II SA/Wa 415/18, Krótkotrwałość służby a odniesienie czasu trwania służby na rzecz totalitarnego państwa do łącznego okresu całej służby. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2735893

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2018 r. II SA/Wa 415/18 Krótkotrwałość służby a odniesienie czasu trwania służby na rzecz totalitarnego państwa do łącznego okresu całej służby.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kwiecińska.

Sędziowie WSA: Sławomir Antoniuk, Adam Lipiński (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2018 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia (...) stycznia 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia (...) stycznia 2018 r. odmówił zastosowania wobec T. M. art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r. poz. 708 z późn. zm.).

W merytorycznej podstawie rozstrzygnięcia organ powołał art. 8a wyżej wskazanej ustawy - zwanej dalej ustawą zaopatrzeniową.

W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał co następuje:

Zainteresowany wniosek z dnia (...) lipca 2017 r. o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej motywował, iż służbę w okresie od 1 grudnia 1980 r. do dnia 15 grudnia 1983 r. w WOP w (...) (uznaną za okres służby na rzecz totalitarnego państwa) pełnił na stanowisku młodszego kontrolera i nigdy nie prowadził pracy filtracyjno-rozpoznawczej. W jego ocenie służba ta była krótkotrwała. Ze służby został zwolniony z uwagi na stan zdrowia (Wojewódzka Komisja Lekarska MSW przy (...) Oddziale Straży Granicznej przyznała w związku ze służbą (...) grupę inwalidzką).

W toku postępowania administracyjnego, Minister ustalił, iż strona została zwolniona ze służby w (...) Oddziale Straży Granicznej w dniu (...) maja 2005 r. i ma ustalone prawo do emerytury i renty inwalidzkiej, których wysokość ustalono z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c i art. 22a ustawy zaopatrzeniowej - przy czym wypłacana jest emerytura jako świadczenie korzystniejsze.

Z pisma z dnia (...) marca 2017 r. Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (tj. informacji o przebiegu służby Nr (...)) wynika, że wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, w okresie od (...) grudnia 1980 r. do (...) grudnia 1983 r. tj. przez okres 3 lat i 15 dni (całkowity okres służby ww. włącznie z zasadniczą służbą wojskową wynosi 15 lat, 6 miesięcy i 15 dni). Z kopii akt osobowych o sygn. IPN (...), przekazanych przez Instytut pismem z dnia (...) listopada 2017 r. nie wynika, aby T. M. nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby. Brak jest natomiast dokumentów dotyczących służby po dniu (...) września 1989 r.

Komendant Główny Straży Granicznej w informacji dotyczącej przebiegu służby, przekazanej za pismem z dnia (...) października 2017 r. wskazał, że T. M. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w Straży Granicznej. Był wielokrotnie wyróżniony nagrodami pieniężnymi oraz wielokrotnie przyznano mu zwiększony dodatek służbowy do uposażenia. Z akt osobowych nie wynika aby funkcjonariuszowi wymierzono karę dyscyplinarną, czy też prowadzone wobec niego było postępowanie dyscyplinarne. Komendant Główny Straży Granicznej zaznaczył, iż w aktach osobowych ww. funkcjonariusza brak jest dokumentów wprost odnoszących się do zdarzeń z narażeniem zdrowia i życia, jednakże z załączonego materiału wynika, że T. M. pełniąc służbę w Granicznej Placówce Kontrolnej SG w (...) wykonywał zadania bezpośrednio związane z ochroną granicy państwowej, co może wskazywać na możliwość zaistnienia takich sytuacji.

Minister wskazał, iż na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na:

1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz

2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.

W ocenie organu wymienione w tym przepisie przesłanki musza być spełnione łącznie. Są one nieostre, to jednak intencją ustawodawcy było zagwarantowanie uprawnionemu organowi możliwości indywidualnego podejścia do każdej sprawy poprzez wprowadzenie uznania administracyjnego.

Zdaniem organu pojęcie "krótkotrwałość" musi być każdorazowo oceniane indywidualnie oraz w ujęciu bezwzględnym - jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Przesłanka "krótkotrwałości" powinna być zatem oceniana w aspekcie proporcjonalnym, tj. w porównaniu stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza. Oznacza to, że obok oceny czy dany okres czasu może być uznany jako "krótkotrwały" w ujęciu ogólnym, powinien on być także oceniony także jako stosunek tego czasu do całego okresu służby.

