Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2735986

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 18 października 2018 r.
II SA/Wa 456/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras.

Sędziowie WSA: Janusz Walawski, Iwona Maciejuk (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2018 r. sprawy ze skargi K. G. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia (...) lutego 2018 r. nr (...) w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz ustalenia inwalidztwa

1. oddala skargę w zakresie zdolności do zawodowej służby wojskowej;

2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie.

Uzasadnienie faktyczne

Rejonowa Wojskowa Komisja (...) w (...) w orzeczeniu nr (...) z dnia (...) sierpnia 2017 r. u K. G. stwierdziła w części A m.in. 1. utrwalony przykurcz wyprostny stawu kolanowego lewego (zgięcie czynne i bierne do 80°) spowodowane wadliwie wygojonym wieloodłamowym złamaniem rzepki leczonym operacyjnie (znaczne zniekształcenie powierzchni stawowej rzepki), znacznie upośledzające sprawność ustroju - § 77 pkt 3; 2. zniekształcenie powierzchni stawowej panewki lewego stawu biodrowego z następowym, pourazowym zwężeniem szpary stawowej w części tylnej po wieloodłamowym złamaniu tej panewki i leczeniu operacyjnym ((...).08.2016 r. - zespolenie otwarte z użyciem płyty AO i śrub) znacznie upośledzające sprawność ustroju - § 77 pkt 3 - zał. Nr 1 do rozporządzenia MON z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r. poz. 761) - Kategoria N - Zał. 1, Grupa II - Trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej. Zaliczyła badanego do trzeciej grupy inwalidzkiej i wskazała, że jest zdolny do pracy. Ustaliła, że schorzenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową.

Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w (...) orzeczeniem nr (...) z dnia (...) października 2017 r. uchyliła wymienione orzeczenie (...) w (...) i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Rejonowa Wojskowa Komisja (...) w (...) orzeczeniem z dnia (...) listopada 2017 r. nr (...) rozpoznała u K. G. w punkcie 8 A. Schorzenia powodujące niezdolność do służby wojskowej: 1. utrwalony przykurcz wyprostny stawu kolanowego lewego (zgięcie czynne i bierne do 80°) spowodowane wadliwie wygojonym, wieloodłamowym złamaniem rzepki leczonym operacyjnie (znaczne zniekształcenie powierzchni stawowej rzepki), znacznie upośledzające sprawność ustroju (§ 77 pkt 4), 2. zniekształcenie powierzchni stawowej panewki lewego stawu biodrowego z następowym, pourazowym zwężeniem szpary stawowej w części tylnej po przebytym wieloodłamowym złamaniu tej panewki i leczeniu operacyjnym ((...).08.2016 r. - zespolenie otwarte z użyciem płyty AO i śrub), znacznie upośledzające sprawność ustroju (§ 77 pkt 4). B. Schorzenia współistniejące: 3. liczne złamania kości czaszki i twarzoczaszki - leczone operacyjnie bez trwałych następstw (§ 5 pkt 1), 4. złamanie II kości śródstopia prawego leczone zachowawczo bez trwałych następstw (§ 25 pkt 7 § 75 pkt 1), 5. przebyte złamanie dystalnej części kości promieniowej prawej leczone zachowawczo bez trwałych następstw (§ 75 pkt 1), 6.braki uzębienia 18% (§ 24 pkt 1), 9. Kategoria zdolności do zawodowej służby wojskowej: Kategoria N - Zał. 1 Grupa II - Trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej. W punkcie 10 wskazała, że schorzenia wymienione w pkt 1-6 rozpoznania nie pozostają w związku ze służbą wojskową. W punkcie 11 zaliczyła badanego do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia, data powstania grupy inwalidztwa (...)-08-2017 r. Wskazała też, że badany jest zdolny do pracy.

