Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3014304

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 5 listopada 2019 r.
II SA/Wa 892/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj.

Sędziowie WSA: Izabela Głowacka-Klimas, Asesor Joanna Kruszewska-Grońska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2019 r. sprawy ze skargi J. K.-S. i R. B. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia (...) czerwca 2004 r. nr (...) w przedmiocie uchwalenia Statutu Miasta S. oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506; dalej: "u.s.g.") Rada Miejska w (...) (dalej też: "organ") podjęła uchwałę Nr (...) z 1 czerwca 2004 r. w sprawie uchwalenia Statutu Miasta (...) (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2004 r., poz. 4863). Wojewoda Mazowiecki w trybie nadzoru nie zakwestionował powyższej uchwały. Została ona zmieniona następującymi uchwałami:

1. uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) lutego 2007 r.;

2. uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) czerwca 2007 r.

(Dz. Urz. Woj. Maz. z 2007 r. Nr 184, poz. 5111);

3. uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) listopada 2007 r.

(Dz. Urz. Woj. Maz. z 2007 r. Nr 260, poz. 8432);

4. uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) marca 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2010 r. Nr 83, poz. 1384);

5. uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) września 2012 r.

(Dz. Urz. Woj. Maz. z 2012 r., poz. 7010);

6. uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) marca 2018 r.

(Dz. Urz. Woj. Maz. z 2018 r., poz. 4135); 7. uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) listopada 2018 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2018 r., poz. 11508).

W Dz. Urz. Woj. Maz. z 3 lipca 2018 r. pod poz. 6723 opublikowano obwieszczenie Rady Miejskiej w (...) w sprawie ogłoszenia tekstu jednolitego uchwały w sprawie statutu. Również w zmienionym ww. uchwałami brzmieniu statut nie był kwestionowany przez organ nadzoru.

W dniu 26 marca 2019 r. radni Rady Miejskiej w (...) - (...) oraz (...) (dalej: "skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - za pośrednictwem organu - skargę na powołaną na wstępie uchwałę nr (...) /221/04 Rady Miejskiej w (...) z (...) czerwca 2004 r. w sprawie uchwalenia Statutu Miasta (...) z późn. zm. (dalej: "zaskarżona uchwała", "uchwała z (...) czerwca 2004 r.", "Statut").

Zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie prawa materialnego, skutkujące naruszeniem interesu prawnego skarżących w zakresie sformułowań wskazanych w następujących paragrafach uchwały z (...) czerwca 2004 r., tj. naruszenie:

1. art. 21 ust. 4 i art. 11b ust. 2 u.s.g. poprzez zawarcie w § 94 ust. 5 Statutu sformułowania o treści: "W posiedzeniach Komisji mogą brać czynny udział tylko jej członkowie oraz zaproszone osoby.", podczas gdy sformułowanie to umożliwia przewodniczącym Komisji, w tym Komisji Rewizyjnej oraz Komisji Skarg i Wniosków odmowę udzielenia radnym prawa głosu, co stanowi ograniczenie swobody radnego w wykonywaniu mandatu oraz ograniczenie zasady jawności działania organów gminy;

2. art. 21 ust. 4 i art. 11b ust. 2 u.s.g. poprzez zawarcie w § 108 ust. 4 Statutu sformułowania o treści: "Do posiedzeń Komisji stałych stosuje się odpowiednio przepisy o posiedzeniach Komisji Rewizyjnej" poprzez ograniczenie swobody radnego w wykonywaniu mandatu oraz ograniczenie zasady jawności działania organów gminy;

3. art. 19 ust. 2 u.s.g. poprzez użycie w § 25 ust. 3 i ust. 7 Statutu sformułowania o treści: "Przewodniczący Rady, a przypadku jego nieobecności właściwy Wiceprzewodniczący w szczególności: (.) 3. sprawuje policję sesyjną (.) 7. czuwa nad zapewnieniem warunków niezbędnych do wykonywania przez Radnych ich mandatów" poprzez nadanie dodatkowych uprawnień i obowiązków przewodniczącemu rady, niemających oparcia w ustawie o samorządzie gminnym;

