Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3148433

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 21 stycznia 2021 r.
II SA/Wa 645/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Marcinkowska.

Sędziowie WSA: Joanna Kube, Iwona Maciejuk (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia (...) stycznia 2020 r. nr (...) w przedmiocie odprawy mieszkaniowej

1. uchyla zaskarżoną decyzję,

2. zasądza od Prezesa Agencji Mienia Wojskowego na rzecz skarżącego A. S. kwotę 497 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

PrezesAgencji Mienia Wojskowego decyzją nr (...) z dnia (...) stycznia 2020 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., i art. 17 ust. 4 ustawy z 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2308 z późn. zm.) oraz art. 47 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2 pkt 4 i ust. 5 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 1b oraz art. 26 ust. 1 i 3 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2018 r. poz. 133 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o zakwaterowaniu, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w (...) nr (...) z dnia (...) grudnia 2019 r. o wypłacie A. S. odprawy mieszkaniowej w wysokości 123.263,37 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że A. S. wystąpił (...) września 2019 r. do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w L. z wnioskiem o wypłatę odprawy mieszkaniowej. Zgodnie z rozkazem personalnym nr (...) Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia (...) lipca 2019 r. (...) A. S. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego przez żołnierza zawodowego. Termin wypowiedzenia upływa z dniem (...) stycznia 2020 r. Dowódca Jednostki Wojskowej nr (...) zaświadczył, że ww. żołnierz na dzień zwolnienia ze służby wojskowej będzie posiadał wysługę, od której jest uzależniona wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową, w wymiarze 22 lat, 6 miesięcy, 15 dni liczoną od dnia (...) lipca 1997 r. Organ podał, że strona w załączonym do wniosku o wypłatę odprawy mieszkaniowej oświadczeniu wskazała do wyliczenia odprawy mieszkaniowej dzień (...) maja 2017 r., w którym zajmowała stanowisko służbowe o stopniu etatowym: młodszy chorąży oraz posiadała następujących członków rodziny: żonę E. S. oraz syna M. S., z którymi wspólnie zamieszkiwał pod wskazanym adresem.

PrezesAMW podał, że Dyrektor rozstrzygając o wypłacie odprawy w decyzji nr (...) z (...) grudnia 2019 r. do jej wyliczenia uwzględnił 2 normy wskazując, że syn strony M. S. - jest żołnierzem zawodowym i jego prawo do zakwaterowania jest realizowane odrębnie (otrzymuje świadczenie mieszkaniowe) dlatego do ustalenia kwoty odprawy nie może zostać uwzględniona norma na niego.

W odwołaniu podniesiono, że zapis w ustawie o możliwości wskazania przez żołnierza okresu z jakiego chce mieć naliczoną odprawę mieszkaniową miało na celu to, aby żołnierze nie odchodzili do rezerwy z powodu osiągnięcia przez ich dzieci wieku 25 lat. Zatem wskazani przez żołnierza członkowie rodziny powinni być uwzględniani przy naliczeniu odprawy mieszkaniowej bez względu na to gdzie pracują.

PrezesAgencji Mienia Wojskowego utrzymując w mocy decyzję organu I instancji przytoczył art. 23 ust. 1 pkt 1b, art. 47 ust. 1, 2 i 5, ustawy o zakwaterowaniu.

Wskazał, że postępowanie w sprawie wypłaty odprawy mieszkaniowej poza ustaleniem samego prawa do odprawy mieszkaniowej składa się również z naliczenia jej wysokości. Jedną z przyjętych zasad jest ustalenie wartości przysługującego lokalu mieszkalnego względem ilości norm należnych żołnierzowi w okresie zawodowej służby wojskowej w dniu wybranym przez żołnierza.

