Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1620666

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 22 kwietnia 2013 r.
II SA/Wa 423/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Walawski.

Sędziowie WSA: Danuta Kania (sprawozdawca), Eugeniusz Wasilewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia (...) stycznia 2013 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania statusu weterana poszkodowanego - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - dalej: k.p.a., art. 3 w zw. z art. 4 pkt 15, art. 5 ust. 1 i art. 8 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (Dz. U. Nr 205, poz. 1203), po rozpatrzeniu wniosku J. K. o przyznanie statusu weterana poszkodowanego, decyzją z dnia (...) listopada 2012 r. nr (...) odmówił ww. przyznania statusu weterana poszkodowanego.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż wnioskiem z dnia (...) października 2012 r. J. K. wystąpił o przyznanie statusu weterana poszkodowanego w związku z doznanym uszczerbkiem na zdrowiu podczas działań poza granicami państwa.

W toku postępowania wyjaśniającego zgromadzono następujące dokumenty:

1.

zaświadczenie nr (...) z dnia (...) października 2012 r. wydane przez Wojskowego Komendanta Uzupełnień w G.,

2.

zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego z dnia (...) października 2012 r., zgodnie z którym wymieniony nie figuruje w kartotece karnej KRK,

3.

potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię protokołu powypadkowego z dnia (...) marca 2006 r. sporządzonego przez Jednostkę Wojskową (...) w M.,

4.

potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię protokołu powypadkowego z dnia (...) stycznia 2008 r. sporządzoną przez Jednostkę Wojskową (...) w K.,

5.

potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię orzeczenia nr (...) z dnia (...) sierpnia 2006 r. Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w E. w sprawie ustalenia dla celów odszkodowawczych uszczerbku na zdrowiu,

6.

potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię orzeczenia nr (...) z dnia (...) maja 2008 r. Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w E. w sprawie ustalenia dla celów odszkodowawczych uszczerbku na zdrowiu,

7.

potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię decyzji nr (...) z dnia (...) października 2006 r. Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w O. o przyznaniu jednorazowego odszkodowania,

8.

potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię decyzji nr (...) z dnia (...) lipca 2008 r. Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w O. o przyznaniu jednorazowego odszkodowania,

9.

oświadczenie wnioskodawcy z dnia (...) listopada 2012 r. o braku oryginałów protokołów powypadkowych,

10.

dokumentację odszkodowawczą przesłaną przez Wojewódzki Sztab Wojskowy w O. w sprawie wypadku zaistniałego w dniu (...) stycznia 2008 r.

Na podstawie ww. dokumentacji organ ustalił, iż wnioskodawca - pełniąc służbę w Polskim Kontyngencie Wojskowym w Siłach Międzynarodowych w K. - uległ wypadkowi w dniu (...) lutego 2006 r., a następnie w dniu (...) stycznia 2008 r.

Do pierwszego wypadku doszło w ten sposób, że J. K. wychodząc z kompleksu mieszkalnego przy stołówce poślizgnął się i upadł na oblodzonym drewnianym podeście na stopniu obniżającym (było to w czasie opadu śniegu). Wskutek tego zdarzenia poszkodowany doznał upośledzenia (...). Z orzeczenia nr (...) z dnia (...) sierpnia 2006 r. Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w E. wynika, że uszczerbek na zdrowiu ww. spowodowany wypadkiem wyniósł 10%. Z tytułu uszczerbku za zdrowiu zainteresowanemu wypłacono odszkodowanie.

Z kolei do drugiego wypadku doszło w sytuacji, gdy wymieniony idąc ze Sztabu PKW, schodząc z drewnianego podestu po oblodzonych stopniach łączących Sztab PKW z NEZ poślizgnął się, zahaczył lewą nogą o stopień i upadł. Wskutek tego zdarzenia poszkodowany doznał uszkodzenia (...) i upośledzenia (...) stłuczenia (...). Z orzeczenia nr (...) z dnia (...) maja 2008 r. Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w E. wynika, że uszczerbek na zdrowiu ww. spowodowany wypadkiem wyniósł 13%. Z tytułu uszczerbku za zdrowiu zainteresowanemu wypłacono odszkodowanie.

