Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2744577

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 23 października 2019 r.
II SA/Wa 631/19
Wybór miejsca doręczenia.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kania.

Sędziowie WSA: Iwona Maciejuk, Ewa Marcinkowska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 października 2019 r. sprawy ze skargi L. M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia (...) stycznia 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia (...) stycznia 2019 r. nr (...), działając na podstawie art. 59 § 2 w zw. z art. 58 k.p.a. odmówił L.M. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia (...) grudnia 2017 r. nr (...).

Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Komendant (...) Policji wnioskiem z dnia (...) grudnia 2017 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji L.M. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

Postanowieniem z dnia (...) grudnia 2017 r. nr (...) Komendant Wojewódzki Policji w (...) wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby L. M.

W związku z wszczętym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem dyscyplinarnym, rozkazem personalnym z dnia (...) grudnia 2017 r. nr (...) Komendant Miejski Policji w (...) zawiesił L.M. w czynnościach służbowych od dnia (...) grudnia 2017 r. do dnia (...) lutego 2018 r.

Komendant Wojewódzki Policji w (...) rozkazem personalnym z dnia (...) grudnia 2017 r. nr (...) zwolnił L.M. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z dniem (...) grudnia 2017 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W związku z informacją o przebywaniu funkcjonariusza w Samodzielnym Publicznym Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym w (...), pismem z dnia (...) grudnia 2017 r. wystąpiono do Dyrektora tego Szpitala (oraz jego zastępcy) z wnioskiem o wyrażenie zgody na umożliwienie widzenia się z L.M. pracownikowi organu. W piśmie z dnia (...) grudnia 2017 r. specjalista (...) tego Szpitala wyjaśniła, że z uwagi na stan zdrowia (...) funkcjonariusza, nie jest on zdolny do udziału w czynnościach postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, rozkaz personalny z dnia (...) grudnia 2017 r. został przesłany L.M., za pośrednictwem Poczty Polskiej, na adres (...) w (...), zaś w dniu (...) grudnia 2017 r. pracownik Szpitala - (...), potwierdził pieczątką oraz własnoręcznym podpisem odbiór przesyłki poleconej, zawierającej rozkaz personalny.

W dniu (...) grudnia 2017 r. do Komendy Miejskiej Policji w (...) wpłynęło (drogą faksową) postanowienie z Prokuratury Rejonowej w (...) o zatrzymaniu i przymusowym doprowadzeniu L.M. - po zwolnieniu z Oddziału (...) w (...), w związku z prowadzonym przeciwko ww. śledztwem, w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k., sygn. akt (...), a także pismo Prokuratora Rejonowego w (...) adresowane do (...) w (...), w którym poinformowano o prowadzonym przeciwko L.M. śledztwie, a także poproszono o wcześniejsze poinformowanie Komendy Miejskiej Policji w (...) o zwolnieniu wymienionego ze Szpitala.

W dniu (...) sierpnia 2018 r. do Komisariatu Policji w (...) wpłynęło pismo (raport) L.M. z dnia (...) lipca 2018 r., w którym wymieniony poinformował, że postępowanie prowadzone przeciwko jego osobie o sygn. akt (...) zostało umorzone, w związku z czym wnosi o przywrócenie go do służby. Pismo to zostało przekazane w dniu (...) sierpnia 2018 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w (...).

Naczelnik Wydziału (...) Komendy Wojewódzkiej Policji w (...) pismem z dnia (...) sierpnia 2018 r. poinformował L.M., że jego "raport" z dnia (...) lipca 2018 r. w sprawie przywrócenia do służby w Policji, został rozpatrzony odmownie. Pismo to doręczono ww. w dniu (...) sierpnia 2018 r.

Pismem nadanym w dniu (...) września 2018 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej L.M., reprezentowany przez pełnomocnika, na podstawie art. 58 § 1 i art. 59 § 2 k.p.a., wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego nr (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia (...) grudnia 2017 r. W uzasadnieniu podniósł, że omawiany rozkaz personalny nigdy nie został L.M. doręczony. Wymieniony od dnia (...) grudnia 2017 r. do dnia (...) stycznia 2018 r. przebywał w (...) w (...) na Oddziale (...), zaś w trakcie tego pobytu nikt nigdy nie przekazał mu przedmiotowego rozkazu personalnego, jak również nie poinformował go, że takowy został przez kogokolwiek odebrany. Reasumując, pełnomocnik stwierdził, że ze względu na omawiany pobyt w szpitalu L.M. nie miał możliwości zapoznania się z treścią przedmiotowego rozkazu personalnego, który nigdy nie został mu skutecznie doręczony. Okoliczność ta uniemożliwiła mu wniesienie odwołania w przewidzianym terminie. Z tych też przyczyn uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Na dowód wskazanych twierdzeń pełnomocnik załączył kopię pierwszej strony karty pobytu w (...) w (...) od dnia (...) grudnia 2017 r. do (...) stycznia 2018 r.

