II SA/Wa 659/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3110277

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2020 r. II SA/Wa 659/20

UZASADNIENIE

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2020 r. sprawy ze skargi D. J. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia (...) stycznia 2020 r. nr (...) w przedmiocie uznania winnym i odstąpienia od ukarania oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

D. J., złożyła skargę na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia (...) stycznia 2020 r. nr (...) utrzymujące w mocy orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z (...) września 2019 r. nr (...) w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej.

Postanowieniem nr (...) z dnia (...) grudnia 2018 r. Komendant Wojewódzki Policji w (...) wszczął przeciwko (...) D. J. postępowanie dyscyplinarne w którym obwinił ją o popełnienie przewinień dyscyplinarnych opisanych w sentencji niniejszego orzeczenia.

W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalony został następujący stan faktyczny. W KPP w (...) znajdują się dwa magazyny depozytowe. Pierwszy to magazyn dowodów rzeczowych i śladów (...) zabezpieczonych do postępowań przygotowawczych nad którym nadzór sprawuje Naczelnik Wydziału (...) KPP w (...). Zgodnie z Regulaminem Komendy Powiatowej Policji w (...) z dnia (...) maja 2013 r. do zadań Wydziału (...) KPP w (...) należy m.in. prowadzenie nadzoru nad ewidencją i przechowywaniem dowodów rzeczowych (przedmiotów zabezpieczonych do prowadzonych postępowań przygotowawczych), które przechowywane są w składnicy mieszczącej się w pomieszczeniu piwnicznym KPP w (...). Drugi magazyn to magazyn dowodów rzeczowych broni i amunicji oraz depozytów broni i amunicji, który znajduje się w pomieszczeniu piwnicznym w budynku "(...)" KPP w (...). Dowody rzeczowe i depozyty w postaci broni i amunicji przechowywane są w (...) metalowych szafach. Jak wynika z zapisów Regulaminu Komendy Powiatowej Policji w (...) z dnia (...) maja 2013 r. (Rozdział 4 Zadania Komórek Organizacyjnych Komendy, § 12 pkt 25) do zadań Wydziału Prewencji KPP w (...) należy m.in. nadzór nad sposobem przechowywania broni osób posiadających lub ubiegających się o pozwolenie na broń palną do ochrony osobistej, myśliwską lub sportową. W pomieszczeniu tym przechowywane są również kaski stalowe, tarcze ochronne, łódź pontonowa, tarcze strzeleckie, a także środki służące do konserwacji sprzętu uzbrojenia za który to sprzęt odpowiedzialny jest (...) Z. P. Przy czym jest to inne pomieszczenie piwniczne niż te w którym przechowywane są dowody rzeczowe i ślady (...) zabezpieczone do postępowań przygotowawczych.

Decyzją nr (...) z dnia (...) kwietnia 2018 r. Komendant Powiatowy Policji w (...) powołał Komisję do przeprowadzenia pełnej inwentaryzacji dowodów rzeczowych broni i/lub amunicji i depozytów broni i/lub amunicji w KPP w (...). Komisja w składzie (...) M. S. - przewodniczący, (...) T K. - członek komisji, (...) D. S. - członek komisji oraz T. C. - depozytariusz w dniach (...) kwietnia 2018 r. na podstawie ww. decyzji przeprowadziła inwentaryzację stanu magazynu dowodów rzeczowych broni, amunicji i materiałów wybuchowych KPP w (...) z której sporządziła "Spis z natury dowodów rzeczowych i przedmiotów zdeponowanych w magazynie dowodów rzeczowych - broni, amunicji i materiałów wybuchowych Komendy Powiatowej Policji w (...)". Przedmiotowa inwentaryzacja przeprowadzona została w związku z późn. zm. kadrowymi w KPP w (...), tj. przeniesienie dotychczasowego depozytariusza T. C. - pracownika cywilnego do pracy w Zespole (...) KPP w (...). (...) K.B. - Naczelnik Wydziału (...) KPP w (...) zgodnie z poleceniem Komendanta Powiatowego Policji w (...) - (...) J. W. wskazał dwóch funkcjonariuszy którzy mieli przejąć do prowadzenia depozyt broni i amunicji po poprzednim depozytariuszu. Biorąc pod uwagę doświadczenie oraz obciążenie realizacją dodatkowych zadań wskazał na (...) T. K. - specjalistę Wydziału (...) KPP w (...) oraz (...). D. J. Jak wynika z karty uzgodnień projektu decyzji Komendanta Powiatowego Policji w (...) w sprawie wyznaczenia policjanta do prowadzenia magazynu depozytów broni i amunicji opiniujący tj. radca prawny oraz Pełnomocnik OiN nie wnieśli uwag dotyczących treści decyzji nr (...) Komendanta Powiatowego Policji w (...) z dnia (...) czerwca 2018 r. w sprawie wyznaczenia (...). Komendant Powiatowy Policji w (...) decyzją nr (...) z dnia (...) czerwca 2018 r. w sprawie: wyznaczenia policjanta do prowadzenia Magazynu Depozytów broni i amunicji w Komendzie Powiatowej Policji w (...), z dniem (...) lipca 2018 r. powierzył prowadzenie magazynu depozytów broni i amunicji w KPP w (...) D. J. Zgodnie z powyższa decyzją przyjęcie i przekazanie magazynu miało nastąpić po przeprowadzeniu pełnej inwentaryzacji w obecności (...) D. J. W związku z przebywaniem (...) D. J. od dnia (...) maja 2018 r. do dnia (...) września 2018 r. na zwolnieniu lekarskim, zapoznała się ona z decyzją nr (...) w dniu (...) października 2018 r. W tym samym dniu zapoznała się i przyjęła również do stosowania kartę opisu stanowiska pracy, w której w zakresie zadań/obowiązków w pkt 8 ppkt 17 ujęto prowadzenie magazynu depozytów broni i amunicji w Komendzie Powiatowej Policji w (...). (...) D. J. decyzją nr (...) Komendanta Powiatowego Policji w (...) z dnia (...) października 2018 r. w sprawie powołania Komisji do przeprowadzenia pełnej inwentaryzacji dowodów rzeczowych broni i/lub amunicji i depozytów broni i amunicji w KPP w (...) w celu powierzenia prowadzenia magazynu depozytów broni i amunicji KPP w (...) - (...) D. J. - ekspertowi Wydziału (...) KPP w (...), została powołana na członka komisji, która miała za zadanie przeprowadzenie pełnej inwentaryzacji dowodów rzeczowych. Z ww. decyzją (...) D. J. zapoznała się w dniu 15 października 2018 r. W dniu 15 października 2018 r. celem przeprowadzenia inwentaryzacji w budynku "(...)" KPP w (...) stawili się; (...) M. S. - przewodniczący komisji, (...) T. K. - członek komisji, (...) D. J. - członek komisji oraz M. S. protokolant. (...) M. S. - zastępca Naczelnika Wydziału (...) KPP w (...) zeznał, że w celu przeprowadzenia inwentaryzacji stawił się wraz z (...) D. J. i M. S. do budynku (...) KPP w (...), gdzie znajduje się pomieszczenie w którym w szafach metalowych przechowywany jest depozyt broni i amunicji. W inwentaryzacji miał uczestniczyć jeszcze (...) T. K., który chwilę się spóźnił. W pomieszczeniu (...) D. J. oświadczyła, że nie będzie przyjmowała magazynu, a przyczynę poda w raporcie skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...). Nadmieniła ponadto, że pomieszczenie w którym znajdują się szafy z depozytami jest zawilgocone, śmierdzi w nim stęchlizną, jest tam brud i bałagan. Wykonała zdjęcia pomieszczenia swoim telefonem komórkowym, a następnie opuściła pomieszczenie. Przed wyjściem z pomieszczenia (...) D. J. do pomieszczenia wszedł (...) T. K. (...) T. K. przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że przed zejściem do pomieszczenia gdzie miała odbyć się inwentaryzacja, udał się na chwilę na stanowisko kierowania celem przekazania dokumentacji. Zszedł do pomieszczenia po kilku minutach od chwili gdy do niego zeszli pozostali wyznaczeni członkowie komisji. W chwili gdy wchodził do pomieszczenia, wychodziła z niego (...) D. J. W pomieszczeniu obecni byli M. S. oraz (...) M. S., który przekazał mu, iż inwentaryzacja nie odbędzie się ponieważ (...) D. J. odmówiła udziału w inwentaryzacji, jako powód podając panujący w pomieszczeniu smród i bród. M. S. zeznała, iż (...) D. J. po wejściu do pomieszczenia oświadczyła, że panuje w nim smród, jest zaduch, nie ma warunków do pracy, nie przejmie magazynu po czym wyszła. Z tego co sobie przypomina przed jej wyjściem z pomieszczenia zjawił się (...) T. K. (...) D. J. w dniu (...) października 2018 r. sporządziła notatkę służbową w której oświadczyła, iż w pomieszczeniu depozytu broni znajdują się szafy metalowe, kaski, tarcze, stojaki i panuje tam okropna wilgoć. Jej zdaniem wilgotność w tym pomieszczeniu ma negatywny wpływ na znajdującą się tam broń i dowody rzeczowe. Panuje tam okropny zaduch, czuć stęchliznę i zwyczajnie śmierdzi. Pomieszczenie to nie posiada wywietrznika, okna są zamknięte na stałe, jest pełno kurzu i nie ma czym oddychać. W jej odczuciu pomieszczenie to nie spełnia żadnych norm pod kątem BHP i sanitarnym, przebywanie w takim pomieszczeniu jest z pewnością uciążliwe i szkodliwe dla zdrowia. Panuje tam okropny bałagan, leżą na podłodze papiery, kartony. Nadmieniła, iż nie odmawia przyjęcia magazynu, natomiast sposób przekazania magazynu nie gwarantował zachowania porządku i należytej staranności przy przekazaniu depozytów, za które ponosi odpowiedzialność materialną.