Uwzględniając powyższe organ stwierdził, iż wypadki, którym uległ J. K. nie mieszczą się w definicji wypadku, zawartej w art. 4 pkt 15 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa. Wypadki te nie powstały bowiem ani w wyniku działań podejmowanych w ramach uderzenia na przeciwnika bądź odparcia jego uderzeń, ani w wyniku innych działań pozostających w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań przez żołnierza. Nie były one również wynikiem zamachu lub innego bezprawnego działania skierowanego przeciwko wnioskodawcy.

Pismem z dnia (...) grudnia 2012 r. wymieniony złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją. Podniósł, iż wypadki którym uległ mają związek ze służbą wojskową w czasie pełnienia misji poza granicami państwa i spełniają kryteria wypadku określonego w art. 4 pkt 15 lit. c ustawy o weteranach działań poza granicami państwa.

Minister Obrony Narodowej po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku, działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 3 w zw. z art. 4 pkt 15 ust. 1 i art. 8 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa, decyzją z dnia (...) stycznia 2013 r. nr (...), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie może zostać uwzględniony, ponieważ przepisy ustawy o weteranach działań poza granicami państwa odnoszą się do uprawnień nadanych osobom poszkodowanym w działaniach poza granicami państwa. Przepisy te nie kolidują z przepisami ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. Nr 83, poz. 760 z późn. zm.), na podstawie których skarżący otrzymał jednorazowe odszkodowanie.

Minister wskazał, że samo zaistnienie wypadku podczas pobytu poza granicami państwa, do którego doszło z jakichkolwiek przyczyn, nie może skutkować przyznaniem statusu weterana poszkodowanego. Organ zauważył, że wypadek określony w art. 4 pkt 15 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa, ma postać kwalifikowaną w odróżnieniu do wypadku, o którym mowa w art. 5 ww. ustawy o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową.

Organ stwierdził, że wypadki z dnia (...) lutego 2006 r. oraz z dnia (...) stycznia 2008 r., opisane w protokołach powypadkowych oraz w dokumentacji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w O., nie mieszczą się w definicji "wypadku" określonego w art. 4 pkt 15 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa, bowiem są "zwykłymi" wypadkami, które nie mają bezpośredniego związku z działaniami prowadzonymi w celu wykonywania zadań, dla których powołano i wysłano Polski Kontyngent Wojskowy.

Pismem z dnia (...) lutego 2013 r. J. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia (...) stycznia 2013 r. nr (...), wnosząc o jej uchylenie, uchylenie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 4 pkt 15 lit. c ustawy o weteranach działań poza granicami państwa poprzez jego błędną wykładnię.

W motywach skargi wskazał, iż ustawodawca wyraźnie rozgraniczył przypadki uznania wypadku pozostającego w związku z działaniami określonymi szczegółowo w art. 2 ust. 1 ww. ustawy na trzy ich kategorie, konkretyzując ich znaczenia pojęciowe. Do pierwszej kategorii zalicza się przypadki, które były podejmowane w ramach uderzenia na przeciwnika bądź odparcia jego uderzeń. Druga kategoria to przypadki zamachu lub innych bezprawnych działań wymierzonych przeciwko osobie, która brała udział w działaniach poza granicami państwa. Kolejna zaś grupa przypadków to pozostająca w związku z innymi działaniami będącymi w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań przez żołnierza, z wyłączeniem przypadków, w których żołnierz przy wykonywaniu zadań nie przestrzegał bezpieczeństwa i higieny pracy.

Zdaniem skarżącego, pobieżna wykładnia gramatyczna art. 4 pkt 15 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa wyraźnie wskazuje, że wyrażone w jej treści przesłanki ziściły się w sposób dostateczny wobec jego osoby. Wypadki, jakim uległ skarżący, były w istotnym związku przyczynowo-skutkowym pomiędzy wykonywanymi przez niego obowiązkami a stopniem doznanych urazów, które uniemożliwiają mu obecnie prawidłowe funkcjonowanie.