Jednocześnie z powyższym wnioskiem pełnomocnik wniósł odwołanie od rozkazu personalnego nr (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia (...) grudnia 2017 r., zaskarżając go w całości i wskazując, że L.M. o decyzji tej dowiedział się w dniu (...) sierpnia 2018 r.

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia (...) stycznia 2019 r. nr (...), działając na podstawie art. 59 § 2 w zw. z art. 58 k.p.a. odmówił L.M. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia (...) grudnia 2017 r. nr (...).

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję (art. 129 § 1 k.p.a.) - w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 k.p.a.).

Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

Podkreślił, że przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności jest instytucją procesową, mającą na celu przede wszystkim ochronę strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu. Organ zwrócił uwagę, że przepis art. 58 k.p.a. ustanawia cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, tj.: wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której ustanowiony został przywracalny termin. Jednakże przesłanką, która musi zaistnieć w pierwszej kolejności, aby możliwe było badanie okoliczności podniesionych we wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania, jest złożenie żądania w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu z jednoczesnym złożeniem odwołania. Ustanie przyczyny uchybienia terminu to ustanie przeszkody do dokonania danej czynności procesowej, niemożliwej do przezwyciężenia przez osobę zainteresowaną, która dołożyła należytej staranności w tym zakresie. Niedochowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu będzie skutkowało nieuwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu, gdyż jest to termin, który nie podlega przywróceniu (art. 58 § 3 k.p.a.).

Mając powyższe przepisy na uwadze organ stanął na stanowisku, że skarżący uchybił siedmiodniowemu terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, nie dając wiary twierdzeniom skarżącego, że o rozkazie personalnym z dnia (...) grudnia 2017 r. o zwolnieniu ze służby dowiedział się dopiero w dniu (...) sierpnia 2018 r.

Organ przypomniał, że L.M. w dniu (...) grudnia 2017 r. osobiście odebrał postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. Nadto funkcjonariusz stawił się osobiście w dniu (...) grudnia 2017 r. w siedzibie organu I instancji składając oświadczenie, że nie będzie tego dnia się zapoznawał z aktami przedmiotowego postępowania z powodu złego stanu zdrowia (...) oraz zamierza ustanowić pełnomocnika w omawianej sprawie. Ponadto funkcjonariusz osobiście odebrał rozkaz personalny z dnia (...) grudnia 2017 r. o zawieszeniu w czynnościach służbowych.

Natomiast w związku z posiadaną informacją na temat przebywania funkcjonariusza w (...) w (...), zwrócono się do Dyrektora Szpitala o umożliwienie widzenia się z zainteresowanym. Wobec odmowy, rozkaz personalny z dnia (...) grudnia 2017 r. o zwolnieniu L.M. ze służby został przesłany funkcjonariuszowi na adres Szpitala. Przesyłka została odebrana przez pracownika Szpitala inspektora ds. kancelaryjnych w dniu (...) grudnia 2017 r.

Organ nie zgodził się z twierdzeniem funkcjonariusza, że rozkaz personalny z dnia (...) grudnia 2017 r. nigdy nie został mu doręczony, bowiem pismem z dnia (...) listopada 2018 r. Kierownik Zespołu Opieki (...) poinformował, że L.M. podczas pobytu w Oddziale (...) została przekazana przesyłka w dniu (...) grudnia 2017 r. wskazując jednocześnie, że nie posiada żadnego rejestru ani dokumentów, które potwierdziłyby fakt odbioru dokumentów przez L.M. W ocenie organu brak jest podstaw do kwestionowania treści lub wiarygodności tego dokumentu, gdyż został on podpisany przez Kierownika Zespołu Opieki (...) oraz opatrzony stosowną pieczęcią zakładu leczniczego w (...).

W ocenie organu, termin do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego nr (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia (...) grudnia 2017 r. upłynął zatem w dniu (...) grudnia 2017 r.

