Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3013626

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 21 sierpnia 2019 r.
II SA/Wa 685/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.).

Sędziowie WSA: Janusz Walawski, Asesor Joanna Kruszewska-Grońska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia (...) lutego 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia (...) grudnia 2018 r. nr (...).

Uzasadnienie faktyczne

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z (...) grudnia 2018 r. nr (...), na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r. poz. 132, z późn. zm.); zwanej dalej ustawą zaopatrzeniową, odmówił wyłączenia stosowania wobec I. S. art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy.

Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z (...) lutego 2019 r. nr (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

I. S. wnioskiem z dnia (...) lutego 2017 r. wystąpił do Ministra Spraw o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.

W uzasadnieniu wniosku I. S. szczegółowo opisał przebieg swojej służby i zajmowane stanowiska. Poinformował o przyjęciu do służby w Wydziale II Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w L. oraz o podjęciu studiów stacjonarnych w Wyższej Szkole Oficerskiej w L. Zaznaczył, że w trakcie wykonywania zadań wielokrotnie spotykał się w służbie z niebezpiecznymi sytuacjami, zagrażającymi życiu i zdrowiu, za co był wielokrotnie wyróżniany i nagradzany, w szczególności w roku 1997, kiedy to został uhonorowany Krzyżem Zasługi za Dzielność za udział w akcji przeciwpowodziowej.

Analizując sprawę, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że strona została zwolniona ze służby w Policji w dniu 31 lipca 2009 r. i ma ustalone prawo do emerytury i renty inwalidzkiej, której wysokość ustalono z uwzględnieniem art. 15c ustawy zaopatrzeniowej, przy czym nie wypłaca się renty inwalidzkiej ze względu na posiadanie prawa do korzystniejszej emerytury.

Z pisma Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu tj. informacji o przebiegu służby z (...) 27 marca 2017 r. Nr (...) wynika, że wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, w okresie od dnia 1 września 1987 r. do dnia 13 czerwca 1989 r. tj. 1 rok, 9 miesięcy i 13 dni. W sprawie ustalono, że całkowity okres służby ww. wynosił 21 lat i 11 miesięcy.

Z kopii akt osobowych o sygn. (...), przekazanych pismem z dnia 12 stycznia 2018 r. znak (...) przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nie wynika, aby Ireneusz Sobków nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby.

Komendant Główny Policji w piśmie z dnia (...) listopada 2017 r. przekazał informacje dotyczące przebiegu służby ww. funkcjonariusza. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że funkcjonariusz po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki służbowe, został on odznaczony Krzyżem Zasługi za Dzielność, wielokrotnie przyznawano mu zwiększony dodatek służbowy do uposażenia. Wskazano, iż w aktach sprawy brak jest informacji o prowadzonych postępowaniach dyscyplinarnych. Jednocześnie brak jest również dokumentów potwierdzających udział w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (oraz utrzymanej nią w mocy decyzji) organ stwierdził, iż dla zastosowania art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej muszą być spełnione łącznie przesłanki w postaci krótkotrwałości służby przed dniem 31.07.1990 oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12.09.1989 w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Następnie organ przeanalizował każdą z tych przesłanek i uznał, że w sytuacji, w której całkowity okres służby wynosi 21 lat i 11 miesięcy, a służba na rzecz totalitarnego państwa była pełniona przez 1 rok, 9 miesięcy i 13 dni, nie jest to służba krótkotrwała.

W ocenie organu zgromadzone dokumenty nie dowodzą, aby przedmiotowa służba była pełniona z narażeniem zdrowia i życia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I. S. zakwestionował decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z (...) lutego 2019 r. nr (...), wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił, że zaskarżona decyzja nie została wyczerpująco uzasadniona, nie wiadomo dlaczego organ stwierdził, że okres 1 roku, 9 miesięcy i 13 dni nie spełnia definicji krótkotrwałości; pominął fakt, że przed odejściem ze służby skarżący został skierowany na badania lekarskie, w wyniku których został zaliczony do III grupy inwalidzkiej oraz uznano związek inwalidztwa ze służbą. Zdaniem skarżącego, organ nie dokonał wykładni pojęć niedookreślonych, nie ocenił wystąpienia przesłanek zastosowania przepisu 8a w odniesieniu do konkretnych okoliczności, przedstawionych przez skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zaskarżoną decyzję wydano bez wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności, przesłanki zastosowania art. 8a ustawy zaopatrzeniowej zostały omówione bez odniesienia do konkretnego przypadku Skarżącego, mimo iż w każdej decyzji administracyjnej organ powinien sporządzić wyczerpujące i adekwatne do okoliczności rozpoznawanej sprawy uzasadnienie decyzji, spełniające kryteria art. 7, 77 § . 1, art. 80 oraz 107 § 3, wobec art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. Naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie-zdaniem Sądu - wywarło istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji.

Organ administracji trafnie scharakteryzował uwarunkowania formalne sprawy, w tym przywołał treść stosownych regulacji normatywnych oraz właściwy sposób ich rozumienia, według zasad wykładni językowej. W szczególności organ wyjaśnił, jak należy określać ramy dla zastosowania wyjątku, przewidzianego w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Jednakże-zdaniem Sądu-nie odniósł prawidłowo tych rozważań do konkretnego przypadku skarżącego, opisywanych przez niego okoliczności faktycznych jego zatrudnienia, w tym wykonywanej pracy, uzyskanego Krzyża Zasługi za Dzielność oraz zwiększonych dodatków służbowych do uposażenia.

Oceniając przesłankę krótkotrwałości służby na rzecz totalitarnego państwa organ oparł się, co do czasu jej trwania, na informacji z IPN. Jak z niej wynika, Skarżący pełnił taką służbę przez 1 rok, 9 miesięcy i 13 dni, a jego całkowity okres służby to 21 lat i 11 miesięcy.

Zdaniem Sądu w opisanym stanie faktycznym bez najmniejszej wątpliwości mamy do czynienia z krótkotrwałą służbą na rzecz totalitarnego państwa. Zatem organ błędnie ocenił kwestię krótkotrwałości służby Skarżącego, skoro przepracował on zaledwie niecałe 8% swojego stażu pracy na rzecz totalitarnego Państwa.

Nadto wymaga wzięcia pod uwagę, że Skarżący w toku postępowania przywoływał szereg okoliczności, które - jego zdaniem - przemawiają ze szczególnym charakterem pełnionej przez niego służby, m.in. uzyskanie Krzyża Zasługi za Dzielność. Poprzestając na ogólnym wskazaniu, że dokonania i służba powinny spełniać przesłanki, zakreślone w pkt 2 i części wstępnej art. 8a ust. 1, organ nie odniósł się do konkretnych okoliczności i faktów przywoływanych przez skarżącego, w tym m.in. do przyznania skarżącemu grupy inwalidzkiej i stwierdzenia związku inwalidztwa ze służbą w Policji.

Wzbudziło to uzasadnione wątpliwości Sądu co do kryteriów, jakimi kierował się organ podczas rozpatrywania sprawy skarżącego, dlatego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli sądowej.

Nie jest bowiem możliwe samodzielne ustalenie przez Sąd, jakimi kryteriami kierował się organ uznając, że powoływane przez skarżącego okoliczności nie spełniają przesłanek zakreślonych ustawą - np. szczególnego przebiegu służby i zasług skarżącego.

Sprawa skarżącego musi być zatem wnikliwie rozważona przez organ administracji, a wyniki tych analiz muszą znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji.

Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.

Rozpatrując ponownie sprawę organ administracji uwzględni ocenę prawną, sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.