W ocenie skarżącego, to właśnie przesłanka z art. 4 pkt 15 lit. c ww. ustawy umożliwia mu skuteczne dochodzenie praw w zakresie przyznania statusu weterana poszkodowanego w odniesieniu do zaprezentowanego stanu faktycznego. Odmienna interpretacja ww. przepisu prowadziłaby do ostatecznej konkluzji, iż nie można go stosować do żadnego innego przypadku, lecz w powiązaniu ściśle z przypadkami wymienionymi w art. 4 pkt 15 lit. a i b. W praktyce oznaczałoby to, iż przepis jest martwy, a zbyt daleko idąca interpretacja w ujęciu celowościowym spowodowałaby ostatecznie brak działania normy prawnej w przestrzeni stosowania prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia (...) stycznia 2013 r. nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (Dz. U. Nr 205, poz. 1203) weteranem działań poza granicami państwa, zwanym dalej "weteranem", może być osoba, która brała udział, na podstawie skierowania, w działaniach poza granicami państwa w ramach: 1) misji pokojowej lub stabilizacyjnej, kontyngentu policyjnego, kontyngentu Straży Granicznej, zadań ochronnych Biura Ochrony Rządu lub zapewniania bezpieczeństwa państwa, nieprzerwanie przez okres, na jaki została skierowana, jednak nie krócej niż przez okres 60 dni; 2) grupy ratowniczej Państwowej Straży Pożarnej, łącznie przez okres nie krótszy niż 60 dni.

Natomiast, stosownie do art. 3 ww. ustawy, weteranem poszkodowanym w działaniach poza granicami państwa, zwanym dalej "weteranem poszkodowanym", może być osoba, która biorąc udział na podstawie skierowania w działaniach poza granicami państwa, doznała uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku z tymi działaniami lub choroby nabytej podczas wykonywania zadań lub obowiązków służbowych poza granicami państwa, z tytułu których przyznano jej świadczenia odszkodowawcze.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący w okresie od dnia (...) marca 2005 r. do dnia (...) marca 2006 r. oraz od dnia (...) września 2007 r. do dnia (...) marca 2008 r. uczestniczył w działaniach poza granicami państwa w Polskim Kontyngencie Wojskowym w Siłach Międzynarodowych w K. (...) na stanowisku (...).

Niesporne jest też, że w dniu (...) lutego 2006 r. oraz w dniu (...) stycznia 2008 r. skarżący uległ wypadkom. Do pierwszego z nich doszło w B. w M. ten sposób, że skarżący wychodząc z kompleksu mieszkalnego przy stołówce poślizgnął się i upadł na oblodzonym drewnianym podeście na stopniu obniżającym. Wskutek tego zdarzenia poszkodowany doznał upośledzenia (...), skutkującego stałym 10% uszczerbkiem na zdrowiu. Do drugiego wypadku doszło w C. w K. w sytuacji, gdy wymieniony idąc ze Sztabu PKW, schodząc z drewnianego podestu po oblodzonych stopniach łączących Sztab PKW z NEZ poślizgnął się, zahaczył lewą nogą o stopień i upadł. Wskutek tego zdarzenia poszkodowany doznał uszkodzenia (...) i upośledzenia (...), stłuczenia (...). Powyższe skutkowało długotrwałym 13% uszczerbkiem na zdrowiu.

Między stronami sporna jest natomiast kwalifikacja wskazanych wypadków i określenie, czy mieszczą się one w definicji wypadków pozostających w związku z działaniami poza granicami państwa. Ustalenie tej okoliczności ma bowiem wpływ na uzyskanie, bądź też nie, przez skarżącego statusu weterana poszkodowanego.

Zgodnie z art. 4 pkt 15 cytowanej ustawy, przez wypadek pozostający w związku z działaniami poza granicami państwa należy rozumieć zdarzenie nagłe, wywołane przyczyną zewnętrzną, powodujące uszczerbek na zdrowiu, które zaistniało podczas lub w związku z:

a)

działaniami podejmowanymi w ramach uderzenia na przeciwnika bądź odparcia jego uderzeń,

b)

zamachem lub innym bezprawnym działaniem wymierzonym przeciwko osobie, która brała udział w działaniach poza granicami państwa,

c)

innymi działaniami pozostającymi w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań:

- przez żołnierza, z wyłączeniem przypadków, w których żołnierz przy wykonywaniu zadań nie przestrzegał przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy,

- określonych w akcie utworzenia kontyngentu policyjnego, kontyngentu Straży Granicznej, grupy ratowniczej Państwowej Straży Pożarnej, w skierowaniu do wykonywania zadań ochronnych Biura Ochrony Rządu lub w skierowaniu do wykonywania zadań mających na celu zapewnianie bezpieczeństwa państwa.

