Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 22 listopada 2004 r.
II SA/Wa 380/04

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski.

Sędziowie WSA: Anna Mierzejewska, Adam Lipiński (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2004 r. sprawy ze skargi k.c. na decyzję Wojewody (...) z dnia(...)stycznia 2004 r. nr (...) w przedmiocie prawa do zasiłku dla bezrobotnych-oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

k.

c. decyzją Nr (...) Prezydenta W. z dnia (...) października 2003 r. została uznana od dnia (...) października 2003 r. za osobę bezrobotną, jednakże decyzją tą odmówiono przyznania jej prawa do zasiłku.

W odwołaniu k.c. wnosiła o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie jej prawa do zasiłku, argumentując, iż pracowała w gospodarstwie domowym rodziców w okresie od (...) stycznia 2000 r. do (...) lipca 2003 r. W jej ocenie okres ten będący okresem nieskładkowym, mimo nieuiszczania składek ubezpieczenia od tej pracy, nie powinien stanowić przeszkody do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Wojewoda (...) decyzją nr (...) z dnia (...) stycznia 2004 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzję tę argumentował, jak i organ I Instancji, niemożliwością zakwalifikowania okresu pracy w gospodarstwie domowym rodziców do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, z uwagi na nieosiaganie wynagrodzenia w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia (tj. w przypadku skarżącej do dnia 31 grudnia 2002 r. kwoty 760 zł. a od dnia 1 stycznia 2003 r. kwoty 800, zł brutto) oraz z uwagi na nieopłacanie składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. Wojewoda (...)powołał się na treść art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

W skardze do Sądu Administracyjnego oraz w dwóch następnych pismach uzupełniających skargę, k.c. wnosiła o uchylenie decyzji Wojewody (...) i decyzji Prezydenta W. odmawiającej jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Poza argumentami przytoczonymi w odwołaniu wskazywała na swoją ciężką pracę przy obłożnie chorym ojcu i podupadającej na zdrowiu matce, za którą otrzymywała 250 zł a później 300 zł miesięcznie (kwoty wynagrodzenia nie pociągały za sobą obowiązku uiszczania składek zusowskich). Twierdziła nadto, że organ bezpodstawnie nie daje wiary wykonywaniu przez nią pracy mimo złożenia przez matkę notarialnego oświadczenia o jej wykonywaniu. Wskazywała także na duże swoje rozgoryczenie, albowiem starając się ponownie o prawo do zasiłku otrzymała znowu z tych samych powodów decyzję odmowną (decyzja ta nie jest przedmiotem skargi).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wnosił o jej oddalenie i podtrzymywał argumentacje zawartą w obu decyzjach. Organ stanowczo zaprzeczył twierdzeniom skarżącej, aby kiedykolwiek w tym postępowaniu administracyjnym był kwestionowany fakt ciężkiej pracy skarżącej przy opiece nad jej ojcem i matką. Podkreślał nadto, iż od tak niskiego wynagrodzenia jakie uzyskiwała skarżąca nie istniał obowiązek płatności składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514) prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 27, jeżeli:

1)

nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy oraz

2)

w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a)

był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem obowiązku opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art. 54; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 2,

b)

wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą, jeżeli osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia,

c)

wykonywał pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia,

d)

podlegał ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej najniższe wynagrodzenie,

e)

wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia,

f)

wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub w spółdzielni kółek rolniczych (usług rolniczych), będąc członkiem tej spółdzielni, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia,

g)

opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego,

h)

opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niebędącym członkiem Unii Europejskiej,

i)

był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant,

j)

był zatrudniony lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Analiza powyższych przepisów wskazuje, że bezwzględnie obowiązującym warunkiem dla otrzymania prawa do zasiłku jest wykonywanie pracy przez okres co najmniej 365 dni w okresie osiemnastu miesięcy poprzedzającym rejestrację i osiągania w okresie wykonywania tej pracy wynagrodzenia, od którego istniał obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy; bądź podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia.

Dla przypadku, który dotyczy skarżącej, istotne mogą być przepisy ust. 1 pkt 2 lit. a albo c. Niestety skarżąca nie spełnia warunku opłacania składek i wysokości otrzymywanego z tytułu pracy wynagrodzenia.

Z tych względów należy uznać, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia prawa, dlatego też na podstawie art. 151 w związku z art. 132 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.