W uzasadnieniu (...) podała, że ustaleń zawartych w orzeczeniu dokonano w oparciu o posiadaną dokumentację lekarską i orzeczniczą oraz aktualne wyniki badań i konsultacji specjalistycznych. Podniosła m.in., że schorzenia ad pkt 1 i 2 rozpoznania - w wyniku doznanego wieloodłamowego złamania rzepki lewej oraz wieloodłamowego złamania panewki stawu biodrowego lewego - doszło do trwałego uszkodzenia dwóch dużych stawów kończyny dolnej lewej, której funkcji nie udało się prawidłowo wyleczyć podczas zabiegów operacyjnych i dotychczasowego, intensywnego leczenia rehabilitacyjnego Rokowanie co do wyleczenia powstałych obrażeń - złe. Nastąpiło znaczne upośledzenie zdolności orzekanego do wysiłku fizycznego i trudów zawodowej służby wojskowej. Warunki zawodowej służby wojskowej - w przypadku dalszego jej kontynuowania - w dużym stopniu mogłyby pogorszyć miejscowy i ogólny stan ortopedyczny w obrębie lewego kolana i lewego biodra, przyczyniając się do przyspieszenia i tak bardzo prawdopodobnej pourazowej prawostronnej gonartrozie i koksartrozie.

Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w (...) orzeczeniem z dnia (...) lutego 2018 r. nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 4, § 7 pkt 1, § 22 ust. 1, § 23 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r. poz. 761 z późn. zm.) uchyliła orzeczenie organu I instancji i rozstrzygnęła w sprawie wydając nowe orzeczenie. CWKL rozpoznała u badanego w punkcie 8 A- schorzenia powodujące niezdolność do służby wojskowej: 1. znaczne ograniczenie ruchów w stawie kolanowym lewym (zgięcie do 95-100°) z zanikiem mięśni uda lewego o 2 cm, i piszczeli lewej o 1,5 cm spowodowane wadliwie wygojonym wieloodłamowym złamaniem rzepki leczonym operacyjnie (znaczne zniekształcenie powierzchni stawowej rzepki) znacznie upośledzające sprawność ustroju- § 77 pkt 4. B- Schorzenia współistniejące: 2. ograniczenie rotacji wewnętrznej biodra lewego spowodowane pourazowym zniekształceniem powierzchni stawowej panewki lewego stawu biodrowego z następowym zwężeniem szpary stawowej w części tylnej po przebytym wieloodłamowym złamaniu tej panewki i leczeniu operacyjnym ((...).08.2016 r. - zespolenie otwarte z użyciem płyty AO i śrub) upośledzające sprawność ustroju- § 77 pkt 3, 3. przebyte liczne złamania kości czaszki i twarzoczaszki leczone operacyjnie bez trwałych następstw- § 5 pkt 1, § 25 pkt 7, 4. przebyte złamanie II kości śródstopia prawego leczone zachowawczo bez trwałych następstw- § 75 pkt 1, 5. przebyte złamanie dystalnej części kości promieniowej prawej leczone zachowawczo bez trwałych następstw- § 75 pkt 1, 6. braki uzębienia 18%- § 24 pkt 1. W punkcie 9 wskazała - Kategoria zdolności do zawodowej służby wojskowej: Kategoria N - Zał. I Grupa II - Trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej. W punkcie 10 Schorzenia wymienione w pkt 1-6 rozpoznania nie pozostają w związku ze służbą wojskową na podstawie rozporządzenia z dnia (...) marca 2003 r. W punkcie 11 a zaliczyła badanego do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia, data powstania grupy inwalidztwa: (...).08.2017 r. w punkcie e wskazała, że badany jest zdolny do pracy.

CWKL wskazała, że biorąc pod uwagę zarzuty odwołania, w tym m.in. dotyczący błędu w ustaleniach i przyjęcie, iż odwołujący się podlega kwalifikacji z § 77 pkt 4 załącznika do rozporządzenia-przy zastosowaniu II grupy, w sytuacji, gdy Komisja w poprzednim orzeczeniu ustaliła przesłanki zastosowania § 77 pkt 3 i w aktualnym orzeczeniu w żaden sposób nie wyjaśnia przyczyn zmiany kwalifikacji oraz nie wskazała dowodów wskazujących iż "dochodzi do znacznego upośledzenia sprawności ruchowej", w sytuacji gdy stan zdrowia skarżącego uległ poprawie, CWKL wezwała badanego na kontrolne badanie ortopedyczne, na które zgłosił się w dniu (...) lutego 2018 r. Organ odwoławczy podał, że lekarz ortopeda konsultujący orzekanego po przeprowadzeniu szczegółowych badań rozpoznał: 1. Znaczne ograniczenie ruchomości kolana lewego - zgięcie do 95-100° z zanikiem mięśni uda lewego około 2 cm. i piszczeli lewej około 1,5 cm. znacznie upośledzające sprawność. 2. Ograniczenie rotacji wewnętrznej biodra lewego upośledzające sprawność. 3. Przebyty wygojony uraz stopy prawej i kości promieniowej prawej bez następstw.