Organ podniósł jednocześnie, że ze względu na rodzaj placówki zdrowotnej, w jakiej przebywał L.M. w dniach (...) grudnia 2017 r. - (...) stycznia 2018 r., a także mając na względzie informację zawartą w piśmie specjalisty (...) z dnia (...) grudnia 2017 r., należy rozważyć sytuację, w której funkcjonariusz miał możliwość świadomego zapoznania się z decyzją i zrozumienia jej skutków prawnych, a tym samym uznania, że z decyzją tą się nie zgadza i żąda jej weryfikacji przez organ odwoławczy.

Powołując się na § 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania w sprawach przyjęcia oraz wypisania ze szpitala (...) oraz § 30 Regulaminu organizacyjnego (...) w (...) stanowiącego załącznik do zarządzenia nr (...) Dyrektora (...) w (...), Komendant podkreślił, że osoba przebywająca w szpitalu (...) wypisywana jest ze szpitala, jeżeli jej stan zdrowia wskazuje, że ustąpiły przyczyny przyjęcia i pobytu w szpitalu (...). Zatem mając na uwadze, że L.M. został wypisany ze szpitala w dniu (...) stycznia 2018 r. organ uznał, że tego dnia mógł świadomie zapoznać się z rozkazem personalnym nr (...) z dnia (...) grudnia 2017 r. i zrozumieć jego skutki. Od tego dnia wymieniony mógł w terminie 7 dni złożyć prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Nadto organ zauważył, że funkcjonariusz nie przedstawił żadnej dokumentacji, z której wynikałoby, że po dniu wypisu ze szpitala nie miał możliwości zapoznania się z doręczoną decyzją.

Uwzględniając powyższe organ stwierdził, że L.M. nie dochował siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jednocześnie nie przedstawił także żadnych dowodów uprawdopodabniających twierdzenia, że zapoznał się z rozkazem personalnym w dniu (...) sierpnia 2018 r.

Ponadto w ocenie organu, policjant z ponad jedenastoletnim stażem służby musiał liczyć się z tym, że w związku z toczącym się postępowaniem administracyjnym, a także postępowaniem karnym, w którym był podejrzanym, może zostać zwolniony ze służby w Policji. Niezainteresowanie się w przez L.M. swoim statusem służbowym aż do dnia (...) lipca 2018 r. (data nadania wniosku o przywrócenie do służby w Policji) stanowi działanie nie tylko zawinione, ale też nieodpowiedzialne. Przy dochowaniu minimum staranności w prowadzeniu swoich spraw L.M. miał możliwość dochowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego nr (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia (...) grudnia 2017 r. Mógł też ustanowić pełnomocnika. Ponadto od stycznia 2018 r. L.M. nie otrzymywał uposażenia należnego mu na stanowisku policyjnym (wymieniony nie posiadał ponadto w dacie zwolnienia ze służby uprawnień emerytalnych, a zatem nie otrzymywał również świadczenia emerytalnego). Niewiarygodne jest zatem, aby aż do dnia (...) sierpnia 2018 r. (w którym to dniu, zdaniem pełnomocnika, strona dowiedziała się o zwolnieniu ze służby), wymieniony nie zdawał sobie sprawy z powyższego faktu oraz nie podjął przynajmniej nieformalnych czynności zmierzających do wyjaśnienia takiego stanu rzeczy.

Jednocześnie w dniu (...) sierpnia 2018 r. do Komisariatu Policji w (...) Komendy Miejskiej Policji w (...) wpłynęło pismo (raport) L.M. z dnia (...) lipca 2018 r. (nadane na poczcie w dniu (...) lipca 2018 r.), w którym wymieniony poinformował, że prowadzone przeciwko jego osobie postępowanie karne o sygn. akt (...) zostało umorzone, w związku z czym wnosi o "przywrócenie go do służby". Zatem L. M. miał wiedzę, że pozostaje poza służbą, a więc musiał też zdawać sobie sprawę, iż została wobec niego wydana decyzja o zwolnieniu ze służby w Policji.

W tym kontekście Komendant Główny Policji stwierdził, że prośba L.M. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego nr (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia (...) grudnia 2017 r. została wniesiona bez zachowania terminu wynikającego z art. 58 § 2 k.p.a.

