Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 22 lutego 2005 r.
II SA/Wa 415/04

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Dąbrowska.

Sędziowie WSA: Ewa Kwiecińska, Asesor Joanna Kube (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2005 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) sierpnia 2000 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wymeldowania

1.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej wymeldowania T. K.

2.

umarza postępowanie w pozostałym zakresie

3.

stwierdza, że zaskarżona decyzja w części wskazanej w pkt 1 nie podlega wykonaniu

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia (...) sierpnia 2000 r. nr (...) na podstawie art. 1, 2, 18 ust. 1 i 19 ust. 1 ustawy o Samorządowych Kolegiach Odwoławczych (Dz. U. Nr 593 ze zm.) oraz art. 104, 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. i W. małżonków K. od decyzji Burmistrza m. S. nr (...) z dnia (...) lipca 2000 r. orzekającej na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 nr 87, poz. 960 ze zm.) o odmowie wymeldowania T.K. z synem K. ur. (...) czerwca 1982 r. z pobytu stałego z lokalu przy ul. (...) w S., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Postępowanie w sprawie wymeldowania wymienionych z pobytu stałego wszczęte zostało na wniosek J. i W. K. teściów T. K. i dziadków k.k., będących właścicielami budynku przy ul. (...) w S. Wnioskodawcy podali, że ich synowa z wnukiem przebywają od ponad dwóch lat przy ul. (...) w S. we własnościowym lokalu w bloku. Organ uzasadniając zaskarżoną decyzję wskazał, że w świetle zgromadzonych dowodów T.K. z synem stale przebywa przy ul. (...) w S. Ustalono, że w lokalu tym T. K. wspólnie z mężem prowadzi gospodarstwo domowe oraz posiada w nim swoje rzeczy. Fakt ten potwierdził jej mąż B. K. Ponadto znalazło to odzwierciedlenie w protokole rozprawy administracyjnej z dnia (...) czerwca 2000 r., piśmie Komendy Powiatowej Policji w S. z dnia (...) czerwca 2000 r. i notatce urzędowej z (...) czerwca 2000 r.

W skardze do Sądu skarżący zakwestionowali zaskarżoną decyzję i wskazali, że ich synowa mieszka we własnym mieszkaniu przy ul. (...) w S. Na ten adres ma zarejestrowany (na swoje nazwisko) telefon stacjonarny. Skarżący wskazali, że podawane przez nich fakty można bardzo łatwo zweryfikować w tak małej miejscowości jaką jest S., jednak nikt nie chce tego sprawdzić.

W dniu (...) grudnia 2000 r. skarżący W. K. i zmarł. Z uwagi na powyższe, postanowieniem z dnia 10 lipca 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie. W dniu 16 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął postępowanie w sprawie. W dniu 11 stycznia 2005 r. wpłynęło pismo, w którym J. K. podtrzymała w całości skargę dotyczącą wymeldowania T. K. Skarżąca jednocześnie cofnęła skargę w zakresie odmowy wymeldowania K. K. Wyjaśniła, że wnuk wymeldował się dobrowolnie z przedmiotowego lokalu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumentację zbieżną z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w którym od 19 czerwca 2002 r. nie występuje już, z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01 (ogłoszonego w Dz. U. z 2002 r. Nr 78, poz. 716), przesłanka utraty uprawnienia do przebywania w lokalu. Czyli, jeżeli osoba posiadająca dotychczas uprawnienie do przebywania w lokalu opuści dotychczasowe miejsce pobytu stałego bez wymeldowania, to od dnia 19 czerwca 2002 r. wystarczającą i jedyną przesłanką do wymeldowania jest opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu bez wymeldowania. Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku wskazał, że ewidencja ludności, na którą składa się również instytucja wymeldowania, służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego.

Pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych - wyrok z dnia 14 maja 2001 r. sygn. akt V SA 1496/00 - LEX nr 54454). Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por. wyrok z dnia 23 kwietnia 2001 r. sygn. akt V SA 3169/00 LEX nr 50123). Odmawiając wymeldowania T. K. z miejsca jej pobytu stałego organy ustaliły, że ta ostatnia przesłanka nie została spełniona, gdyż nie opuściła ona miejsca, w którym jest zameldowania na pobyt stały.

W ocenie Sądu okoliczność ta nie została zbadana w sposób dostateczny. Organ jako podstawę odmowy wymeldowania wskazał dowód z protokołu rozprawy z dnia (...) sierpnia 2000 r., pismo Komendy Powiatowej Policji w S. z dnia (...) czerwca 2000 r. oraz notatkę urzędową z dnia (...) czerwca 2000 r. Otóż należy stwierdzić, że wskazany protokół zawiera informację, że T. K. posiada własnościowe prawo do lokalu w S. przy ul. (...). Organ mimo twierdzeń skarżących, że właśnie w tym lokalu przebywa z zamiarem pobytu stałego T. K., kwestii tej zarówno w trakcie samej rozprawy jak i całego prowadzonego w sprawie postępowania nie wyjaśnił.

Jeśli zaś chodzi o pismo Komendanta Powiatowego Policji z (...) czerwca 2000 r. to zawiera ono w swej treści informację, że sąsiedzi T. i B. K. zameldowanych w S. przy ul. (...) nie chcieli wypowiadać się w sprawie czy T. K. mieszka w swoim domu, ponieważ nie chcieli by ich stosunki z tą rodziną uległy pogorszeniu. Według tej notatki B.K. wyjaśnia, że żona często przebywa poza domem z powodu prowadzonej działalności handlowej. Również notatka urzędowa z dnia (...) czerwca 2000 r. sporządzana przez dzielnicowego skupia się na wyjaśnieniu przyczyn nieobecności T. K. w miejscu pobytu stałego. W tej sytuacji zaniechanie sprawdzenia tych okoliczności, w tym w szczególności zbadanie, czy T. K. ma w sposób trwały zaspokojone potrzeby mieszkaniowe poza lokalem, w którym jest zameldowana na pobyt stały, uniemożliwiła uznanie sprawy za należycie i wyczerpująco wyjaśnioną. Należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 67 § 2 k.p.a. nie można powołać się na notatkę służbową sporządzoną na okoliczność rozmów ze świadkami w sytuacji gdy z przesłuchania świadka powinien być sporządzony protokół. Adnotacja (rodzaj notatki urzędowej przewidzianej w art. 72 k.p.a.) nie może zastępować protokołu.

Reasumując, należy uznać, że decydująca dla wyniku sprawy okoliczność opuszczenia lokalu nie została należycie wyjaśniona (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), bowiem zgromadzony materiał sprawy nie daje tak oczywistej - jak uważa organ - odpowiedzi, że T. K. nie opuściła miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w pkt 1. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na mocy art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając na uwadze fakt, że skarżąca pismem z dnia (...) stycznia 2005 r. cofnęła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) sierpnia 2000 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wymeldowania k.k., na mocy art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w punkcie 2 sentencji.