CWKL stwierdziła, że w związku z powyższym ograniczenie ruchów w stawie kolanowym lewym w następstwie doznanych obrażeń tego stawu w wypadku komunikacyjnym, powoduje znaczne upośledzenie sprawności ustroju, co w grupie II zał. Nr 1 rozp. MON z dnia 3 czerwca 2015 r. według której orzeka się o zdolności żołnierzy do zawodowej służby wojskowej odpowiada kategoria tylko i wyłącznie N- co czyni orzekanego niezdolnym do zawodowej służby wojskowej.

Orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w (...) z dnia (...) lutego 2018 r. nr (...) stało się przedmiotem skargi K. G., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Pełnomocnik wskazując, że zaskarża to orzeczenie w całości wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. § 77 pkt 3 i 4 załącznika do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, poprzez błędną kwalifikację schorzenia skarżącego do znacznego upośledzenia sprawności ruchowej, w sytuacji gdy stan zdrowia skarżącego uległ poprawie, a nie pogorszeniu, w związku z czym orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej staje się niezrozumiałe i dowolne, a także organ całkowicie nie wskazał różnic pomiędzy pkt 3 i 4, nie określił jaki procent zgięcia kolana kwalifikuje się do pkt 3, a jaki do 4,

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 1 pkt 6 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 77 pkt 3 i 4 załącznika do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r., poprzez brak uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, poprzez brak wskazania procentowej granicy, od której można mówić o znacznym upośledzeniu sprawności ruchowej, podczas gdy warunkiem wydania prawidłowej decyzji jest zarówno podjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, jak również prawne i faktyczne uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia.

3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., polegające na zaniechaniu przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej i brak podjęcia wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony, poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia i dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci orzeczenia lekarskiego nr (...) z dnia (...) listopada 2017 r., opinii służbowej z dnia (...) września 2017 r. oraz opinii służbowej z dnia (...) grudnia 2017 r., a w konsekwencji:

4. sprzeczność zaskarżonego orzeczenia z orzeczeniem lekarskim nr (...) z dnia (...) listopada 2017 r. oraz opiniami służbowymi z dnia (...) września i (...) grudnia 2017 r., tj. orzeczenie o niezdolności do zawodowej służby wojskowej, podczas gdy ww. dokumenty ukazują, iż skarżący nie ma żadnych trudności z poruszaniem się - aktualny stan zdrowia i sprawność motoryczna skarżącego pozwalają mu na pełnienie służby wojskowej.

W uzasadnieniu pełnomocnik rozszerzył argumentację w zakresie podniesionych zarzutów. Wskazał m.in., że procentowa granica pomiędzy zakwalifikowaniem schorzenia do § 77 pkt 3a § 77 pkt 4 załącznika do rozporządzenia nie została także wskazana w samym załączniku do rozporządzenia. Powyższe oznacza, iż przedmiotowa regulacja ma charakter uznaniowy - to od organu rozstrzygającego sprawę zależy jaki próg procentowy schorzenia przyjmie celem zaliczenia go do upośledzenia bądź znacznego upośledzenia sprawności ruchowej, jednak w takim przypadku jest zobowiązana do szczegółowego wyjaśnienia powstałego zagadnienia, w tym odniesienia do konkretnego żołnierza i powierzonych mu obowiązków. Pełnomocnik podał, że dokumentacja medyczna skarżącego wskazuje, iż na skutek zastosowanego leczenia i rehabilitacji stan zdrowia skarżącego oraz jego sprawność motoryczna ulega poprawie i rokuje na polepszenie ruchomości, co wprost przeczy orzeczeniu Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej o niezdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej. W ocenie pełnomocnika nie bez znaczenia pozostają także opinie służbowe z dnia (...) września i (...) grudnia 2017 r.

Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w (...) w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Organ podał, że wydane orzeczenie zostało oparte na wszechstronnie zebranym i dostępnym w dacie orzekania materiale dowodowym w sprawie. W przedmiotowej sprawie orzekająca CWKL oparła się nie tylko na zgromadzonych dokumentach orzeczniczo - lekarskich i medycznych (w szczególności rozpoznaniach lekarzy specjalistów wpisanych w kartę zleceń oraz kartach informacyjnych z leczenia szpitalnego skarżącego) ale została przez orzekającą CWKL podjęta decyzja o dodatkowej konsultacji specjalistycznej lekarza traumatologa - ortopedy. Dodatkowa konsultacja specjalistyczna potwierdziła, że skarżący ma znaczne ograniczenie ruchomości kolana -L zgięcie do 95-100% z zanikiem mięśni uda lewego około 2 cm i piszczeli lewej ok. 1,5 cm znacznie upośledzające sprawność ustroju (konsultacja z dnia (...).02.2018 r. Stan faktyczny sprawy niezbędny do rozpoznania schorzenia i dokonania jego kwalifikacji orzeczniczej został więc przeprowadzony w zgodzie z zapisami rozporządzenia MON z dnia 3 czerwca 2015 r.

Organ wskazał, że opinie służbowe dołączone przez skarżącego do odwołania zostały wydane dla potrzeb pełnienia służby na zajmowanym stanowisku służbowym (Punkt Obserwacyjny nr 15 w (...)) nie odnoszą się w żadnym przypadku do oceny jego stanu zdrowia dla potrzeb pełnienia zawodowej służby wojskowej. Podobnie orzeczenie lekarskie nr (...) z dnia (...).11.2017 r. wydane przez lekarza medycyny pracy - służące nie do określania przydatności zdrowotnej skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej, lecz do oceny możliwości wykonywania przez niego pracy na konkretnym stanowisku (operator - praca przy komputerze do 4 godz.). Lekarz medycyny pracy decyduje o wymogach zdrowotnych na konkretnym stanowisku pracy determinujących możliwość zatrudnienia na wskazanym przez pracodawcę stanowisku, nie ma to jednak związku z orzekaniem o wymogach zdrowotnych do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Biorąc pod uwagę, że orzeczenie CWKL w (...) z dnia (...) lutego 2018 r. zaskarżone zostało w całości, Sąd skargę w części uznał za niezasadną, w części zaś za niedopuszczalną.

Wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1203/04, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy - zdolność do służby wojskowej.

Natomiast drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego, ustalenia stopnia inwalidztwa. Podstawę takich orzeczeń stanowią w obecnym stanie prawnym przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j Dz. U. z 2018 r. poz. 173 z późn. zm.), ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2193), ustawa z 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1950), ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2225 z późn. zm.). Orzeczenia te poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Decyzje administracyjne w tych sprawach wydawane są nie przez wojskowe komisje lekarskie, lecz przez inne organy (wojskowy organ emerytalny lub ZUS). Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych postępowaniach mają charakter orzeczenia wstępnego jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

W świetle powyższego sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie ustalenia stopnia inwalidztwa, związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (v. uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, OSNP 2000/5/167, postanowienie Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/100, ONSA 2001/2/47, wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04, a także w wyroku z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2227/11).

Skarga na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w (...) z dnia (...) lutego 2018 r. w zakresie dotyczącym określenia inwalidztwa, związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową i zdolności do pracy jest niedopuszczalna i w tym zakresie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Uznając za dopuszczalną skargę na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w (...) w zakresie ustalenia zdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej Sąd stwierdził, że skarga w tym przedmiocie nie jest zasadna.

Zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej, podejmują rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach, w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych orzeczeniami), do których zastosowanie znajdują w odpowiednim zakresie przepisy k.p.a. (v. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 851/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich dokonywana przez sąd administracyjny w tym zakresie, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie jego stanu zdrowia, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności kandydata do zawodowej służby wojskowej była słuszna (v. powołany już wyrok NSA z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 851/14).

Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Zgodnie z art. 5 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, orzeczenie o zaliczeniu danego żołnierza lub innej osoby do jednej z kategorii, o których mowa w ust. 6, właściwe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej.