4. art. 19 ust. 2 u.s.g. poprzez użycie w § 45 ust. 1 i ust. 2 Statutu sformułowania o treści: (.) 1.Przewodniczący obrad czuwa nad sprawnym ich przebiegiem, a zwłaszcza nad zwięzłością wystąpień Radnych oraz innych osób uczestniczących w sesji. (.) 2. Przewodniczący może czynić uwagi dotyczące tematu, formy i czasu ich wystąpień, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach przywołać mówcę "do rzeczy" poprzez nadanie dodatkowych uprawnień przewodniczącemu rady i nałożenie dodatkowych obowiązków niemających umocowania w u.s.g.;

5. art. 61 Konstytucji RP oraz art. 11b ust. 1 i 2, art. 23 ust. 1 u.s.g. poprzez użycie w § 45 ust. 5 Statutu sformułowania (.) 5 "Po uprzednim ostrzeżeniu Przewodniczący może nakazać opuszczenie sali tym osobom spośród publiczności, które swoim zachowaniem lub wystąpieniami zakłócają porządek obrad, bądź naruszają powagę sesji. W przypadku niezastosowania się do polecenia Przewodniczącego, może on podjąć inne działania zmierzające do skutecznego wyegzekwowania swego polecenia" poprzez nadanie przewodniczącemu dodatkowych uprawnień i nałożenie dodatkowych obowiązków z przekroczeniem zapisów u.s.g. oraz naruszenie zasady jawności działania organów gminy;

6. art. 61 Konstytucji RP, art. 11b ust. 2 i ust. 3 u.s.g. oraz art. 19 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez użycie w § 153 i § 154 ust. 3 Statutu sformułowania w § 153 "Protokoły z posiedzeń Rady i Komisji oraz innych kolegialnych gremiów Miasta podlegają udostępnieniu po ich formalnym przyjęciu - zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz Statutem." oraz w § 154 ust. 3 (.) 3 "Dokumenty z zakresu działania Rady i komisji Rady udostępnia się w komórce organizacyjnej Urzędu właściwej w zakresie obsługi Rady w obecności pracownika tej komórki." poprzez ograniczenie zasady jawności funkcjonowania organów rady gminy.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej sformułowań zamieszczonych w § 94 ust. 5, § 108a ust. 4, § 25 ust. 3 i ust. 7, § 45 ust. 1 i ust. 2, § 45 ust. 5, § 153 oraz § 56 ust. 1, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi rozwinęli poszczególne zarzuty.

Ponadto skarżący zażądali dopuszczenia dowodów w postaci: zaskarżonej uchwały; uchwały Nr (...) z (...) maja 2018 r. w sprawie ogłoszenia tekstu jednolitego uchwały w sprawie Statutu Miasta (...); uchwały nr (...) Rady Miasta (...) z (...) listopada 2018 r. w sprawie zmiany Statutu Miasta (...), protokołów z Sesji I, II, III, IV, V; odpowiedzi Przewodniczącego Rady Miejskiej z (...) grudnia 2018 r. na zgłoszenie poprawek i uzupełnienia do protokołu z przebiegu obrad I Sesji Rady Miejskiej, która odbyła się 22 listopada 2018 r. Radnych Rady Miejskiej w (...); wyników głosowania: "Wniosek Radnego (...) dotyczący udostępniania radnym protokołu z poprzedniej sesji w wersji elektronicznej wraz z dostarczanymi dokumentami na następną sesję"; wyników głosowania: "Wniosek Radnej (...) dotyczący przesyłania radnym z materiałami na każdą kolejną sesję protokołu z poprzedniej sesji."; a także utrwalonych za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk nagrań Sesji I, II, III, IV, V opublikowanych w Biuletynie Informacji Publicznej BIP (...) (na stronie internetowej q sesja) na potwierdzenie okoliczności podniesionych w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając zawarte w niej zarzuty za całkowicie bezzasadne. Podkreślił, że zarówno pierwotne brzmienie zaskarżonej uchwały, jak i jej aktualna treść nigdy nie spotkały się z jakimikolwiek zastrzeżeniami ze strony organu nadzorczego, tj. Wojewody Mazowieckiego.

