkowi w służbie i od tego czasu zaczął mieć problemy z kręgosłupem odcinek (...) 2013 r. Miał wykonane MR tego odcinka, w którym uwidoczniono (...). Od 2003 r. zaczęły się kłopoty w zakresie zdrowia (...) - (...). Od 2005 r. leczył się farmakologicznie w PZP. Odbył turnus (...) w służbie, jego dolegliwości były wynikiem braku awansu. Miał sesje z (...). Podejrzewano u niego chorobę (...). Rozpoznano (...).

Konsultacja (...) dr J. S. stwierdziła zaburzenia (...) niemające związku ze służbą. Schorzenie ogranicza zdolność do służby, nie upośledza zdolności do pracy.

U S. S. stwierdzono:

1.

(...);

2.

(...);

3.

(...);

4.

(...);

5.

(...);

6.

(...);

Stopień zdolności do służby ustalony na podstawie przepisów:

Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych dnia 9 lipca 1991 r. (Dz. U. Nr 79, poz. 349 z późn. zm.: Dz. U. Nr 83/92, poz. 425 oraz Dz. U. Nr 146/95, poz. 712). zdolny do służby w Policji, z ograniczeniem, zdolny do służby na zajmowanym stanowisku. Związek schorzenia (niezdolności, ograniczonej zdolności do służby) ze służbą: - nie istnieje odnośnie pkt 2, 4, 5 i 6 rozpoznania; istnieje odnośnie pkt 1 i 3 rozpoznania.

Uzasadnienie pkt 18:

Rozpoznanie w pkt 3, pozostaje w związku z wypadkiem w służbie z dnia 1 marca 2000 r. za który badany otrzymał 7% trwałego uszczerbku na zdrowiu. Schorzenie w pkt 4, 5, 6 nie pozostają w związku ze służbą, bowiem nie spełniają wymogów rozporządzenia. Odnośnie pkt 2 rozpoznania - opis warunków służby nie kwalifikuje do przyznania związku ze służbą.

Komisja orzekła, że S. S.:

- może wykonywać pracę zarobkową: zdolny do pracy zarobkowej;

- nie został zaliczony do żadnej grupy inwalidzkiej.

W uzasadnieniu orzeczenia podano, że OKL, MSW po zapoznaniu się z odwołaniem, dokumentacją orzeczniczą zawierającą dokumentacje z leczenia szpitalnego i ambulatoryjnego w PZP, kartami badań profilaktycznych, konsultacją (...) i (...) wykonaną dla WKL oraz opinia neurologa (ambulat.) skierowała zainteresowanego na konsultację (...) i (...).

W oparciu o zgromadzoną dokumentację medyczną, uzyskane aktualne opinie wyżej wymienionych specjalistów i badanie własne OKL stwierdza, iż aktualnie schorzenie, wymienione w rozpoznaniu nie powodują upośledzenia sprawności ustroju w stopniu uzasadniającym orzeczenie inwalidztwa, a jedynie ograniczenie do służby. Schorzenie wymienione w pkt 1 rozpoznania pozostaje w związku ze służbą, gdyż spełnia kryteria załącznik nr 2 w pkt 11 do Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. (Dz. U. Nr 206/05, poz. 1723).

Zaburzenia (...) zgodnie z opinią specjalisty (...) konsultującego, jedynie ograniczają zdolność do służby.

Schorzenie wymienione w pkt 3 rozpoznania pozostaje w związku z wypadkiem w służbie ale aktualnie nie powoduje inwalidztwa.

Schorzenia wymienione w pkt 4 rozpoznania, które postawiono w 2005 r. i przez lekarza Medycyny Pracy wyżej wymieniony był dopuszczany do służby na podstawie badań profilaktycznych i w dalszym ciągu nie wymaga intensywnego leczenia poza stosowaniem diety.

Schorzenie wymienione w pkt 5 rozpoznania istnieje od kilku lat, diagnozowane i potwierdzone w Klinice (...) w 2011 r.

Wobec powyższego OKL MSW uchyliła orzeczenie WKL nr (...) z dnia (...) października 2013 r. i wydała własne.

Orzeczenie wydano w oparciu o ustawy o Zaopatrzeniu Emerytalnym Funkcjonariuszy Policji, PSP,SW... z dnia 18 lutego 1994 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 53, poz. 214 oraz Dz. U. Nr 8, poz. 67 z 2004 r. z późn. zm.).

Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w której ww. zaskarżył zawiadomienie o Orzeczeniu Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW

w (...) nr (...) z dnia (...) marca 2014 r. w części dotyczącej określenia zdolności do służby w Policji.