W ramach prowadzonego postępowania dyscyplinarnego włączono dokumenty zgromadzone w ramach postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez Wydział (...) KWP w (...) za (...) w związku z raportem z dnia (...) października 2018 r. (...) D. J. w którym wniosła szereg zarzutów kierowanych wobec p.o. Komendanta Powiatowego Policji w (...) J. W. W raporcie (...) datowanym na dzień (...) października 2018 r. skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...). (...) D. J. powiadomiła m.in. o tym, że: "(...) trakcie mojej nieobecności od moich kolegów z jednostki dowiedziałam się, ze Komendant Powiatowy Policji nie bacząc na obowiązujące przepisy prawne wynikające z Ustawy o związkach zawodowych (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 79, poz. 854) wydał decyzję nr (...) z (...) czerwca 2018 r. na mocy której wyznaczył mnie do prowadzenia magazynu depozytów broni i amunicji w Komendzie Powiatowej Policji w (...), a po moim powrocie ze zwolnienia lekarskiego w dniu (...) października doręczono mi nową kartę opisu stanowiska pracy, w której w pkt 17 zakresu zadań i obowiązków, dodano punkt dotyczący prowadzenia magazynu depozytów broni i amunicji w Komendzie Powiatowej Policji w (...)". Zdaniem (...) D. J., która od 2006 r. jest Przewodniczącą Zarządu (...) NSZZ Policjantów w KPP w (...), Komendant Powiatowy Policji w (...) wyznaczając ją do prowadzenia magazynu broni i amunicji bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej zmienił jednostronnie jej warunki pracy, co jest niezgodne z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych W raporcie podniosła również, iż mając na uwadze zapisy regulaminu KPP w (...) z dnia (...) maja 2013 r. prowadzenie nadzoru nad ewidencją przechowywanych dowodów rzeczowych (przedmiotów zabezpieczonych do prowadzonych postępowań przygotowawczych) należy do Wydziału (...), a nie Wydziału (...). W związku z czym decyzja nr (...) Komendanta Powiatowego Policji w (...) z dnia (...) czerwca 2018 r. w sprawie wyznaczenia policjanta do prowadzenia Magazynu Depozytów broni i amunicji w Komendzie Powiatowej Policji w (...) jest niezgodna z regulaminem jednostki, a tym samym jest decyzją nie mającą mocy prawnej. Zarzuciła również, iż mając na uwadze, że prowadzenie magazynu broni i amunicji wiąże się z występowaniem czynników szkodliwych lub uciążliwych, wręczenie jej nowej karty opisu stanowiska pracy bez dodatkowych badań okresowych uwzględniających nowe obowiązki jest w jej ocenie działaniem bezprawnym. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Komendant Wojewódzki Policji w (...) zatwierdził sprawozdanie wraz z wnioskami końcowymi sporządzone przez funkcjonariusza Wydziału (...) KWP w (...). Przeprowadzone postępowanie wykazało, że podnoszone w raporcie przez (...) D. J. nieprawidłowości odnoszące się do p.o. Komendanta Powiatowego Policji w (...) J. W., nie znalazły potwierdzenia. W pkt 3 wniosków wskazano, że w związku z przedłożonym przez (...) D. J. orzeczeniem lekarskim, zasadne jest wskazanie jej do prowadzenia magazynu depozytów broni i amunicji - w zakresie obsługi kancelaryjnej. Natomiast do zajęć wymagających prac fizycznych w magazynie, należy wyznaczyć dodatkową osobę, której podstawowym zadaniem będzie wykonywanie tych czynności.

