Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2055130

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 28 kwietnia 2016 r.
II SA/Wa 50/16
Cofnięcie pozwolenia na broń ze względu na prawomocne skazanie.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Kube (spr.).

Sędziowie WSA: Iwona Maciejuk, Sławomir Antoniuk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) listopada 2015 r. nr (...) w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Komendant Główny Policji decyzją z dnia (...) listopada 2015 r. nr (...), po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia (...) sierpnia 2015 r. nr (...) o cofnięciu J.K. pozwolenia na broń palną gazową.

W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z treści wskazanego artykułu wynika, że ustawodawca rozstrzygnął, że istnienie przedmiotowego zagrożenia uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem samo ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Nie przewidziano w tym względzie żadnych wyjątków, czy też okoliczności łagodzących, a zatem na rodzaj rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie ma znaczenia pozytywna opinia z miejsca zamieszkania oraz pozytywne orzeczenia stwierdzające, że strona posiada zdolność do dysponowania bronią.

Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że J.K. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia (...) kwietnia 2015 r., sygn. akt (...) utrzymującym w mocy (w pkt I i III) wyrok Sądu Rejonowego (...) z dnia (...) grudnia 2014 r., sygn. akt (...) za czyn z art. 77 § 2 Kodeksu karnego skarbowego (k.k.s.) w zw. z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. Zaznaczył, że naruszenie przez stronę przepisów art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.) jest działaniem umyślnym.

Skoro zatem przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy ma charakter obligatoryjny, to organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J.K. zakwestionował decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) listopada 2015 r., uznając ją za krzywdzącą. Wniósł o stwierdzenie nieważności, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

* przepisu prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, poprzez jego błędne zastosowanie,

* przepisu postępowania administracyjnego, tj. art. 156 k.p.a., poprzez wydanie w odrębnych sprawach administracyjnych dwóch decyzji o takich samych numerach, co powoduje nieważność postępowań z mocy prawa z uwagi na istotne wady, jakie zawierają w swej treści.

Skarżący wskazał, że nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz posiada uzasadniony interes w posiadaniu broni. Stwierdził, że organ odwoławczy w sposób dowolny przyjął, że został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego (...) z dnia (...) grudnia 2014 r., sygn. akt (...) za popełnienie czynu umyślnego. Podkreślił, że od powyższego wyroku złożył apelację, na skutek której niniejsza sprawa została przekazana sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie nie wzięto także pod uwagę okoliczności świadczących na jego korzyść, tj. nienaganne zachowanie, pozytywną opinię sąsiedzką, pozytywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne oraz stałą współpracę z organami Policji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy, chodzi tu o osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

W rozpoznawanej sprawie podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową J.K. był prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia (...) kwietnia 2015 r., sygn. akt (...) utrzymujący w mocy (w pkt I i III) wyrok Sądu Rejonowego (...) z dnia (...) grudnia 2014 r., sygn. akt (...), którym został uznany winnym popełnienia czynu z art. 77 § 2 k.k.s. w zw. z art. 77 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s., tj. o to, że w okresie od (...) lutego 2012 r. do (...) sierpnia 2012 r., pełniąc funkcję (...) zarządu firmy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. i będąc z tego tytułu osobą odpowiedzialną za terminowe regulowanie należności podatkowych, działając z wykorzystaniem tej samej sposobności nie wpłacił w obowiązujących terminach tj., do dnia 20 następującego miesiąca po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek (...) Urzędu Skarbowego w K., podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące styczeń i luty i od maja do lipca 2012 r. w kwocie łącznej (...) zł, czym naruszył przepisy zawarte w art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Niewątpliwie zachowanie skarżącego polegające na zaniechaniu wpłaty pobranego podatku jest działaniem (przestępstwem) umyślnym. W sprawie zatem została spełniona przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, określona w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, gdyż J.K. stał się osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a powołanej ustawy.

Należy podkreślić, że obecna konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w pierwszym z nich, obligatoryjnie musi wydać decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Bez znaczenia są wówczas takie okoliczności, jak: pozytywna opinia środowiskowa z miejsca zamieszkania czy okoliczności świadczące na jej korzyść.

Sprawy cofnięcia pozwolenia na broń nie pozostawiono uznaniu organu. Brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji: "cofa pozwolenie na broń" oznacza, że rozstrzygnięcie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy.

W związku z powyższym, organ nie jest zobowiązany do badania, czy dana osoba stanowi zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, uzasadniające cofnięcie jej pozwolenia na broń, gdyż stosownej oceny dokonał już ustawodawca. Katalog wymieniony w tym przepisie ma obecnie charakter zamknięty.

W ocenie Sądu organ słusznie wskazał w zaskarżonej decyzji, że ustawodawca rozstrzygnął, że istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie ma charakteru środka karnego, lecz administracyjnoprawny. Ustawodawca uznał bowiem, że fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem wskazanego czynu (dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochowywać powinien posiadacz broni. Broń oraz amunicja ze względu na potencjalnie możliwe wywołanie nimi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, musi podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby opanowane, praworządne, zrównoważone, dojrzałe. Z tego też względu przepisy dopuszczające jednostki do posiadania broni i amunicji muszą być wykładane możliwie rygorystycznie. Ma to szczególne znaczenie wobec art. 38 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej.

Należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego jest jedynie ustalenie czy zachodzą określone w ustawie o broni i amunicji przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń, a zatem czy fakt skazania za przestępstwo spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 wskazanej ustawy. Ustalenie zatem, że skarżący został skazany za przestępstwo umyślne skarbowe jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń.

Zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 156 § 1 k.p.a. poprzez wydanie w odrębnych sprawach administracyjnych dwóch decyzji o takich samych numerach nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała żadna z podstaw do stwierdzenia nieważności, o których mowa w powyższym przepisie.

Z tych względów, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów postępowania, a także dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.