Organ podał, że w rozpatrywanej sprawie niekwestionowane jest to że, odprawa mieszkaniowa została przyznana na wniosek (...) A. S. - żołnierza służby stałej - który zostanie zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem (...) stycznia 2020 r. Na dzień zwolnienia ze służby wojskowej ww. żołnierz będzie posiadał wysługę, od której jest uzależniona wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową, w wymiarze 22 lat, 6 miesięcy, 15 dni liczoną od dnia (...) lipca 1997 r. PrezesAMW wskazał, że kwestią sporną jest ustalenie ilości norm powierzchni użytkowej podstawowej, które powinny zostać uwzględnione przy obliczaniu należnej skarżącemu odprawy mieszkaniowej. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji do obliczenia wysokości odprawy mieszkaniowej przyjął m.in. przysługujące skarżącemu w myśl art. 26 ust. 1 i 3 ustawy o zakwaterowaniu uprawnienia do dwóch norm wynikające ze stanu rodzinnego - 2 osoby (wnioskodawca oraz jego żona). Nie uwzględniono zaś wskazanej przez skarżącego normy na syna, który w dacie orzekania o wypłacie odprawy mieszkaniowej jest żołnierzem zawodowym i posiada zaspokojone potrzeby mieszkaniowe.

PrezesAMW wskazał, że zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu przy ustalaniu powierzchni użytkowej podstawowej uwzględnia się stanowisko służbowe żołnierza zawodowego oraz jego stan rodzinny. Norma powierzchni użytkowej podstawowej, która przysługuje żołnierzowi z jednego tytułu, wynosi od 8 m2 do 12 m2. Członków rodziny żołnierza zawodowego, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej powierzchni użytkowej podstawowej lokalu mieszkalnego definiuje i określa art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu. W świetle tego przepisu są nimi: małżonek oraz wspólnie zamieszkałe dzieci własne (...) nie dłużej jednak niż do dnia ukończenia 25 roku życia, chyba, że przed tym dniem stały się niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji i nie zawarły związku małżeńskiego. Organ stwierdził, że przepis ten co do zasady reguluje sytuację dzieci żołnierza, które nie są samodzielne i pozostają z rodzicami we wspólnym gospodarstwie domowym, najczęściej dlatego, że np. uczą się (25 lat - to z reguły wiek kończenia studiów). Organ podał, że to w stosunku do takich dzieci rodzice mają obowiązek zapewnienia im warunków mieszkaniowych. Organ uznał, że w normie prawnej wyrażonej w przepisie art. 47 ustawy o zakwaterowaniu chodzi o pomoc tym żołnierzom, którzy po odejściu ze służby nadal zapewniają potrzeby mieszkaniowe swym dzieciom i dlatego brane są one pod uwagę przy określeniu wartości stosownej normy potrzebnej dla wyliczenia przysługującej odprawy mieszkaniowej. PrezesAMW stwierdził, że pogląd taki jest zbieżny ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku I OSK 2621/17 z dnia 23 sierpnia 2019 r. nie uwzględnił stanu faktycznego dotyczącego członków rodziny żołnierza w dniu przez niego wskazanym w oświadczeniu do wyliczenia wysokości odprawy mieszkaniowej.

