Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2759546

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 11 grudnia 2017 r.
II SA/Wa 691/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk.

Sędziowie WSA: Ewa Marcinkowska, Janusz Walawski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia (...) marca 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia mieszkaniowego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Prezes Agencji Mienia Wojskowego, działają na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2016 r. poz. 614, z późn. zm.), art. 21 ust. 1-2 i ust. 6 pkt 3 oraz art. 48d ust. 12 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 207, z późn. zm.), w dniu (...) marca 2017 r. wydał decyzję nr (...), którą utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w O. z dnia (...) lutego 2017 r. o odmowie wypłaty R. S. (zwanemu dalej skarżącym) świadczenia mieszkaniowego.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że skarżący pełni zawodową służbę wojskową od (...) grudnia 2012 r. Obecnie zajmuje stanowisko służbowe Szefa (...) w Jednostce Wojskowej nr (...) w G. Termin kontraktu upływa (...) czerwca 2019 r. W dniu (...) stycznia 2017 r. skarżący złożył wniosek o wypłatę świadczenia mieszkaniowego. W treści wniosku wskazał, że nabył od Gminy D. lokal mieszkalny z 80% bonifikatą (akt notarialny z dnia (...) grudnia 2000 r.; repertorium (...) nr (...)).

Wobec powyższego, powołując przepisy art. 21 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, organ odwoławczy podtrzymał decyzję organu pierwszej instancji o odmowie wypłaty skarżącemu świadczenia mieszkaniowego. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że nabycie lokalu mieszkalnego z bonifikatą od jednostki samorządu terytorialnego pomimo że nastąpiło to w czasie, gdy skarżący nie był żołnierzem zawodowym, uniemożliwia wypłatę przedmiotowego świadczenia mieszkaniowego.

R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowej z dnia (...) marca 2017 r., zarzucając w niej, że organ dokonał złej interpretacji art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, wskazując, że w dacie nabycia lokalu z bonifikatą nie był jeszcze żołnierzem zawodowym.

Prezes Agencji Mienia Wojskowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym do eliminacji z obrotu prawnego.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 207, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ww. ustawy, żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo do zakwaterowania od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej, na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą w innej miejscowości.

Stosownie zaś do treści art. 21 ust. 2 ustawy zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest realizowane w jednej z następujących form: przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego na czas pełnienia służby, przydziału miejsca w internacie lub kwaterze internatowej, wypłaty świadczenia mieszkaniowego.

Świadczenie mieszkaniowe, jako jedna z form zakwaterowania, zostało wprowadzone do ustawy w dniu 1 lipca 2010 r. na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 143). Podkreślić należy, że prawo żołnierza zawodowego do świadczenia mieszkaniowego stanowi pochodną uprawnienia podstawowego, jakim jest prawo do zakwaterowania, co wynika z art. 21 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.

Ustawodawca w art. 21 ww. ustawy określił zarówno sposoby realizacji prawa żołnierza zawodowego do zakwaterowania, jak i przesłanki negatywne, których spełnienie wyłącza dopuszczalność realizacji tego prawa zarówno w formie przydziału kwatery, jak i w formie zastępczej, w tym wypłaty świadczenia mieszkaniowego.

W świetle bowiem art. 21 ust. 6 ww. ustawy żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10: (1) otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery, wypłacony na podstawie przepisów ustawy obowiązujących do dnia 30 czerwca 2004 r., (2) otrzymał odprawę mieszkaniową wypłaconą albo zrealizowaną w formie rzeczowej na podstawie przepisów ustawy obowiązujących od dnia 1 lipca 2004 r., (3) nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub pomniejszeniem w cenie nabycia, (4) otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 oraz z 1994 r. Nr 10, poz. 36).

Kategoryczny sposób sformułowania w art. 21 ust. 6 ustawy zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP: "nie przysługuje prawo do zakwaterowania" oraz ogólne określenie negatywnych przesłanek realizacji prawa do zakwaterowania, z uwzględnieniem celowościowej i systemowej interpretacji przepisów dotyczących prawa do zakwaterowania żołnierzy zawodowych, pozwala na wniosek, że takie wyjątkowe prawo jak prawo do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych żołnierz (rodzina żołnierza) może wykorzystać tylko jeden raz. Zamierzeniem ustawodawcy w art. 21 ust. 6 ww. ustawy było bowiem wyłączenie z powyższego uprawnienia osób, które już skorzystały z pomocy Państwa (ze środków publicznych) na cele mieszkalne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 20 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 3038/12, z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt 1037/13; publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższy pogląd dotyczy również uprawnienia żołnierza zawodowego do świadczenia mieszkaniowego, jako prawa pochodnego w stosunku do prawa podstawowego, tj. prawa do zakwaterowania.

Przepis art. 21 ust. 6 pkt 3 ww. ustawy, co należy zaznaczyć, nie określa żadnych innych przesłanek nabycia lokalu mieszkalnego, w szczególności takich jak sposób nabycia, wielkość udzielonej bonifikaty lub pomniejszenia w cenie nabycia. Nie precyzuje też żadnych innych okoliczności, w których miałoby dojść do nabycia lokalu mieszkalnego z bonifikatą lub pomniejszeniem ceny. Zgodzić należy się zatem ze stanowiskiem organu, że tak ogólne sformułowanie omawianego przepisu pozwala przyjąć, że zamiarem ustawodawcy było szerokie ujęcie omawianego wyłączenia, obejmujące przypadki, gdy żołnierz lub jego małżonek skorzystał (w ogóle) ze środków publicznych poprzez uzyskanie od wymienionych podmiotów lokalu na cele mieszkaniowe.

Z akt sprawy wynika, że skarżący w 2000 r. nabył lokal mieszkalny od jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą. W dacie nabycia tego lokalu skarżący zawodowej służby wojskowej nie pełnił, ale w ocenie Sądu okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na ocenę kontrolowanej decyzji. Decydujące znaczenie ma - zgodnie z treścią art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP - fakt nabycia lokalu mieszkalnego od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia.

Sąd podziela stanowisko organu, że data nabycia lokalu mieszkalnego nie ma znaczenia przy ocenie, czy samo nabycie lokalu mieszkalnego, w niniejszej sprawie z bonifikatą od jednostki samorządu terytorialnego, skutkuje tym, że organ nie może pozytywnie rozpatrzyć wniosku żołnierza o wypłatę świadczenia mieszkaniowego.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo uznały, że w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka negatywna wypłaty skarżącemu świadczenia mieszkaniowego, określona w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, bowiem nabył on lokal mieszkalny na warunkach preferencyjnych.

Nie można przy tym zgodzić się ze skarżącym, że przesłanka z art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP nie ma zastosowania do sytuacji, w których nabył on lokal mieszkalny przed podjęciem zawodowej służby wojskowej. Przepis ten bowiem znajduje zastosowanie w każdej sytuacji, w której nabycie lokalu mieszkalnego nastąpiło z pomocą Państwa, ponieważ zawiera zasadę ogólną, która dotyczy ulgi, jakiej Państwo udziela przy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Nie ulega wątpliwości, że skarżący nabył lokal mieszkalny z pomocą Państwa.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.