II SA/Wa 414/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2779049

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2019 r. II SA/Wa 414/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk.

Sędziowie WSA: Łukasz Krzycki, Asesor Karolina Kisielewicz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia (...) stycznia 2019 r. nr (...) w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

J. Z. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z (...) stycznia 2019 r. (nr (...)), którą organ utrzymał w mocy swoją decyzję z (...) listopada 2018 r. (nr (...)) stwierdzającą wygaśnięcie jego stosunku służbowego.

Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Szef Krajowej Administracji Skarbowej w piśmie z (...) kwietnia 2017 r., poinformował J. Z. - młodszego inspektora celnego w Departamencie (...) w Ministerstwie Finansów o tym, że nie złoży mu propozycji dalszego zatrudnienia (pełnienia służby) o której mowa w art. 170 ust. 7 ustawy z 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 z późn. zm.). W konsekwencji jego stosunek służbowy wygaśnie z dniem (...) sierpnia 2017 r. (art. 170 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 tej ustawy). Wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jako zwolnienie ze służby.

J. Z. zwrócił się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący wskazał na zasadę domniemania załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej i stwierdził, że pismo z (...) kwietnia 2017 r. o nieprzedstawieniu mu propozycji służby (zatrudnienia) należy uznać za decyzję administracyjną. Ta decyzja nie została przez organ w żaden sposób uzasadniona. Szef KAS poinformował go jedynie o skutkach wygaśnięcia stosunku służbowego tj. zwolnieniu ze służby z dniem (...) sierpnia 2017 r.

W odpowiedzi na to pismo, Zastępca Dyrektora Departamentu (...) Krajowej Administracji Skarbowej w piśmie z (...) czerwca 2017 r. stwierdził, że pismo Szefa KAS z (...) kwietnia 2017 r. nie jest decyzją administracyjną podlegającą zaskarżeniu w administracyjnym toku instancji. Jest to pismo informujące pracownika (funkcjonariusza) o tym, że nie zostanie mu złożona propozycja zatrudnienia (służby) i w związku z tym, że jego stosunek pracy (służby) wygaśnie z dniem określonym w ustawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 7 września 2017 r. II SA/Wa 1200/17 odrzucił skargę J. Z. na pismo Zastępcy Dyrektora Departamentu (...) Krajowej Administracji Skarbowej z (...) czerwca 2017 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2768/17 oddalił skargę kasacyjną J. Z. na postanowienie Sądu I instancji z 7 września 2017 r. Sąd II instancji podzielił zapatrywanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie co do niedopuszczalności skargi na pisemną informację skierowaną do pracownika (funkcjonariusza) na podstawie art. 170 ust. 7 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS.

Sąd stwierdził ponadto, że w rozpatrywanym stanie faktycznym i prawnym organ jest obowiązany wydać skarżącemu decyzję stwierdzającą wygaśniecie służby. Sąd podniósł, że konsekwencją wygaśnięcia stosunku służbowego w związku z brakiem propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby (art. 170 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 170 ust. 3 i ust. 7 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS) jest stosowanie przepisów regulujących zwolnienie, ale tylko w zakresie skutków wiązanych ze zwolnieniem. Nie można natomiast stosować przepisów ustawy o KAS regulujących przesłanki zwolnienia, te bowiem dla przypadków objętych przepisami wprowadzającymi nie mają znaczenia. Do wygaśnięcia stosunku służbowego na podstawie art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy -Przepisy wprowadzające ustawę o KAS dochodzi ex lege w wyniku braku skierowania do dotychczasowego funkcjonariusza propozycji dalszej służby lub pracy. Traktowanie wygaśnięcia stosunku służbowego jak zwolnienia ze służby łączy się natomiast z obowiązkiem organu wydania decyzji stwierdzającej skutek zaistniały w związku z brakiem propozycji (lub odmową jej przyjęcia) i upływem czasu, czyli skutek wygaśnięcia. Konieczność wydania takiej decyzji jest konsekwencją traktowania wygaśnięcia w trybie przepisów wprowadzających jak zwolnienia i zasady decyzyjnego rozstrzygania o treści i bycie stosunku służbowego. Zatem podstawą prawną do wydania decyzji w takim przypadku jest art. 170 ust. 3 ustawy -Przepisy wprowadzające ustawę o KAS w związku z odpowiednio stosowanym art. 276 ust. 2 ustawy o KAS - interpretowanym zgodnie z art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. Od takiej decyzji (o zwolnieniu ze służby) stosownie do art. 276 ust. 2 ustawy o KAS, służy odwołanie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