Komendant Powiatowy Policji w (...) wydał decyzją nr (...) z dnia (...) grudnia 2018 r., zmieniającą decyzję nr (...) Komendanta Powiatowego Policji w (...) z dnia (...) czerwca 2018 r. w sprawie: wyznaczenia policjanta (...), w której postanowił, że do prac wymagających wysiłku fizycznego tj. przenoszenia, dźwigania etc. wyznacza się (...) Z. P., który wszelkie czynności wykonuje w obecności (...) D. J., po powiadomieniu Naczelnika Wydziału (...). (...) Naczelnik Wydziału (...) KPP w (...) - (...) K. B. na potrzeby postępowania dyscyplinarnego sporządził w dniu (...) stycznia 2019 r. opinię służbową dotyczącą (...) D. J., Zgodnie z nią w 2018 r. rozpoczęto przygotowania do reorganizacji Wydziału (...) KPP w (...) polegającej na zmianach osobowych w Zespole (...) (komórka posiada dwa etaty - eksperta i asystenta), tj. wyłączeniu stanowiska asystenta (z obsadą) i włączeniu stanowiska specjalisty (z obsadą). Wiązało to się także ze ścisłym podziałem zadań dla poszczególnych policjantów w tej komórce. Koordynacja problematyki (...), zagadnienie profilaktyki społecznej - w tym programów (...) i spraw (...) nieletnich nadal pozostać miały w obowiązkach (...) D. J i nie powodowały dodatkowego obciążenia. Modyfikacja dotyczyć miała zagadnienia poszukiwań opiekuńczych i uregulowania kwestii zastępstw. W tym czasie zdaniem sporządzającego opinię nastąpił wzrost absencji chorobowej (...) D. J., która w okresie od marca 2018 r. do dnia (...) stycznia 2019 r. wyniosła 146 dni. Tak duża nieobecność w służbie (...) D. J. przełożyła się na jakość realizowanych zadań służbowych i ich terminowość. (...) K. B. odniósł wrażenie, że po wyznaczeniu (...) D. J. do prowadzenia magazynu depozytów broni i amunicji w KPP w (...), czynności podejmowane przez funkcjonariuszkę służą odwleczeniu faktycznego przekazania magazynu. Przesłuchana w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego w charakterze obwinionej (...) D. J. nie przyznała się do przedstawionych jej zarzutów i odmówiła złożenia wyjaśnień. W toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego obwiniona korzystała czynnie z przysługujących jej uprawnień. Obrońca obwinionej pismem z dnia (...) czerwca 2019 r. złożył wnioski dowodowe o przesłuchanie w charakterze świadka: funkcjonariuszy Wydziału (...) Komendy Wojewódzkiej Policji w (...) w osobach: (...) P. S., (...) A. P., (...) M. G. i (...) R. F., pracownika cywilnego Wydziału (...) Komendy Powiatowej Policji w (...) w osobie D. R., funkcjonariuszy Zespołu (...) Komendy Powiatowej Policji w (...) w osobach: (...) J. S. i (...) S. P., a ponadto dopuszczenie dowodu w postaci dokumentu "Spis z natury dowodów rzeczowych zdeponowanych w magazynie dowodów rzeczowych - broni i amunicji i materiałów wybuchowych Komendy Powiatowej Policji w (...) z (...) grudnia 2018 r." o którym mowa w treści notatki służbowej z (...) stycznia 2019 r. Po przeanalizowaniu przedmiotowych wniosków i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach postępowania dyscyplinarnego rzecznik dyscyplinarny postanowieniem z dnia (...) lipca 2019 r. odmówił uwzględnienia wniosków dowodowych z dnia (...) czerwca 2019 r., i stwierdził, że okoliczności objęte wnioskiem nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Adwokat S. S. działając w imieniu obwinionej na powyższe postanowienie wniósł zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...). Postanowieniu zarzucił obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na jego treść, tj. naruszenia art. 135f ust. 7 pkt 1 ustawy o Policji, poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, w której zawnioskowane przez obrońcę obwinionej czynności dowodowe odnosiły się do okoliczności, 6 które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wniósł jednocześnie o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku dowodowego z dnia (...) czerwca 2019 r. Postanowieniem nr (...) z dnia (...) sierpnia 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w (...) zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy, uznając iż wnioskowane przez obrońcę przeprowadzenie dowodów nie będą miały wpływu na ocenę stopnia zawinienia funkcjonariuszki. Odnosząc się do zarzucanych obwinionej czynów wskazać należy, że czyny (...) D. J. stanowią przewinienie dyscyplinarne z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji. Należy zauważyć, że przepisy art. 132 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji stanowią: Policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. 2. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. 3. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności: 1) odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2. Organ wskazał, iż bezspornie każde polecenie służbowe musi wynikać z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tychże przepisów, do których przestrzegania są zobowiązani funkcjonariusze różnych szczebli oraz powinno być sprecyzowane jasno i czytelnie dla wykonawcy. Ponadto jest oczywiste, że polecenie należy wykonać z najwyższą starannością i wnikliwością oraz terminowo. Organ przenosząc przywołane powyżej przepisy na grunt niniejszej sprawy wskazał, iż Komendant Powiatowy Policji w (...) wydając decyzję nr (...) z dnia (...) czerwca 2018 r. w sprawie wyznaczenia policjanta do prowadzenia Magazynu Depozytów broni i amunicji w Komendzie Powiatowej Policji w (...) sprecyzował (określił) jasno i czytelnie, iż z dniem (...) lipca 2018 r. powierza prowadzenie magazynu depozytów broni i amunicji KPP w (...) D. J. W przedmiotowej decyzji wskazał, iż przejęcie i przekazanie magazynu nastąpi po przeprowadzeniu pełnej inwentaryzacji w obecności wyznaczonego policjanta do prowadzenia magazynu, tj. (...) D. J. Z ww. decyzją (...) D. J. zapoznała się w dniu (...) października 2018 r. Następnie Komendant Powiatowy Policji w (...) Decyzją nr (...) z dnia (...) października 2018 r. powołał komisję do przeprowadzenia pełnej inwentaryzacji dowodów rzeczowych broni i/lub amunicji i depozytów broni i/amunicji w KPP w (...) w celu powierzenia prowadzenia magazynu depozytów broni i amunicji KPP w (...) - (...) D. J., W powyższej decyzji wskazał, iż inwentaryzacja zostanie przeprowadzona w dniu (...) października 2018 r. Tak więc, zdaniem organu, oczywiste było iż polecenie, tj. pełną inwentaryzację 7 polegająca na czynnościach spisowych z natury należało wykonać w ciągu jednego dnia. Wskazać przy tym należy, iż inwentaryzację miała przeprowadzić komisja składająca się z przewodniczącego, dwóch członków oraz protokolanta. Mając na uwadze, iż na stanie magazynu znajdowało się 131 pozycji, zdaniem organu I instancji sprawdzenie rzeczywistego stanu magazynu, porównanie go z prowadzoną ewidencją można było przeprowadzić w ciągu jednego dnia. Natomiast w przypadku jeśli czynności te nie zakończyłyby się w dniu (...) października 2018 r. kierownik jednostki mógłby przedłużyć ten termin. Zdaniem organu I instancji (...) D. J. w dniu (...) października 2018 r. miała prawny obowiązek i możliwość wykonania polecenia dotyczącego udziału w przeprowadzeniu pełnej inwentaryzacji i przyjęcia do prowadzenia magazynu depozytów broni i amunicji w KPP w (...). Organ nie zgodził się z obwinioną, iż w związku ze złymi warunkami jakie panowały w pomieszczeniu gdzie przechowywane były depozyty i dowody rzeczowe (opisała je w notatce służbowej z dnia (...) października 2018 r. oraz raporcie skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...)) nie było możliwości zachowania staranności przy przekazaniu depozytów. Spis z natury polega na weryfikacji stanu faktycznego poprzez jego przeliczenie, porównanie z wykazem i pozycją w książce dowodów rzeczowych. W przypadku jakichkolwiek uwag dotyczących niezgodności jak również stanu dowodów rzeczowych członkowie komisji mogą zawrzeć swoje uwagi w sporządzonej dokumentacji inwentaryzacyjnej. Tak więc zdaniem organu I instancji przeprowadzenie spisu z natury w sposób który powyżej opisano gwarantowałby dokładne sprawdzenie i opisanie przejmowanego przez (...) D. J. stanu magazynu. Odnośnie warunków panujących w pomieszczeniu gdzie miała zostać przeprowadzona inwentaryzacja, to stwierdzić należy, iż pomieszczenie to nie posiada wentylacji, okna są zamknięte na stałe, panuje tam duża wilgoć i specyficzna woń, przechowywane są w nim również sprzęt i materiały uzbrojenia. Wskazać jednak należy, iż w pomieszczeniu tym inni funkcjonariusze wykonywali czynności, i warunki panujące w tym pomieszczeniu nie stanowiły dla nich przeszkody w realizacji czynności. Jako przykład należy wskazać przeprowadzoną w dniach (...) kwietnia 2018 r. inwentaryzację dowodów rzeczowych i przedmiotów zdeponowanych w magazynie broni i amunicji którą przeprowadzili (...) M. S., (...) T. K., (...) D. S. i T. C. (...) M. S. zeznał, iż według niego warunki panujące w tym pomieszczeniu pozwalają na przebywanie w nim, uczestnicząc w inwentaryzacji w dniach (...) kwietnia 2018 r. przebywał w tym pomieszczeniu dłuższy czas, była możliwość dokonania spisu z natury depozytów, panujące warunki nie były na tyle uciążliwe aby odstąpić od tej inwentaryzacji. Jak ustalono w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym przez Wydział (...) KWP w (...), (...) D. J. nie podała w raporcie, jakie czynniki szkodliwe lub uciążliwe występują w jej środowisku służby w związku z prowadzeniem magazynu depozytów broni i amunicji. Analiza zbiorczego rejestru czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy/służby komórek i jednostek organizacyjnych Policji województwa (...), prowadzonego w Zespole ds. Bezpieczeństwa i Higieny Pracy KWP w (...) wykazała, że Komendant Powiatowy Policji w (...) nigdy nie typował czynników występujących w magazynie depozytów broni i amunicji mieszczącego się w KPP w (...) do badań środowiska pracy. Pomiarów czynników szkodliwych w magazynach depozytów i amunicji generalnie nie realizowano na terenie jednostek organizacyjnych garnizonu (...). Mając na uwadze powyższe zdaniem organu I instancji tłumaczenie się przez obwinioną niemożnością przeprowadzenia inwentaryzacji w związku z panującymi w pomieszczeniu warunkami jest niezasadne. W toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego w złożonym przez adwokata obwinionej wniosku z dnia (...) marca 2019 r. o uniewinnienie (...) D. J. podniesiono, że mając na uwadze zapisy decyzji nr (...) (tj. przeprowadzenie inwentaryzacji przez Komisję) w związku z nieobecnością jednego z członków Komisji (nastąpiła utrata umocowania do prawidłowego przeprowadzenia inwentaryzacji), (...) D. J. okazała "większy posłuch" decyzji nr (...) która stanowiła podstawę prawną wydania rozkazu przeprowadzenia natychmiastowego przeprowadzenia inwentaryzacji.