Prezes WAM wskazał, że odwołując się do osiągniętych wyników wykładni funkcjonalnej przepisów art. 26 ust. 1 i 3 w związku z art. 47 ustawy o zakwaterowaniu organ rozstrzygając o wypłacie odprawy mieszkaniowej obowiązany jest stosować się do treści przepisów mających zastosowanie w sprawie, niemniej adekwatnie do stanu faktycznego występującego w dacie orzekania. Oznacza to, że wydanie decyzji o wypłacie żołnierzowi odprawy mieszkaniowej poprzedza ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, podczas którego ocenie podlega m.in. oświadczenie żołnierza o stanie rodzinnym na dzień przez niego wskazany, z uwzględnieniem okoliczności zaistniałych na dzień wydania rozstrzygnięcia. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie ocena ta sprowadza się do wniosku, że w celu uniknięcia "dublowania się" zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych syna skarżącego, nie jest możliwe przyjęcie normy na tego członka rodziny do wyliczenia odprawy mieszkaniowej. PrezesAMW podał, że M. S. - syn wnioskującego o wypłatę odprawy mieszkaniowej - jest żołnierzem zawodowym i realizuje swoje prawo do zakwaterowania w formie wypłaty świadczenia mieszkaniowego (comiesięcznie 900 zł). Pominięcie tego faktu i przyjęcie, że jego potrzeby mieszkaniowe będzie zabezpieczał z odprawy ojciec po odejściu ze służby wojskowej "sprzeciwiałoby się z ustalonym stanem faktycznym sprawy". Organ stwierdził, że uznanie syna skarżącego do określenia kwoty odprawy mieszkaniowej, który wprawdzie - w dniu wskazanym przez wnioskodawcę nie miał 25 lat i nie był wówczas żołnierzem i zamieszkiwał wspólnie z ojcem - ale obecnie ma zabezpieczone potrzeby mieszkaniowe przez Państwo, kłóciłoby się zarówno z funkcją przedmiotowej odprawy wyrażonej w art. 47, jak i definicją dzieci zawartą w art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu. Organ powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z 7 października 2011 r. sygn. akt II CSK 693/10, LEX nr 1102855.

Decyzja Prezesa Agencji Mienia Wojskowego nr (...) z dnia (...) stycznia 2020 r. stała się przedmiotem skargi A. S., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik zarzucił:

- naruszenie prawa materialnego, tj. art. 47 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 26 ust. 1 i 3 ustawy o zakwaterowaniu poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na nieuzasadnionym uznaniu, że fakt pobierania przez syna skarżącego świadczenia mieszkaniowego może powodować nieuwzględnienie go jako członka rodziny skarżącego uwzględnianego przy ustalaniu powierzchni użytkowej podstawowej na potrzeby wyliczenia należnej skarżącemu odprawy mieszkaniowej, podczas gdy prawidłowa interpretacja tych przepisów nie pozwala na przyjęcie (jak uczyniły to organy obydwu instancji), że okoliczność ta majakiekolwiek znaczenie dla sprawy, co więcej, w sposób jednoznaczny daje żołnierzowi ubiegającemu się o wypłatę odprawy mieszkaniowej prawo do wskazania dnia, na podstawie którego powinna zostać wyliczona jej wysokość, czego skutkiem było błędne przyjęcie, że odprawa mieszkaniowa należna skarżącemu wyliczona powinna być dla stanu rodzinnego 2 osób (skarżący i jego małżonka), nie zaś 3 osób (skarżący, jego małżonka i syn);

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8 k.p.a. polegające na działaniu z daleko idącym przekroczeniem ram wyznaczonych przez przepisy obowiązującego prawa, poprzez m.in. wydanie decyzji w oparciu o normę zrekonstruowaną z naruszeniem podstawowych zasad wykładni i w efekcie nieuwzględnienie odwołania.

Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie Prezesa Agencji Mienia Wojskowego do wydania w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzji uchylającej decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w (...) nr (...) z (...) grudnia 2019 r. w części dotyczącej ustalenia wysokości należnej skarżącemu odprawy mieszkaniowej (tj. wyliczenia jej na podstawie dwóch, nie zaś trzech norm) i przyznającej skarżącemu odprawę mieszkaniową w wysokości uwzględniającej fakt zamieszkiwania z nim (...) maja 2017 r. syna, M. S. Pełnomocnik wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał m.in., że skarżący co do zasady nie kwestionuje dokonanych przez organy ustaleń faktycznych, a jedynie wykładnię przepisów prawa materialnego i model ich zastosowania w niniejszej sprawie. Skarżący niezmiennie stoi na stanowisku, że zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu w obecnym brzmieniu (które weszło w życie 1 października 2015 r., co organy obydwu instancji zdają się całkowicie pomijać) wyłącznie od osoby uprawnionej do otrzymania odprawy mieszkaniowej należy wybór dnia, z którego stan faktyczny bierze się pod uwagę przy ustalaniu wysokości odprawy (liczba norm). Pełnomocnik stwierdził, że nie wydaje się, by mogła istnieć jakakolwiek inna, zgodna z zasadami prawidłowej wykładni interpretacja bardzo jednoznacznej treści ustawy.