W konkluzji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro ustawodawca przewiduje dla zwolnienia funkcjonariusza formę decyzji administracyjnej, a wygaśnięcie stosunku służbowego nakazuje traktować jak zwolnienie za służby, to uznać należy, że pomimo braku jednoznacznej regulacji nakazującej wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego, organ jest obowiązany wydać decyzję o wygaśnięciu stosunku służbowego, bowiem tylko wydanie takiej decyzji gwarantuje prawo do sądu. NSA dodał, że za rażąco niesprawiedliwe, naruszające gwarancje konstytucyjne określone w art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP należałoby uznać brak objęcia ochroną sądową wyłącznie tych funkcjonariuszy, którym z niewiadomych dla nich przyczyn ustawodawca wygasza stosunki służbowe nie obligując określonego organu do wydania aktu indywidualnego odnoszącego się do wygaśnięcia tych stosunków. W decyzji tej organ winien przy tym, analogicznie jak w przypadku zwolnienia, nie tylko przywołać określone fakty uzasadniające wygaśnięcie stosunku służbowego, ale także wyjaśnić i uzasadnić w nawiązaniu do ustawowych kryteriów przedstawiania propozycji z art. 165 ust. 7 p.w.u. KAS., dlaczego propozycja nie została złożona.

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych J. Z. w piśmie z (...) września 2018 r. zwrócił się do Szefa KAS z wnioskiem o wydanie decyzji o wygaśnięciu jego stosunku służbowego.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej decyzją z (...) listopada 2018 r. wydaną na podstawie art. 170 ust. 3 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS w zw. z art. 276 ust. 2 ustawy o KAS, stwierdził wygaśniecie stosunku służbowego skarżącego.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zgodnie z art. 144 ust. 1 ustawy o KAS, w jednostkach organizacyjnych KAS może być zatrudniona albo pełnić służbę osoba, która nie pełniła służby zawodowej ani nie pracowała w organach bezpieczeństwa państwa wymienionych w art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2019 r. poz. 430 z późn. zm.), ani nie była ich współpracownikiem. J. Z. w piśmie z (...) marca 2017 r. złożonym na podstawie art. 144 ust. 2 ustawy o KAS, oświadczył, że pełnił służbę w organach bezpieczeństwa państwa o których mowa w powołanym przepisie i dlatego nie mógł otrzymać propozycji służby (zatrudnienia).

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący stwierdził, że po pierwsze, przepis art. 144 ust. 1 ustawy o KAS budzi "zasadnicze wątpliwości" co do jego zgodności z Konstytucją RP (art. 32, art. 60). Po drugie, ma on zastosowanie wyłącznie do osób, które dopiero ubiegają się o zatrudnienie (przyjęcie do służby) w jednostkach KAS, nie obejmuje natomiast tych, którzy funkcjonariuszami KAS stali się na podstawie art. 165 ust. 3 przepisów wprowadzających (z dniem 1 marca 2018 r.) W ustawie wprowadzającej ustawę o KAS nie ma odwołania do art. 144 ust. 1 ustawy o KAS. Przepis art. 177 ustawy wprowadzającej nakłada jedynie na pracowników (funkcjonariuszy) urodzonych przed dniem 1 sierpnia 1972 r. złożenia oświadczenia o którym mowa w art. 144 ust. 2 ustawy o KAS oraz oświadczenia o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy lustracyjnej. Żaden przepis ustawy wprowadzającej nie wskazuje jednak konsekwencji złożenia przez funkcjonariusza (pracownika) "pozytywnego" oświadczenia o pełnieniu służby zawodowej w organach bezpieczeństwa państwa. J. Z. dodał, że złożenie przez funkcjonariusza oświadczenia o pełnieniu służby zawodowej w organach bezpieczeństwa państwa w świetle art. 179 i art. 180 ustawy o KAS nie jest przesłanką zwolnienia funkcjonariusza ze służby a także nie skutkuje wygaśnięciem stosunku służbowego (art. 182 tej ustawy).

Po rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, Szef Krajowej Administracji Skarbowej zaskarżoną do Sądu decyzją z (...) stycznia 2019 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z (...) listopada 2018 r.