Niezależnie od powyższego, przyjmując, że funkcjonariusz dochował terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, w ocenie Komendanta, L.M. nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Powoływanie się bowiem na sam jego pobyt w szpitalu od dnia (...) grudnia 2017 r. do dnia (...) stycznia 2018 r. nie stanowi takiej okoliczności. Licząc się z rozstrzygnięciem w sprawie zwolnienia go ze służby, winien był w sposób należyty zadbać o swoje interesy, np. poprzez ustanowienie pełnomocnika. Nadto od dnia wypisu ze szpitala ((...) stycznia 2018 r.) do dnia (...) lipca 2018 r. również nie podjął jakiejkolwiek czynności w powyższym zakresie.

Zachowanie L.M., który przez około 7 miesięcy nie interesował się swoją sytuacją zawodową pomimo faktu, iż wiedział o toczącym się wobec niego postępowaniu w sprawie zwolnienia ze służby oraz, że nie otrzymywał przez ten czas uposażenia, obciąża wymienionego i niewątpliwie wskazuje na brak po jego stronie należytej staranności i dbałości o własne sprawy.

L.M., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia (...) stycznia 2019 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 58 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, w sytuacji gdy już samo doręczenie rozkazu personalnego nastąpiło do rąk pracownicy Szpitala, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie nie przewidują doręczenia za pośrednictwem takiej osoby poza miejscem zamieszkania adresata, ponadto stan zdrowia L.M., znany organowi, winien budzić wątpliwość, co do świadomości adresata w chwili ewentualnego otrzymywania przesyłki, co więcej L.M., co prawda opuścił szpital w dniu (...) stycznia 2018 r., jednakże już w dniu (...) stycznia zastosowany został wobec niego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, który był stosowany do lipca 2018 r., a zatem nie sposób przyjąć, by w warunkach izolacji skarżący miał możliwość poczynienia ustaleń o czynnościach podejmowanych w toczącym się z jego udziałem postępowaniu administracyjnym i podjęcia stosownych działań, co świadczy o istnieniu przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie postanowienia nr (...) z dnia (...) stycznia 2019 r. Komendanta Głównego Policji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Odnosząc się do zarzutów skargi podniósł, iż fakt stosowania wobec L.M. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowani nie może być uznany za okoliczność, o której mowa w art. 58 § 1 k.p.a. oraz przemawiać za uznaniem, że jego prośba o przywrócenie terminu została wniesiona w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Funkcjonariusz w okresie tymczasowego aresztowania miał bowiem możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a także miał możliwość skorzystania z pomocy adwokata lub radcy prawnego w tym zakresie.

Organ zaznaczył jednocześnie, iż z informacji pozostających w dyspozycji Komendanta Głównego Policji wynika, że w stosunku do L.M. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania był stosowany do dnia (...) lipca 2018 r. Nawet zatem w tych okolicznościach, w związku ze złożeniem raportu z dnia (...) lipca 2018 r. jednoznacznie świadczącego o okoliczności, iż decyzja o zwolnieniu strony ze służby w Policji została mu doręczona, należy uznać, iż wniosek z dnia (...) września 2018 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji o rozwiązaniu stosunku służbowego został wniesiony po terminie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżonym postanowieniem odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia (...) grudnia 2017 r. nr (...) o zwolnieniu L.M. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 58 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (art. 58 § 1 k.p.a.). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (art. 58 § 3 k.p.a.).

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy organ prawidłowo ustalił, iż wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania został złożony przez skarżącego z uchybieniem terminu siedmiodniowego określonego w art. 58 § 2 k.p.a.

W dacie wydania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) rozkazu personalnego z dnia (...) grudnia 2017 r. o zwolnieniu ze służby skarżący przebywał na Oddziale (...) w (...) w (...). Z uwagi na stan jego zdrowia (...) specjalista (...) nie wyraził zgody na widzenie z nim w celu doręczenia powyższego rozkazu personalnego, któremu nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. W związku z powyższym rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby został przesłany w dniu (...) grudnia 2017 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres Szpitala. W dniu (...) grudnia 2017 r. pracownik Szpitala - inspektor ds. kancelaryjnych, potwierdził pieczątką oraz własnoręcznym podpisem odbiór powyższej przesyłki poleconej. W piśmie z dnia (...) listopada 2018 r. Kierownik Zespołu (...) w (...) potwierdził, że w dniu (...) grudnia 2017 r. L.M. podczas pobytu w Oddziale (...) została przekazana powyższa przesyłka, wskazując jednocześnie, że nie posiada żadnego rejestru ani dokumentów, które potwierdziłyby powyższy fakt odbioru. L.M. przebywał na Oddziale (...) w (...) od (...) grudnia 2017 r. do (...) stycznia 2018 r., a następnie od (...) stycznia 2018 r. do (...) lipca 2018 r. zastosowano wobec niego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania. Po zwolnieniu z aresztu w dniu (...) lipca 2018 r. nadał na poczcie pismo (raport) z dnia (...) lipca 2018 r. skierowany do Komisariatu Policji w (...), w którym poinformował, że postępowanie prowadzone przeciwko jego osobie o sygn. akt (...) zostało umorzone, w związku z czym wniósł o przywrócenie go do służby. Pismo to zostało przekazane w dniu (...) sierpnia 2018 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w (...).