W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że dniem wskazanym przez żołnierza był (...) maja 2017 r., oraz że jego stan rodzinny w tej dacie (ustalony na podstawie art. 26 ust. 1 i 3 ustawy o zakwaterowaniu) stanowiły 3 osoby - skarżący, jego małżonka oraz syn M. S., który nie ukończył wtedy jeszcze 25 lat i zamieszkiwał z ojcem. Przyznaje to sam organ.

Pełnomocnik wskazał, że z niezrozumiałych przyczyn organ zdecydował się na odejście od literalnej wykładniart. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu i powołując się na bliżej nieokreślony "cel odprawy mieszkaniowej" zdecydował, że "nie jest możliwe przyjęcie normy na" M. S. Pełnomocnik podkreślił, że przed 1 października 2015 r. regulacja ta nie dawała żołnierzowi możliwości wyboru dnia, stanowiącego podstawę ustalenia liczby norm branych pod uwagę przy wyliczaniu wysokości odprawy mieszkaniowej, sztywno wskazując na "dzień wydania decyzji o wypłacie odprawy mieszkaniowej". Gdyby ten stan prawny utrzymywał się do dziś, odwołanie skarżącego oraz niniejsza skarga byłyby oczywiście bezpodstawne - zarówno (...) grudnia 2019 r. jak i (...) stycznia 2020 r. zamieszkiwał on wyłącznie z małżonką zaś jego syn pobierał odprawę mieszkaniową. Biorąc jednak pod uwagę, że obecnie to żołnierz ma prawo wyboru dnia, z którego stan faktyczny staje się podstawą wyliczeń i że w dniu wybranym przez skarżącego zamieszkiwał z nim także jego syn mający mniej niż 25 lat, obie decyzje uznać należy za błędne. Wykładnia przedmiotowych przepisów zaproponowana przez organy obydwu instancji w praktyce w całości podważa sens wspomnianej nowelizacji, która weszła w życie 1 października 2015 r. - organy chciałyby nadal, by to stan rodzinny żołnierza z chwili przyznania odprawy mieszkaniowej miał znaczenie dla ustalania jej wysokości, a więc by, w praktyce, nie miał on realnego prawa wyboru dnia, z którego przyjęta zostaje ilość należnych mu norm.

Pełnomocnik zwrócił też uwagę, że wyrok Sądu Najwyższego z 7 października 2011 r., sygn. akt II CSK 693/10 wydany został w poprzednim stanie prawnym. Wskazał, że ani ten wyrok, ani wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 sierpnia 2019 r. sygn. akt 2621/17, do którego odwołuje się PrezesAgencji Mienia Wojskowego nie dotyczą stanu faktycznego nawet zbliżonego do tego, w którym znajduje się skarżący. Wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny zajmował się w przedmiotowej sprawie sytuacją żołnierza, z którym przez pewien okres zamieszkiwała czwórka małoletnich dzieci, dla których stanowił on tymczasową rodzinę zastępczą. Sens orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczył więc uznania, że dzieci "przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego" muszą z żołnierzem zamieszkiwać na stałe, nie zaś całkowitego podważenia przysługującego mu prawa do wyboru dnia na potrzeby ustalenia jego stanu rodzinnego.

Pełnomocnik stwierdził, że niekorzystne dla skarżącego decyzje organów dwóch instancji zapadły w wyniku błędnej wykładni obowiązujących przepisów dokonanej przez organy obydwu instancji (zastosowanie wykładni celowościowej i systemowej w sytuacji, w której wykładnia językowa pozwalała na stworzenie pełnej i klarownej normy).