W uzasadnieniu Szef KAS podniósł, że całkowicie nieuzasadnione jest zapatrywanie skarżącego, że przepis art. 144 ust. 1 ustawy o KAS nie ma zastosowania do funkcjonariuszy celnych którzy przed 1 marca 2017 r. pełnili służbę w izbach celnych albo w komórkach urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych i na mocy art. 165 ust. 3 ustawy wprowadzającej ustawę o KAS, z dniem 1 marca 2017 r. "tymczasowo" (do 31 sierpnia 2017 r.) stali się funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej. Zgodnie z art. 144 ust. 1 ustawy o KAS, w jednostkach organizacyjnych KAS może być zatrudniona albo pełnić służbę osoba, która nie pełniła służby zawodowej ani nie pracowała w organach bezpieczeństwa państwa wymienionych w art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów, ani nie była ich współpracownikiem. Wymóg ten dotyczy wszystkich funkcjonariuszy, o czym świadczy przepis art. 177 ust. 1 ustawy wprowadzającej ustawę o KAS, przewidujący obowiązek złożenia, w terminie do 31 marca 2017 r. oświadczenia, o którym mowa w art. 144 ust. 2 ustawy o KAS.

Organ dodał, że zgodnie z art. 60 Konstytucji, obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych maja prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach. Nie oznacza to jednak, że każda osoba posiadająca obywatelstwo polskie i korzystająca z pełni praw publicznych ma zostać na swój wniosek przyjęta do służby publicznej. Władza publiczna może ustalić kryteria, warunki dostępu do konkretnej służby. Zakaz zatrudnienia albo pełnienia służby w jednostkach KAS przez osoby, które pełniły służbę zawodową w organach bezpieczeństwa państwa, stanowi dopuszczalne, ustawowe ograniczenie dostępu do służby.

Szef KAS odnosząc się do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podniósł, że skoro w przypadku skarżącego spełniona została negatywna przesłanka zatrudnienia (pełnienia służby) w jednostkach KAS, to jego stosunek służby wygasł z dniem (...) sierpnia 2017 r. na mocy art. 171 ust. 1 pkt 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS (w związku z nieprzedstawieniem propozycji dalszej służby/ zatrudnienia).

J. Z. w skardze do Sądu na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z (...) stycznia 2019 r. zarzucił, że została wydana z naruszeniem art. 144 ust. 1 ustawy o KAS w zw. z art. 2 Konstytucji i art. 167 ust. 3 i art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS oraz art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z (...) listopada 2018 r.

Skarżący w obszernym uzasadnieniu skargi stwierdził, że ustawa wprowadzająca ustawę o KAS w sposób wyczerpujący uregulowała sytuację pracowników i funkcjonariuszy w tzw. okresie przejściowym - na podstawie art. 165 ust. 3 tej ustawy stali się pracownikami (funkcjonariuszami) zatrudnionymi (pełniącymi służbę) w jednostkach KAS na dotychczasowych warunkach. Oznacza to, że nie znajduje żadnego uzasadnienia prawnego uzasadnienia stosowanie art. 144 ust. 1 ustawy o KAS i wywodzenie z niego przyczyn braku propozycji służby (zatrudnienia), jak uczyniono w niniejszej sprawie. Skarżący dodał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w jego sprawie postanowieniu z 10 kwietnia 2018 r. wskazał na konieczność wyjaśnienia w nawiązaniu do ustawowych kryteriów przedstawienia propozycji określonych w ustawie wprowadzającej (art. 165 ust. 3 i ust. 7 - tj. posiadanych kwalifikacji i przebiegu dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowego miejsce zamieszkania), dlaczego propozycja służby nie została mu przedstawiona. Z tego wynika, zdaniem skarżącego, że NSA jednoznacznie stwierdził, że odstąpienie od złożenia funkcjonariuszowi propozycji warunków dalszego zatrudnienia lub służby jest uprawnione tylko na gruncie ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS. Dalej skarżący stwierdził, że skorzystanie przez organ z art. 144 ust. 1 ustawy o KAS "stanowi dowód sam w sobie", że innych przyczyn nie przedłożenia propozycji służby (pracy) "nie znaleziono".