Naczelnik Wydziału (...) Komendy Wojewódzkiej Policji w (...) pismem z dnia (...) sierpnia 2018 r. poinformował L.M., że jego "raport" z dnia (...) lipca 2018 r. w sprawie przywrócenia do służby w Policji został rozpatrzony odmownie. Pismo to doręczono ww. w dniu (...) sierpnia 2018 r.

Pismem nadanym w dniu (...) września 2018 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej L.M., reprezentowany przez pełnomocnika, na podstawie art. 58 § 1 i art. 59 § 2 k.p.a., wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego nr (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) wskazując, iż o decyzji o zwolnieniu ze służby dowiedział się dopiero w dniu (...) sierpnia 2018 r.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na treść art. 42 § 3 k.p.a. który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma osobom fizycznym w sposób określony w § 1 i 2, tj. w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, bądź w lokalu organu administracji publicznej, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie.

Ustawodawca nie ustalił wiążącej organ prowadzący postępowanie kolejności miejsc, w której doręczenie może nastąpić. Wybór sposobu doręczenia należy więc do organu administracji publicznej, przed którym toczy się sprawa. Jeśli chodzi o stwierdzenie wystąpienia przesłanki "koniecznej potrzeby" uzasadniającej doręczenie w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie, to nie ulega wątpliwości, że ustawodawca posłużył się pojęciem nieostrym, którego doprecyzowanie w każdym rozpoznawanym przypadku pozostawione jest organowi administracyjnemu. Wypełnienia treści tego pojęcia organ dokonuje w oparciu o ustalone fakty, które odnoszą się do okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, w sposób pozwalający ocenić, czy w danej sprawie zachodzi taka właśnie konieczna potrzeba.

W niniejszej sprawie, potrzeba doręczenia skarżącemu rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w trybie przewidzianym w art. 42 § 3 k.p.a. (w czasie jego pobytu w szpitalu), uzasadniona była nieobecnością skarżącego w służbie oraz koniecznością realizacji wydanego rozkazu personalnego, któremu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Dlatego też doręczenie rozkazu w dniu (...) grudnia 2017 r. za pośrednictwem personelu Szpitala należy uznać w ocenie Sądu za skuteczne.

Przyjmując nawet, że w okresie od (...) grudnia 2017 r. do (...) lipca 2018 r. (z uwagi na pobyt w szpitalu, a następnie tymczasowe aresztowanie) zachodziły usprawiedliwione przeszkody, które uniemożliwiały skarżącemu zachowanie terminu do złożenia odwołania, to niewątpliwe przeszkody te ustały z dniem jego zwolnienia z aresztu.

Treść pisma (raportu) skarżącego z dnia (...) lipca 2018 r. skierowanego do Komisariatu Policji w (...), w którym poinformował, że postępowanie prowadzone przeciwko jego osobie o sygn. akt (...) zostało umorzone oraz zwrócił się o przywrócenie do służby świadczy natomiast w ocenie Sądu jednoznacznie o tym, że w dacie składania tego raportu posiadał on wiedzę o tym, że został zwolniony ze służby. Dlatego też, twierdzenie skarżącego, że o decyzji o zwolnieniu ze służby dowiedział się dopiero w dniu (...) sierpnia 2018 r., gdy doręczono mu pismo z Komendy Wojewódzkiej Policji w (...) z dnia (...) sierpnia 2018 r. odmawiające przywrócenia go do służby, nie zasługuje na wiarę.

W świetle powyższych faktów, uzasadnione jest zatem stanowisko organu, że wniosek skarżącego z dnia (...) września 2018 r. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia (...) grudnia 2017 r. nr (...) został złożony przez skarżącego z uchybieniem terminu siedmiodniowego określonego w art. 58 § 2 k.p.a. Zgodnie natomiast z przepisem art. 58 § 3 k.p.a. przywrócenie terminu do złożenia prośby o przywrócenie terminu przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji odpowiada prawu, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.