Przepis ten wskazuje zatem, że wypadek pozostający w związku z działaniami poza granicami państwa to zdarzenie nagłe i zewnętrzne, powodujące uszczerbek na zdrowiu, jeżeli zaistniało ono w sytuacjach wskazanych w tym przepisie. Podkreślenia wymaga, że definicja "wypadku pozostającego w związku z działaniami poza granicami państwa" została wprowadzona do ustawy w celu odróżnienia tego wypadku od wypadku określonego w ustawie z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. Nr 83, poz. 760 z późn. zm.). Niewątpliwie wypadek, określony w ustawie o weteranach działań poza granicami państwa, ma postać kwalifikowaną w stosunku do wypadku, o którym mowa w ustawie z dnia 11 kwietnia 2003 r.

Strony niniejszego postępowania różnią się co do rozumienia zwrotu "innych działań pozostających w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań przez żołnierza". Zatem dla zrozumienia tego pojęcia należy dokonać jego wykładni, aby zrozumieć je zgodnie z treścią nadaną mu przez prawodawcę (por. M. Zieliński "Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki". Warszawa 2008, Wydawnictwo LexisNexis, str. 61 i nast.).

Wykładnia prawa dokonywana jest wedle utrwalonych reguł i kryteriów. Jakkolwiek przyjęło się dawać pierwszeństwo wykładni językowej, to coraz częściej stosuje się także pozostałe sposoby interpretacji lub wspólny wynik kilku spośród nich. W praktyce dominuje wykładnia stanowiąca kompilację różnych sposobów, niesprzecznych ze sobą, wśród których wykładnia językowa jest wzmacniana pozostałymi, szczególnie gdy reguły językowe nie doprowadziły do uzyskania jednoznaczności interpretacyjnej danego zwrotu (tamże).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1685/11 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) podkreślił, że prymat wykładni gramatycznej można zachować tylko w odniesieniu do przepisów sformułowanych w sposób niebudzący wątpliwości z punktu widzenia potocznie i powszechnie stosowanego języka oraz tylko wówczas, gdy ten sposób wykładni daje wynik niekolidujący z wynikami innych metod. Zatem tylko wówczas poprzestanie na językowym ich wyłożeniu byłoby uzasadnione, bo wtedy znaczenie przepisów na gruncie językowym byłoby dla wszystkich jednoznaczne.

W niniejszej sprawie stan taki jednak nie zachodzi, ponieważ pojawiły się różne wersje rozumienia omawianego zwrotu. Dlatego też, dla ustalenia jego sensu i znaczenia, należy odwołać się do innych metod wykładni, w tym wykładni celowościowej cytowanego przepisu. Wskazówką przy dokonywaniu tego procesu może być uzasadnienie projektu ustawy o weteranach działań wojennych poza granicami państwa, w którym podkreślono, że projekt szanuje normę, wynikającą z art. 19 Konstytucji, nakazującą zagwarantowanie stosownych uprawnień weteranom walk o niepodległość. Stąd też zakłada przyznanie uprawnień dla weteranów poszkodowanych w wyniku działań bojowych, bądź działań skierowanych przeciwko tym weteranom. Weterani ci z narażeniem zdrowia, a bardzo często również życia, wypełniali i wypełniają nadal postawione przed nimi zadania poza granicami państwa, tak aby pomóc w utrzymaniu pokoju na świecie, którego stabilność jest gwarantem pokoju dla Rzeczypospolitej Polskiej. Przewidziane w projekcie uprawnienia, choć częściowo różne z uprawnieniami przysługującymi weteranom walk o niepodległość, nie podważają konstytucyjnej zasady ich szczególnego traktowania.