J. Z. podkreślił, że art. 144 ust. 1 ustawy o KAS nie może dotyczyć osób już zatrudnionych albo pełniących służbę w jednostkach KAS, lecz wyłącznie osób "pozostających w procedurze naboru do pracy lub pełnienia służby". Świadczy o tym również art. 144 ust. 2 tej ustawy. Zdaniem skarżącego, odmienne odczytywanie tego przepisu prowadzi do naruszenia art. 2 Konstytucji RP (zasady zaufania obywatela do państwa i do prawa, ochrony praw nabytych, nieretroaktywności prawa, pewności prawa). J. Z. podkreślił, że służbę celną pełnił przez dwadzieścia siedem lat, mimo że w 2008 r. złożył oświadczenie o tym, że pełnił służbę w organach bezpieczeństwa państwa. Kierując się wskazanymi zasadami nie przypuszczał, że ta służba spowoduje utratę zatrudnienia w wieku przedemerytalnym. W takim przypadku, będąc jeszcze młodym człowiekiem podjąłby zupełnie inną drogę życiową.

Szef KAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ stwierdził, że powodem niezłożenia skarżącemu propozycji pracy (służby) w KAS nie był brak odpowiednich kwalifikacji zawodowych, czy też dotychczasowy przebieg służby, lecz spełnienie przez niego "negatywnej" przesłanki zatrudnienia (służby) o której mowa w art. 144 ust. 1 ustawy o KAS. Ten przepis należy odczytywać łącznie z art. 165 ust. 3 i art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy i w związku z tym nie ma jakichkolwiek podstaw prawnych do przyjęcia, że wymóg o którym mowa w art. 144 ust. 1 ustawy o KAS dotyczy tylko oso ubiegających się o zatrudnienia (przyjęcie do służby) w KAS. Szef KAS dodał, że pracodawca ma prawo zadecydować komu zostanie złożona propozycja pracy (służby), a kto takiej propozycji nie otrzyma, zaś Trybunał Konstytucyjny dotąd nie zbadał zgodności przepisów ustawy o KAS ani ustawy wprowadzającej tę ustawę z Konstytucją, co oznacza, że ustawy te obowiązują.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 10 kwietnia 2018 r. I OSK 2768/18 oddalił skargę kasacyjną J. Z. na postanowienie Sądu I instancji z 7 września 2017 r. o odrzuceniu jego skargi na pismo Zastępcy Dyrektora Departamentu (...) Krajowej Administracji Skarbowej dotyczące poinformowania skarżącego o niezłożeniu mu pisemnej propozycji nowych warunków zatrudnienia (pełnienia służby), uznając, że nie podlega ono zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Jednocześnie NSA stwierdził, że w rozpatrywanym przypadku organ jest obowiązany wydać skarżącemu decyzję stwierdzającą wygaśniecie stosunku służbowego. Stwierdzenie wygaśnięcia stosunku służbowego nie jest jednak aktem zwolnienia ze służby, mimo że według art. 170 ust. 3 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, takie wygaśniecie traktuje się jak zwolnienie ze służby.

Sąd rozpatrujący tę sprawę podziela stanowisko wyrażone w przytoczonym postanowieniu NSA. Organ w decyzji stwierdzającej wygaśnięcie na podstawie art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, stosunku służbowego skarżącego zawarł uzasadnienie tego rozstrzygnięcia. Podał, że skarżący pełnił służbę w organach bezpieczeństwa państwa o których mowa w art. 2 ustawy o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 r. oraz treści tych dokumentów, co w świetle art. 144 ust. 1 ustawy o KAS uniemożliwia mu zatrudnienie albo pełnienie służby w jednostkach organizacyjnych KAS. Fakt pełnienia przez skarżącego służby w organach bezpieczeństwa państwa nie budzi wątpliwości, ponieważ został potwierdzony w jego oświadczeniu złożonym na podstawie art. 177 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS. Sporna jest natomiast ocena wpływu tego faktu na sytuację prawną skarżącego (na możliwość dalszego jego zatrudnienia lub pełnienia służby w KAS).

Skarżący utrzymuje, że art. 144 ust. 1 ustawy o KAS nie może dotyczyć osób już zatrudnionych albo pełniących służbę w jednostkach KAS, lecz wyłącznie osób "pozostających w procedurze naboru do pracy lub pełnienia służby", o czym świadczy również art. 144 ust. 2 tej ustawy. Negatywna przesłanka zatrudnienia albo pełnienia służby w jednostkach organizacyjnych KAS nie dotyczy więc skarżącego, ponieważ od chwili utworzenia KAS pełni on służbę w tej administracji. Nie należy zatem do kategorii osób przyjmowanych do pracy lub do służby, o których jest, jego zdaniem mowa w art. 144 ust. 1 i ust. 2 ustawy o KAS.