W ocenie organu I instancji obwiniona powinna wykonać polecenie przełożonego zgodnie z decyzją nr (...) Komendanta Powiatowego Policji w (...) z dnia (...) października 2018 r. w sprawie powołania Komisji do decyzji nr (...) Komendanta Powiatowego Policji w (...) z dnia (...) czerwca 2018 r. w sprawie: wyznaczenia policjanta do (...), oraz wynikające z pkt 8 ppkt 17 karty opisu stanowiska pracy przyjętej przez nią do stosowania w dniu (...) października 2018 r. W myśl dyspozycji art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Zgodnie z powyższym na podstawie art. 132a ustawy o Policji przewinienia dyscyplinarne, których dopuścił się obwiniony muszą być uznane za zawinione, dlatego - na podstawie art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji-rodzą one odpowiedzialność dyscyplinarną. Zgodnie z art. 132a ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant, ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (pkt 1); nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (pkt 2). Mówiąc o zawinieniu i jego stopniu należy pamiętać, że jest to kluczowy element postępowania dyscyplinarnego, gdyż tylko zawiniony czyn stanowi przewinienie dyscyplinarne. Zdaniem Organu zachowanie (...) D. J. w czasie popełnienia przewinień dyscyplinarnych opisanych w pkt I i II w ocenie organu I instancji wyczerpuje znamiona winy umyślnej.

W dniu 26 września 2019 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w (...) wpłynęło odwołanie obrońcy obwinionej od przedmiotowego orzeczenia (z zachowaniem terminu określonego w art. 135k ust. 1 ustawy o Policji). W odwołaniu obrońca obwinionej zarzucił orzeczeniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) nr (...) z dnia (...) września 2019 r. naruszenie:

1) art. 132 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez uznanie, że obowiązek, którego niewykonanie stanowi naruszenie dyscypliny służbowej może wynikać z karty opisu stanowiska pracy, podczas gdy w rzeczywistości dokument tego typu jest aktem nienormatywnym o charakterze wyłącznie deklaratoryjnym, którego zadaniem jest jedynie uporządkowanie obowiązków wynikających z przepisów prawnych albo rozkazów i poleceń wydanych na ich podstawie przez uprawnionych przełożonych, a wobec tego nie może stanowić podstawy uznania (...) D. J. winną żadnego z zarzucanych jej przewinień dyscyplinarnych;

2) art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji poprzez powołanie się na niego, pomimo że zakres jego zastosowania nie obejmuje niewykonania lub odmowy wykonania rozkazu, o którym mowa w art. 58 ust. 2 cytowanej ustawy, a zatem łączącego się z popełnieniem przestępstwa w sytuacji, gdy przejęcie przez (...) D. J. pieczy nad magazynem depozytów broni i amunicji w okolicznościach niniejszej sprawy wyczerpałoby znamiona przestępstwa;

3) art. 35i ust. 1 w zw. z art. 135f ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji poprzez zapoznanie obwinionej i jej obrońcy jedynie z wyselekcjonowaną częścią akt, na co wskazuje m.in. powołanie się w treści uzasadnienia orzeczenia na zeznania (...) T. K., mimo że protokół z czynności przesłuchania tego świadka nie znajdował się w aktach postępowania dyscyplinarnego w momencie zapoznawania się z nimi przez obwinioną i jej obrońcę, a w konsekwencji naruszenie przysługującego obwinionej prawa do obrony poprzez uniemożliwienie, jej wcześniejszego ustosunkowania się do treści środka dowodowego;

4) art. 135j ust. 1 ustawy o Policji poprzez wydanie orzeczenia w oparciu o ocenę jedynie części materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym i m.in. pominięcie treści notatki służbowej (...) T. K. z dnia (...) listopada 2018 r.;

5) art. 135f ust. 7 pkt 1 ustawy o Policji poprzez odrzucenie wniosków dowodowych składanych przez obwinioną lub jej obrońcę;

6) art.

135g ust. 1 ustawy o Policji poprzez badanie i uwzględnianie w toku prowadzonego postępowania wyłącznie okoliczności przemawiających na niekorzyść obwinionej. Obrońca policjantki w swoim odwołaniu wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez wykonanie czynności dowodowych wskazanych we wniosku dowodowym z dnia (...) czerwca 2019 r., powołanie komisji do zbadania zaskarżonego orzeczenia oraz uchylenie w całości przedmiotowego rozstrzygnięcia i uniewinnienie obwinionej w tym zakresie.

Orzeczeniem z dnia (...) stycznia 2020 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia (...) września 2019 r. nr (...).