Odnosząc się natomiast do art. 3 ustawy, w uzasadnieniu projektu wyjaśniono, że o status weterana poszkodowanego będzie mogła ubiegać się osoba, która brała udział na podstawie skierowania w działaniach poza granicami państwa i doznała uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku z tymi działaniami lub choroby nabytej podczas wykonywania zadania lub obowiązków służbowych poza granicami państwa, z tytułu których przyznano jej świadczenia odszkodowawcze. Dotyczy to w szczególności sytuacji, w których osoba została poszkodowana w wyniku np. wybuchu miny pułapki lub zachorowała na chorobę, występującą tylko w rejonie działania misji, czy kontyngentu (np. choroby tropikalne). Nie przewiduje się możliwości nadania statusu weterana poszkodowanego osobie ewakuowanej do kraju z innych powodów medycznych, niezwiązanych z wypadkiem lub chorobą nabytą w rejonie działania poza granicami państwa (por. uzasadnienie projektu ustawy o weteranach działań wojennych poza granicami państwa - Sejm RP VI kadencji, nr druku 3754).

Z powyższego wynika, że wolą ustawodawcy było przyznanie statusu weterana poszkodowanego osobom, które doznały uszczerbku na zdrowiu w związku z wykonywaniem działań stricte bojowych lub w wyniku działań skierowanych przeciwko nim, przy założeniu, że działania te mają bezpośredni związek z wykonywaniem zadań, dla wypełnienia których została powołana misja. Samo zaistnienie wypadku podczas pobytu poza granicami państwa, do którego doszło z jakiejkolwiek przyczyny, pozostającej bez związku z realizacją celów misji, nie może skutkować przyznaniem statusu weterana poszkodowanego.

Z uzasadnienia projektu ustawy jednoznacznie wynika, że ustawodawca dążył do wyróżnienia i docenienia osób, które narażają swoje życie i zdrowie, mają bezpośredni kontakt z wydarzeniami i sytuacjami, do których nie dochodzi w warunkach pokojowych i które w wyniku tych wydarzeń i sytuacji doznają uszczerbku na zdrowiu. Dlatego też szersze, zaproponowane przez skarżącego, określenie podmiotów uprawnionych do przyznania przedmiotowego statusu, doprowadziłoby do zmiany charakteru tego uprawnienia - na równi traktowano by osoby podejmujące działania bojowe, czy też osoby, których te działania dotykają, bądź np. chorujące na choroby występujące tylko w rejonie działania misji, czy kontyngentu, które znalazły się w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia oraz osoby, które co prawda biorą udział w działaniach poza granicami państwa, jednak w chwili wypadku pozostają poza zagrożeniami wiążącymi się z charakterem misji.

Należy dodatkowo zaznaczyć, że ustawodawca zagwarantował odpowiednią ochronę osobom, które doznały uszczerbku na zdrowiu w wyniku wypadku, który nie mieści się w definicji z art. 4 pkt 15 cytowanej ustawy, ustawą o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową. Skarżący otrzymał jednorazowe odszkodowanie pieniężne w związku z uszczerbkiem na zdrowiu pozostającym w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej (decyzje: nr (...) z dnia (...) października 2006 r., nr (...) z dnia (...) lipca 2008 r.).

Powyższe uprawnia do stwierdzenia, że wypadki, którym uległ skarżący, nie mieszczą się w definicji wypadku z art. 4 pkt 15 cytowanej ustawy. Skarżący nie działał bowiem w sytuacji bezpośredniego zagrożenia, związanego z realizacją zadań Polskiego Kontyngentu Wojskowego, stąd też, w ocenie Sądu, organ prawidłowo ocenił, że status weterana poszkodowanego mu nie przysługuje. Organ zasadnie uznał, iż opisane w protokołach powypadkowych wypadki to "zwykłe" wypadki, które nie mają bezpośredniego związku z działaniami prowadzonymi w celu wykonania zadań, dla których powołano i wysłano PKW.

Reasumując, Sąd uznał, że organ dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 4 pkt 15 lit. c ustawy o weteranach działań poza granicami państwa, jak również prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego sprawy pod tę normę prawną, co czyni zarzuty skargi nieuprawnionymi.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.