Sąd uznaje przedstawione zarzuty skargi dotyczące interpretacji i zastosowania przez organ wyżej przytoczonych przepisów ustawy o KAS i ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS za całkowicie bezzasadne.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że wykładnia językowa art. 144 ust. 1 ustawy o KAS nakazuje przyjąć, że ma on zastosowanie zarówno do osób przyjmowanych do pracy lub służby w jednostkach organizacyjnych KAS po utworzeniu tej administracji, jak i do osób, które automatycznie, z mocy ustawy, z chwilą utworzenia KAS zostały uznane za zatrudnione tam lub pełniące służbę i poddane "weryfikacji" w trybie określonym w art. 170 i nast. ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS. Użyte w art. 144 ust. 1 ustawy o KAS określenie "może być zatrudniona albo pełnić służbę" obejmuje swym zakresem zarówno osoby przyjmowane do pracy lub służby w KAS, jak i te, które już tam pracują lub pełnią służbę. Nie ma zarówno językowych, jak i merytorycznych podstaw, aby określenie "być zatrudnionym lub pełnić służbę" odnieść wyłącznie do chwili podjęcia zatrudnienia lub przyjęcia do służby. W argumentacji skarżącego błędne jest również powoływanie się na art. 144 ust. 2 ustawy o KAS. Przepis ten rzeczywiście obejmuje tylko osoby podejmujące pracę lub służbę w KAS (stanowi, że przy naborze do pracy albo przyjęciu do służby w jednostkach organizacyjnych KAS, kandydaci urodzeni przed dniem 1 sierpnia 1972 r. są obowiązani do złożenia kierownikowi jednostki oświadczenia dotyczącego pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa, o których mowa w ust. 1, lub współpracy z tymi organami). Należy mieć jednak na uwadze, że art. 177 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, dotyczy wszystkich pracowników oraz funkcjonariuszy KAS, którzy nie składali oświadczenia, o którym mowa w art. 144 ust. 2 ustawy o KAS w chwili przyjęcia do pracy lub służby w KAS (na tej podstawie również skarżący złoży stosowne oświadczenie). Przepis art. 177 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS byłby zupełnie zbędny, gdyby wymaganie niepełnienia służby lub niewykonywania pracy w organach bezpieczeństwa państwa (art. 144 ust. 1 ustawy o KAS) odnosiło się wyłącznie do "nowego" naboru do pracy lub służby w KAS.

Przedstawione wywody prowadzą do wniosku, że nie jest również zasadny zarzut naruszenia przez organ art. 167 ust. 3 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS. Przede wszystkim za daleko idzie wniosek skarżącego, że NSA we wspomnianym postanowieniu z 10 kwietnia 2018 r. "jednoznacznie stwierdził, że odstąpienie od złożenia funkcjonariuszowi propozycji warunków dalszego zatrudnienia lub służby jest uprawnione tylko i wyłącznie na gruncie ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS. To stanowisko skarżącego, (nie zaś NSA) pozostaje w sprzeczności z zaprezentowanym przez Sąd rozumieniem art. 144 ust. 1 ustawy o KAS w związku z art. 177 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o KAS. W związku z tym nietrafny jest również zarzut naruszenia przez organ art. 153 p.p.s.a. Choćby dlatego, że przepis ten nie ma zastosowania do relacji pomiędzy orzeczeniem NSA oddalającym skargę kasacyjną, a decyzją organu załatwiającą sprawę ponownie, w formie wskazanej przez NSA.

Na marginesie Sąd zauważa, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 14 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 71/17, na który powołał się skarżący podczas rozprawy, wskazując na niekonstytucyjność mechanizmu wygaśnięcia stosunku służbowego, został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1047/18. W uzasadnieniu tego orzeczenia NSA podkreślił m.in., że organ nie ma obowiązku przedstawienia propozycji nowych warunków zatrudnienia lub służby każdemu z dotychczasowych funkcjonariuszy.

Powyższe uwagi prowadzą do uznania zarzutów skargi za nieuzasadnione. Sąd wypełniając określony w art. 134 § 1 p.p.s.a., obowiązek badania legalności zaskarżonej decyzji w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi stwierdził, że nie ma podstaw do jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany uwzględnić z urzędu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.