Organ wskazał, iż zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W myśl art. 132 ust. 3 pkt 1 przywołanej powyżej ustawy naruszeniem dyscypliny służbowej jest odmowa wykonania albo niewykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2. Natomiast z treści § 1 decyzji nr (...) z dnia (...) czerwca 2018 r. Komendanta Powiatowego Policji w (...) w sprawne: wyznaczenia policjanta do prowadzenia Magazynu Depozytów broni i amunicji w Komendzie Powiatowej Policji w (...) wynika, że z dniem (...) lipca 2018 r. powierzono prowadzenie magazynu broni i amunicji KPP (...) w (...) D. J. - ekspertowi Wydziału (...) KPP w (...), a zgodnie z § 2 cytowanej decyzji przejęcie i przekazanie magazynu następuje po przeprowadzeniu pełnej inwentaryzacji w obecności policjanta wyznaczonego do prowadzenia magazynu. W dniu (...) października 2018 r. Komendant Powiatowy Policji w (...) wydał decyzję nr (...) w sprawie powołania Komisji do przeprowadzenia pełnej inwentaryzacji dowodów rzeczowych broni i/lub amunicji i depozytów broni i amunicji w KPP w (...) celu powierzenia prowadzenia magazynu depozytów broni i amunicji KPP w (...) - (...) D. J.- ekspertowi Wydziału (...) KPP w (...). Zgodnie § 1 wymienionej decyzji w dniu (...) października 2018 r. miała zostać przeprowadzona pełna inwentaryzacja dowodów rzeczowych broni i/lub amunicji i depozytów broni i/lub amunicji w KPP w (...). Natomiast w myśl § 2 przedmiotowej decyzji do przeprowadzenia inwentaryzacji powołano komisję w składzie: przewodniczący - (...) M. S., członek komisji - (...) D. J., członek komisji - (...) T. K. Z pkt 8 ppkt 17 karty opisu stanowiska pracy przyjętej do stosowania przez (...) D. J. w dniu (...) października 2018 r. wynika, że prowadzi ona Magazyn Depozytów broni i amunicji w Komendzie Powiatowej Policji w (...). Uwzględniając opisany stan faktyczny oraz przytoczone unormowania stwierdzić należy, że zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy potwierdza popełnienie przez wymienioną zarzucanych jej czynów opisanych na wstępie. Opisane okoliczności czynów zostały udokumentowane zebranymi dowodami w postaci zeznań świadków (...) K. B., (...) M. S., (...) T. K. oraz M. S. oraz zgromadzoną w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego dokumentacją. Zebrany materiał dowodowy bezspornie potwierdza, że zgodnie z decyzją nr (...) z dnia (...) czerwca 2018 r. Komendanta Powiatowego Policji w (...) obwiniona otrzymała polecenie prowadzenia od dnia (...) lipca 2018 r. magazynu broni i amunicji w Komendzie Powiatowej Policji w (...). Komendant Powiatowy Policji w (...) w przedmiotowej decyzji wskazał, że przejęcie i przekazanie magazynu nastąpi po przeprowadzeniu pełnej inwentaryzacji w obecności wyznaczonego do prowadzenia magazynu policjanta, tj. (...) D. J. Nadmienić należy, że obwiniona z wymienioną decyzją zapoznała się w dniu (...) października 2018 r. potwierdzając ten fakt własnoręcznym podpisem na karcie zapoznania. Natomiast decyzją nr (...) z dnia (...) października 2018 r. Komendant Powiatowy Policji w (...) powołał komisję do przeprowadzenia w dniu (...) października 2018 r. inwentaryzacji magazynu broni i/lub amunicji i depozytów broni i/lub amunicji, w skład której weszła obwiniona. (...) D. J. miała obowiązek wynikający z przytoczonych powyżej decyzji wykonania polecenia przełożonego dotyczącego wzięcia udziału w przeprowadzeniu pełnej inwentaryzacji i przejęcia magazynu broni i amunicji w Komendzie Powiatowej Policji w (...). Obwiniona nie wykonała jednak polecenia przełożonego, odmówiła udziału w inwentaryzacji i przejęcia magazynu twierdząc, że panują w nim złe warunki (pomieszczenie magazynu jest zawilgocone, śmierdzi w nim stęchlizną, jest tam brud i bałagan). A zatem zapoznając się z powyższymi decyzjami Komendanta Powiatowego Policji w (...) oraz aktualną kartą opisu stanowiska pracy obwiniona uzyskała pełną informację dotyczącą nałożenia na nią nowych obowiązków oraz powinna je wypełnić, a tego nie uczyniła. Okoliczności, w następstwie których doszło do zdarzenia wskazują, iż zachowanie (...) D. J. było zawinione. W świetle art. 132a cytowanej ustawy przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi oraz gdy nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej wdanych okolicznościach mimo, że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Nie ulega wątpliwości, że policjantka odmawiając wykonania poleceń przełożonego naruszyła obowiązujące przepisy. Obwiniona wiedziała, że została wyznaczona do prowadzenia magazynu depozytów broni i amunicji w Komendzie Powiatowej Policji w (...), a przejęcie i przekazanie magazynu miało nastąpić po przeprowadzeniu pełnej inwentaryzacji, która była wyznaczona na dzień (...) października 2018 r. Pomimo tej wiedzy i możliwości realizacji poleceń przełożonego, obwiniona zakwestionowała je odmawiając ich wykonania. (...) D. J. jako policjantka z dwudziestoletnim doświadczeniem zawodowym, po zapoznaniu się z wydanymi jej poleceniami powinna wykonać je bez zbędnej zwłoki. Natomiast odmawiając ich wykonania, bez podania żadnych realnych przyczyn takiej postawy, z pełną świadomością godziła się na to, że popełnia przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej.

Rozpatrując sprawę w organ II instancji wskazał, że brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienia obwinionej. W ocenie Komendanta Głównego Policji orzeczenie wydane w I instancji oparto na wszechstronnej i obiektywnej ocenie zebranych dowodów. Odnosząc się do treści obrońcy obwinionej organ II instancji podkreślił, iż nie jest możliwe wydanie w przedmiotowej sprawie innego rozstrzygnięcia, ponieważ nie wskazał on żadnych argumentów uzasadniających zmianę orzeczenia wydanego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...), jak również nie przedstawił nowych okoliczności mogących wpłynąć na treść zaskarżonego orzeczenia. Karta opisu stanowiska pracy przyjęta przez (...) D. J. do stosowania w dniu (...) października 2018 r. została wydana zgodnie z zarządzeniem nr (...) Komendanta Głównego Policji z dnia (...) września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji. Z § 2 pkt 14 ppkt b wymienionego zarządzenia wynika, że karta opisu stanowiska pracy to dokument określający zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności na stanowisku, a zatem stanowi źródło obowiązków, jakie spoczywają na policjancie. Tym samym zgodnie z treścią pkt 8 ppkt 17 karty opisu stanowiska pracy obwinionej przyjętej do stosowania w dniu (...) października 2018 r. (...) D. J. była zobowiązana do prowadzenia Magazynu Depozytów broni 8 i amunicji w Komendzie Powiatowej Policji w (...), a odmowa wykonania nałożonych na nią obowiązków skutkowała pociągnięciem jej do odpowiedzialności dyscyplinarnej.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołującej organ wskazał, iż obrońca policjantki nie powołał się na żadne konkretne okoliczności ani przepisy prawa, z których wynikałoby, iż przejęcie przez (...) D. J. magazynu broni i amunicji Komendy Powiatowej Policji w (...) mogłoby stanowić jakiekolwiek naruszenie obowiązującego prawa. W swoim odwołaniu obrońca podniósł zarzut naruszenia art. 135i ust. 1 w zw. z art. 135f ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji poprzez zapoznanie obwinionej i jej obrońcy jedynie z wyselekcjonowaną częścią akt, na co wskazuje m.in. powołanie się w treści uzasadnienia na zeznania (...) T. K., mimo że protokół z czynności przesłuchania tego świadka nie znajdował się w aktach postępowania dyscyplinarnego w momencie zapoznawania się z nimi przez wymienionych. Zarzut ten również należy uznać za bezpodstawny i nie poparty żadnymi dowodami, ponieważ przedmiotowy protokół przesłuchania świadka znajdował się w aktach postępowania dyscyplinarnego (k. 81-82) w momencie zapoznawania się z nimi przez obrońcę i obwinioną. Protokół zapoznania (...) D. J. i adw. S.S. z materiałami postępowania dyscyplinarnego z dnia (...) czerwca 2019 r. (k. 257) wskazuje, że akta składały się wówczas z 256 ponumerowanych kart. Wbrew ocenie obrońcy wyrażonej w odwołaniu przy wydaniu orzeczenia przez przełożonego dyscyplinarnego nie doszło także do naruszenia art. 135g ustawy o Policji, a tym samym nie można zgodzić się z twierdzeniem obrońcy dotyczącym nie stosowania zasady "in dubio pro reo". Zdaniem organu za przyjęciem powyższego stwierdzenia świadczy fakt, iż w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym przeprowadzono szereg czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego oraz dołączono niezbędne dokumenty. W materiale dowodowym znajdują się dowody odnoszące się nie tylko bezpośrednio do sprawstwa czynu, ale również do wszystkich innych okoliczności sprawy, których rozpatrzenie jest niezbędne do dokonania oceny zachowania policjantki. Odnosząc się do wniosku obrońcy obwinionej wyrażonego w uzasadnieniu odwołania dotyczącego powołania komisji do zbadania zaskarżonego orzeczenia zauważyć należy, że przepisy ustawy o Policji określają zasady powoływania takiej komisji. Zgodnie z art. 135m ust. 1 wyższy przełożony może powołać komisję do zbadania zaskarżonego orzeczenia, zwaną dalej "komisją". W przypadku odwołania od orzeczenia o ukaraniu karą, o której mowa w art. 134 pkt 4-6 (wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, obniżenie stopnia oraz wydalenia ze służby), wyższy przełożony dyscyplinarny jest obowiązany powołać komisję.