Powyższemu zawiadomieniu (orzeczeniu) skarżący zarzuca:

1.

naruszenie art. 49 i art. 109 k.p.a. w zw. z art. 104 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie doręczenia orzeczenia (decyzji) administracyjnej w sprawie, a jedynie zawiadomieniu o jej wydaniu, przez co w zasadzie nie doszło do faktycznego doręczenia orzeczenia, a jedynie zawiadomienia o jego wydaniu, a co pozostaje w sprzeczności z ustawą - Kodeks postępowania administracyjnego - por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 czerwca 2008 r., sygn. akt. II SA/Bd 277/08;

2.

naruszenie art. 139 k.p.a., poprzez niedopuszczalne pogorszenie strony postępowania orzeczniczego w toku postępowania odwoławczego, poprzez zmianę zapisu pkt 1 lit "a". I zawiadomienia z Orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w (...) z dnia (...) października 2013 r., gdzie mowa jest o schorzeniu o nazwie "przewlekłe (...) sprawność ustroju i niepoddające się leczeniu" na zapis § 67 (...), gdzie mowa jest o przewlekłych (...) nieznacznie upośledzających sprawność ustroju "a tym samym naruszenie zasady reformationis in peius;

3.

naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie ujęcia w punkcie 10 zaskarżonego zawiadomienia na podstawie jakich konkretnych przepisów prawa materialnego orzeczenie lekarskie zostało wydane, ograniczając się jedynie do powołania ogólnikowo i skrótowo przytaczając treść ustaw, jak również zaniechaniu podania przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiary i mocy dowodowej, jak również zaniechaniu odniesienia się do zarzutów jakie postawił w swoim odwołaniu skarżący, a które to naruszenie w sposób oczywisty pozbawiają możliwości kontroli zaskarżonego orzeczenia przez skarżącego i sąd;

4.

naruszenie art. 7 i 8 k.p.a., poprzez ujęcie w uzasadnieniu zaskarżonego zawiadomienia, że skarżący wyżej został skierowany na konsultację (...) gdy tymczasem powyższe stwierdzenie jest nieprawdziwe, a faktycznie odbyła się w sprawie wyłącznie konsultacja (...), co ma istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie, z uwagi na fakt podnoszonych w odwołaniu zarzutów, a także prowadzi do oczywistego naruszenia zasady praworządności działania organów administracji publicznej oraz zaufania jego uczestnika do władzy publicznej.

W związku z tym, wnosił o rozpatrzenie niniejszej skargi, poprzez:

1.

na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c - uchylenia zaskarżonego zawiadomienia o orzeczeniu Nr (...) z dnia (...) grudnia 2013 r. w zaskarżonej części;

2.

zwarcie w uzasadnieniu szczegółowych wskazówek i wytycznych, co do dalszego postępowania w sprawie, które to będą wiążące dla organu.

W uzasadnieniu skargi podał między innymi że celem jego skargi nie jest próba merytorycznego podważania oceny stanu jego zdrowia, lecz celem skargi jest wskazanie na popełnienie przez organ kilku bardzo istotnych z punktu widzenia przepisów o postępowaniu uchybień, których to zaistnienie w sposób istotny wpływa na interes prawny orzekanego, jak również stoi w oczywistej sprzeczności z zasadami, które wypływają wprost z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego - vide art. 7 i 8 k.p.a.

Ustawa z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej jako p.p.s.a., w art. 1. wskazuje, iż "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw decyzji szczególnych (sprawy sądowo-administracyjne).", zaś art. 3. § 1. p.p.s.a. wskazuje, iż "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie § 2 ust. 1 Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne."

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że komisje lekarskie stanowią organy administracji publicznej wydające decyzje w indywidualnych sprawach. Nie ulega wątpliwości, iż komisje lekarskiej podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji wydają rozstrzygnięcia w formie orzeczenia, które w świetle prawa - w zakresie orzeczenia o zdolności do służby - są decyzjami rozstrzygającymi indywidualne sprawy. Dlatego też do tego rodzaju rozstrzygnięć jak orzeczenia o zdolności do służby w Policji odnosić się będą przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1999 r. I SA 2114/97 - LEX 47973, wyrok NSA z dnia 16 listopada 1995 r. SA/Gd 1655/95- OSP z 1997 r. Nr 7-8, poz. 135 i inne). Tym samym w zakresie nienormowanym przepisami szczegółowymi do postępowania w sprawach tego rodzaju mają zastosowanie określone w k.p.a. ogólne zasady postępowania administracyjnego.

Zgodzić się zatem należy, że WSA w Warszawie posiada kompetencje do kontroli Zawiadomienia o Orzeczeniu Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w (...), bowiem komisja ta jest organem administracji publicznej załatwiającym sprawę indywidualną, zaś wydane przez nią orzeczenie - jest decyzją administracyjną organu w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a.