PrezesAgencji Mienia Wojskowego, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji. Wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Pełnomocnik wskazał m.in., że powołany w decyzji wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego I OSK 2621/17 jest przykładem na to, że organ mimo treści przepisu art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu winien uwzględniać stan rodzinny żołnierza również w dniu wydania decyzji, albowiem funkcją odprawy mieszkaniowej jest pomoc w zaspokojeniu realnych potrzeb mieszkaniowych żołnierza i wymiar tych potrzeb winien odzwierciedlać rozmiar przyznanej pomocy. Co więcej, kryterium zawarcia związku małżeńskiego również określa cel przyznawanej normy na dziecko żołnierza. Założenie rodziny przez dziecko żołnierza niweczy możliwość przyznania normy, choćby wspólnie zamieszkiwało i nie ukończyło 25 roku życia. Z kolei świadczenie mieszkaniowe ma ułatwić żołnierzowi zaspokojenie swych potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlegała uwzględnieniu.

Zarzut naruszenia prawa materialnego okazał się zasadny. PrezesAgencji Mienia Wojskowego rozpatrując sprawę jako organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni i niewłaściwie zastosował w niniejszej sprawie art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu. Organ naruszył również art. 6 k.p.a., a także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W sprawie jest bezsporne, że skarżącemu przysługuje prawo do odprawy mieszkaniowej (art. 23 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy o zakwaterowaniu). Zgodnie z tym przepisem, odprawa mieszkaniowa, o której mowa w art. 47, przysługuje żołnierzowi służby stałej, który do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie otrzymał decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 21 ust. 6, o ile nabył prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy.

Istota sporu w sprawie sprowadzała się jedynie do sposobu wyliczenia wysokości odprawy mieszkaniowej.

W ocenie Sądu PrezesAgencji Mienia Wojskowego miał podstawy do uwzględnienia odwołania strony od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego AMW

w (...) w zakresie w jakim organ I instancji przy ustaleniu wysokości odprawy mieszkaniowej niewłaściwie zastosował art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu.

Zgodnie z tym przepisem, odprawę mieszkaniową oblicza się i wypłaca według zasady: wartość przysługującego lokalu mieszkalnego jest iloczynem maksymalnej powierzchni użytkowej podstawowej przypadającej na jedną normę, o której mowa w art. 26 ust. 1, ilości norm należnych żołnierzowi w okresie zawodowej służby wojskowej w dniu wskazanym przez żołnierza, wskaźnika 1,66, wskaźnika ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania w kwartale poprzedzającym kwartał, w którym nastąpiło zwolnienie z tej służby, określanego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Brzmienie powołanego przepisu jest jednoznaczne i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Z przepisu tego wynika, że do wyliczenia odprawy mieszkaniowej należy przyjąć ilość norm należnych żołnierzowi w okresie zawodowej służby wojskowej, w dniu wskazanym przez żołnierza. Skarżący w postępowaniu administracyjnym dotyczącym odprawy mieszkaniowej wskazał do dokonania ustaleń przez organ dzień (...) maja 2017 r., kiedy to przysługiwało mu uprawnienie do 3 norm. Organ I instancji do dokonania wyliczeń uwzględnił jedynie 2 normy. Stwierdził, że w dniu wydawania decyzji o wypłacie odprawy mieszkaniowej syn skarżącego M. S. realizował jako żołnierz zawodowy własne prawo do zakwaterowania w formie wypłaty świadczenia mieszkaniowego w związku z czym przy ustalaniu wysokości odprawy mieszkaniowej dla skarżącego organ nie uwzględnił normy na wspólnie zamieszkałego we wskazanej wyżej dacie syna skarżącego. Rację ma skarżący, że w przepisach prawa nie ma podstawy do zajęcia takiego stanowiska w sprawie ustalenia wysokości odprawy mieszkaniowej dla skarżącego, czego nie dostrzegł organ odwoławczy.