Organ dostrzegł, iż skarżący czynią zarzut odnośnie sformułowania zawartego w § 108 ust. 4 Statutu, podczas gdy wnioskują o stwierdzenie nieważności § 108a ust. 4 Statutu. Tymczasem zarówno § 108, jak i § 108a Statutu nie zawierają żadnych ustępów. Z uzasadnienia zarzutu numer 2 wynika, że skarżącym prawdopodobnie chodziło o zapis § 79 ust. 2 Statutu, w myśl którego "do posiedzeń Komisji stałych stosuje się odpowiednio przepisy o posiedzeniach Komisji Rewizyjnej". Nadto skarżący wnioskują o stwierdzenie nieważności zaskarżonej w zakresie § 56 ust. 1, pod adresem którego w ogóle nie sformułowali żadnego zarzutu; do zapisów § 56 ust. 1 Statutu odwołują się wyłącznie w uzasadnieniu skargi, wyrażając pogląd, że uprawnienie Przewodniczącego umieszczone w § 56 ust. 1 Statutu jest naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 19 ust. 2 u.s.g.

Odnosząc się do pierwszego zagadnienia jakim jest gwarancja swobody radnego w wykonywaniu mandatu, organ uznał, że w żadnej mierze nie sposób wywodzić z objętych skargą regulacji ograniczania swobody radnych (skarżących) w wykonywaniu przez nich mandatu. Aby można mówić o statutowym naruszeniu przepisów prawa materialnego, w tym przypadku art. 21 ust. 4 u.s.g., należałoby mieć do czynienia z całkowitym uniemożliwieniem radnym uczestniczenia w pracach komisji Rady Miejskiej (...), a z taką sytuacją nie mamy, według organu, do czynienia.

Skarżący podważają formę, w jakiej mogą zapoznać się z protokołem z poprzedniej sesji rady. Wyraźnie postulują, by wraz z dokumentami i projektami ustaw otrzymywali również protokół w wersji będącej przedmiotem głosowania przez radę na najbliższej, kolejnej sesji, który to postulat mógłby być przedmiotem rozważań jedynie w ramach zmiany statutu. Tymczasem, jak sami skarżący przyznają, obecnie obowiązujące regulacje Statutu zapewniają im dostęp do takich protokołów w trybie § 154 ust. 3, a zatem w komórce organizacyjnej Urzędu Miasta (...) właściwej w zakresie obsługi Rady w obecności pracownika tej komórki. Protokół z sesji rady, bo o taki dokument skarżącym wyłącznie chodzi, stanowi wierne odzwierciedlenie jej przebiegu (§ 55 ust. 1 Statutu), przy czym by "formalnie" obowiązywał, musi być przyjęty na następnej sesji (§ 40 pkt 1 Statutu). Natomiast stosownie do regulacji zawartej w § 56 ust. 1, przed jego przyjęciem, radni mogą zgłaszać do niego poprawki lub uzupełnienia. Obywatel otrzymuje zatem dokument w postaci protokołu z poprzedniej sesji rady po jego przyjęciu. Wbrew jednak sugestii skarżących nie oznacza to, że jest on pozbawiony możliwości jego weryfikacji z rzeczywistym przebiegiem sesji rady. Niezwłocznie po jego sporządzeniu (wykonaniu przez protokolanta czynności technicznych związanych z jego wydrukowaniem itp.) protokół jest niezwłocznie podpisywany przez Przewodniczącego i jest dostępny w biurze Rady Miejskiej przed formalnym przyjęciem go przez Radę. Organ zaznaczył, iż protokół nie jest stenogramem i nie musi w sposób zupełny oddawać treści nagrania dokonanego na posiedzeniu sesji. Najczęściej przedstawia istotne elementy przebiegu posiedzenia. W świetle art. 19 ustawy o dostępie do informacji publicznej, pojawiają się w piśmiennictwie stanowiska, że prowadzenie pisemnego protokołu z obrad sesji rady gminy nie jest w ogóle konieczne - wobec sporządzania i udostępniania materiałów audiowizualnych rejestrujących w pełni te obrady. Analiza możliwości zmian Statutu w tym właśnie kierunku jest aktualnie prowadzona.

Wbrew sugestiom skarżących, zastrzeżone w § 56 ust. 1 Statutu uprawnienie dla przewodniczącego rady nie ma charakteru absolutnego, albowiem jak stanowi ust. 2 i ust. 3 tego paragrafu, jeżeli wniosek o poprawki lub uzupełnienia nie zostanie uwzględniony przez przewodniczącego, wnioskodawca może żądać rozpoznania go przez radę i wówczas to rada (kolegialnie) podejmuje uchwałę w sprawie przyjęcia bądź nie protokołu z poprzedniej sesji, rozpoznając wcześniej to żądanie.