Przy zastosowaniu wykładni językowej (pierwszeństwo wykładni językowej jest powszechnie akceptowane w orzecznictwie i piśmiennictwie, porównaj: wyrok SN z (...) czerwca 2015 r. sygn. akt (...)) "krótkotrwałość" jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością. Również ze słownika wyrazów bliskoznacznych można przytoczyć synonimy powyższego słowa: "chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny" (Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych..., Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.).

Analogicznie, w oparciu o wykładnię językową, definiować należy pojęcie "rzetelności". Jest to postawa oraz jakość wykonywania zadań i obowiązków zawodowych (sumienne, solidne, dokładne). Również ze słownika wyrazów bliskoznacznych można przytoczyć synonimy powyższego słowa "rzetelność":.akuratny, całościowy, dogłębny, dokładny, drobiazgowy, gorliwy, niestrudzony, niezawodny, obowiązkowy, oddany, ofiarny, pedantyczny, pewny, pilny, pracowity, precyzyjny, przenikliwy, skrupulatny, solidny, staranny, sumienny, uczciwy, wierny, wnikliwy, wszechstronny, wytrwały" (Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.).

Rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie. Postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, nie tylko w zakresie podejmowania i nienagannej realizacji zadań obligatoryjnych, ale także wykazywania inicjatywy i realizowania obowiązków dodatkowych. Ponadto istotna jest także postawa funkcjonariusza w służbie i poza nią, rygorystyczne przestrzeganie prawa, dyscypliny i etyki zawodowej, a także honoru funkcjonariusza służb publicznych.

Zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" traktować należy jako dodatkowy czynnik wpływający na ocenę wartości rzetelnej służby funkcjonariusza. Warunek "narażenie zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby "zagrożenie" nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało charakter wyjątkowy.

Odnosząc się do przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", uzasadniającego wyłączenie względem wnioskującego stosowania przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej, wskazać należy, że spełnienia tego warunku trzeba upatrywać przez pryzmat całkowitego braku jakichkolwiek faktów mogących stawiać rzetelność służby osoby zainteresowanej pod znakiem zapytania. Prawidłowość powyższego wywodu wynika z faktu, że "szczególnie uzasadniony przypadek" znalazł się w ustawie obok dwóch pozostałych przesłanek. Oznacza to, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r., nawet z narażeniem zdrowia i życia, nie wystarczą do oceny, czy zastosowanie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej jest zasadne.

"Szczególnie uzasadniony przypadek", w ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zachodzi wówczas, gdy strona - poza spełnieniem dwóch wskazanych wyżej przesłanek formalnych - legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Jak wynika z powyższego, uprawnienie z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami, bowiem tylko wówczas można uznać, że w sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek".

W przedmiotowej sprawie, służba zainteresowanego pełniona była na rzecz totalitarnego państwa przez okres 3 lat i 15 dni. Całkowity okres służby strony wynosi 15 lat, 6 miesięcy i 15 dni, zatem strona pełniła ponad 19% całego okresu służby na rzecz totalitarnego państwa.

W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji przedmiotowy okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno w ujęciu bezwzględnym (długości tego okresu), jak i w ujęciu proporcjonalnym (stosunku długości tego okresu do całego okresu służby) nie może być oceniony jako krótkotrwały.

Organ nie kwestionuje rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez a T. M. w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. W opinii Komendanta Głównego Straży Granicznej ww. funkcjonariusz rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w Straży Granicznej, a dokumenty zgromadzone w sprawie, nie zawierają treści, które mogłyby podawać w wątpliwość rzetelność służby T. M. Jednakże zaznaczenia wymaga, że sam charakter zadań realizowanych w jednostkach organizacyjnych Straży Granicznej i wynikające z nich prawdopodobieństwo możliwości zaistnienia sytuacji stanowiących zagrożenie życia i zdrowia nie może być oceniany jako narażenie zdrowia i życia, o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej.

W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji strona nie legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Zarówno postawa i osiągnięcia strony w służbie, jak również charakter i warunki jej pełnienia, w ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie dowodzą, aby przedmiotowa sprawa stanowiła szczególnie uzasadniony przypadek, pozwalający na skorzystanie z uprawnień wynikających z powyższego przepisu ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem wnioskodawcy ogólnie obowiązującego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

Odnosząc się do możliwości osobistego stawienia się na rozmowę ze wskazaną przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji osobą, w celu wyjaśnienia wątpliwości co do wnioskodawcy, organ stwierdza, że: po pierwsze, jest związany z treścią informacji o pełnieniu służby sporządzoną przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Po drugie, na podstawie art. 78 § 2 k.p.a., żądanie to nie zostało uwzględnione, bowiem dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami.