D. J., złożyła skargę na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia (...) stycznia 2020 r. nr (...) utrzymujące w mocy orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z (...) września 2019 r. nr (...) w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej.

Wskazanemu wyżej orzeczeniu skarżąca zarzucała:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik spraw, tj.:

a) naruszenie art. 132 ust. 2 u.p. poprzez uznanie, że obowiązek, którego niewykonanie stanowi naruszenie dyscypliny służbowej, może wynikać z karty opisu stanowiska pracy, podczas gdy w rzeczywistości dokument ten jest aktem nienormatywnym o wyłącznie deklaratoryjnym charakterze, którego zadaniem jest jedynie uporządkowanie i usystematyzowanie obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów prawnych albo rozkazów i poleceń wydanych na ich podstawie przez uprawionych przełożonych, w związku z czym jego zapisy nie mogły stanowić podstawy uznania Skarżącej za winną żadnego z zarzuconych jej przewinień dyscyplinarnych,

b) naruszenie § 2 decyzji nr (...) Komendanta Powiatowego Policji w (...) z (...) czerwca 2018 r., zwanej dalej "decyzją nr (...)", poprzez jego niezastosowanie, polegające na uznaniu, że przyjęcie do prowadzenia magazynu depozytów broni i amunicji Komendy Powiatowej Policji w (...) było możliwe pomimo nieprzeprowadzenia jego pełnej inwentaryzacji przez pełny skład komisji, o której mowa w § 2 decyzji nr (...) Komendanta Powiatowego Policji w (...) z (...) października 2018 r., zwanej dalej "decyzją nr (...)", a w konsekwencji bezzasadne postawienie skarżącej zarzutu odmowy prowadzenia magazynu depozytów broni i amunicji w Komendzie Powiatowej Policji w (...);

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 135n ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 135j ust. 2 pkt 4 u.p. poprzez rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia, mimo iż zamieszczony w orzeczeniu organu I instancji zarzut drugi, dotyczący tego, że skarżąca odmówiła prowadzenia magazynu depozytów broni i amunicji w Komendzie Powiatowej Policji w (...), w istocie stanowi jedynie konsekwencję czynu stanowiącego przedmiot zarzutu pierwszego, dotyczącego odmowy udziału w przeprowadzeniu pełnej inwentaryzacji dowodów rzeczowych broni lub amunicji i depozytów broni lub amunicji, która to czynność stanowiła w myśl § 2 decyzji nr (...) warunek sine qua non prowadzenia wskazanego wyżej magazynu, a w konsekwencji dwukrotne przypisanie skarżącej odpowiedzialności za ten sam czyn.

Skarżąca wnosiła o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia, jak również poprzedzającego go orzeczenia wydanego przez organ I instancji, a następnie przekazanie organowi I instancji sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Skarżąca wskazała, że w drodze decyzji nr (...) nie oznaczono terminu przeprowadzenia inwentaryzacji metodą "od do", ale zakreślono na jej przeprowadzenie jednodniowy termin, przez co inwentaryzacja powinna była się odbyć (tj. zarówno rozpocząć, jak i zakończyć) dnia (...) października 2018 r. Tym samym, w związku z:

1) niezakończeniem inwentaryzacji w zakreślonym terminie;

2) upływem 45 dni od dnia wydania decyzji nr (...) i niesporządzeniem w tym terminie protokołu z (nie)przeprowadzonej inwentaryzacji, jak również i

3) brakiem skorzystania przez kierownika jednostki Policji z uprawnienia do przedłużenia czasu inwentaryzacji na dalszy czas oznaczony (w trybie § 44 ust. 4 zd. 2 w zw. z ust. 9 zarządzenia nr

4) decyzja nr (...) wygasła, w związku z czym wyłączna podstawa prawna przejęcia przez skarżąca prowadzenia magazynu depozytów broni i amunicji przestała istnieć w obrocie prawnym, co zresztą było już podnoszone na etapie postępowania przed organami postępowania dyscyplinarnego obu instancji.

Zdaniem skarżącej nie dopuściła się ona czynu polegającego na odmowie wykonania rozkazu przełożonego, a jedynie zastosowała się do dyspozycji aktów hierarchicznie wyższych aniżeli sam rozkaz, które to akty stanowiły wyłączną podstawę do wydania tego rozkazu, albowiem przejęcie prowadzenia magazynu w wyniku czynności bezprawnych, tj. pozbawionych podstawy prawnej na skutek upływu zakreślonego terminu, prowadziłoby do wypełnienia przez nią znamion przestępstwa z art. 231 § 1 k.k., a podpisanie dokumentu niepotwierdzającego rzeczywistego stanu magazynu depozytów broni i amunicji również do wypełnienia znamion przestępstwa z art. 271 § 1 k.k. Zebrani 15 października 2018 r. na terenie magazynu (...) M. S. oraz skarżąca, z uwagi na nieobecność (...). M. K. nie pełnili roli "komisji" w rozumieniu decyzji nr (...), a przez to nie byli uprawnieni do przeprowadzenia (jakichkolwiek czynności konwencjonalnych przewidzianych prawem.

W dalszej kolejności skarżąca wskazała, że dokument w postaci karty opisu stanowiska, stanowiące zdaniem organów obu instancji źródło obowiązku prowadzenia magazynu depozytów broni i amunicji, który został przywołany w kwalifikacji prawnej zarzuconego skarżącej przewinienia dyscyplinarnego, ma charakter nienormatywny i deklaratoryjny, a zatem jako taki nie mógł stanowić podstawy uznania skarżącej za winną, a zamieszczenie go w sentencji zaskarżonego orzeczenia stanowiło oczywiste naruszenie przepisów dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej w Policji. Karta ta, jako dokument w istocie jedynie ewidencyjny, stanowi wyłącznie zbiorcze zestawienie obowiązków wynikających bądź to z przepisów prawa, bądź to z wydanych na ich podstawie rozkazów i poleceń, jednocześnie jednak nie będąc samoistnym źródłem obowiązków, o których w niej mowa. Wskazuje na to nie tylko jej istota, ale również treść § 9 ust. 3 w zw. z ust. 2 regulaminu Komendy Powiatowej Policji w (...) z (...) maja 2013 r., którym mowa jest o obowiązku aktualizowania tej karty, a zatem dostosowywania do zmiany elementu wobec niej nadrzędnego.