Zgodnie z postanowieniami art. 184 Konstytucji RP i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują również wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności zobowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi. Należy w tym miejscu podnieść, iż zgodnie z art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, sędziowie w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości są związani tylko Konstytucją oraz ustawami. Z powyższego przepisu wynika, że skład orzekający w konkretnej sprawie dochodząc do wniosku, iż akt prawny podustawowy, (np. rozporządzenie), jest niezgodny z Konstytucją lub ustawą na podstawie, której został wydany, może pominąć określoną normę prawną tego rozporządzenia przy podejmowaniu rozstrzygnięcia i odmówić jej zastosowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że skarżący de facto otrzymał orzeczenie, które zawiera wszystkie konieczne elementy.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie natomiast do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga na orzeczenia komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, ale w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia funkcjonariusza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, w tym rentowych, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), bowiem sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Natomiast od ostatecznych orzeczeń komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia konkretnej osoby na potrzeby ustalenia kategorii zdolności do służby, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi było orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej w (...) które dotyczyło inwalidztwa i związku inwalidztwa ze służbą. Orzeczenie to zostało wydane na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem".

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wspomniane komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych są w omawianym przypadku organami administracji publicznej, a ich orzeczenia w przedmiocie zdolności do służby, stanowią decyzje administracyjne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 354/09, LEX nr 586410 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 93/10, LEX nr 595620). Od ostatecznych orzeczeń komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia konkretnej osoby na potrzeby ustalenia kategorii zdolności do służby, przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Na wstępie tej części rozważań Sąd - w składzie orzekającym w niniejszej sprawie - stoi na stanowisku, że w postępowaniu orzeczniczym prowadzonym w sprawie stwierdzenia zdolności do pełnienia służby stosuje się procedurę (zasady i tryb postępowania) ustanowione w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r., a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 93/10, LEX nr 595620). Zaskarżone orzeczenie zostało wydane na podstawie rozporządzenia wydanego w wyniku wykonania delegacji ustawowej, a więc w postępowaniu uregulowanym w przepisach prawa mających moc powszechnie obowiązującą. Uznać zatem należy, że tryb postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych jest trybem odrębnym od trybu uregulowanego przepisami k.p.a. Ma on swój autonomiczny byt prawny i jak już wyżej wskazano, znajduje swoje umocowanie w delegacji ustawowej. W takiej sytuacji zarzut dotyczący naruszenia przepisów k.p.a. tj. wyrażonej w art. 15 zasady dwuinstancyjności postępowania, nie zasługuje na uwzględnienie. Dodatkowo wskazać należy, że ani przepisy omawianego rozporządzenia, ani też przepisy ustawy o Policji nie odsyłają do stosowania przepisów k.p.a. w tego rodzaju sprawach. Wobec powyższego, skoro kontrola procedury poprzedzającej wydanie objętych skargą orzeczeń, jak i samych orzeczeń, dokonywana jest poprzez badanie ich zgodności z przepisami rozporządzenia z dnia 9 lipca 1991 r., to podniesione zarzuty naruszenia odnośnych przepisów k.p.a. należy uznać za nietrafne.

Dokonując kontroli wszystkich wydanych w sprawie orzeczeń Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia.

W rozpoznawanej sprawie we wszystkich orzeczeniach stwierdzono, że skarżący jest zdolny do służby z ograniczeniem i jest całkowicie zdolny do pracy.

W niniejszej sprawie Okręgowa Komisja Lekarska wydała zaskarżone orzeczenie w oparciu o zebraną w sprawie dokumentację medyczną oraz po przeprowadzeniu, konsultacji: (...).

Orzeczenie zawiera wszystkie elementy zawarte w załączniku nr 10 (33). Wskazać również należy na § 25 cytowanego rozporządzenia zgodnie z treścią którego, niezwłocznie po wydaniu orzeczenia przewodniczący komisji lekarskiej doręcza osobiście lub przesyła zainteresowanemu treść orzeczenia według wzoru stanowiącego załącznik nr 10 rozporządzenia.

Przesłane zawiadomienie spełnia warunki określone w pkt 2 § 25 rozporządzenia.

Następnie wskazać należy, że orzeczenie wojewódzkiej komisji lekarskiej podlega zatwierdzeniu przez okręgową komisję lekarską. W razie niezatwierdzenia orzeczenia wojewódzkiej komisji lekarskiej, okręgowa komisja lekarska może wydać własne orzeczenie. Przy orzekaniu o stanie zdrowia nie można mówić o zakazie "reformationis in peius" 'bowiem należy wyraźnie podkreślić, że to jest to orzeczenie o stanie zdrowia.

Na zakończenie należy również przypomnieć, że w postępowaniu niniejszym orzeczenia lekarskie nie podlegają merytorycznej kontroli sądu, sąd bada jedynie, czy przy wydawaniu orzeczeń nie zostały naruszone przepisy dotyczące zasad postępowania przy ich wydaniu.

Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.