T. M. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyżej opisanej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zarzucił:

1. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, a w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń faktycznych poprzez przyjęcie, że służba skarżącego przed dniem 31 lipca 1990 r. nie była krótkotrwała w sytuacji, gdy organ prawidłowo ustalił, że służba ta stanowi jedynie 19% czasu służby skarżącego; art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, a w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń faktycznych poprzez przyjęcie, że służba skarżącego nie może być oceniana jako pełniona z narażeniem życia i zdrowia w sytuacji, gdy z informacji Komendanta Głównego Straży Granicznej dotyczącej przebiegu służby skarżącego wynika, że skarżący pełniąc służbę w Granicznej Placówce Kontrolnej SG w (...) wykonywał zadania bezpośrednio związane z ochroną granicy państwowej, co może wskazywać na możliwość zaistnienia sytuacji narażenia życia i zdrowia, art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, a w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń faktycznych poprzez przyjęcie, że skarżący nie legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi go na tle pozostałych funkcjonariuszy, w sytuacji, gdy z informacji Komendanta Głównego Straży Granicznej dotyczącej przebiegu służby skarżącego wynika, że skarżący rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w Straży Granicznej, był wielokrotnie wyróżniany nagrodami pieniężnymi oraz wielokrotnie przyznano mu zwiększony dodatek służbowy do uposażenia i nigdy nie był karany dyscyplinarnie, ani nie toczyło się względem jego osoby żadne postępowanie dyscyplinarne; art. 78 k.p.a., poprzez niewezwanie skarżącego na rozmowę ze wskazaną przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji osobą w celu wyjaśnienia wątpliwości co do skarżącego, w sytuacji, gdy materiał zgromadzony w sprawie przez organ administracji był materiałem niezwykle skąpym i istniały wątpliwości odnośnie charakteru i przebiegu służby skarżącego, o czym skarżący chciał zeznać, a co zostało mu uniemożliwione.

2. Naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, poprzez jego błędną wykładnię, polegające na uznaniu, że okres służby skarżącego przed dniem 31 lipca 1990 r., który to okres stanowi jedynie 19% całokształtu służby skarżącego, nie był służbą krótkotrwałą, a nadto poprzez uznanie, że przedmiotowa sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku w sytuacji, gdy skarżący pełnił służbę wzorowo, w sposób ponadprzeciętny, wyróżniający go na tle innych funkcjonariuszy, z narażeniem życia i zdrowia.

W konkluzji skargi, T. M. wniósł o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu do wydania decyzji o wyłączeniu stosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (...) z dnia 18 lutego 1994 r.;

- zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji prawidłowo rozpatrzył wniosek skarżącego z dnia (...) lipca 2017 r. o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r. poz. 708 z późn. zm.).

Stosownie do treści art. 8a ust. 1 ustawy, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na:

1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz

2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.

Do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2).

Przesłanki wskazane w powyższym przepisie powinny być przez zainteresowanego funkcjonariusza spełnione łącznie, zaś decyzje wydawane przez organ na podstawie art. 8a ustawy mają charakter decyzji uznaniowych, gdyż określone w nim przesłanki nie są jednoznaczne i pozostawiają organowi swobodę dokonania ich oceny, na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy i znajdującego potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym (porównaj wyroki WSA w Warszawie: z dnia 12 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 682/18 i z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 23/18).

W przedmiotowej sprawie, służba T. M. pełniona była na rzecz totalitarnego państwa (służba w Wojskach Ochrony (...)) przez okres 3 lat i 15 dni - to jest od (...) grudnia 1980 r. do (...) grudnia 1983 r. Brak jest dokumentów aby uznać, iż skarżący służbę tą wykonywał nierzetelnie. Powyższe dane wynikają z informacji uzyskanej przez organ od Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (pismo Instytutu z (...) marca 2017 r.). Informacja ta jest zatem wiążąca dla organu oraz sądu administracyjnego w zakresie uznania służby w WOP za służbę na rzecz totalitarnego państwa oraz w zakresie czasu pełnienia tej służby.