Skarżąca w zakresie zarzutów procesowych podnosiła, iż wątpliwości budzi m.in. treść drugiego z postawionych zarzutów. W istocie dwukrotnie przypisano ten sam czyn w znaczeniu przedmiotowym, w sposób oczywisty doprowadzając ten sposób do naruszenia jednej z podstawowych zasad prawa represyjnego. Jeżeli bowiem potwierdziłaby się teza, że skarżąca odmówiła wzięcia udziału przeprowadzeniu pełnej inwentaryzacji magazynu depozytów broni i amunicji Komendy Powiatowej Policji w (...) (zarzut 1), to oczywistym jest, że równocześnie skarżąca nie prowadziła tegoż magazynu (zarzut 2), choć - co wynika z opisanych wyżej naruszeń prawa materialnego - w rozpatrywanym stanie faktycznym nie można mówić ani o przyjęciu obowiązku prowadzenia tego magazynu, ani też o jego nieprzyjęciu, ponieważ by móc w ogóle podjąć decyzję co do przyjęcia obowiązku jego prowadzenia, musiałby najpierw "nadawać się" do jego prowadzenia, a zatem musiałby zostać wcześniej szczegółowo zinwentaryzowany - skoro wymagały tego postanowienia decyzji nr (...) - do czego wszak w przedmiotowej sprawie nigdy nie doszło.

Komendant Główny Policji wnosił o oddalenie skargi w całości.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019.2325, zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga oceniana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie.

Pomimo niezwykle obszernego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (II tomy akt), podobnie obszernych wywodów zawartych w orzeczeniach organów obu instancji, odwołaniu i skardze, dla oceny zgodności z prawem kontrolowanych orzeczeń istotnym będzie jedynie kilka aspektów prawnych i faktycznych sprawy. Przy czym Sąd dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia (oraz poprzedzającego go orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...)) oparł się o niesporny materiał dowodowy i wykładnie przepisów przedstawioną poniżej.

(...) D. J. została obwiniona o to, że:

1) w dniu (...) października 2018 r. w (...) popełniła przewinienie dyscyplinarne polegające na odmowie wykonania polecenia przełożonego ten sposób, że będąc wyznaczoną na podstawie decyzji nr (...) Komendanta Powiatowego Policji w (...) z dnia (...) października 2018 r. sprawie powołania Komisji do przeprowadzenia pełnej inwentaryzacji dowodów rzeczowych broni i/łub amunicji i depozytów broni i amunicji w KPP w (...) w celu powierzenia prowadzenia magazynu depozytów broni i amunicji KPP w (...) - (...) D. J. - ekspertowi Wydziału (...) KPP w (...), na członka komisji, odmówiła udziału w przeprowadzeniu pełnej inwentaryzacji dowodów rzeczowych broni i/lub amunicji i depozytów broni i/lub amunicji, znajdujących się w budynku (...) na terenie Komendy Powiatowej Policji w (...), tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z § 1 i § 2 decyzji nr (...) Komendanta Powiatowego Policji w (...) z dnia (...) października 2018 r. w sprawie powołania Komisji do przeprowadzenia pełnej inwentaryzacji dowodów rzeczowych broni i/lub amunicji i depozytów broni i amunicji w KPP w (...) w celu powierzenia prowadzenia magazynu depozytów broni i amunicji KPP w (...) - (...) D. J. - ekspertowi Wydziału (...) KPP w (...);

2) w dniu (...) października 2018 r. w (...) popełniła przewinienie dyscyplinarne polegające na odmowie wykonania polecenia przełożonego ten sposób, że będąc wyznaczoną na podstawie decyzji nr (...) Komendanta Powiatowego Policji w (...) z dnia (...) czerwca 2018 r. w sprawie wyznaczenia policjanta do prowadzenia Magazynu Depozytów broni i amunicji w Komendzie Powiatowej Policji w (...), odmówiła prowadzenia magazynu depozytów broni i amunicji w KPP w (...), tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z § 1 i § 2 decyzji nr (...) Komendanta Powiatowego Policji w (...) z dnia (...) czerwca 2018 r. w sprawie wyznaczenia policjanta do prowadzenia Magazynu Depozytów broni i amunicji w Komendzie Powiatowej Policji w (...) zw. z pkt 8 ppkt 17 karty opisu stanowiska pracy przyjętej do stosowania w dniu (...) października 2018 r.

Zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów zostały uregulowane w rozdziale 10 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta, polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2 ustawy). W myśl art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2 stawy o Policji. Jedną z podstawowych cech stosunku służbowego, w jakim pozostaje obywatel pełniący służbę w Policji jest bowiem dyspozycyjność i posłuszeństwo poleceniom służbowym oraz podleganie odpowiedzialności dyscyplinarnej. Wynika to z treści art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Funkcjonariusz Policji jest związany rozkazem i poleceniem przełożonego a ich wykonywanie jest zasadniczą powinnością każdego policjanta - art. 58 ust. 1 ustawy z 1990 r. o Policji i to niezależnie od tego jak ocenia rozkazy i polecenia przełożonego, oraz czy się z nimi zgadza, czy też nie. Wyjątek w tym zakresie stanowi tylko polecenie, którego wykonanie łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa, co wynika wprost z treści ust. 2 powyższego przepisu. Wskazać w tym miejscu należy, że Policja jest formacją mundurową, zorganizowaną w sposób hierarchiczny. Dla skutecznej realizacji stojących przed nią celów (istotnych z punktu widzenia zapewnienia bezpieczeństwa) koniecznym jest zapewnienie Policji m.in. możliwości szybkości działania. Jednym z elementów wpływających na tę szybkość jest właśnie zasada podporządkowania funkcjonariusza rozkazom i poleceniom służbowym przełożonych.

Stosownie do treści art. 132a ww. ustawy, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Wina określona w powołanym przepisie związana jest zarówno z umyślnym, jak i nieumyślnym przewinieniem dyscyplinarnym. Stopień winy powinien mieć wpływ na wymiar kary, zgodnie bowiem z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.

W myśl art. 135g ust. 1 powołanej ustawy, przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego (ust. 2).

Wskazać także należy, że stosownie do treści art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, orzeczenie dyscyplinarne powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Powołany przepis wprawdzie szczegółowo nie określa konkretnych elementów uzasadnienia, to przyjąć jednak należy, że powinno ono zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powinny być w nim również podane motywy działania organu, co do oceny całokształtu sprawy, jak również motywy jego działań procesowych, podjętych w trakcie zbierania materiału dowodowego. Uzasadnienie orzeczenia winno zawierać logiczny proces rozumowania, który doprowadził organ do wniosku o winie lub niewinności obwinionego.

Zgodnie z art. 134 ww. ustawy karami dyscyplinarnymi są:

1) nagana;

2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania;

3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;

4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;

5) obniżenie stopnia;

6) wydalenie ze służby.

Przedstawiona w powyższym przepisie gradacja kar jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił natomiast, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich. Pozostawił to do uznania właściwego organu. Kontrola sądu w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ zbadał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy, oraz czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby.

W rozpoznawanej sprawie - w ocenie Sądu - jej stan faktyczny, a w szczególności okoliczności popełnienia przez skarżącą przewinień dyscyplinarnych, nie budzą wątpliwości. Również uznanie obwinioną za winną popełnienia zarzucanych jej czynów i odstąpienie od ukarania nie może być poczytywane za nadmierną represję w stosunku do popełnionych przewinień dyscyplinarnych.