Okoliczność, że skarżącemu w dniu (...) maja 2017 r. przysługiwały 3 normy nie była przez organ kwestionowana. Syn skarżącego nie miał wówczas ukończonego 25 roku życia i zamieszkiwał wspólnie ze skarżącym. Wymogi art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu były zatem spełnione, syn skarżącego był członkiem rodziny, którego uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej powierzchni użytkowej podstawowej.

W świetle powyższego nie było podstaw, aby rozpatrując odwołanie strony, przyjąć za trafne ustalenie organu I instancji o konieczności uwzględnienia do wyliczeń mniejszej ilości norm niż należne skarżącemu w dniu przez niego wskazanym, tj. (...) maja 2017 r. Zaprezentowany przez organ I instancji pogląd doprowadził w istocie do tego, że przepis art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu nie został właściwie zastosowany.

Okoliczność, że w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji, tj. (...) grudnia 2019 r. syn skarżącego pełnił zawodową służbę wojskową i otrzymywał świadczenie mieszkaniowe w żaden sposób nie wpływa na uprawnienie skarżącego do odprawy mieszkaniowej ani na wysokość należnej skarżącemu odprawy mieszkaniowej, skoro do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej skarżący nie otrzymał decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego. Kwestia świadczeń przysługujących synowi skarżącego w dniu wydawania decyzji o wypłacie skarżącemu odprawy mieszkaniowej nie jest przedmiotem niniejszej sprawy, tym bardziej, że przy obliczaniu i wypłacie odprawy mieszkaniowej ustawodawca jednoznacznie nakazał uwzględnić normy należne żołnierzowi w dniu przez niego wskazanym.

W sprawie tej naruszona została podstawowa zasada postępowania administracyjnego, tj. zasada praworządności, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 6 k.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zasada ta jest powtórzeniem konstytucyjnej zasady, zgodnie z którą organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji). W sprawie tej nie wystąpiła wątpliwość co do rozumienia stosowanej normy prawnej, nadto sens przepisu art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu nie przeczy celowi odprawy mieszkaniowej (art. 23 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy o zakwaterowaniu), która stanowi tylko określony procent wartości przysługującego, co należy podkreślić, lokalu mieszkalnego (art. 47 ustawy o zakwaterowaniu). Wykładnia systemowa i funkcjonalna nie dają w tej sprawie podstaw, aby odstąpić od wykładni literalnej. Prawo do odprawy mieszkaniowej jest ściśle związane z przysługującym żołnierzowi w trakcie służby prawem do zakwaterowania i - w stanie faktycznym tej sprawy - nie otrzymaniem decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego.

W sprawie tej nie można podzielić poglądu organu odwoławczego, że wypłata odprawy mieszkaniowej z uwzględnieniem ilości norm wskazanych przez skarżącego na dzień (...) maja 2017 r. kłóciłaby się z funkcją odprawy mieszkaniowej wyrażoną w art. 47.

Przywołany w decyzji wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II CSK 693/10 wydany został w innym stanie faktycznym i prawnym, zaś wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2019 r. sygn. akt 2621/17 rozstrzyga w odmiennym stanie faktycznym.

W rozpatrywanej sprawie syn skarżącego mieszkał z nim i nie miał ukończonych 25 lat w dniu (...) maja 2017 r., a zatem był członkiem rodziny, którego uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej powierzchni mieszkaniowej, co jest bezsporne.

Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy uwzględni powyższą ocenę prawną. W sprawie tej nie ma podstaw do tego, aby przy obliczaniu wysokości odprawy mieszkaniowej należnej skarżącemu nie uwzględnić ilości norm należnych żołnierzowi w okresie zawodowej służby wojskowej w dniu wskazanym przez żołnierza.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, jak w punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do kosztów tych Sąd zaliczył wynagrodzenie adwokata reprezentującego skarżącego w wysokości 480 zł oraz 17 zł opłaty od dokumentu pełnomocnictwa.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.