Nadmienić tu należy, iż służba w WOP nie była zwykłą służbą w Ludowym Wojsku Polskim, podlegającemu ówczesnemu Ministerstwu Obrony Narodowej (jak np. służba w wojskach lądowych np. w artylerii, czy Marynarce Wojennej). WOP były jednostkami podległymi ówczesnemu Ministerstwu Spraw Wewnętrznych PRL.

Całkowity okres służby T. M. (w WOP i później po 12 września 1989 r. w SG) wynosi łącznie 15 lat, 6 miesięcy i 15 dni. Zatem służba skarżącego na rzecz totalitarnego państwa stanowiła ponad 19% całego okresu jego służby.

Z informacji uzyskanych od Komendanta Głównego Straży Granicznej o przebiegu służby skarżącego po dniu 12 września 1989 r. wynika, iż służbę tą w Straży Granicznej wykonywał bez zastrzeżeń. Skarżący był nagradzany. Brak jest natomiast informacji odnoszących się do zdarzeń dotyczących pełnienia tej służby z narażeniem zdrowia lub życia. Również sam skarżący na takie zdarzenia nie powołuje się, ale twierdzi, iż sama służba w Granicznej Placówce Kontrolnej SG w (...) i wykonywane przez niego zadania bezpośrednio związane z ochroną granicy państwowej mogą wskazywać na możliwość zaistnienia sytuacji narażenia życia i zdrowia.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie brak przesłanek do zastosowania wobec skarżącego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej został należycie wykazany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i jest oczywisty.

Sam charakter zadań realizowanych w jednostkach organizacyjnych Straży Granicznej i wynikające z nich prawdopodobieństwo zaistnienia sytuacji stanowiących zagrożenie życia i zdrowia nie może być oceniany jako narażenie zdrowia i życia, o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. Z istoty służby każdego funkcjonariusza wynika konieczność wykonywania powierzonych zadań z najwyższą starannością oraz gotowość do poświęceń. W omawianym przepisie chodzi zatem o faktyczne i udokumentowane wystąpienia zdarzeń narażenia zdrowia lub życia funkcjonariusza.

Dlatego zasadna jest ocena Ministra, iż mimo rzetelnego pełnienia przez skarżącego służby w po 12 września 1989 r. nie można stronie przypisać wybitnych osiągnięć w pełnieniu tej służby, a zatem jej przebiegu nie można uznać za szczególnie wyróżniającego się na tle pozostałych funkcjonariuszy Straży Granicznej - uznać, iż obowiązki służbowe po 12 września 1989 r. skarżący pełnił z narażeniem życia i zdrowia, w rozumieniu normy art. 8a pkt 2 ustawy.

Przypomnieć tu należy, iż art. 8a ustawy zaopatrzeniowej wymaga od zainteresowanego - w pkt 2 rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. "w szczególności z narażeniem zdrowia i życia". Zatem ustawodawca poprzez sformułowanie "w szczególności z narażeniem zdrowia i życia" wymaga aby służba ta była pełniona ponad zwykłą rzetelność, ponad zwykłą obowiązkowość czy dbałość, aby wystąpiły podczas jej pełnienia faktyczne i udokumentowane przypadku narażenia życia lub zdrowia danego funkcjonariusza.

Pełnienie służby w jakiejkolwiek formacji (Policja, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencja Wywiadu, Służba Kontrwywiadu Wojskowego, Służba Wywiadu Wojskowego, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Straż Graniczna, Biuro Ochrony Rządu, Państwowa Straż Pożarna, Służba Celno-Skarbowa, Służba Więzienna) z istoty tych służb wiąże się z dozą niebezpieczeństwa - możliwością narażenia przez funkcjonariusza zdrowia i życia. Jednakże ustawodawcy w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej nie chodzi o zwykłe niebezpieczeństwo związane z pełnieniem służby, nie chodzi tu o potencjalną możliwość narażenia zdrowia lub życia funkcjonariusza danej służby, ale o wykazanie dla potrzeb tego przepisu faktycznego i udokumentowanego wystąpienia w czasie pełnienia służby zdarzeń niebezpiecznych dla życia bądź zdrowia danego funkcjonariusza. Dla przybliżenia powyższego pojęcia, sytuację do której odnosi się w tym aspekcie art. 8a pkt 2 ustawy, można przyrównać do zdarzeń w służbie lub warunków jej pełnienia wskazanych np. w § 2 pkt, § 3 pkt 5, bądź § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734).