(...) D. J. decyzją nr (...) Komendanta Powiatowego Policji w (...) z dnia (...) października 2018 r. w sprawie powołania Komisji do przeprowadzenia pełnej inwentaryzacji dowodów rzeczowych broni i/lub amunicji i depozytów broni i amunicji w KPP w (...) w celu powierzenia prowadzenia magazynu depozytów broni i amunicji KPP w (...) została powołana na członka komisji, która miała za zadanie przeprowadzenie pełnej inwentaryzacji dowodów rzeczowych. Z decyzją (...) D. J. zapoznała się w dniu (...) października 2018 r. W dniu (...) października 2018 r. celem przeprowadzenia inwentaryzacji w budynku "(...)" KPP w (...) stawili się; (...) M. S. - przewodniczący komisji, (...) T. K. - członek komisji, (...) D. J. - członek komisji oraz M. S. protokolant. (...) M. S. - zastępca Naczelnika Wydziału (...) KPP w (...) zeznał, że w celu przeprowadzenia inwentaryzacji stawił się wraz z (...) D. J. i M. S. do budynku (...) KPP w (...), gdzie znajduje się pomieszczenie w którym w szafach metalowych przechowywany jest depozyt broni i amunicji. W inwentaryzacji miał uczestniczyć jeszcze (...) T. K., który chwilę się spóźnił. W pomieszczeniu (...) D. J. oświadczyła, że nie będzie przyjmowała magazynu, a przyczynę poda w raporcie skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...). Nadmieniła ponadto, że pomieszczenie w którym znajdują się szafy z depozytami jest zawilgocone, śmierdzi w nim stęchlizną, jest tam brud i bałagan. Wykonała zdjęcia pomieszczenia swoim telefonem komórkowym, a następnie opuściła pomieszczenie.

Decyzja z dnia (...) października 2018 r., stanowiła rozkaz skierowany do funkcjonariusza (...) D. J. W tym miejscu zauważyć należy, że odpowiedzialność dyscyplinarna, którą ponoszą policjanci, związana jest ze szczególnym charakterem służby w Policji. Jak wielokrotnie podkreślał Trybunał Konstytucyjny (por. wyroki: z dnia 23 września 1997 r. sygn. akt K 25/96, publ. OTK 3-4/97/36; z dnia 27 stycznia 2003 r. sygn. akt SK 27/02, publ. OTK-A 1/03/2; z dnia 8 października 2002 r. sygn. akt K 36/00, publ. OTK-A 2002/5/63), specyfika statusu pracowniczego kategorii umundurowanych funkcjonariuszy służb publicznych powoduje, że funkcjonariusz służby mundurowej od momentu powołania poddać się musi regułom pełnienia służby nacechowanej istnieniem specjalnych uprawnień, ale też szczególnych obowiązków.

Jeżeli skarżąca kwestionowała zasadność czy prawidłowość decyzji z dnia (...) października 2018 r., to powinna w drodze służbowej, właściwej dla tej formacji mundurowej złożyć zastrzeżenia. Nie było natomiast podstaw do odmowy podjęcia czynności wynikających z przedmiotowej decyzji. Zgodnie z art. 28 ustawy o Policji, stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby.

Policjant ma prawo powstrzymać się i odmówić wykonania rozkazu (polecenia służbowego) jedynie w ściśle określonych sytuacjach. Policjant nie jest bowiem pracownikiem w rozumieniu art. 2 Kodeksu pracy (a co za tym idzie - jego stosunek służbowy nie jest stosunkiem pracy, lecz stosunkiem administracyjnym. Oznacza to m.in., że właściwy przełożony ma kompetencję do jednostronnego kształtowania istotnych składników tego stosunku. Dobrowolność jest związana wyłącznie z podjęciem decyzji przez kandydata o przyjęciu do służby w Policji (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 lutego 2009 r., IV SA/Po 430/08, LEX nr 484089; wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2006 r., II SA/Wa 66/06, LEX nr 213845).

Niewątpliwie Policjant może odmówić wykonania rozkazu lub polecenia przełożonego (lub innego uprawnionego organu), jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa. Takie okoliczności w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania nie występowały.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji: "Policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej".

Skarżąca popełniła przewinienie dyscyplinarne polegające na odmowie wykonania polecenia przełożonego odmawiając udziału w przeprowadzeniu pełnej inwentaryzacji dowodów rzeczowych broni i/lub amunicji i depozytów broni i/lub amunicji, znajdujących się w budynku (...) na terenie Komendy Powiatowej w (...). Odmowa wykonania polecenia służbowego wynikała ze świadomej decyzji skarżącej. Nie występowały przy tym okoliczności, które uprawniałyby funkcjonariusza policji do odmy wykonania polecenia służbowego. Inwentaryzacja była możliwa do przeprowadzenia, zebrany był właściwy skład osobowy Komisji a wykonanie polecenia nie prowadziłoby do popełnienia przestępstwa. Zastrzeżenia, co do decyzji stanowiącej źródło wykonania polecenia służbowego skarżąca winna natomiast zgłaszać w trybie właściwym dla przedmiotowej formacji, a nie uzewnętrzniać przez odmowe wykonania polecenia czy też wykonywanie zdjęć w obiekcie. Argumentacja zawarta w punkcie 1a skargi nie mogła zatem prowadzić do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Oprócz wskazanej wyżej wykładni należy podnieść, iż zarzut z pkt 1 orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia (...) września 2019 r. dotyczył niewykonania polecenia służbowego wynikającego z decyzji nr (...) a nie z opisu stanowiska (jak twierdzi skarżąca).

Niezasadnym okazały się również zarzuty z punktu 1b i punktu 2 skargi. Istotnie brak przeprowadzenia inwentaryzacji Magazynu Depozytów broni i amunicji powodował to, iż skarżąca nie mogła przejąć ww. magazynu. Obowiązek przejęcia magazynu przez skarżącą wynikał z decyzji nr (...) Komendanta Powiatowego Policji w (...). Skarżąca nie wykonując polecenia służbowego wynikającego z decyzji nr (...) świadomie uniemożliwiła wykonanie decyzji nr (...). Czyn obwinionej miał zatem taki skutek, że doprowadził do niewykonania dwóch poleceń służbowych, tj. przeprowadzenia pełnej inwentaryzacji Magazynu Depozytów i przejęcie do prowadzanie tego Magazynu przez skarżącą. Zamieszczenie tego zarzutu w orzeczeniu nr (...) było więc, jak najbardziej uzasadnione i nie naruszało obowiązujących w tym zakresie przepisów.

W ocenie Sądu organy orzekające uznały w sposób prawidłowy, że postawa skarżącej wskazywała na świadome działanie nakierowane na niewykonanie poleceń służbowych. Skarżąca odmawiając wykonania polecenia służbowego wykazał brak umiejętności ścisłego podporządkowania się przełożonemu. Jedną z podstawowych cech stosunku służbowego, w jakim pozostaje obywatel pełniący służbę w Policji jest dyspozycyjność i posłuszeństwo poleceniom służbowym oraz podleganie odpowiedzialności dyscyplinarnej. Funkcjonariusz Policji jest związany rozkazem i poleceniem przełożonego a ich wykonywanie jest zasadniczą powinnością każdego policjanta i to niezależnie od tego jak ocenia rozkazy i polecenia przełożonego, oraz czy się z nimi zgadza, czy też nie.

W związku z powyższym Sąd uznał zarzuty podniesione w skardze za niezasadne. Warto przy tym zaznaczyć, że w postępowaniu jakim jest postępowanie dyscyplinarne dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego (lub odstąpienie od ukarania) należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych, gdyż ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z sankcji wymienionych w art. 134 ustawy o Policji. Z kolei sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w tej części sprowadza się wyłącznie do oceny czy organy przestrzegały reguł procedowania (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2014 r.; sygn. akt I OSK 2687/12; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uzasadnień wydanych w sprawie orzeczeń wynika natomiast, że organ poddał analizie wszystkie okoliczności związane z naruszeniem przez skarżącą dyscypliny służbowej ostatecznie decydując o odstąpieniu od ukarania.

Uznawszy zatem zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie orzeczenia naruszają prawo (zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.