Organ nie można zgodził się też z tezą skarżących jakoby zapisy § 25 ust. 3 i 7 oraz § 45 ust. 1, ust. 2 i ust. 5 Statutu nie mieściły się w zastrzeżonej ustawą o samorządzie gminnym kompetencji przewodniczącego rady dotyczącej "prowadzenia obrad rady".

Organ przyznał, iż ustawa o samorządzie gminnym nie zawiera pojęcia "policji sesyjnej", ale to nie oznacza automatycznie - jak próbują wywodzić skarżący - że pojęcie to nie może funkcjonować w działalności organów samorządu terytorialnego; wręcz przeciwnie jest to instytucja dobrze znana zarówno w praktyce, jak i w doktrynie.

Za całkowicie nieuprawnione organ uznał czynienie zarzutu, iż zapis § 45 ust. 5 Statutu narusza zasadę jawności działania organów gminy, wyrażoną w art. 61 Konstytucji RP oraz w przepisie art. 11b ust. 1 i ust. 2 u.s.g. Pozbawienie przewodniczącego rady prawa do reagowania wobec obecnej na obradach publiczności na jej naganne zachowanie bądź zakłócanie porządku obrad, czy też zachowanie naruszające powagę sesji, mogłoby prowadzić nie tylko do destabilizacji, lecz wręcz niemożności kontynuowania obrad, jak również dawałoby oręż do niczym nieskrępowanej i nieuprawnionej "aktywności" zgromadzonej na sesji publiczności. O ile w ramach jawności działania organów gminy obywatele mają prawo wstępu na sesje rady gminy, o tyle muszą respektować zasady obowiązujące na niej i stosować się do poleceń przewodniczącego.

Przy piśmie z (...) października 2019 r. organ nadesłał uchwałę Nr (...) Rady Miejskiej w (...) z (...) października 2019 r. w sprawie zmiany statutu Miasta (...) (dalej: "uchwała z (...) października 2019 r."). Uchwałą z (...) października 2019 r. wprowadzono zmiany obejmujące treść § 5, § 21, § 25, § 29, § 33 ust. 1, § 45, § 47 ust. 2, § 56, § 61 ust. 1, § 70 ust. 2, § 93 (uchylono ust. 8), § 94 ust. 5, § 99 (uchylono), § 101, § 104 pkt 9, § 108, § 110 (uchylono ust. 4 i ust. 5), § 152, § 153, § 154 ust. 3 i ust. 4 zaskarżonej uchwały.

Na rozprawie w dniu 5 listopada 2019 r. Sąd postanowił oddalić zawarty w skardze wniosek dowodowy.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kwestią wstępną, która zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie miała charakteru oczywistego, jest wykazanie przez skarżących ich interesu prawnego w związku ze złożeniem skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Dopiero wykazanie istnienia indywidualnego interesu prawnego po stronie skarżących, uprawnia Sąd do przystąpienia do dalszego etapu procedowania polegającego na kontroli zaskarżonej uchwały pod względem jej zgodności z prawem.

Kryterium "naruszenia interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, oznacza, że akt ten musi naruszać interes prawny skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Ponadto akcentuje się bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej "NSA" z 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1749/07 - orzeczenia sądów administracyjnych są publikowane w internetowej bazie na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący musi zatem wykazać naruszenie interesu prawnego polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją. Taki związek zaś musi istnieć w chwili wprowadzenia w życie danego aktu i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych - mających oparcie w przepisach prawa materialnego - uprawnień.

Nadto to na skarżącym spoczywa obowiązek nie tylko wykazania indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia w dacie wnoszenia skargi, ale też jego naruszenia. W wyroku z 16 września 2008 r., sygn. akt SK 76/06 (publ. LEX nr 435785) Trybunał Konstytucyjny, stwierdził, że art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a podstawą zaskarżenia musi być niezgodność uchwały z prawem przy jednoczesnym naruszeniu przez tę uchwałę indywidualnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, bądź innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą związany prawnie w inny sposób.