Natomiast, gdyby przepis art. 8a pkt 2 wykładać tak jak czyni to skarżący - punkt 2) byłby zbędny, albowiem każda ze wskazanych wyżej służb łączy się z hipotetycznym niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia funkcjonariusza.

Dlatego nie jest tu wystarczające rzetelne (nienaganne) pełnienie służby po dniu 12 września 1989 r., ale pełnienie jej przy wystąpieniu realnych i udokumentowanych zagrożeń dla życia bądź zdrowia funkcjonariusza.

W niniejszej sprawie powyższej przesłanki brak, co trafnie wywiódł organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ w sposób prawidłowy dokonuje wykładni pojęcia "krótkotrwałość" - art. 8a pkt1) ustawy. Pojęcie to, stosując wykładnię językową, należy rozumieć jako synonim takich pojęć jak: "chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny". Także prawidłowe jest odnoszenie czasu trwania służby na rzecz totalitarnego państwa do łącznego okresu całej służby.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustalając takie proporcje, można także okres trwania służby na rzecz totalitarnego państwa porównywać z całym okresem aktywności zawodowej zainteresowanego. W obu takich przypadkach czasu trwania służby na rzecz totalitarnego państwa będzie wynosił odpowiednio 19% albo około 10% w zależności od odniesienia - łączny okres całej służby czy okresem aktywności zawodowej zainteresowanego.

W każdym z tych przypadków okres trwający nieco ponad 3 lata nie może być uznany za krótkotrwały, w pojęciu semantycznym tego pojęcia.

Dlatego w niniejszej sprawie brak jest przesłanki wskazanej w art. 8a pkt1) ustawy zaopatrzeniowej, co prawidłowo zostało dowiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Poza powyższymi przesłankami, w o mawianym przepisie występuje jeszcze zasadnicza przesłanka "szczególnie uzasadnionego przypadku". W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przesłanka ta będzie spełniona zarówno gdy zostaną spełnione łącznie przesłanki wskazane w pkt 1 i 2) przepisu, jednakże nie można wykluczyć sytuacji gdy przesłanka ta w ogóle nie będzie odnosiła się do jakiegokolwiek okresu służby, bądź w ogóle nie będzie się wiązała ze służbą zainteresowanego funkcjonariusza a będzie dotyczyła np. takiego zdarzenia z jego życia, które pozwoli uznać wyjątkowość jego zasług albo dokonań dla Polski.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustawodawca wprowadzając tą przesłankę zasadnie nie wiązał oceny organu co do określenia jaka to ma być przesłanka, ale wskazał jedynie na jej szczególne i uzasadnione jej znaczenie a zatem na jej szczególna wyjątkowość.

W niniejszej sprawie, Minister stwierdził brak istnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" i w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustalenie to jest prawidłowe.

Ponieważ przepis wymaga łącznego spełnienia przez zainteresowanego funkcjonariusza przesłanek w nim zawartych, zaś skarżący nie spełnia żadnej z nich, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie miał żądnych podstaw do zastosowania wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzuty skargi nie są zasadne. Organ, rozpatrując sprawę nie naruszył norm art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - prawidłowo zgromadził materiał niezbędny do rozpatrzenia sprawy i dokonał właściwej jego oceny. Organ także dokonał prawidłowej wykładni art. 8a ustawy zaopatrzeniowej i prawidłowo zastosował subsumpcje stanu faktycznego ze stanem prawnym.

Odnosząc się do zarzutu skargi: braku możliwości osobistego stawienia się skarżącego na rozmowę ze wskazaną przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji osobą, w celu wyjaśnienia wątpliwości, o co skarżący wnosił w postępowaniu administracyjnym - wskazać za Ministrem należy, iż organ był związany z treścią informacji o pełnieniu służby zawartą w piśmie Instytutu Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Nadto, gdyby żądanie to kwalifikować jako wniosek strony o dopuszczenie dowodu z jej zeznań, na podstawie art. 78 § 2 k.p.a., to nie mogło ono zostać uwzględnione, bowiem dotyczyło okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami w postaci dokumentów. Dokumentów tych skarżący nie podważał, zaś w sprawie brak było wątpliwości, co do zgromadzonego materiału dowodowego. Natomiast na rozprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umożliwił skarżącemu wypowiedzenie się w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organu przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji, które mogły by stanowić o jej uchyleniu albo stwierdzeniu nieważności i dlatego, na mocy art. 151 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.