Ponadto w przepisie art. 5 ust. 8 powołanej ustawy, ustawodawca zawarł upoważnienie dla Ministra Obrony Narodowej do wydania w porozumieniu z Ministrem Zdrowia, rozporządzenia regulującego orzekanie o zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

W § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r. poz. 761 z późn. zm.) określono wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa oraz wykaz chorób i ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do pełnienia służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych wymagających szczególnych predyspozycji zdrowotnych wraz ze wskazaniem kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej. Natomiast § 2 rozporządzenia stanowi, że wykazy chorób lub ułomności, o których mowa w § 1 i 3, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Wykaz chorób lub ułomności, o którym mowa w § 1 pkt 2, określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

Rozpoznane u skarżącego w punkcie A1 zaskarżonego orzeczenia schorzenie prawidłowo przyporządkowane zostało do § 77 pkt 4 ujętego w załączniku nr 1 do rozporządzenia z 3 czerwca 2015 r. i trafnie organ wskazał, że schorzenie to czyni skarżącego niezdolnym do zawodowej służby wojskowej. Nie doszło zatem do naruszenia § 77 pkt 4 załącznika do rozporządzenia. Organ nie naruszył także § 77 pkt 3 rozporządzenia, który odnosi się do zniekształcenia w obrębie dużych stawów upośledzającego sprawność ruchową. Skoro lekarz badający skarżącego (...) lutego 2018 r. stwierdził, że schorzenie znacznie upośledza sprawność ustroju, brak było możliwości zakwalifikowania tego schorzenia przez CWKL do § 77 pkt 3.

Wynik badania przeprowadzonego przez lekarza ortopedę traumatologa w dniu (...) lutego 2018 r., a zatem przed wydaniem zaskarżonego orzeczenia, jednoznacznie wskazuje, że u K. G. występuje znaczne ograniczenie ruchów w stawie kolanowym lewym (zgięcie do 95-100°) z zanikiem mięśni uda lewego o 2 cm, i piszczeli lewej o 1,5 cm spowodowane wadliwie wygojonym wieloodłamowym złamaniem rzepki leczonym operacyjnie (znaczne zniekształcenie powierzchni stawowej rzepki) znacznie upośledzające sprawność ustroju. Prawidłowo organ zakwalifikował niniejsze do § 77 pkt 4, tj. "zniekształcenia w obrębie dużych stawów kończyn znacznie upośledzające sprawność ruchową".

Okoliczność, że stan zdrowia skarżącego uległ poprawie, na co wskazał pełnomocnik strony, nie zmienia prawidłowości ustaleń organu. Także okoliczność, że w orzeczeniu z (...) sierpnia 2017 r. (...) w (...) ustaliła utrwalony przykurcz wyprostny stawu kolanowego lewego (zgięcie czynne i bierne do 80°) co zakwalifikowała wówczas do § 77 pkt 3 nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Orzeczenie to zostało bowiem uchylone przez CWKL, a sprawa przekazana została do ponownego rozpatrzenia.

Podkreślić należy, że sąd administracyjny nie dokonuje weryfikacji medycznych ustaleń lekarzy orzekających w komisjach lekarskich, jak też medycznych ustaleń lekarzy, którzy przeprowadzili badanie skarżącego. Wynik badania był jednoznaczny i nie pozostawiał żadnych wątpliwości, co do stwierdzonego schorzenia. Okoliczność, że stan zdrowia skarżącego uległ poprawie, co podniesiono w skardze, nie zmienia prawidłowości ustalenia CWKL zawartego w zaskarżonym orzeczeniu o niezdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej.

W sprawie nie doszło także do naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy dotyczącej ustalenia zdolności do zawodowej służby wojskowej. Zaskarżone orzeczenie zostało prawidłowo uzasadnione. Nie doszło do naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zawiera ustalenia faktyczne i prawne. Nie pozostawia przy tym wątpliwości, z jakiej przyczyny skarżący uznany został za osobę niezdolną do zawodowej służby wojskowej. Pozytywne opinie służbowe nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia organu ustającego zdolność do służby. Organ wziął pod uwagę istniejący materiał dowodowy, mający znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie można w tym przypadku mówić ani o braku należytego rozpatrzenia sprawy ani o błędnej ocenie organu. Subiektywne przekonanie skarżącego o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej nie stanowi podstawy stwierdzenia naruszenia prawa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, Sąd odrzucił skargę w pozostałym zakresie - jak w punkcie 2 wyroku.

--3

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.