W kontekście interesu prawnego in fine skargi skarżący powołali się na sprawowanie mandatu radnego oraz sprzeczność - w ich ocenie - zapisów Statutu z przepisami ustawy o samorządzie gminnym, a także Konstytucji RP. Legitymacji skargowej w oparciu o art. 101 ust. 1 u.s.g. nie można wywodzić z samego faktu bycia radnym, chyba że zaskarżona uchwała dotyczy go personalnie w aspekcie organizacyjnym (vide wyrok NSA z 15 września 2009 r., sygn. akt II OSK 461/09; postanowienie NSA z 29 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2804/16). Zatem radny - tak jak każdy inny zainteresowany podmiot - musi wykazać dokonanie taką uchwałą naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia, co w istocie sprowadza się do ograniczenia lub pozbawienia jego własnych uprawnień. Pełnienie funkcji w organach samorządu terytorialnego czy legitymowanie się mandatem radnego nie ujmuje ani nie zwiększa uprawnień podmiotu określonego w art. 101 ust. 1 u.s.g. Samo kwestionowanie legalności czy też celowości uchwały rady gminy przez jej radnego nie narusza jeszcze jego interesu prawnego lub uprawnienia w świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. (vide wyrok NSA z 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 2534/10).

Skarżący upatrują swój interes prawny w potencjalnym ograniczaniu radnym możliwości swobodnej wypowiedzi oraz udostępnianiu im dokumentacji. Ich zarzuty de facto sprowadzają się do krytykowania sposobu prowadzenia obrad sesji przez Przewodniczącego Rady Miasta oraz interpretowania przez niego zapisów Statutu. Według skarżących, zapisy Statutu w zaskarżonym kształcie umożliwiają Przewodniczącemu Rady Miasta poszerzenie jego uprawnień przy jednoczesnym ograniczaniu radnych w wykonywaniu ich mandatów. Powyższe zarzuty mają charakter ogólny i stanowią wyraz dezaprobaty skarżących dla zachowania Przewodniczącego Rady Miejskiej, które - w ich subiektywnym odczuciu - jest nieprawidłowe i nacechowane złą wolą. Co więcej skarżący nie odnoszą się do żadnych konkretnych okoliczności faktycznych, lecz stricte teoretycznych sytuacji. Z tych właśnie względów nie czynią zadość ciążącemu na nich obowiązkowi wykazania indywidualnego interesu prawnego. To ustalenie skutkuje oddaleniem skargi bez merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały (vide wyroki NSA: z 18 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 860/10; z 16 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1397/09; z 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 925/10).

Dostrzec wypada, iż ścieranie się różnych poglądów radnych czy wręcz konflikty na tym tle wpisują się w ramy sesji rad miejskich. Zadaniem przewodniczącego jest wyłącznie organizowanie pracy rady oraz prowadzenie obrad rady (art. 19 ust. 2 zdanie pierwsze u.s.g.). Przewodniczący rady pełni względem rady funkcje usługowe. Jak wskazał NSA w wyroku z 1 sierpnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1362/18, poprzez organizowanie prac rady należy rozumieć wiele czynności, głównie o charakterze materialno-technicznym, takich jak przygotowywanie projektu sesji, zawiadomienie radnych o miejscu, terminie sesji oraz porządku obrad, przygotowanie dla radnych stosownych dokumentów i innych materiałów, odbieranie skarg lub wniosków kierowanych do rady itp. Przepisy u.s.g. nie przewidują możliwości dyscyplinowania radnego za sposób, w jaki wywiązuje się z obowiązku uczestniczenia w pracach rady. Natomiast przewodniczący musi być wyposażony w instrumenty (środki), które pomogą mu sprawnie kierować obradami i zapewnić ich porządek. W ramach takich środków mieści się np. ograniczenie czasu wypowiedzi, udzielenie głosu poza kolejnością w uzasadnionych przypadkach, odroczenie sesji lub jej przerwanie, zamknięcie lub przedłużenie dyskusji czy wprowadzenie zmian w kolejności porządku obrad.

Odnosząc się do zawartego w skardze i podtrzymanego przez skarżących na rozprawie wniosku dowodowego, należy wskazać, iż zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W niniejszym przypadku dopuszczenie ww. dokumentów jako dowodów w sprawie było zbędne, albowiem objęte wnioskiem dokumenty częściowo wchodziły w skład akt administracyjnych (jak chociażby zaskarżona uchwała), a częściowo były opublikowane w na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Miasta (...).

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.